Terug naar index ArchiefTerug naar de Draaikolk, webplek voor mensen
die hun partner hebben verloren
Van de redactie
Vandaag voel ik me een gelukkig man. Niet zozeer omdat de zon schijnt en ik redelijk goed in mijn vel zit, ook niet omdat deze tiende editie de kleur van die zomerzon heeft gekregen en met allerlei archief-pagina's is uitgebreid, maar vooral omdat ook in deze tiende editie van De Draaikolk weer verschillende bijdragen van lotgenoten zijn opgenomen. Ik ben daar echt blij om. Het betekent opnieuw dat ook anderen bereid en in staat zijn om dát te doen, wat ik nu al tien maanden lang heb gedaan: deze webplek vullen met persoonlijke gedachten en ontboezemingen, met adviezen, verhalen en gedichten voor lotgenoten. Voor al die mannen en vrouwen die door het noodlot van het leven zijn getroffen en ook hun partner al dan niet onverwacht moesten verliezen. Alleen verder moesten.
Die bijdragen
van anderen, van Agnes en nu ook Quirien, zijn belangrijk. Want
voor jouw en mij zijn het stukjes herkenning. Van wat je hebt
meegemaakt of zelf ook hebt gedacht of gevoeld. Emoties in woorden
gevangen. Eerlijk, uit het hart. Gedachten die jou misschien op
weg kunnen helpen.
En dat is wat ik met De Draaikolk steeds voor ogen heb. Een eenvoudig
rustpunt voor mensen, voor mannen en vrouwen, die hun partner
hebben verloren. Maar ook een verzamelplaats van gedachten en
gevoelens.
Ik weet het, als je je zo openstelt voor anderen, stel je je misschien kwetsbaar op. Zo maar open en bloot voor iedereen leesbaar je gevoelens opschrijven? Eng hoor. Maar wat dan nog? Het zijn jouw gedachten, jouw gevoelens. Door ze op te schrijven help je anderen, die misschien met dezelfde gevoelens worstelen en er (nog) geen plaats voor hebben. En je helpt jezelf omdat je die gevoelens en gedachten juist een plaats geeft. De Draaikolk biedt daarvoor alle ruimte. Maak er gebruik van. Schrijf, zoals je een brief schrijft aan je beste vriend of vriendin. Ik doe dat ook, bijna dagelijks. En echt, het helpt! Succes met die brief...
En als je nu voor het eerst alleen aan een vakantie gaat beginnen: heel veel sterkte toegewenst! Ik weet uit ervaring hoe moeilijk zo'n eerste of tweede keer is.
Bert Vos,Niks in ons leven staat
vast. We denken natuurlijk wel dat we een aardig zeker leven leiden,
maar als het er echt op aan komt blijkt daar niets van te kloppen.
We hebben ons hele hebben en houden verzekerd, van onze fiets
tot en met ons leven. Maar dat laatste is slechts valse zekerheid.
Want de opbrengst van zo'n verzekering is niet voor ons, maar
voor onze nabestaanden. Kortom: ons leven is helaas onverzekerbaar.
Er is geen enkele garantie dat we morgen weer fris de ogen opendoen
of dat we de dag van vandaag in leven zullen blijven.
Een deprimerende gedachte? Ach, niet echt. Want hoe zou deze wereld
eruit zien als iedereen zijn leven kon verzekeren? Of als we het
eeuwige leven zouden hebben? We zouden de voorzichtigheid al snel
uit het oog verliezen en nog minder dan nu waarde hechten aan
een mensenleven. Want de dood is dan immers maar tijdelijk: zodra
de verzekering in werking treedt kunnen wij weer vrolijk verder
leven.
Toch denk ik daar soms wel eens aan. Morbide gedachten over dood
en leven eigenlijk, maar het heeft ook direct te maken met je
verlangens, met je herinneringen. Je zou willen dat er zo'n perfecte
levensverzekering zou bestaan en dat je partner zo'n prachtige
verzekering zou hebben gehad. Dan zou het leven er heel anders
hebben uitgezien. Toch?
Maar het blijft
bij een wensdroom. Heel even maar. Want de realiteit van elke
dag laat zulke wensdromen nauwelijks toe. De afgelopen maand bijvoorbeeld,
werd ik geconfronteerd met de plotselinge dood van de vrouw van
een collega van me. Ze was nog jong. Ik had er ineens een lotgenoot
bij en besefte opnieuw hoe dun de scheidslijn tussen leven en
dood is. Hoe onverwacht je leven kan veranderen. We hebben dat
allemaal op onze eigen wijze meegemaakt. Maar toen ik in de rij
stond om mijn collega sterkte te wensen, maakte ik in gedachten
de uitvaart van mijn eigen vrouw opnieuw mee en moest ik een paar
keer heftig slikken voordat ik moed genoeg had verzameld om toch
maar verder te lopen.
Buiten scheen later de zon en floten de vogels. Ik zag en hoorde
het eventjes niet.
Bert Vos
Nadat mijn partner overleed
en ik alleen achterbleef, kwam er een tijd dat ik mijn persoonlijke
zaken moest regelen. Je partner aan wie je dat blindelings overliet
is er niet meer, dus wat gebeurt er nu als mij iets overkomt?
Wij hebben geen kinderen zodat mijn broers en zusters mijn erfgenamen
zijn. Vragen als wil ik dat eigenlijk wel? dwingen je erover na
te denken, althans als je niet alles aan het toeval wilt overlaten.
Zo zit ik dus niet in elkaar.
Helaas is het
zo dat na ingrijpende gebeurtenissen je vrienden en kennissenkring
zich wijzigt. Vrienden van wie je dacht dat ze je vrienden waren,
laten je vallen en kennissen van wie je niets verwacht, blijken
vrienden te zijn.
Steun komt uit de meest onverwachte hoek is mijn ervaring en op
familie mag je al helemaal niet blindelings vertrouwen. Sta je
stil bij je eigen stervelijkheid dan vraagt je nalatenschap, groot
of klein, om een bewuste keuze. Een keuze die ik heb gemaakt.
Bij de notaris heb ik de geldelijke kant geregeld, een testamentair excecutair aangewezen (uiteraard in overleg met de persoon zelf) en middels het codicil kan je je persoonlijke zaken regelen. Het voordeel van dit codicil is dat je het op ieder moment, al naar gelang de situatie, kan aanpassen, mits handgeschreven, gedateerd en ondertekend.
Mij geeft het een rustig gevoel te weten dat wanneer mijn tijd is gekomen, en ik hoop ondanks alles nog lang te leven, mensen die voor mij een bijzondere betekenis hebben iets na te laten waarvan ik weet dat men er prijs op stelt.
Tevens heb ik mijn eigen crematie geregeld, hoe, wat en waar, zodat anderen niet voor verrassingen komen te staan. Niet iedereen krijgt de tijd dit tijdens een ziekbed te regelen. Dat heb ik aan den lijve ondervonden.
Een tip voor anderen wellicht?
Quirien Spierieus
Misschien een idee voor anderen. Na het overlijden van je partner kom je na enige tijd voor de vraag te staan: wat doe je met zijn persoonlijke bezittingen? Zelf heb ik dat als volgt ingevuld.
Ik heb twee mooie antieke koffertjes gekocht waarin ik alles verzameld heb. Het betreffen dan echt spullen uit zijn leven: schoolrapporten, diploma's, aanmonsterboekjes, bonnenboekjes, Sint Nicolaas gedichten voor hem geschreven en die een ludiek beeld geven van dat waar je op zo'n moment mee bezig bent, reservebril, artikelen die hij verzameld heeft, oude fotoboeken van zijn ouders, zelfs het boek waarin ik alle kaarten heb geplakt die ik ontving na zijn overlijden, bankpasjes, oude rijbewijzen, paspoort, Ajax petje en sjaal, lidmaatschapskaarten en zo is er nog wel meer.
De koffertjes staan op een mooie plek in de kamer, decoratief en voor mij op ieder moment beschikbaar als ik met hem bezig wil zijn.
Aangezien wij
samen geen kinderen hebben, maar hij wel uit een vorig huwelijk
en hier ook al kleinkinderen zijn, heb ik in mijn codicil bij
mijn testament vast laten leggen, dat bij mijn overlijden deze
koffertjes voor zijn kleinkinderen bestemd zijn. Zo kunnen zij
iets te weten komen over hun opa en waar hij zich mee bezig hield.
Dit is voor mij belangrijk omdat er bij zijn leven geen contact
was en nu dus ook niet.
Op deze wijze heb ik dit opgelost en mij geeft het een rustig gevoel te weten dat dit zo geregeld is.
Quirien Spierieus
1e week
september 1998
Ik ben gestopt met 's ochtends werken. Ik kon het niet meer opbrengen
om zo vermoeid thuis te komen en daarna de rest van de dag te
verslapen.
In die vermoeidheid zit een flinke progressie. Aan het eind van
de week lijkt de kanker agressief om zich heen te grijpen. Dat
is overigens niet zichtbaar voor de buitenwereld. Uiterlijk is
het schijnbaar alleen te zien als de kanker gifstoffen afscheidt.
Dan wordt mijn gezicht grauw. En krijg ik een weeïg gevoel
over me. Dat bevordert natuurlijk niet de conditie. Cees.
Juni 1999
Hoorn was bezig met de herinrichting van de binnenstad. De winkelstraten
kregen een grote facelift. Zijn grootste trots was het embleem
van de VOC, geplaatst op de kruising van de twee drukste winkelstraten
van Hoorn. Wekenlang is hij er voor in touw geweest. Onderzoek
verrichten zowel in musea als op internet om te kijken hoe zo'n
embleem er precies uit ziet, ontwerpschetsen maken en uiteindelijk
de definitieve tekeningen maken. Het uitzoeken van de materialen,
welke keitjes, welke lantaarnpalen, hoe moeten de molgoten er
uit zien, komen er wel of geen bomen. Gesprekken waarbij hij aanwezig
wilde zijn werden gehouden in de uren die hij kon werken. In zijn
eigen rustige tempo. De onthulling was feestelijk. Hij kon er
nog net bij zijn. Keurig gekleed dat wel, maar wel met z'n sandalen
aan en leunend op een grote paraplu. Gewone schoenen lukte niet,
z'n voeten deden pijn en zonder paraplu hield hij het niet meer
vol. Zo staat hij dus op de foto. Apetrots!!
Ik ben zo blij dat hij van zijn werkgever de tijd en de ruimte kreeg om dit werk nog te klaren. Het heeft hem heel veel goed gedaan. Bedankt daarvoor!
De mensen
die in Hoorn lopen te winkelen kijken wel naar het VOC-embleem,
lezen de teksten en lopen weer door. Ze hebben geen idee welk
verhaal er achter zit. In het begin wilde ik ze dat vertellen.
Ik heb het nooit gedaan (behalve de mensen die ik ken, we zoeken
de plek dan bewust op).
Steeds als ik in Hoorn ben loop ik langs zijn werk en zeg dan
in mezelf "Hoi Cees. Ik hou van je, ik mis je vreselijk"
en bedenk dan dat ik bevoorrecht ben. Want ik was getrouwd met
de man die zoiets leuks heeft bedacht waar zoveel mensen met plezier
naar kijken.
Agnes
Boekbespreking
Titel : Een woord van troost, handreiking bij rouw en rouwverwerking
Auteur :
Patricia
Kelley
Uitgever : Bert Bakker
ISBN : 90-351-2040-X
Als iemand van wie je houdt overlijdt, betekent dat een periode van grote ontreddering en desoriëntatie. Je hebt het gevoel er alleen voor te staan, ook al zijn er mensen om je heen. Je sterke emoties kunnen verhinderen dat je je openstelt voor anderen. Niemand lijkt jou te kunnen helpen in je verdriet.
Ieder mens rouwt anders - en velen rouwen alleen. Zowel voor degene die een dierbare verliest als voor de omgeving is het van belang te weten wat er gebeurt en wat kan helpen als iemand rouwt.
In "Een woord van troost" beschrijft Patricia Kelley aan de hand van voorvallen uit haar beroepspraktijk en ervaringen uit haar persoonlijke leven wat je te wachten staat als je een dierbare verliest en hoe je met dit ontzaglijk verdriet om kunt gaan. Daarbij rekent ze af met allerlei fabeltjes, bespreekt ze bijzondere gevallen - zoals omgaan met rouw op het werk en rouw bij kinderen - en geeft ze praktische adviezen met het oog op de goedbedoelde, maar misschien allesbehalve nuttige raadgevingen van familie en vrienden. Ook gaat ze in op de moeilijkere aspecten van het rouwen, zoals de rouw om iemand voor wie we gemengde gevoelens koesteren en de vraag hoe we met deze schijnbaar tegenstrijdige gevoelend van verdriet, woede, schuld en verlies kunnen omgaan.
Het rouwen het
ze onderverdeeld in 3 taken:
1. De realiteit van het verlies onder ogen zien.
2. De pijn van het rouwen ervaren.
3. Leren leven zonder de overledene.
Patricia is van mening dat de gevoelens en reacties die men ervaart deel uit maken van het werk dat verricht moet worden om deze taken te volbrengen. Men moet geduld hebben met het proces en niet te veel van zichzelf eisen. Rouwen is volgens haar "zwaar werk".
Elk hoofdstuk begint met een brief aan Bron (de broer van haar man en echtgenoot van degene die ziek was). Dan volgt er een stuk uitleg over wat ze in haar brief beschrijft en vervolgens wat aandachtspunten die betrekking hebben de brief en de daarbij behorende uitleg.
Op zich is het
een 'prettig' leesbaar boek waarin herkenbare situaties goed beschreven
staan.
De aandachtspunten zijn ook zeker de moeite waard.
Agnes
Terug naar index ArchiefTerug naar de Draaikolk, webplek voor mensen
die hun partner hebben verloren