Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Inhoud van de 1e jaargang nr. 3 - december 1998

Van de redactie

Op de drempel van oud naar nieuw

Deze editie van ,,De Draaikolk'' verschijnt op de drempel van oud naar nieuw. Vlak voor de voor ons altijd weer moeilijke feestdagen (waarover elders meer).

Doordat ik net vier weken ziekenhuis achter de rug heb na een zware operatie, verschijnt deze editie iets later dan gepland, maar hij is er!

Terwijl ik bezig was met het samenstellen van dit al weer derde nummer van ,,De draaikolk'', besefte ik, dat, wat begon als een proefproject, inmiddels is uitgegroeid tot een vast onderdeel van mijn leven. Deze persoonlijke website trekt tot mijn eigen verbazing veel belangstelling, ook al blijven de reacties beperkt. Er wordt blijkbaar wel gekeken, maar reageren op de inhoud, of nog beter: een eigen bijdrage leveren, dat is (nog) net een stap teveel, denk ik.
Jammer. Want het is juist de bedoeling dat er reacties, ervaringen van lotgenoten, worden uitgewisseld. Ik weet daarbij ook dat niet iedereen zo maar aan het schrijven slaat. Niet is moeilijker dat je eigen gevoelens op papier zetten. Maar aan de andere kant zou ik het toch wel op prijs stellen om zo maar een korte reactie te ontvangen. Om te laten weten hoe je het vindt. Welke onderwerpen nog aan bod zouden kunnen komen, bijvoorbeeld.

Dit nummer staat in het teken van de moeilijke maand december. Kerst en oud en nieuw. Elk jaar weer zijn dat de moeilijkste dagen voor mensen die hun partner hebben verloren en juist op die dagen daarmee extra worden geconfronteerd.

Verder hebben we een gedicht en een kort verhaal voor u. Met de beste wensen van de redactie: ik hoop dat het komend jaar weer een klein beetje minder moeilijk zal zijn.

V.

Het overkwam me eigenlijk min of meer. Ik keek naar mijn houten klok aan de wand. Een gepolijste boomstam-schijf waar de secondenwijzer tik na tik over de tijdringen schoof. Een ring van tijd. Ik keek er opeens gefascineerd naar. Tik na tik na tik na tik vergleed de tijd en ik betrapte me erop, dat ik daar schoon genoeg van had. Tijd, bedacht ik, hoort eigenlijk niet zo snel te gaan. En voordat ik besefte wat ik deed, knipte ik met m'n vingers en het wonder gebeurde.
De secondenwijzer stond stil. De tijd stond stil. Alsof ik God was had ik de tijd stilgezet. Dat ben ik niet hoor, maar het gaf me toch een kick.

Nu had ik dus de tijd voor me zelf. Ik keek om me heen en zag de wereld als in een bevroren beweging. De bladeren aan de bomen in mijn tuin hingen onbeweeglijk aan de takken. Een domme vette houtduif die, juist toen ik met m'n vingers knipte, bezig was houvast te vinden op een te kwetsbaar sprietje, hing onderste boven. De fladderende vleugels leken een pakketje ongeordende veren. De vlinder boven de bloeiende blauwe hortensia hing doodstil en de sierlijke beweging was stilgezet alsof een onzichtbare poppenspeler had besloten zijn spel te staken. Het kleine meisje op de fiets leek een fragiel gehouwen standbeeld en de spieren van de fitte vutter in z'n wat al te kleurige joggingpak waren versteend in de aanzet tot de volgende stap.

Stilte.

De wereld om me heen had haar adem ingehouden. Goed voor het milieu, dacht ik met een hypocriete glimlach. Geen uitstoot meer.
En zeker niet van die ene dwaze automobilist, die dankzij m'n vingerknip nog net tot stilstand kwam voor het plotseling overstekende jongetje met zijn bal.
Ik keek om me heen en was uitermate tevreden. Ik had plotseling zeeën van tijd gekregen. En het mooiste was natuurlijk, dat alles zou blijven zoals het nu was. Geen oud en nieuw meer. Geen verjaardagen meer die niet te vieren zijn. Geen angst en onzekerheid meer over leven of dood. Geen dagen meer van pijn en verdriet.
Het jaar 2000 zou wat mij betreft nooit aanbreken. Voor altijd millenniumproof...
Een mooie zomer die nooit meer zou verglijden naar herfst en winter. En dat met slechts één simpele vingerknip. Wie zou dat niet willen?
De tijd is nu helemaal van mij geworden. Nu kan ik alles gaan doen waar ik tot nu toe nooit aan toegekomen ben, bij gebrek aan tijd. Ik kan zo gauw nog niks bedenken wat ik nu graag zou willen, maar ach, daar maak ik me eerlijk gezegd nog niet echt veel zorgen over. Want waarom zou ik? Ik heb immers alle tijd van de wereld om iets leuks te verzinnen?

Ik kijk om me heen en zie alleen de stilte. Heerlijk, die rust. Nu zou ik in alle stilte dat ene boek kunnen gaan schrijven waar ik m'n hele leven al over heb nagedacht. Ongestoord door telemarketing-idioten die me op de meest ongelegen tijden bellen en me ongewenste vragen stellen. Ik bedenk dat ik mijn zoons nog even wil bellen om ze te vertellen dat ik mijn tijd heb stilgezet. Dat ik nu ook alle tijd voor ze heb en voor mijn kleinkinderen. Ik pak de telefoon en wil het bekende nummer draaien. Niks. Zelfs nog geen kiestoon. Ik knip met m'n vinger in de hoop dat ik daarmee heel even beweging in de tijd zal kunnen zetten. Niks.
Ik loop een tikkeltje moedeloos naar mijn werkkamer en ga achter mijn computer zitten. Ik zet hem aan met een angstig voorgevoel dat onmiddellijk wordt bevestigd. Er gebeurt niets. Het scherm blijft zwart. Ik kijk er verschrikt naar. En dan dringt het pas echt tot me door dat ook de computer is bevroren op het moment dat ik met mijn vinger knipte. Dat alles om heen niet meer tot mijn wereld behoort. Dat ik echt alleen ben. Dat ik dat boek met de pen zal moeten schrijven tot die leeg is en er niets meer is om mee te schrijven. Geen papier, geen inkt. En zelfs de potloden onhanteerbare stompjes zijn geworden. Dat er ook niemand zal zijn om het ooit te lezen...
Dat ik niet meer de stemmen zal kunnen horen van hen die me lief zijn. Dat ik niet meer aan hen zal kunnen vertellen hoe ik me voel. Wat ik vandaag heb gedaan en van plan ben morgen te gaan doen.

Alle tijd van de wereld? Foutje.

Er is geen tijd meer. De zon staat stil op de plek waar ik haar heb vastgepind aan de staalblauwe hemel. De nu onzichtbare sterren en de maan zal ik nooit meer zien. De vlinder boven de blauwe hortensia zal nooit meer gracieus verder fladderen naar de volgende bloem. En die domme houtduif blijft maar hangen aan dat iele takje van de boom in mijn tuin. Ik zal er niet meer om kunnen lachen. Zoals ik me niet meer boos zal kunnen maken op die stomme automobilist, die te hard reed en dat jongetje rennend achter zijn bal te laat opmerkte. En niet meer geamuseerd zal kunnen kijken naar die fit joggende vutter in zijn oogverblindende kleren. Ik zal het missen. Een plotseling gevoel van verschrikkelijke eenzaamheid overvalt me. Alleen op de wereld. Ik had alle tijd van de wereld willen hebben, maar nu heb ik tijd waar ik niks mee kan doen. Ik bal mijn vuist en schreeuw mijn eenzaamheid naar de bevroren wereld om me heen. Naar die ijzig geworden wereld, waaruit alle menselijke warmte is verdwenen.

Ik knip met mijn vingers tot het pijn doet. Maar de secondenwijzer blijft onverbiddelijk staan op de plek waar ik hem heb stilgezet. Voorgoed.Vrees ik.

December: een moeilijke maand

Natuurlijk: er zijn veel meer moeilijke dagen in ons leven, waarbij we extra worden geconfronteerd met het feit dat we alleen zijn. Dat hij of zij er niet meer is. Dat we het allemaal alleen moeten doen. Een verjaardag bijvoorbeeld. Zijn of haar verjaardag: de moeilijkste dag van het jaar, althans zo ervaar ik dat. Ook je eigen verjaardag heeft nauwelijks iets feestelijks, ook al doen je kinderen, andere familieleden en vrienden, wellicht nog zo hun best om er iets leuks van te maken. Er mist iemand om het echt een feest te laten zijn.
En dan krijgen we de Kerstdagen, oud en nieuw. De donkere dagen van december maken de ,,feestdagen'' nog eens extra somber en je kijkt er niet echt naar uit. Die dagen in december mogen wat mij betreft dan ook overgeslagen worden. Voor mij geldt bovendien dat die dagen al jaren in het teken hebben gestaan van verblijven in het ziekenhuis, waar mijn zieke vrouw altijd uitgerekend op die dagen terecht kwam. En er veelal bleef tot na oud en nieuw. Daarom wat mij betreft: weg ermee...

Natuurlijk is dat geen realistische gedachte. Want elk jaar komen die dagen weer op ons af en we zullen, stapje voor stapje, jaar na jaar, moeten leren ermee te leven. Leren er mee om te gaan. Dat is niet gemakkelijk. Want ook al zou Kerst een feest van het licht moeten zijn, de somberte is maar moeilijk uit je geest te verdrijven. Komt elke keer weer terug en bepaalt je doen en laten.
Er zijn lotgenoten die de naargeestigheid van de december-maand ontvluchten door de zon op te zoeken. Ver weg het liefst. Als je dat kunt en als dat helpt: prima. Maar een echte oplossing voor je probleem is het natuurlijk niet. Want elk jaar weer is er hetzelfde probleem. Ik denk zelf dat de confrontatie daarom het beste is. Ga die confrontatie aan. Zeg tegen jezelf dat het natuurlijk onzin is om Kerst en Oud en Nieuw uit de weg te gaan. Want die dagen bestaan. Ook in je ,,nieuwe leven'' als alleenstaande. Waarom dan niet proberen die dagen opnieuw in te passen in je leven? Anders dan voorheen. Maar zonder die dagen te ontwijken of te ontkennen. Geen gemakkelijke opgave, ik weet het. Maar ondanks alles het proberen waard.
En bedenk dat het nieuwe jaar al weer volop is begonnen voor je het in de gaten hebt. Wellicht met nieuwe confrontaties. Met nieuwe stapjes die je moet zetten om je verdriet te verwerken, maar elk nieuw jaar zal het minder moeilijk zijn. Zul je alles steeds beter een eigen plaats kunnen geven. Maar je moet er wel aan werken. En ik weet uit eigen ervaring dat het je bergen energie kost. Maar wellicht is het allemaal de moeite waard en kom je uiteindelijk sterker uit de strijd. Ik geloof daar in. (V.)

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren