Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Inhoud van de 1e jaargang nr. 5 - februari 1999

Reacties

In de afgelopen maand heb ik verschillende goede reacties op De Draaikolk gehad. Waarvoor mijn hartelijke dank. De meeste daarvan heb ik inmiddels persoonlijk beantwoord. Dat is het mooie van e-mail: je kunt eigenlijk direct antwoord geven. Daar kan geen enkele bezorgdienst tegenop. De brieven, bezorgd per PTT, krijgen daarmee op slag de snelheid van een postkoets...
Hoewel, soms kan een e-mail ook wel eens verdwalen net als een gewone brief en bereikt dan niet de geadresseerde door welke oorzaak dan ook. Dat is ook helaas niet altijd goed te controleren. Vandaar dat ik op de pagina ,,Reacties'' al dan niet verkort de reacties en mijn antwoord er op heb geplaatst.

Als alleenstaande heb ik e-mail als een zegen ervaren, omdat ik juist ook daardoor weer in contact kom met andere mensen dan uit mijn eigen omgeving, die iets voor mij kunnen betekenen en omgekeerd. De meeste goede vrienden en kennissen beschikken zo langzamerhand ook over een e-mailadres en ik schrijf hen dan ook regelmatig en krijg ook regelmatig brieven terug. Natuurlijk moet je niet alles via je computer doen. Want hoe handig ook, sociaal contact is net zo belangrijk, zo niet belangrijker. Het gevaar zit er in, dat je al e-mailend vergeet dat er ook nog zoiets mogelijk is als het gewoon op bezoek gaan bij die vrienden of kennissen van je. Om gewoon even bij te praten bij een kop koffie, een pilsje of een goed glas wijn.

Dat neemt echter niet weg, dat dankzij Internet mensen die daar behoefte aan hebben heel snel contact kunnen maken. Natuurlijk, een e-mail kan min of meer anoniem blijven, maar dat verlaagt ongetwijfeld ook de drempel. Daarom: stuur mij eens een e-mail om te laten horen hoe je over deze webplek denkt. Suggesties en adviezen zijn uiteraard van harte welkom. Antwoord gegarandeerd!

Redactie

Clubs voor alleenstaanden, een drempel?

Soms heb je de behoefte om te praten met een lotgenoot. Met iemand die eigenlijk aan een half woord genoeg heeft om je te begrijpen, die weet waar je het over hebt omdat hij of zij dezelfde gevoelens en ervaringen heeft. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik dat kan doen. Dat er mensen in mijn omgeving zijn die tevens lotgenoot zijn. Alleenstaanden die ook hun partner door ziekte of ongeval verloren. Maar wat als je die mogelijkheid niet hebt?
Nederland zou Nederland niet zijn als we niet de beschikking hadden over instellingen en verenigingen die aan die behoefte tegemoet komen: clubs voor alleenstaanden. Je hebt ze door het hele land verspreid. Regionaal of zelfs lokaal georganiseerd en met een heel activiteitenprogramma. De kunst is om ze te vinden, mocht je je daarbij willen aansluiten.
En als je ze gevonden hebt (via Internet lukt dat misschien ook na lang en vooral zo gericht mogelijk zoeken) wat dan? Meteen lid worden en je volop in de activiteiten van die club storten of eerst heel voorzichtig ,,proeven''?
Mijn ervaring is, dat zo'n club van alleenstaanden (je hebt ze bijvoorbeeld voor kampeerders met of zonder dat je je partner hebt verloren) voor je gevoel toch meteen een etiket op je plakt als je lid wordt. Want ook daar zijn wij, Nederlanders, sterk in: het plakken van etiketten. De vraag is: wil je dat? En bovendien: als je lid wordt van zo'n alleenstaanden-club word je als het ware min of meer meteen geïsoleerd van de rest van onze zo gemêleerde samenleving. Je behoort immers tot die ene club.
Nou klinkt dit misschien negatief, maar dat is niet zo bedoeld. Wat ik alleen maar wil zeggen is, dat er voor- en nadelen zitten aan zo'n lidmaatschap. Als je behoefte aan gezelschap hebt, je graag in groepen beweegt, is zo'n lidmaatschap wellicht een goede oplossing. Voor anderen, die toch meer individueel gericht zijn, misschien niet. Maar je moet je hoe dan ook van tevoren goed afvragen of, wat een bepaalde club voor alleenstaanden te bieden heeft, het datgene is waaraan je behoefte hebt. Er zijn discussiegroepen, of clubs die puur op de ontspanning zijn gericht. Of verenigingen die beide activiteiten op hun programma hebben staan.
Er zijn alleenstaanden die aarzelen om lid te worden. Ze ervaren dat als een drempel, waar ze (nog) niet overheen durven stappen. Vaak is het ook onbekendheid. En alleenstaanden die hun partner hebben verloren weten het: bij alles wat ze voor de eerste keer na dat verlies doen betekent het een drempel nemen. Opnieuw beginnen. Zoekend naar een nieuwe balans. En dat is ongelooflijk moeilijk is mijn ervaring.
Daarom een oproep aan alleenstaanden die ervaring hebben met verenigingen voor alleenstaanden: stuur mij die ervaringen per e-mail, het liefst ook met adressen van die clubs. Ik zorg dan dat lotgenoten via deze webplek van uw ervaringen kunnen profiteren. Bedankt alvast!

Sterfdag herdenken

Eind vorige maand heb ik de sterfdag van mijn vrouw voor het eerst herdacht. Een sterfdag herdenken, hoe doe je dat? Ik wist het niet en eerlijk gezegd vond ik het ook niet belangrijk om dat van anderen te weten. Want herdenken doet iedereen op zijn of haar geheel eigen wijze. Daar is geen handleiding voor. Gelukkig niet.
Eén ding is misschien wel duidelijk: herdenken doe je eigenlijk het beste in de stijl van diegene die je herdenkt. Zo heb ik het tenminste ervaren. Mijn partner wilde nooit dat wij op zo'n dag verdrietig en bedrukt bij elkaar zouden zitten. Niks ervan! Maak er een fijne, maar vooral ook gezellige dag van. Vrolijkheid en verdriet in een goede balans. En zo heb ik dat met mijn kinderen en kleinkinderen samen gedaan. Mijn jongste zoon was de dag erop jarig en wij hebben dat op de sterfdag van mijn vrouw meteen maar gevierd. Het gaf mij een erg goed gevoel, waardoor mijn verdriet eigenlijk perfect in balans werd gehouden door de vrolijkheid rond die verjaardag met een gezamenlijk etentje ter afsluiting. Ook mijn kinderen hebben dat zo ervaren, omdat het geheel in de stijl van hun moeder was.

Ik weet het, niet iedereen zal in staat zijn om op die manier te herdenken. Maar dat hoeft ook niet. Zoals gezegd: zoiets doe je het beste in de stijl van de partner die je herdenkt. Dat is een persoonlijke keuze en soms kan zo'n keuze afwijzende reacties van relatieve ,,buitenstaanders'' opleveren als die keuze afwijkt van het ,,gebruikelijke''. Maar als je dan vraagt wat de ,,gebruikelijke'' manier dan is, krijg je een nietszeggend antwoord of moeten ze dat antwoord schuldig blijven. Logisch eigenlijk, want zij hebben daar, gelukkig voor hen, niet over na hoeven denken. Jij toevallig wel, hoe moeilijk ook. (V.)

Andere sites gezocht over dit onderwerp

Agnes Kamphuis-Bergman uit Groningen schrijft: ,,Hoewel ik mijn partner (gelukkig) nog niet heb verloren, maar mijn schoonzus - ze is 19 december vorig jaar zeer plotseling overleden - heb ik toch een kijkje genomen op je website. Gewoon, omdat mijn schoonzus wel een partner achterlaat, en ik hem en de rest van de familieleden graag zou willen helpen, voor zover mogelijk. Alles er dus over willen lezen wat los en vast zit, bij wijze van spreken. En dan kom ik terecht op deze site, die inderdaad zeer persoonlijk is. Ik ben het eens met de vorige reactie, de site zit goed in elkaar, m'n complimenten! En fijn dat ie er is. Weet je toevallig of er iets dergelijks is voor andere nabestaanden? Dat zou ik graag vernemen .Veel sterkte en bedankt voor het lezen.''

Beste Agnes, bedankt voor je positieve reactie. Je vroeg om soortgelijke websites voor andere nabestaanden. Ik heb aardig wat moeten zoeken, maar juist omdat ik eigenlijk niks kon vinden op dit kwetsbare terrein, ben ik zelf begonnen. De meeste informatie kun je krijgen bij het Landelijk Steunpunt voor Rouwverwerking (LSR), waarvan ik een link op deze webplek heb gezet (zie onder ,,Links''). Zij kunnen je ongetwijfeld verder helpen. Ze hebben een adressenlijst en organiseren, al dan niet regionaal of lokaal, cursussen en ontmoetingsbijeenkomsten. Ze hebben een e-mailadres, maar mijn ervaring is dat die mailbox door vrijwilligers wordt bemand, want snel reageren doen ze niet. Ik denk dat een telefoontje in dit geval sneller en beter werkt.
Verder is er een webplek voor ouders die een kind hebben verloren, gemaakt door de desbetreffende landelijke vereniging, maar dat is niet wat je zoekt. Website: http://www.vook.nl
In de afgelopen maanden ben ik door omstandigheden niet in de gelegenheid geweest om erg intensief op Internet te zoeken, maar mijn activiteiten op dit gebied tot nu toe hebben nog steeds niet veel nieuws opgeleverd. Integendeel, helaas. Wel veel commerciële websites, maar die gaan dan vooral over de uitvaart en alles wat er daarna moet worden gedaan. En dat is de bedoeling niet. Rouwverwerking is geen commerciële, maar puur persoonlijke aangelegenheid en dat wordt naar mijn smaak nog wel eens teveel vergeten op die commerciële websites. Bovendien is het bij het zoeken de kunst het juiste trefwoord te vinden of een combinatie van trefwoorden.
Kortom: een magere oogst tot nu toe, maar via mijn website hou ik iedereen op de hoogte van mogelijk nieuwe vondsten die mij door anderen worden aangereikt of die ik zelf vind. Hou me op de hoogte als je iets vindt!

Positieve invalshoek

Ine Spee schrijft onder meer: ,,Vandaag je website ontdekt. Inderdaad: als je rouw als trefwoord kiest, krijg je heel wat sites aangeboden. Tot en met het vastleggen van je laatste wil toe.
Verder denk ik dat het belangrijk is om een positieve toon aan te houden op je website. Een negatieve benadering is volgens mij niet zo'n helpende emotie. En het stoot anderen alleen nog maar meer af, waardoor je isolement groter wordt.
Jouw invalshoek is positief, verdrietig maar constructief. En volgens mij is dat heel belangrijk. Goed initiatief, ik ben heel benieuwd of je veel bezoekers hebt: het is prachtig als je op deze wijze iets voor mensen kunt betekenen in deze eenzame periode.''

Beste Ine, ik ben blij dat je mijn webplek hebt gevonden en er zo positief op reageerde. Voor mij is het maken ervan ook steeds weer een zoeken naar het juiste evenwicht. Natuurlijk ben ik ook boos op wat me is overkomen en heb ik ook m'n frustrerende momenten, maar het is zinloos om dat te gaan ventileren, want dat helpt niemand. Mijn invalshoek is dan ook steeds om gevoelens en ervaringen door te geven als een positief stuk herkenbaarheid. Waarvan lotgenoten zeggen: hè, dat had ik nou ook. En zich er aan kunnen optrekken
Je vroeg of ik veel bezoekers heb gehad tot nu toe. Vanaf de start, medio oktober vorig jaar, tot nu toe zit ik op bijna 1100 bezoekers. Een gemiddelde van zo'n 10 per dag en dat gemiddelde groeit. Ik ben daar best tevreden mee. Ik hoop dat er onder die 1100 bezoekers in ieder geval een paar zijn geweest die ik er ook daadwerkelijk mee heb kunnen helpen. Dan is mijn webplek wat mij betreft geslaagd.

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren