Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Inhoud van de 1e jaargang nr. 2 - november 1998

Van de redactie

De eerste editie van deze nieuwe website heeft (ook tot mijn eigen verbazing) relatief veel belangstelling getrokken. Blijkbaar wisten enkele honderden Internetters al binnen enkele weken na de start mijn bescheiden plekje te vinden. Een plekje, dat op dat moment alleen (voor zover ik weet) via de homepage-zoekmachine binnen Internetprovider World Acces/Planet Internet snel was op te vragen. Inmiddels is deze homepage ook bij andere zoekmachines aangemeld, veelal onder de naam ,,De draaikolk''.

Rouwverwerking is ,,in''. Tik dat woord maar in bij elke zoekmachine van Internet en je krijgt meteen honderden relevante sites, voornamelijk van uitvaartcentra, landelijk instituten en relevante instellingen. Daar is natuurlijk niets op tegen, heel nuttig zelfs, maar voor zover ik heb kunnen ontdekken zitten er nauwelijks persoonlijk getinte websites tussen, zoals ,,De draaikolk'' dat wil zijn. Dat is jammer, vind ik.
Want juist persoonlijke ontboezemingen kunnen momenten van herkenning opleveren, het gevoel van: ,,Ja, dat heb/had ik ook''. Kunnen extra tot steun zijn.
Rouwen is een persoonlijke ervaring, maar in de rouwverwerking zitten veel elementen, die voor iedereen die ermee te maken heeft, gelijksoortig zijn. Soms kan het geruststellend zijn te weten, dat wat jou op een bepaald moment overkomt, ook anderen meemaken. En het is bovendien goed te lezen hoe anderen dat hebben opgepakt, ermee omgaan, het een eigen plek proberen te geven. Zodat je er ook zelf iets mee zou kunnen doen. Daarom is er ,,De draaikolk''.
In deze tweede editie proberen we weer andere elementen van rouwverwerking bij het verlies van je partner onder de aandacht te brengen. En mocht je de vorige editie gemist hebben: geen nood, klik bij de inhoudsopgave of hier op ,,Archief'' en alle teksten van de oktober-uitgave zijn op die pagina te vinden.
Mochten er op- of aanmerking zijn over deze website: schrijf gerust. Graag zelfs! Ik wens mijn lotgenoten veel sterkte toe en hoop ook met met deze nieuwe editie van ,,De draaikolk'' bij te kunnen dragen aan het verwerken van het verlies van je partner. (V.)

Stuur eens een kaartje....

Als je partner nog maar kort geleden is overleden, krijg je veel post. Veelal condoleance-post. Deels plichtmatig, maar gelukkig ook van mensen die met je lot zijn begaan en daar heel goed op ingaan. In het begin dringt het nauwelijks tot je door. Je leest de namen, je ziet hun tekst. Maar je gedachten zijn elders. Bij het afscheid wat definitief plaats vond, bij de lege plek die je partner heeft achtergelaten. Bij de pijn en het verdriet.

Pas veel later ga je de kaarten en brieven lezen. Dan begint ook pas echt de rouwverwerking, want je weet dat je alleen bent. Dan besef je ook pas dat er mensen zijn die om je geven, die aan je denken. Je krijgt soms een telefoontje van ze. Om even te laten weten dat ze je niet zijn vergeten.

Natuurlijk, de meeste mensen gaan gewoon weer over op de orde van de dag. Want het leven gaat door, ook al denk je zelf dat dit niet zo is. Maar die paar mensen die je blijven schrijven of bellen, die enkele goede vriend of vriendin die op bezoek komt, die mensen moet je koesteren. Daar moet je zuinig op zijn, want ze zijn helaas zeldzaam. Dat zul je gauw genoeg ontdekken. De meeste mensen om je heen zullen na een paar maanden of hooguit een half jaar in verdekte termen laten weten dat je lang genoeg hebt getreurd om je verlies. Dat je weer verder moet. Het normale leven weer op moet pakken. Die mensen bedoelen het meestal goed, maar hebben er weinig van begrepen. Want zo werkt het niet. Rouwverwerking is niet aan tijd gebonden. Voor de één duurt het inderdaad een half jaartje, de ander zal er jaren over doen of het verlies zelfs nooit kunnen verwerken.

De mensen om je heen die het wel begrijpen moet je daarom ook zelf laten weten hoezeer je hun begrip en hulp op prijs stelt. Stuur eens een kaartje, waarmee je dat duidelijk te kennen geeft. Zelf post ontvangen is fijn, maar dat geldt ook voor die ander. Verbreek de draad die je met die ander verbindt niet door niks van je te laten horen. Want dan zal op een gegeven moment de brievenbus leeg blijven en de telefoon niet meer overgaan.

Straatvrees

De eerste weken na het overlijden van mijn vrouw gingen als in een roes voorbij. Met de voorbereidingen voor de uitvaart en de uitvaart zelf was ik erg druk, want ik wilde het zo goed mogelijk doen in de stijl zoals zij dat had gewild. We hadden er vaak over gepraat, samen, maar als het dan zover is, dan besef je ineens dat je definitief afscheid aan het nemen bent. Dat de theorie praktijk is geworden. En ook al had ik de tijd om me daar op voor te bereiden, je ontdekt dan ook dat je je daar niet op voor kùnt bereiden.
En dan, na de uitvaart, na de drukte van al die lieve mensen die je wilden troosten en bijstaan, ben je alleen. Want het leven van de anderen gaat door. Daar zit je dan. Alleen in een ineens wel erg groot geworden huis. Ook jouw leven gaat door, ontdek je, maar de vraag is hoe. Alles is chaotisch in je geest. Het besef dat je alleen bent is er, maar heeft nog nauwelijks vorm gekregen. Je ziet haar in gedachten nog steeds op de stoel zitten waarin ze altijd zat. Je hoort nog steeds haar stem. Je luistert er nog steeds naar. Maar je hoeft niet meer voor haar te zorgen. Al die tijd die je daar elke dag aan besteedde heb je nu voor jezelf. En je weet niet wat je er mee moet doen.
In de weken darvoor hadden mijn kinderen het huishouden bestierd. Boodschappen gedaan, het eten klaargemaakt. En nu, nu moest ik dat zelf weer oppakken.

Ik vergeet nooit meer de eerste keer dan ik naar buiten ging om boodschappen te doen. Ik liep als een wereldvreemde door het winkelcentrum en keek met verbazing en verbijstering naar de mensen om me heen. Wisten ze dan niet dat mijn vrouw gestorven was? Wisten ze niet dat ik verdrietig en alleen was? Nee, dat wisten ze niet en ze keken ook niet naar mij met een medelijdende blik of zo, ook al had ik steeds dat gevoel. Niemand die me vroeg hoe het met me ging. Voor hen was er niets gebeurd. Voor hen was het leven gewoon doorgegaan. Een verbijsterende ontdekking. Ik liep op straat en wist niet wat te doen. Ik had zelfs moeite me te herinneren wat ik hier eigenlijk kwam doen. Ik kocht snel wat dingen en vluchtte weg. Naar huis. Naar de veilige beslotenheid van mijn huis. Terug naar de eenzaamheid. En terwijl ik in gedachten de boodschappen uitpakte en opruimde besefte ik opeens dat ik een soort straatvrees had gekregen. Zo maar.

Nu, maanden later, is die vrees voorbij. Maar nog steeds doe ik zo snel mogelijk mijn boodschappen. Want al die vrolijke, opgewekte mensen, al die winkelende echtparen op straat, geven me elke keer weer een tikkeltje depressief gevoel. Het zal wel weer overgaan, denk ik. Want ook mijn leven gaat gewoon door. Moet doorgaan. En elke stap die ik in het winkelcentrum zet, is een stap naar het ,,normale'' leven. Normaal, maar toch anders. En dat gevoel blijft. Of je dat nu wilt of niet.

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren