Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Inhoud van de 1e jaargang nr. 4 - januari 1999

Van de redactie

Een nieuw jaar, een nieuw begin?

Zo. We hebben het weer achter de rug. De kerstdagen en de jaarwisseling liggen achter ons. Het was voor mij, net als wellicht voor vele andere lotgenoten, natuurlijk even slikken. Sombere, grijze dagen waren het. Maar nu gaan we weer richting lente. Meer licht, minder somberte.
,,De Draaikolk'' gaat het nieuwe jaar verder met waar het aan het eind van 1998 mee is geëindigd: het maken van een eigen webplek voor mensen die hun partner hebben verloren. Met gedachten, adviezen, links, boekenlijst, gedichten, verhalen en -als het even kan- dit jaar óók met reacties en andere bijdragen van lotgenoten. Het begin is er. Wie volgt?

Ik hoop van harte dat dit nieuwe jaar voor velen van ons ook daadwerkelijk een nieuw begin zal betekenen. Een jaar, waarin opeens de zon weer door zal breken en de kilte van de winter plaats zal maken voor de koesterende warmte van de zomerzon. Niet alleen letterlijk, maar vooral ook geestelijk.

Deze webplek heeft in de eerste maanden van haar bestaan relatief veel bezoekers getrokken. Ik schreef het al eerder dat ik daar blij verrast over was en dat bezoekersaantal blijft gestaag stijgen. Ik zal dan ook blijven streven naar een regelmatige actualisering van de webplek. Met nieuwe artikelen, gedichten en gedachten. Ik hoop dat ik lotgenoten daarmee kan helpen, als is het maar een heel klein beetje. Als dat het geval is, dan voldoet ,,De draaikolk'' wat mij betreft aan wat ik er mee beoog.

Ik wens iedereen die deze site bezoekt een heel zonnig en vooral ook gezond jaar toe.

Bert Vos

Alleen in het ziekenhuis

Nog niet zo lang geleden moest ik voor een tamelijk zware operatie in het ziekenhuis worden opgenomen. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik zelf in een ziekenhuisbed belandde. Bovendien in hetzelfde ziekenhuis waar mijn vrouw ettelijke keren was opgenomen. Ik heb dat als een keiharde confrontatie ervaren.

Op zo'n moment ervaar je opeens extra sterk het gemis van je partner. Ik miste haar om even met haar te kunnen praten over mijn zorgen, mijn onzekerheid over de uitkomst van de operatie, om mijn angsten met haar te kunnen delen. Natuurlijk, ik kon er met mijn kinderen over praten, maar dat is toch anders. Ik kon niet even haar hand vasthouden, ik kon niet terugvallen op haar steun. Op dat moment voelde ik me ontzettend eenzaam en de pijn van de operatie werd vermengd met de pijn om haar te moeten missen, juist nu ik haar zo hard nodig had. Je beseft dan ineens hoeveel je op je partner steunde, hoe afhankelijk je was van die steun, hoeveel kracht je daar uit putte. Zoals zij voortdurend kracht putte uit mijn steun, mijn aanwezigheid. Ik miste haar stem die altijd zo vol optimisme was.

Wie zijn of haar partner heeft verloren zal ongetwijfeld hetzelfde in meer of mindere mate ervaren. We zijn zo vertrouwd geraakt met de aanwezigheid van de partner op belangrijke momenten, dat je eigenlijk volledig ontheemd raakt als je ontdekt dat je het in het vervolg allemaal alleen zult moeten doen. Je denkt er dan over na hoe hij of zij zou reageren en soms helpt dat. Je hoort dan in gedachten de stem van je partner alsof die naast je ziekbed zit. Maar toch. Ik heb ervaren dat het genezingsproces langzamer verliep dan door de artsen was voorspeld. Het kostte me een week extra voordat ik ontslagen werd en ik denk dat dit voor een belangrijk deel kwam doordat ik alleen was, zonder haar steun waar ik bijna m'n hele leven op heb kunnen rekenen.

Aan het alleen ziek zijn moet je wennen. Ik merkte dat opnieuw, toen ik een paar weken later werd getroffen door een fikse buikgriep. Ik lag alleen in bed en er was niemand die me even een kopje thee kwam brengen of me vroeg hoe het met me ging. Ziek zijn in eenzaamheid. Je wordt zonder pardon op jezelf terug geworpen. Ook dat is een pijnlijk leerproces. Misschien dat de volgende keer dat ik ziek op bed lig de pijn van de eenzaamheid minder zal zijn.
k ben natuurlijk niet uniek. Er zijn honderd duizenden mensen die wel eens alleen ziek zijn en ook uiteindelijk hebben geleerd om daar goed mee om te gaan.

Bert Vos

Hulp vragen is geen schande

Het verwerken van het verlies van je partner doe je niet zo maar eventjes. Dat kost heel veel tijd. Sommige lotgenoten van ons doen daar jaren over en dan nog blijft de pijn bestaan, zij het door de tijd verzacht, maar toch.

Je omgeving, familie, vrienden, collega's, hoopt dat het verwerken zo snel mogelijk zal gaan en het normale leven weer kan worden opgepakt. Soms hebben mensen daar vreemde opvattingen over. ,,Het is alweer een jaar geleden, je hebt tijd genoeg gehad om het verlies te verwerken. Je moet aan jezelf denken. Het leven gaat door,'' zeggen ze dan. Dat laatste is natuurlijk waar en je beseft best dat je niet elke dag stil kunt blijven staan bij het onvoorstelbare verlies dat je hebt geleden.
Maar tijd genoeg gehad om het verlies te verwerken? Het wordt vaak zo gemakkelijk gezegd zonder dat men beseft dat er voor geen mens een vaste norm bestaat voor de tijd die men nodig heeft voor rouwverwerking. De één heeft na een half jaar zijn of haar ,,normale'' leven weer opgepakt, de ander laat na jaren nog merken er niet over heen te zijn, er zich nog intensief mee bezig te houden. Er volstrekt niet los van komt. Vaak wordt dat laatste als ,,niet normaal'' beschouwd en je krijgt dan al snel het advies om ,,professionele hulp'' te vragen.

Nu is het natuurlijk best mogelijk, dat je met hulp van anderen, van bijvoorbeeld professionele hulpverleners, op een betere manier het leven weer op kunt pakken, er beter mee om leert te gaan. Ook zonder dat je het beseft kan het zo zijn dat je die hulp eigenlijk nodig hebt en het advies van de mensen om je heen toch niet zo'n slecht advies is waar je best even over na kunt gaan denken. Maar dat betekent nog niet dat ,,het niet normaal is'' dat je zo lang treurt. Het moet alleen niet zo zijn dat het je leven zo beheerst dat je van veel dingen niet meer kunt genieten, dat je stil blijft staan bij het moment van verlies.
Hulp vragen is geen schande, ook al schijnt er nog steeds een soort taboe op te rusten. In tegenstelling tot de Amerikanen, die bij wijze van spreken allemaal een eigen psycho-therapeut hebben, zijn we Nederlanders daar zeer terughoudend in. We zijn niet ,,gek''. Willen door de buitenwacht ook niet zo bekeken worden. De gang naar een psycho-therapeut is dan ook niet zo vanzelfsprekend. Natuurlijk, we gaan bijna massaal naar Emile Ratelband en zijn new age-soortgenoten, maar dat is anders. Dat is vrijblijvend. ,,Iedereen'' doet het immers.

Een maand geleden heb ik professionele hulp gevraagd. Omdat ik op dat moment besefte dat ik het nodig had. Dat het me allemaal net even teveel was geworden om in je eentje geestelijk te kunnen behappen. Na een paar goede gesprekken bleek me, dat ik het zelf weer aankon. Maar die gesprekken waren wel nodig. Een goed luisterend oor, begrip voor je situatie en enkele goede adviezen: het werkte. Ik werd als het ware daardoor uit de forse dip getrokken waarin ik terecht was gekomen.
Natuurlijk had ik tijd nodig om te beseffen dat ik hulp moest gaan vragen. Tijd ook om die drempel te nemen. Om te erkennen dat ik het alleen niet kon, ook al deed dat mijn eigenwaarde geen goed en beschouwde ik het als een nederlaag, een capitulatie.
Toch zal ik opnieuw hulp vragen als ik weer in zo'n forse dip terecht kom.
Omdat ik weet dat het helpt je weg terug te vinden. Helpt om te leren leven zonder mijn partner.

V.

Praktische zaken

In dit nieuwe jaar zal ik over praktische zaken na moeten denken. Het is dan alweer een jaar geleden dat mijn vrouw overleed en werd gecremeerd en nu komt voor mij de vraag: wat doe ik met haar as? Ik heb dat steeds uitgesteld. Ik was er nog niet aan toe. Ik kan het natuurlijk gemakkelijk houden door de urn bij het crematorium te laten bijzetten, maar nu de wet meer mogelijkheden biedt dan voorheen, wil je graag zoeken naar de voor jou beste manier om haar die je lief had en hebt, te gedenken.

Er zijn ettelijke mogelijkheden. Kijk maar op Internet op de webplek van uitvaartondernemingen en je krijgt tal van adviezen, plus allerlei nuttige links naar bijvoorbeeld ontwerpers van kunstzinnige urnen. Of juridische bijstand als je van plan bent om iets met de as te doen waarvan je niet zeker weet of dat wettelijk mag.

De as uitstrooien? Ik heb daar serieus over nagedacht. Ik wist ook al de plek: haar lievelingsstreek in Frankrijk. Maar mag dat wel? Of is het illegaal als je de as mee naar Frankrijk neemt? En willen de Fransen dat wel? Bovendien: als je de as uitstrooit is dat definitief. En -wat belangrijker is- wil ik dat zelf wel?
De urn een speciale plek geven? Ook dat is natuurlijk mogelijk. Maar ik denk niet dat ik de urn een vaste plek in ons huis zal willen geven. Ik denk dat ik die dagelijkse confrontatie niet aan kan. Toch denk ik daar wel over na. Er zijn andere plaatsen in en rond het huis waar de urn op een voor mij waardige manier kan worden bijgezet.
Praktische zaken met een sterk emotionele waarde. Dat maakt het allemaal zo extra moeilijk om een beslissing te nemen. Dat doe je niet zo maar eventjes. Ook daar is tijd voor nodig. Tijd om de urn niet alleen letterlijk een definitieve plaats te geven, maar vooral emotioneel. En dat laatste zal, denk ik, nog de meeste tijd kosten.
Ik hoor graag de ervaring van anderen. Het zal mij misschien helpen om de uiteindelijke keuze te maken.

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren