Assen en Vasse, binnen één week

Sinds ik met grote regelmaat deelneem aan die spontaan "georganiseerde" Draaikolk activiteiten is dit nog nooit voorgekomen.
Laat het me uitleggen.

Ik weet het nog als de dag van gisteren: 15 april 2007 was voor mij, en voor nog een kleine tien anderen, die eerste spannende dag. Een dag waarop letterlijk de stoute schoenen werden aangetrokken. Een dag waarvan ik totaal niet wist wat hij brengen zou.
Er is door velen al over die gevoelens geschreven. Ze blijven herkenbaar.

En nu, een dik jaar en inmiddels 14 wandelingen verder, voel ik dat ik in het proces waar ik ongevraagd in terecht kwam na Marry's onverwachte overlijden, gegroeid ben. Een periode waarin ik heb geleerd stappen te zetten. Een periode waarin ik door de vele gesprekken met jullie veel geleerd heb. Het begrip, het gedeelde gevoel, de traan (tranen), maar ook de lach: het deed en doet me goed. Het is voor mij een overweldigende ervaring te mogen voelen dat het leven niet is stil blijven staan na die noodlottige val van de trap van Marry. Het leek er wel op. Sterker nog, het stond niet alleen stil, maar het werd nog donker ook.

Wat ben ik blij dat ik op een bijeenkomst voor rouwenden opgezet door Humanitas in Nunspeet, november 2006, een flyer in mijn handen kreeg waar de Draaikolk onder de aandacht gebracht werd.
Privé had ik nog geen internet. Het kwam er gewoon niet van. Al vrij vlot heb ik een en ander geregeld wat uitmondde in een eigen e-mailadres in februari 2007. Daaruit voortvloeiende kwam dus die eerste ontmoeting. Die gedenkwaardige 15e april (zie: Een bijzondere warme dag in april - Monique Vos/'Rouw in Reprise' (april/mei 2007)
Maar goed, ik kan nog uren, zoals ze dat dan noemen, doorgaan over al dat goeds wat jullie mij gebracht hebben.

En dan die twee laatste wandelingen. Voor het eerst in al die tijd waren het er twee binnen letterlijk één week. Assen/Roden en Vasse op 12 en 18 mei.
Wat schrijf je daar nu over? Vergelijken? Niet doen. Net zo min als onze verhalen te vergelijken zijn. Oh ja, overeenkomsten zijn er zeker, maar die intense beleving die is voor een ieder verschillend.
Overeenkomsten van Assen en Vasse? Let alleen al maar op die plaatsnamen. Ze hebben wat weg van elkaar, ze rijmen.
En die wandelingen? Ze waren niet hetzelfde, maar ze rijmden wel. Jullie je-zelf-zijn, jullie openheid, jullie opstelling om niet alleen lotgenoot maar ook deelgenoot te willen zijn bijvoorbeeld.
Andere overeenkomsten? Het weer misschien. De rust en ruimte. Het ontmoeten van opnieuw nieuwe gezichten. Het hartverwarmende organiseren door de initiatiefneemsters (Marja > Assen en Ria en Geke > Vasse).

Ja, en dan ben je toch aan het vergelijken geslagen... Goed dan.
Bij de één onderweg kwakende kikkers, bij de ander brood slorpende karpers.
Bij de één was de jongste deelnemer: zeg ik niet. Bij de ander: tien jaar. Ik ben benieuwd hoe Koen dat ervaren heeft.
Voor de statistici onder ons: de één ongeveer 12.000 stappen en 10 kilometer (530 kcal), de ander ongeveer 20.000 stappen en 16 kilometer (850 kcal).
Belangrijk? Helemaal niet. Wat ons bond en verbond bracht mij het goede gevoel.

Die tien anderen van die 15e april 2007 waren er in Vasse ook. Dat schept een band.
En…twee Draaikolkbelevenissen binnen één week teveel van het goede? Het antwoord laat ik maar in het midden.
In ieder geval was er de 25e mei jl. de eerste Draaikolk motortoertocht. Ik was daarbij want niet alleen de wielen, maar ook het leven draait verder. En ik wil meedraaien, gesteund door alles wat jullie mij gebracht hebben.

Rob* van Tongeren, e-mailadres: r.tongeren@kpnplanet.nl

Assen/Roden, 12 mei 2008

Maandag 12 mei, tweede Pinksterdag, zijn we weer met 14 lotgenoten op pad gegaan. Er waren opnieuw wat nieuwe lotgenoten bij en ik hoop dat zij zich op hun gemak hebben gevoeld.

We begonnen met erg mooi zonnig weer, zodat we de koffie en de thee lekker in mijn tuin konden nuttigen. Er werd veel gepraat en er werden weer veel ervaringen uitgewisseld.
Na het eten van een kopje soep gingen we op weg naar Roden. Er waren twee mensen die niet mee konden lopen vanwege lichamelijke beperkingen, maar zij vonden het toch belangrijk om er de eerste uren bij te zijn.
De wandeling door het Drentse landschap was prachtig. Het was wel erg warm, maar het uitzicht op de Drentse stroomdalgebieden was het zeker waard. Zo proberen we allemaal - al lopend en pratend - de mooie dingen van het leven weer te zien.

Daarna zijn met z'n allen uit eten geweest. Daar ging het praten door en genoten we van een prima diner. Pas om negen uur 's avonds namen we afscheid en ging een ieder, naar ik hoop, tevreden naar huis.
We hebben samen weer kunnen genieten van de mooie natuur en ons kunnen uiten.

Hartelijke groeten,
Marja de Munnik, e-mailadres: marjademunak@home.nl

Vasse, 18 mei 2008

Voor mij was het weekend in Vasse een soort test om te kijken hoe het is om een paar dagen alleen op pad te gaan. Ik heb namelijk twee nachtjes in hotel Tante Sien geslapen. Ik dacht: dit kan ik mooi combineren met de wandeling van de Draaikolk.
Nou, het is me niet tegengevallen.

Ik moest natuurlijk wel veel aan Carmen denken, maar dat is niet vreemd. Er is de afgelopen drie jaar nog geen dag geweest dat ik níet aan haar dacht en dat zal ook wel zo blijven maar dat is vrij normaal, denk ik.
Toen ik zaterdagavond na tien minuten heel het uitgaansleven van Vasse had beleefd, ben ik om half acht in het dorp naar de kerk geweest. Dat is me goed bevallen. De kerk zat vol en er was een mooi koor.
Na de kerk nog een babbeltje gemaakt met de pastoor op het kerkplein. Zo hoor je nog eens wat er zoal leeft onder de mensen in Vasse.
Het is toch net weer even anders als in Rotterdam met al z'n auto's en kabaal.

Toen kwam zondag 18 mei met de wandeling (mijn tweede).
Het blijft voor mij toch een zeer verwarrende belevenis van emoties, boomstroken, tranen binnenhouden, mooie omgeving en opgekropt verdriet, lieve mensen, eenzaamheid en aandacht en veel praten en luisteren.
Dit alles tegelijk is voor mij erg veel en bijna niet te bevatten. Ik heb gemerkt dat ik na een uur of twee dichtklap en uitgepraat ben en dat ik rust wil. Gewoon lekker op een bankje zitten en suf om me heen kijken en naar de vogels luisteren.
Aan de andere kant waren er best nog mensen uit de groep die ik even had willen spreken. Het is allemaal een beetje dubbel.

Toen ik 's avonds op mijn kamer kwam, waren de vogels er weer. Binnen een half uur was ik in dromenland.
Weg van de Draaikolk van gedachten in mijn hoofd.

Groetjes,

Nico Gilbers, e-mailadres: info@n-gilbers.speedlinq.nl

Wat is het steeds toch weer een enorme belevenis aan een Draaikolk activiteit mee te doen. Ditmaal in het prachtige, door zon overgoten,Twentse landschap.

Ria en Geke hadden een unieke wandeling georganiseerd vol afwisseling. Het pad voerde ons door landerijen, langs oude watermolens en bospaadjes doorkruist door vredig stromende beekjes.
Wat een geweldig decor om daar samen met gelijkgestemden te wandelen en met elkaar te praten over de dingen die alleen lotgenoten begrijpen. Het is namelijk het verlies van onze meest dierbaren die ons bindt. Iedereen verwerkt dat op zijn of haar manier, maar wat is het fijn erkenning en herkenning te ondervinden.
Wat is het fijn lotgenoten te spreken die deze dag met de nodige scepsis en een zekere angst zijn begonnen en na afloop zeggen: 'het heeft me enorm goed gedaan.' Het is maar een dag, maar het helpt in het verwerkiltmailto:asimons@12move.nl ingsproces en door de gesprekken weet je dat je niet alleen bent met al het verdriet en twijfels over de toekomst.

Ria en Geke enorm bedankt voor jullie inspanningen. Niet alleen de route, die jullie uitgestippeld hebben, maar ook het afsluitende buffet bij Tante Sien was perfect. Ik en vele lotgenoten zullen nog lang aan deze geweldige dag terugdenken.

Monique bedankt. Zonder de Draaikolk was deze dag in Twente niet mogelijk geweest.
En tenslotte alle lotgenoten: bedankt voor de fijne gesprekken en de luisterende oren.
Hopelijk zie ik jullie weer bij een volgende Draaikolk activiteit.

Arend Simons, e-mailadres: asimons@12move.nl

© foto: AS

Wil je ook een keer meewandelen? Hou de rubriek 'Oproepen' dan goed in de gaten en meld je tijdig aan.
Of: neem zelf het initiatief, prik een datum en mail jouw oproep naar e-mailadres: info@draaikolk.com

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren.