Terug naar index ArchiefTerug naar de Draaikolk, webplek voor mensen
die hun partner hebben verloren
Waarom deze website?
Soms is ons leven ineens
een draaikolk. Een werveling van plotseling oncontroleerbare emoties.
Van verdriet en woede om het verlies van je partner.
Je partner waarmee zoveel jaren lief en leed hebt gedeeld en die
je alleen achterliet met je verdriet.
Een ongeneeslijke ziekte, een ongeluk, een hartinfarct. Er zijn
zoveel mogelijkheden om je partner te verliezen, maar je hebt
zo weinig houvast om het te verwerken, een eigen plek te geven.
Misschien zijn het je kinderen die je steunen, of goede vrienden
die het niet af hebben laten weten.
Maar kun je er altijd over praten? Begrijpen zij wel wat het allemaal
voor jou betekent?
Natuurlijk is er begrip.
Maar alleen lotgenoten zullen het misschien echt begrijpen wat
je meemaakt.
Waarom het vandaag niet gaat. Waarom je niet aanspreekbaar bent.
Waarom je weer eens niet hebt kunnen slapen. En vooral waarom
dat rouwproces zo lang duurt.
Want je hebt nu toch wel tijd genoeg gehad, toch?
,,De draaikolk’’ wil je helpen met je
verdriet, met je emoties. Deze website wordt gemaakt door een
lotgenoot van je. Iemand, die zijn partner heeft verloren na 35
jaar een goed huwelijk te hebben gehad. Zijn partner die zo maar
kanker kreeg en na een lang gevecht de strijd toch op moest geven.
En deze lotgenoot heeft - oh ironie van het lot- nu zelf kanker
gekregen, terwijl hij nog maar nauwelijks is begonnen aan zijn
rouwproces.
Hij maakt ,,De draaikolk’’ omdat hij weet wat
het is om alleen te zijn in je verdriet. Hij kent de stilte van
de avonden en de eenzaamheid van de nacht. En het gevoel van machteloosheid
dat je regelmatig overvalt.
Vandaar.
,,De draaikolk’’ wil ervaringen uitwisselen.
Troost en steun geven door middel van verhalen, gedachten en gedichten
over het rouwproces in al haar facetten.
Je kunt die bijdragen sturen naar mijn e-mailadres. Als je wilt
blijft je bijdrage als die op deze website wordt geplaatst, anoniem,
maar dat hoeft natuurlijk niet. Je mag je eigen e-mailadres er
ook bij zetten. Want wat is er fijner dan brieven te ontvangen
die je versterken en steunen?
Vaak heb je, zo is de ervaring, het gevoel dat je je verdriet, je emoties, je gevoelens niet goed kwijt kunt. In gesprekken met anderen raak je wel een deel ervan kwijt, maar niet alles. De diepere gevoelens blijven deels verborgen.Veel mensen die hun partner verloren, proberen die gevoelens dan ook op te schrijven, onder woorden te brengen in een dagboek. Je woede over wat je is overkomen, de eenzaamheid die je plotseling overvalt, de herinneringen aan je partner, alles kun je in zo’n dagboek kwijt. En als je hem of haar een brief wilt schrijven kan dat ook.
Vooral dat laatste kan soms bevrijdend werken, ook al is het misschien
moeilijk om je voor te stellen dat je een brief schrijft aan je
geliefde die niet meer leeft.
Aan de andere kant weten we niet of deze brieven ooit gelezen
zullen worden. Er zijn mensen die zeker weten van wel, ook al
hebben ze niet het juiste adres voor bezorging. Ze voelen instinctief
dat hun partner over hun schouder meeleest. Dat is een goed gevoel
en zo ontstaat een gesprek op papier. Ogenschijnlijk een monoloog,
maar misschien voel je in je binnenste de antwoorden, krijg je
zo maar impulsen om iets te gaan doen. Of schrijf je over dingen,
waarover je helemaal niet van plan was te schrijven. Zulke dingen
gebeuren. Zoals zoveel dingen in je leven zo maar ineens gebeuren.
Maar met het schrijven van een dagboek, met brieven aan je partner
die je verloor maar in je geest constant aanwezig is, is het mogelijk
om stapje voor stapje je verdriet te verwerken.
Het zijn natuurlijk maar hele kleine stapjes, maar ze moeten wel
worden gezet.
Probeer het eens. Het hoeft geen literatuur te zijn wat je schrijft.
Eigenlijk maakt het niks uit hoe of wat je schrijft, want je schrijft
het voor jezelf. Niemand uit je omgeving hoeft het te lezen. Behalve
je partner die over je schouders meeleest...
Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen
die hun partner hebben verloren