Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (25)
in november en december 2006

REACTIES binnengekomen in november 2006:

30-11-2006

Dag Monique,

Knap en fijn dat je 'Rouw in Reprise (1)' schreef zoals je het schreef.
Zo'n tien dagen geleden kwam ik via de website 'Verliesverwerken' bij de Draaikolk terecht en ben ik begonnen alles te lezen. Ook over de levens van jou en Eric en Bert en Janny. En uiteraard over dat van jou en Bert. En dan overlijdt Bert in oktober van dit jaar en maak je alles wéér mee. Ik wens je heel veel sterkte.

Mijn man Jan kreeg op 4 februari van dit jaar te horen dat er een levensverwachting was van twee à drie maanden (longkanker met uitzaaiingen naar hersenen en botten). Jan wist dat hij niet meer beter werd, maar als hij goede voedingssupplementen nam en toch een chemokuur en bestraling zou ondergaan, dan kreeg hij vast nog wel een jaartje "uitstel" (dacht hij) en konden we misschien nog wel weer naar Berlijn en/of naar Wenen (onze wens).
Op 14 maart 2006 heeft hij nog het woord gevoerd in een openbare raadsvergadering bij mijn afscheid als raadslid. Op 27 maart is hij heel rustig ingeslapen.

Zelf heeft Jan bij ca. 200 uitvaarten gesproken namens de Humanistische Uitvaart Begeleiding. Als hij dan thuiskwam zei hij altijd dat hij dat "koekhappen" na afloop zo afschuwelijk vond. De crematie van Jan was in beperkte kring (ca. 120 mensen); we zijn na afloop uiteraard niet gaan "koekhappen", maar zijn een hapje en een drankje gaan gebruiken in zijn lievelingscafé in het dorp om een toost op zijn rijke, intensieve en genoten leven uit te brengen.

Misschien moet ik jou in jouw situatie niet "lastig" vallen met mijn verhaal, maar na een verhaal van Bert, waar hij het heeft over al die mensen op oncologie met iets op hun hoofd vanwege de kaalheid, moest ik weer denken aan ons bezoek daar en waar Jan toen constateerde en relativeerde: "Moet je toch eens zien, Wil, zoveel jongelui. Niet iedereen haalt de 67...".
Wij hebben een pracht leven gehad en gelukkig heb ik onze jonge hond, een Briard, die 3 februari twee jaar wordt, nog. Ik heb mijn hele leven een hond gehad en Jan en ik hebben samen altijd een Briard gehad. Ik ben nu dubbel blij met Eileen, zo heet ze.

Lieve, dappere Monique, nogmaals heel veel sterkte en wie weet schrijven we elkaar nog wel eens weer!

Een hartelijke groet van

Wil van de Belt; e-mailadres: wilvandebelt@planet.nl

Ik wens je veel sterkte, en hoop van harte dat de mensen er ook voor jou blijven en voor je zijn, in wederom een verdrietige periode in je leven.

Hartelijke groeten,

Sandra Fortuin-Plomp; e-mailadres: s.fortuin@svhw.nl

Lieve groet,

Anke Loman; e-mailadres: A.loman2@chello.nl

Lieve Monique,

Wat goed van je dat je ons laat delen in je verdriet en de gebeurtenissen en dingen die er gedaan moeten worden na het heengaan van je liefde. Voor jou is het 'stereo', maar toch ook weer anders.

Jouw stukje 'Rouw in Reprise' is zo waar. Alles hebben jullie samen geregeld en als het dan zover is, zit hij niet naast je, maar is hij er wel en toch ver weg. Je hebt het heel goed gedaan. Het was een bijzonder afscheid met ontroerende muziek. Ik was er flink van uit mijn doen.

En dan nu weer de draad oppakken, dat kost energie, hè?
Weet dat ik aan je denk en samen met veel lieve meelevende mensen moet het gewoon lukken.

Een troostknuf,

Marina van der Sluis-van Balen, vrouw, geboren 27 augustus 1941; partner Loek (1942) is op 12 juni 2003 overleden aan een gescheurde aorta; een volwassen, uitwonende zoon; e-mailadres: lrwvandersluis@chello.nl

Lieve Monique,

'Rouw in Reprise': Ik moet even slikken en ik ben er stil van!

Liefs,

Joostien Beuving, vrouw, geboren 13 juli 1954; partner Arend (64) op 15 juni 2005 totaal onverwacht overleden aan een longembolie; een studerende en op kamer wonende dochter en een thuiswonende zoon; e-mailadres: joostien@xs4all.nl

Hallo lotgenoten,

Ook ik denk regelmatig even aan Monique en aan alle lotgenoten die het nu moeilijk hebben.

Zelf heb ik gelukkig - na zeven jaar - alles een plekje kunnen geven, alhoewel er af en toe best nog huilbuien zijn, hoor.
Dan zie ik iets op de tv wat me doet herinneren aan mijn man, bijvoorbeeld iets over Noorwegen (ons favoriete vakantieland) en dan lopen de tranen weer over mijn wangen.
De pijn over het verlies mag dan draaglijker zijn geworden, maar het gemis blijft, dat wel. Elke dag is hij in mijn hart en ook mijn vader die in 2003 heenging.
Gelukkig heb ik heel fijne mensen om me heen (ik heb geen kinderen), die zijn als een warme deken voor me. Ik hoop dat jullie dat ook hebben. Al heb je maar één iemand waar je je gevoelens bij kwijt kan en mag.

Ik wens Monique, en iedereen, veel sterkte toe en hoop dat er toch weer steeds meer lichtpuntjes aan de horizon zullen komen voor jullie.

Warme groet,

Suzette Hartog-Been; e-mailadres: suzettehb@planet.nl

Sluit me volledig bij Magda Minderhoud aan, dat we wel moeten blijven reageren met z'n allen. Het viel mij ook al op dat het nu rustig blijft en juist nu heeft Monique ons zo nodig.

We weten allemaal dat je zelf de eerste tijd niet staat te springen om contact te zoeken. Je verwacht dat anderen jou opzoeken! Want na een intens verlies staat je hoofd niet naar actie en bovendien is er ook nog heel veel te regelen na een overlijden. Maar je vindt het wel heel fijn als mensen laten weten dat ze aan je denken en meeleven. En ik weet zeker dat elke bezoeker van de Draaikolk en www.langsdevloedlijn.nl dat doet.
Monique, ik denk vaak aan je en bid voor je en benijd je niet.

Dikke knuffel van

Hannie Minkema-Roedema, vrouw, geboren 23 november 1956; partner (49) zeer plotseling verloren aan hartinfarct; twee kinderen; e-mailadres: jc.minkemaroedema@quicknet.nl

Dag Monique en medelotgenoten.

Na het overlijden van Bert is het nu, zo te zien, rustig geworden met de berichtjes in de Draaikolk. Nu hoop ik wel dat wij met zijn allen de Draaikolk gaande houden, dat is wat Monique zelf wil en ik vind het heel knap dat ze dat wil doen.

Nadat mijn Harry in juni 2004 is overleden heb ik veel gehad aan de Draaikolk, elke avond zat ik wel een tijd te lezen en ik heb ook wel een paar maal geschreven.
Vaak heel veel herkenning, soms ook dingen om me aan op te trekken. Ik probeerde dan ook te weten te komen hoe ver ik was (of ben) in mijn verwerking, maar dat is soms zo verschillend dat ik er eigenlijk niet achter kom. Het zal ook bij ieder persoon anders zijn.

Nu zo richting de feestdagen gaat me dat alweer beklemmen en dan hebben we nog extra lange feestdagen ook. Als men vraagt: 'hoe gaat het met je?' zeg ik meestal 'wel goed hoor', maar van binnen is dat gevoel heel anders.
Ik kan het soms gewoon niet begrijpen dat dit me allemaal is overkomen want we zouden toch samen oud worden? Op 29 december zouden we 40 jaar getrouwd kunnen zijn, ook weer zo'n extra moeilijke dag.

Ik hoop dat we met zijn allen nog lang steun en herkenning uit de Draaikolk kunnen halen.

Met vriendelijke groeten,

Magda Minderhoud, vrouw, geboren 16 juni 1943; partner Harry (61) op 23 juni 2004 overleden aan hersentumoren; twee uitwonende kinderen; e-mailadres: minderhoud@kabelfoon.nl

Hallo Monique,

Dank voor je mail en ik vind het geweldig dat je Bert's werk voortzet, wat jullie samen de laatste jaren al deden. Er is veel kracht en moed voor nodig, maar nogmaals, ik zou het ook hebben gedaan. Hoop dat je het allemaal kunt verwerken want één man verliezen doet al veel met je, maar twee mensen waar je van hebt gehouden en mee getrouwd bent geweest te verliezen, daar moet je, denk ik, wel heel sterk voor zijn om op de been te blijven.

Het doet veel met je, dat heb ik intussen wel ervaren. Mijn lief is in 1998 overleden en ik kan het nog steeds niet verwerken en loop overal tegen aan, en ik voel me op het moment ook niet lekker. Morgen weer een dag die moeilijk is, dan zouden we 29 jaar getrouwd zijn en we hebben net de 20 1/2 gehaald en dat doet pijn, heel veel pijn, maar dat weten en ervaren alleen mensen die het ook hebben meegemaakt. Degenen die dat niet hebben meegemaakt die weren je af en willen er niets mee te maken hebben. Je moet je maar als een volwassen man gedragen en niet dat gezeur van 'vergeet het' en 'leef je eigen leven, geniet nu maar in plaats van verdriet op te roepen.' Dat doet pijn en je gaat je afsluiten voor alles wat maar kan om maar niet te worden gekwetst. Mensen zijn daar goed in, je in de goot trappen en natrappen.
Het is mijn gevoel, mijn hart dat pijn heeft en zielsveel van een lief mens heb mogen houden. Als je dat vertelt tegen anderen dan zeggen ze: 'maar je kunt toch niet van iemand houden die dood is?' en andere nare dingen. Nee, dat gaat er bij mij niet in.

Ik hoop dat de cursus die binnenkort start kan doorgaan, als er genoeg mensen zijn in de put uit de put. Misschien helpt me dat om overeind te blijven zoals ik dat al acht jaar doe. En nee, ik mag mezelf niets aandoen, al zijn er soms wel gedachten om eruit te stappen. Ja, en dat zou laf zijn tegenover mijn lief. Die heeft alles uit de kast gehaald om te overleven maar moest het leven geven aan een andere wereld, waarvan ik zeker geloof dat er meer is.
Iedere dag moet ik vechten om te overleven en ik voel me vaak een geprogrammeerde man die netjes naar het werk gaat, thuis komt en zich terugtrekt, bang gekwetst te worden door de mensen en ja, dan blijf je alleen over. Maar ik probeer alles om verder te gaan met het leven, maar met veel vallen en opstaan, lukt het nu en dan.

Gelukkig zijn er ook leuke momenten en dan geniet ik ook, maar ik krijg steeds meer het idee dat het slechter gaat in plaats van beter. Ik weet niet of meer mensen dit ervaren en hoe die er mee omgaan. Het is zelfs zover dat ik tegenover mensen die ik tegenkom toneel moet gaan spelen om ze de schijn te geven dat het goed gaat, maar in werkelijkheid eigenlijk niet. Want verdriet mag niet meer, het is al zo lang geleden, het moet maar eens ophouden.
Het gezicht lacht, maar het hart huilt en niemand die dat ziet. Raar eigenlijk. Heb ik dit verdiend? Nee.
Maar goed, ik probeer er wat van te maken en zal moeten accepteren wat er de laatste 8 jaar met me is gebeurd, anders denk ik dat het alleen nog erger gaat worden en dat wil ik niet. Geen uitlaatklep, geen respect van de mensen en geen begrip, dat doet heel veel met je geest en lichaam.

Wel Monique, ik hoop dat je veel mensen om je heen mag hebben die je de steun en kracht geven om het verlies te kunnen verwerken, want alleen kan je het niet. Maar van de mensen op de site de Draaikolk heb je zeker de steun en dat geeft kracht en dat lost je verdriet niet op, maar je kunt het erin kwijt en dat doet veel goed.

Ik wens je alle goeds, veel sterkte, kracht en veel gezonde jaren toe.

Met vriendelijke groeten,
Tony Ruys; e-mailadres: tony9@home.nl

Morgen is het de verjaardag van mijn man. Al blijft hij altijd 60 jaar, voor mij is het toch de dag dat hij 63 wordt.
Mijn dochters en ik vieren dat. Wij gaan uit eten, iets wat hij ook altijd met veel overgave deed.

Vaak ben ik somber, vind het leven niet meer leuk zonder hem, maar denkend aan hem weet ik dat het anders moet. Ik hoop dat mij dat gaat lukken, het kost misschien meer tijd.

Tineke Pastijn-Jaburg, vrouw, geboren 20 februari 1948; partner Jos (60) overleed op 18 augustus 2004 aan de gevolgen van kanker/Non Hodgkin's; twee volwassen, uitwonende dochters; e-mailadres: pastijn@hetnet.nl

Beste redactie van "De Draaikolk",

Voor ik mijn korte verhaal doe, wil ik allereerst Monique Vos condoleren met het verlies van haar partner Bert Vos. Erg zwaar om een tweede keer zo'n lot te moeten ondergaan en ik wens haar dan ook heel veel sterkte toe.

Deze laatste woorden worden sinds 18 mei jongstleden ook naar mij toe uitgesproken nadat mijn beste maatje Alie is overleden aan de gevolgen van acute leukemie. Je weet dat dit woorden zijn die gemeend zijn, van wie dan ook, maar vaak mis je het vervolg. Je blijft alleen achter, moet de "geadviseerde" draad zien op te pakken, maar welke draad is dat?

Was vanavond alleen en zocht iets op Internet en door een brief in "Vrouwen" van Libelle kwam ik via www.verliesverwerken.nl bij jullie website. Vond bij jullie herkenbare verhalen van verlies verwerken en zal, denk ik, vaker hier naar kijken of op reageren.
Vanmiddag thuis gegeten. Onze twee kinderen kwamen ook. Niet alleen zondags, maar ook door de week eten we bij elkaar; dan weer bij onze zoon, dan weer bij onze dochter. Dit zijn zulke goede momenten om door te gaan. 'Hoe gaat het vandaag' of 'wat is er gebeurd op het werk, sport enz.?' Deze draad blijkt erg sterk te zijn. Als die er niet was…?
Ook werk helpt. Ik heb goede en meelevende collega's, kan altijd een beroep op hen doen als er wat is, wat nu het geval weer is.

Onze zoon heeft waarschijnlijk een tumor in z'n been. Afgelopen week is er uitslag van scans en foto's geweest die nu naar Leiden zijn voor verder onderzoek. Wat moet je nu? Weer een zeer onzekere toekomst, vooral voor m'n zoon. Hij is zeer sportief, afgelopen zondag nog twee voetbalwedstrijden gespeeld en voelde niets in of aan z'n been.
Je moet hoop houden, maar hoe moet dat na het verlies van je maatje en moeder die ook zoveel momenten van hoop heeft gehad, net als wij, maar die steeds weer de grond in werden geboord.

Met de meeste hoogachting en veel energie toegewenst voor jullie website,

Arend Steunebrink; e-mailadres: a.steunebrink@kpnplanet.nl

Condoleances

29-11-2006

Hoi Monique,

Ook ik ben zo iemand die heel veel gehad heeft aan de Draaikolk. Het was fijn om te ontdekken dat je niet de enige bent met al die wirwar van gevoelens die er zijn na het overlijden van je allerliefste.
Ik lees niet zo heel vaak meer mee en toen ik nu weer eens keek, zag ik dat Bert overleden is. Ik wist dat hij ziek was, maar het komt toch nog onverwacht.

Meid, ik mag dan ervaringsdeskundige zijn, maar kom met woorden ook niet verder dan de gebruikelijke cliché's. Ik zou je het liefste willen omhelzen. Ik vind het geweldig van je dat je doorgaat met de site. Voor al die mensen voor wie het leven zo moeilijk is geworden en die er, mede met hulp van de Draaikolk, sterker door (ge)worden (zijn).
En nu ook weer, helaas, voor jezelf.

Een hartelijke groet,
Paula de Hoog, 46 jaar, 2 jaar weduwe; e-mailadres: f.dehoog@quicknet.nl

Monique,

Zaterdag hoorde ik dat jouw Bert overleden is. Hierop kreeg ik kippevel. Ik vind het heel erg voor jou dat je dit weer mee moet maken. 'Het muit me zo', zeggen wij hier als we het graag anders willen zien. Graag wil je oud worden met elkaar.
Nu is het vallen en opstaan, janken, diep ademhalen en weer doorgaan. Al lezend op de site kwam ik er achter dat jij ook doorgaat. Ik wil je hierbij graag heel veel sterkte toewensen.

Vriendelijke groet,

Bruinetha Sanders; e-mailadres: basanders@scarlet.nl

Gecondoleerd met het verlies van je man. Twee mannen..., het is te veel, ik weet daar alles van. Heb je het geluk weer gevonden, wordt het weer van je afgepakt.

Maar Monique, wat jullie hebben gehad, deze liefdes, er zijn mensen die dit - ondanks het verschrikkelijke verdriet - nooit mogen beleven. Ik wens je veel sterkte toe.
Het is wat warrig wat ik schrijf, maar je begrijpt het wel, toch?

Met vriendelijke groet,

Marijke Mulder van Dort; e-mailadres: bloepie@orange.nl

Dag Monique,

Gecondoleerd met het overlijden van Bert. Wat moet je sterk zijn om dit nogmaals te kunnen dragen en dóór te gaan, o.a. met de Draaikolk… Ik ben er erg van onder de indruk. Mocht ik ooit iets voor je kunnen betekenen, dan hoop ik dat het je geen moeite zal kosten om het me te vragen.

Dank je heel erg dat je me dit bericht gestuurd hebt. Ik herinner me nog de bijeenkomst in Barneveld en vond het zo fijn om jullie te zien; twee mensen die elkaar in het verdriet gevonden hebben en niet bang zijn voor nieuw geluk! Geweldig.
Ik hoop voor je dat het huis, waar jullie samen in zijn gaan wonen, jou veel bescherming en veiligheid zal geven en een stevige basis om door te kunnen leven.

Hieronder plaats ik een gedicht

Heel, heel veel sterkte, kracht en liefde van mensen die je lief zijn.

Anita Kouwenhoven; e-mailadres: anita.kouwenhoven@wanadoo.nl

Hallo,

Wat vreselijk om voor de tweede keer een geliefde te moeten missen.
Zelf ben ik ook mijn man zes jaar geleden verloren en heb nu sinds drie jaar weer een nieuwe relatie en ik hoop samen oud te mogen worden. Dat heb jij met Bert ook gehoopt.

Ik wens je heel veel sterkte met dit verlies. Ik heb ook op de Draaikolk gestaan.

Groeten,

Kitty Troost; e-mailadres: kitty.troost@chello.nl

Beste Monique,

Dank je wel voor je mail. Ik was in het buitenland en las het bericht van overlijden dus pas deze week.
Ik wil je laten weten dat ik met je meeleef en je vanuit mijn hart heel veel sterkte toewens. Ik hoop dat je hier een klein beetje steun aan hebt.

Ik zal nooit vergeten dat ik enorm veel steun ondervond aan jullie site vlak na het overlijden van mijn man.
Ik wens je de kracht toe die je nodig hebt om door te gaan, ook met de Draaikolk. Velen kunnen ermee verder.

Groetjes,

Monique van Zutphen; e-mailadres: moniquevanzutphenkrispijn@hotmail.com

Dag Monique,

Natuurlijk sluit ik me aan bij allen die jou condoleren met het overlijden van Bert. Ook jij hebt het einde jarenlang als een zwaard van Damocles moeten voelen. En als het dan gebeurd is, heeft de rouw nog niets aan gewicht verloren.
Door reacties die ik lees ,weet ik pas nu dat Bert een eigen website heeft die ik nu ben gaan lezen.
Ik hoop dat je de Draaikolk kunt voortzetten, ook als je uit de roes bent en de volle zwaarte van het gemis voelt.

Heel veel sterkte en blijf alsjeblieft met ons delen.

Marijke Verhaak, vrouw, geboren 7 juni 1943; partner Jan (60) overleden op 24 mei 2005 aan carcinoïd, geen kinderen; e-mailadres: zuiver@tiscali.nl

Lees met verbijstering dat Bert is overleden en wil je langs deze weg een hart onder de riem steken, voor zover dat mogelijk is.

Elke dag laat ik een kaarsje branden voor mijn lieve man Salvatore die 13 oktober 2004 op 50 jarige leeftijd aan een hartstilstand is overleden. Zal bij deze vanavond ook een kaarsje voor Bert laten branden.

Vind het heel fijn dat je verder gaat met de Draaikolk, het heeft mij heel veel steun gegeven.

Nogmaals heel veel sterkte toegewenst van,

Mannie Levatino Bos; e-mailadres: levan@home.nl

Beste Monique,

Gecondoleerd met het verlies van Bert. Nu ben je je levenspartner en de partner van jullie website kwijt. Jullie levenswerk.

Maar jij bent niet de enige die gecondoleerd moet worden, ook de lezers van de Draaikolk, want ook zij hebben in Bert hun steun en toeverlaten verloren. De manier waarop jij en Bert inhoud wisten te geven aan de website was geweldig. Aan de Draaikolk heb ik te danken, dat ik zo ver ben gekomen als dat ik nu ben. Een jaar geleden, toen ik voor het eerst de Draaikolk bezocht, had ik dat niet verwacht. Ik ben blij dat ik de stap toen gezet heb. Ik zal ook iedereen aanraden de website te bezoeken.

Ik hoop ook dat jij de moed en de levenslust zult blijven houden om de website voort te zetten. Ik wens jou daarbij naast het verdriet heel veel steun toe.

Groetjes,
Bert Klein; e-mailadres: gamklein@wanadoo.nl

Het spijt me ontzettend dit te moeten lezen, zeg. Wat een verlies moet dit (weer) voor je zijn. Sommige dingen in het leven zijn niet te begrijpen, dit is zo'n ding. Niets kan dergelijke verliezen compenseren helaas, en het schijnt allemaal bij het leven te horen. Twee keer zelfs, mijn hartelijke medeleven met je.

Zelf heb ik al een tijd niet meer de Draaikolk gelezen (in het verleden wel, en ik was zeer positief over de website) omdat ik het niet meer echt nodig had, zeg maar. De Draaikolk bracht veel emoties bij me los waardoor ik het op den duur beter niet meer kon lezen. Soms er naar teruggrijpen op moeilijke momenten was de remedie. Ik was er derhalve erg dankbaar voor dat de site bestond en vind het nog steeds een supergoed initiatief!

Ik hoop dat je de kracht kunt vinden het verder te onderhouden en misschien zelfs nog uit te bouwen, natuurlijk ook voor je eigen proces. Ik wens je derhalve veel sterkte toe en hopelijk zal het geluk je in de toekomst weer weten te vinden.

Groeten,
Erik van der Looy; e-mailadres: evdlooy@hotmail.com

Heel veel sterkte de komende periode.

Sandra Fortuin-Plomp; e-mailadres: s.fortuin@svhw.nl

Suzette Hartog-Been; e-mailadres: suzettehb@planet.nl

Gecondoleerd met het verlies van je lieve man Bert.
Bedankt voor wat jullie samen voor zoveel mensen hebben betekend, door middel van de website de Draaikolk. Ook voor mij was dit een steun in moeilijke dagen...
Ik wens je heel veel sterkte om dit zware verlies te dragen.

Liefs,
Tineke Straver; e-mailadres: tineke.straver@hccnet.nl

Dag Monique,

In december 2001 heb ik jou en Bert mogen ontmoeten op een ontmoetingsdag in Barneveld. Ik zag twee geïnspireerde mensen die uit ervaring en bewogenheid ons tegemoet traden. Wat spijtig dat jullie niet samen verder kunnen leven en werken. Ik wil je van harte condoleren met het overlijden van Bert. Ik had dit nog niet eerder gelezen.

In december 2001 heb ik Klaas Herman de Haan ontmoet en leren kennen. Hij vertelde in zijn leven voor de tweede keer afscheid genomen te hebben van een geliefde.Wij hebben elkaar nadien beter leren kennen en delen nu onze levens met elkaar. In gedachten zijn Bert en jij daarin onze weldoeners.

Wat gun ik jou in omzien naar Bert veel waardevolle, warme herinneringen. Zijn gedichten heb ik veelvuldig gelezen. Klaas Herman heeft ook gedichten geschreven. Jullie zijn zo vriendelijk geweest zijn gedichtenbundel 'Tastzin', die hij in eigen beheer heeft uitgegeven, op jullie site te plaatsen.

Woorden geven troost en helpen weer verder, al is het in het begin van de rouwperiode een “schrale troost”.
Monique, ontvang onze welgemeende hartelijke groeten en de wens dat er nu voor jou veel lieve mensen voor je zijn waarbij je jezelf veilig en vertrouwd kunt voelen, waarmee je dierbare herinneringen aan Bert levendig kunt houden. Wij gunnen het je.

Adry Sanders van Breukelen te Apeldoorn; e-mailadres: adry.sanders@wxs.nl
Klaas Herman de Haan te Enkhuizen

Een troostknuf,

Marina van der Sluis-van Balen, vrouw, geboren 27 augustus 1941; partner Loek (1942) is op 12 juni 2003 overleden aan een gescheurde aorta; een volwassen, uitwonende zoon; e-mailadres: lrwvandersluis@chello.nl

Je wist al een tijd dat Bert niet lang meer op deze wereld zou blijven, hè. Maar dat weten helpt niet echt bij het ondergaan van de pijn die je nu hebt, denk ik. Dan is het ogenblik, dat je maatje met wie je zo veel deelde moet vertrekken, ontzettend pijnlijk. Dat je het nu voor de tweede keer meemaakt is heel heftig voor je. Je bent dan ook steeds in mijn gedachten, hoor.

Wat moedig van je dat je doorgaat met de Draaikolk. Daar ben ik wel heel blij mee. Het is erg hard nodig dat wij, die zo een verlies leden, elkaar kunnen vinden en contact hebben. Wat jullie begonnen zijn samen is heel mooi.
Toen ik dat las, dat je doorgaat ermee, moest ik ook weer denken aan hoe ik besloot voor de Balletschool van mijn vrouw te blijven zorgen die dan ook door kon gaan.

Ik wens je heel veel moed toe.
Groetjes en liefs,

Balder Schilt, man, geboren op 16 juli 1945; partner Saskia stierf op 4 augustus 1996 aan kanker; twee volwassen zoons; e-mailadres: balder.s@hetnet.nl

Dank voor je mail, verdrietig te horen dat Bert is overleden, dat jullie niet meer tijd samen is gegund. Ik vind het altijd moeilijk woorden te vinden voor zo'n verdriet.
Ik wens je veel sterkte en hoop dat je zelf (weer) energie krijgt uit het voortzetten van de site en daarmee andere mensen tot steun bent. Zelf heb ik regelmatig gekeken en er moed uit geput, zeker toen mijn man pas overleden was.

Met vr. groet,
Annie Tankink; e-mailadres: amtankink@home.nl

Monique,

Wat verschrikkelijk om nu weer dit mee te moeten maken: de liefde van je leven voor de tweede keer te moeten missen. Dit is haast te erg om door te gaan.
Zoveel moed jullie hebben gehad om de Draaikolk op te zetten, waar ik zoveel aan heb gehad: de lange avonden alleen, te gaan mailen met lotgenoten.
Hopelijk kun je het aan en helpt het jou juist nu dit werk door te zetten.

Heel veel sterkte, nu en in de toekomst.

Emmy Robbemont-Mol; e-mailadres: emmy.robbemont-mol@hetnet.nl

Eén keer je partner verliezen is al erg genoeg. Als je dit twee keer overkomt, dan lijkt mij dit onmenselijk.

Ik wens je heel veel sterkte om ook dit verlies te verwerken en vind het ongelooflijk moedig om toch door te gaan met de Draaikolk.

Heel veel groeten en sterkte,

Bert Hermans, man, geboren 22 november 1941; partner Agnes (62) overleed op 26 februari 2005 aan baarmoederkanker; drie volwassen, uitwonende kinderen; e-mailadres: hacm.hermans@hetnet.nl

Trudy Linkerhof-Kerstens, vrouw, geboren 16 augustus 1951; partner (50) overleden op 27 september 1996 door een auto-ongeluk; twee volwassen zoons; sinds 1998 nieuwe relatie met weduwnaar van dezelfde leeftijd met ook twee zoons; e-mailadres: tnarcis@xs4all.nl

Het klinkt heel sterk dat je jullie gezamenlijke werk wilt doorzetten, maar ik hoop dat je er de nodige hulp bij zult krijgen. Ik hoop ook dat je veel steun in je omgeving vindt om dit grote verdriet te dragen.

Geen woorden meer...

Met mijn gedachten bij jou,

Emmy van Beest; e-mailadres: emmyjan@kabelfoon.nl

Liefs,
Monique Roosen; e-mailadres: monique.roosen@telenet.be

Met groeten van
Hetty van der Hoeven; e-mailadres: hhoeven@caiway.nl

Het laatste jaar is het lezen van "de Draaikolk" wat minder geworden. Voor mij was dat een teken dat het leven ondanks alles toch doorgaat en dat je dan ook niet meer zoveel behoefte hebt om verhalen of ingezonden brieven van lotgenoten te lezen. Toch regelmatig de site blijven openen. Soms wat sneller weer afgesloten of toch weer even naar Bert's persoonlijke plek ('Langs de vloedlijn') om het dagboek te lezen dat hij zo trouw bleef bijhouden, ondanks dat het veel slechter met hem ging.
Wat heb ik die man vaak bewonderd om zijn kracht, om zijn doorzettingsvermogen, om het positieve, maar vooral om zijn humor die zo duidelijk uit al zijn stukjes naar voren bleef komen.
Zijn wens om 93 te worden is, zoals je zelf ook al schreef, "net" niet uitgekomen. De laatste weken keek ik wat vaker. Het dagboek werd niet meer zo frequent bijgehouden als ik van hem gewend was. Daaruit bleek ook wel dat het steeds slechter met hem ging.

Vorige week, toen ik weer eens op een avond "de site" aanklikte, zag ik de rouwkaart staan. Vanaf dat moment ben ik zoveel in gedachten bij jullie geweest. Dit klinkt misschien gek omdat ik jullie niet persoonlijk ken. Het voelt alsof een vriend van mij is overleden.
"De Draaikolk" is voor mij heel belangrijk geweest in het overleven en het door-leven na het overlijden van Hans. De erkenning en de herkenning die je krijgt door het lezen van verhalen en het delen van je eigen verhaal.
Ik was al tijdens de ziekte van Hans begonnen met alles op te schrijven (en die verhalen werden steeds langer), maar na het overlijden ben ik echt alles op gaan schrijven. Hele dagboeken hield ik bij.
Mailcontact, dat begonnen is na het insturen van mijn eerste bijdrage. Een heel waardevol mailcontact dat zoveel heeft bijgedragen aan mijn rouwverwerking. Stappen die ik heb kunnen en durven zetten door de dingen steeds maar weer te benoemen en door de reactie die ik daarop terug kreeg.

Bert presteerde het om mij als lotgenoot te prikkelen. Wat ben ik wel eens (positief) verontwaardigd geweest om zijn hoofdredactionele stukjes. Vooral dat stukje of wij nu klaar waren met verwerken, of alle verhalen nu verteld waren of alles nu een plekje had gekregen. Jee, ik heb wel eens gemopperd op hem. Soms praatte ik erover met vrienden of ik dacht er zelf over na. Het resultaat was aldoor dat ik weer een stukje verder kwam.

En nu de afgelopen week lees ik de ingezonden brieven van lotgenoten. Zo velen die met je meeleven en die ook uiting geven aan hun eigen verdriet om het overlijden van Bert. Bijzonder dat een internetsite zo uitgegroeid is als een site waar ieder kan zeggen hoe hij of zij zich voelt. Lotgenoten die zich vooral nu persoonlijk bij jullie betrokken voelen. Een verdienste van twee mensen die zich met hart en ziel voor deze site hebben ingezet.

Gisteren kreeg ik jouw mail waarin jij schreef dat je doorgaat met "de Draaikolk". Jij wilt je in blijven zetten voor de site waarmee Bert begonnen is en waardoor jullie elkaar hebben leren kennen.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik het heel knap van je vind. Het zal zeker goed zijn voor je eigen rouwverwerking om nu bezig te blijven met vertrouwde zaken. Maar je doet het toch maar...!

Lieve Monique, jij gaat nu met hart en ziel weer verder met het levenswerk van jullie tweeën. Bert zal, vanaf de plek waar hij nu is, jou steunen en inspireren. Je hoeft het niet alleen te doen.
En wij, als lotgenoten, zullen jou ook helpen, door het blijven insturen van onze brieven en verhalen.

Zoals een klein meisje het eens zo mooi kon zeggen: 'van harte beterschap met je verdriet'.

Lieve groeten,

Sabine Janssen-Davina, vrouw, geboren 16 maart 1959; partner Hans (51) is op 31 december 2003 overleden aan slokdarmkanker met uitzaaiingen naar de lever; een thuiswonende dochter en zoon; e-mailadres: janssen-davina@kpnplanet.nl

Lees net je berichtje; mijn deelneming met het verlies van Bert. Heb de afgelopen jaren veel jullie site bezocht en vaak net dat beetje steun gevonden dat ik nodig had.
Je bent een moedig mens en heb bewondering voor je doorzettingsvermogen de Draaikolk voort te laten bestaan!

Veel sterkte en groet,
een lotgenoot,

Elma Allers, vrouw, geboren 23 november 1961; partner Han (51) overleed op 12 september 2003 aan darmkanker; twee thuiswonende jongvolwassen zoons; e-mailadres: fam.allers@planet.nl

Lieve Monique,

Goed van je dat je doorgaat met wat je noemt het 'geesteskind' van Bert (en inmiddels natuurlijk jullie gezamenlijke kindje). Ik denk dat je hiermee niet alleen je lotgenoten, maar uiteindelijk ook jezelf tot steun kunt zijn.
Jezelf blijven uiten, door te schrijven, muziek te maken te schilderen of wat dan ook, is zó belangrijk!

Voor mij is het vooral schrijven, en met mijn stukjes hoop ik ook anderen daartoe te verleiden. Ik weet inmiddels uit ervaring dat het helpt.

Lieve Monique, pas goed op jezelf!

Hartelijke groet van,

Joostien Beuving, vrouw, geboren 13 juli 1954; partner Arend (64) op 15 juni 2005 totaal onverwacht overleden aan een longembolie; een studerende en op kamer wonende dochter en een thuiswonende zoon; e-mailadres: joostien@xs4all.nl

Het is super dat je de kolk laat draaien en dit belangrijke werk nu alleen voortzet als erfenis van jullie gemeenschappelijke inspanning... en op deze wijze recht doet aan zijn positieve levenshouding en zijn wil iets voor een ander te blijven betekenen. De Draaikolk zal ook bij jou in goede handen zijn.

Ik weet zelf dat het moeten verliezen van twee dierbaren in korte tijd alleen te verwerken is met een grote innerlijke kracht en een positieve levenshouding. Ik wens je toe dat je beide in ruime mate hebt...

Groeten van een meelevende

Hans Ikink, man, geboren 8 augustus 1950; partner José (51) overleden op 24 december 2005 aan maagkanker (drie jaar na het overlijden van mijn toen 18 jarige dochter op 23 december 2002); twee volwassen, thuiswonende zoons en een volwassen uitwonende dochter; e-mailadres: jb_ikink@versatel.nl

Ik wil je heel veel sterkte toewensen!

De site heeft ontzettend veel voor me betekend na de dood van mijn vriendin in 2002: ik leerde lotgenoten kennen en met een van hen (jaja) woon ik nu sinds een paar maanden samen. Zonder jouw Bert had ik haar nooit ontmoet, dus ik ben hem eeuwig dankbaar! Met z'n tweeën hebben we ook nog steeds een hecht contact met een andere lotgenote, die inmiddels ook weer haar leven heeft opgepakt.

Hij, en natuurlijk jij, hebben voor ontzettend veel mensen het verschil uitgemaakt. Besef je wel hoeveel mensen jullie geholpen hebben? Hoeveel mensen door die eerste zware maanden zijn gekomen dankzij jullie tips, de verhalen, gedichten, noem maar op? En hoeveel mensen opnieuw een levenspartner hebben gevonden, iemand die precies hetzelfde heeft doorgemaakt?

Ik hoop dat dit jou troost kan geven. Keep up the good work!

Lieve groeten,

Hjalmar Teunissen; e-mailadres: hjalmarteunissen@hotmail.com

Blij was ik om te lezen dat je De Draaikolk voortzet, ik had mijzelf afgevraagd of je dat zou doen. Ik vind het heel dapper van je, want het zal ontzettend vreemd voor je zijn zonder Bert naast je. Geen gezamenlijk overleg, nu alles alleen doen.

Toen ik drie jaar geleden een klein stukje papier in handen kreeg waarop stond www.draaikolk.com wist ik niet hoeveel ik daar aan zou hebben. De Draaikolk is één van mijn redders geweest in een periode van wanhoop en verdriet. Daar vond ik mensen die mij begrepen. Ik kon mij ook in hun situaties verplaatsen. Dag en nacht zat ik te lezen en schrijven, maandenlang heb ik met lotgenoten e-mails gewisseld.
Bert ben ik nog steeds dankbaar voor zijn initiatief De Draaikolk op te zetten, en jullie samen hebben geweldig werk gedaan.

Lieve Monique, ik wens je veel succes met het voortzetten van Bert’s geesteskind. Het zal niet makkelijk zijn, maar nu ben je voor de tweede keer lotgenote en, net zoals bij de eerste keer, zal De Draaikolk je ongetwijfeld helpen met je rouwverwerking.

Heel veel sterkte verder!

Een dikke knuffel,

Patricia van Vliet, vrouw, geboren 6 augustus 1947; partner Dirk (54) overleden 21 augustus 2003 aan slokdarmkanker; een volwassen dochter; e-mailadres: d-p-vanvliet@hetnet.nl

Namens de LSR,

Daan Westerink; e-mailadres: dwesterink@verliesverwerken.nl
Medewerkster rouw en rouwzorg

Laatst had ik het met een vriendin nog over het eventueel aangaan van een nieuwe relatie en het risico wat dat met zich mee brengt om opnieuw zoiets, als wat jou nu is overkomen, mee te maken. Maar zij zegt ook : 'als je geen risico's wil nemen, moet je alleen blijven. Liefde en verdriet horen nu eenmaal bij elkaar.'

Nogmaals sterkte en hartelijke groet,

Peter Evers; e-mailadres: temp1@zeelandnet.nl

Ik wens je ontzettend veel sterkte toe om dit grote verlies te kunnen verwerken.
Fijn dat je steun aan het voortzetten van zijn werk kunt hebben.

Lieve groetjes,

Herma Makkink; e-mailadres: herma-m@zonnet.nl

Beste Mevrouw Vos,

Allereerst gecondoleerd met het verlies van uw man.
Ik wist niet dat hij ziek was en hoop dat u de kracht mag krijgen om door te gaan na een tweede verlies in een mensenleven.

Met vriendelijke groeten,

Alie van Hattum-Schut; e-mailadres: avanhattumschut@home.nl

Wat dapper van je om te schrijven dat je met het werk van De Draaikolk doorgaat. In je eentje! Dat is niet niks. Misschien wil je dat ook wel heel graag, ongetwijfeld. Maar het kan niet gemakkelijk zijn, ondanks de gedachte dat je het werk van Bert voortzet.

Heel erg veel sterkte met alles en wie weet tot op de Draaikolk. Ik ben er zelf (na drie jaar) aan toe om een nieuw iemand in mijn leven toe te laten en ik weet dat jullie ook een soort datingservice hebben inmiddels. Ik ben er dan ook wel erg blij mee dat je dit werk voortzet.

Heel veel sterkte voor jou en een lieve groet van,

Erna Krommendijk; e-mailadres: hopper@tref.nl

Ik wist het niet. Vandaag is de sterfdag van mijn man en nu lees ik dit. Jeetje, wat kan een mens hebben.
Heel veel sterkte en kracht toegewenst.

Veel liefs,

Inge Soederhuijzen xxxxxxxx; e-mailadres: i.soederhuijzen@chello.nl

Wat een verdrietig bericht! Gecondoleerd. Weer een dreun.

Moedig van je om toch door te gaan en zijn/jullie werk voort te zetten! 'k Weet zeker dat hij over je schouder meekijkt en goedkeurend knikt. Ik zal ook weer wat euro's bijdragen.

Heel veel sterkte!

Met vriendelijke groet,

Sjoerd Elzer, vrouw, geboren 23 februari 1947; partner Eite (52) overleed op 10 mei 2003 aan een hersenbloeding ten gevolge van nierfalen; geen kinderen; e-mailadres: s.elzer@planet.nl

Ton Flierman; e-mailadres: aflierman@chello.nl

Ik heb een aantal jaren op jullie site gestaan en er ook heel veel in gelezen. Door omstandigheden de laatste twee jaar niet meer, reden dat ik niet eerder kon reageren.
Ook ik weet uit ervaring dat elk stukje medeleven je helpt. Al is het maar om te lezen dat mensen aan je denken.

Veel sterkte nu en in de toekomst!

Fred Bastiaanssen; e-mailadres: bastiaanssen@wanadoo.nl

Bert zijn initiatief was al lang van jullie beiden geworden en de voortzetting is nu bij niemand in betere handen dan in die van jou!
Ik hoop, dat je er ook zelf opnieuw steun in vindt, lezend, schrijvend en de eerstkomende maanden eindeloos terugblikkend, herbelevend, herschikkend. Dat je je een beetje thuis mag voelen, ondanks alle leegte die je tegen zult komen.
We staan met velen naast je, denk ik.

Liefs voor jou,

Lies van Dooremaal, vrouw, geboren 23 juni; partner Jan overleden op 28 maart 2006 aan uitgezaaide pancreaskanker; vier volwassen uitwonende zonen; e-mailadres: lvdooremaal@xs4all.nl

Magda Minderhoud, vrouw, geboren 16 juni 1943; partner Harry (61) op 23 juni 2004 overleden aan hersentumoren; twee uitwonende kinderen; e-mailadres: minderhoud@kabelfoon.nl

In de krant las ik het afschuwelijke bericht dat Bert is overleden. Ik ben niet erg actief op de Draaikolk aanwezig, maar moest nu toch zeker jou heel veel sterkte, kracht en veel mooie herinneringen toewensen.

Ik voel het verdriet intens met je mee, want ben zelf door het noodlot ook twee keer weduwe. Maar een ding weet ik ook heel zeker: hoe verdrietig het ook is, geen een van mijn mannen had ik willen missen en ik wens van harte dat je hetzelfde kan zeggen.

Nogmaals heel heel veel sterkte,

liefs,

Gemmie Bos-Verhey, vrouw, geboren 18 juni 1948; mijn eerste partner Herman (51) overleed 17 februari 1991 aan acute leukemie; mijn tweede partner Ernst (64) overleed 23 augustus 2004 aan een hartstilstand; twee (inmiddels uitwonende) kinderen met Herman; e-mailadres: gemmiebv@hotmail.com

Ik wens je heel veel kracht toe om het verlies van Bert te kunnen dragen en ik leef met je mee.

Groetjes,

Ton Bonné, man, geboren 10 augustus 1955; partner Berthy geheel onverwacht overleden op 28 oktober 2003 aan de gevolgen van een longembolie; een zoon; e-mailadres: ton.bonne@planet.nl

Wat goed dat je verder gaat met de Draaikolk. Ik hoop dat je door deze moeilijke tijd komt.
Bert zou erg trots op je zijn. Ik vind je geweldig!

Heel veel sterkte de komende tijd. In gedachten zal ik vaak bij je zijn.

Groeten,

Ivonne Heijlen; e-mailadres: wilvannunen@home.nl

Trudy Linkerhof-Kerstens, vrouw, geboren 16 augustus 1951; partner (50 ) overleden op 27 september 1996 door een auto-ongeluk; twee volwassen zoons; sinds 1998 nieuwe relatie met weduwnaar van dezelfde leeftijd met ook twee zoons; e-mailadres: tnarcis@xs4all.nl

Lieve groet,

Anke Loman, vrouw, geboren 20 mei 1943; partner Dick op 18 januari 2001 aan een hartstilstand overleden; drie uitwonende kinderen; e-mailadres: a.loman2@chello.nl

Een hartelijke groet van
Riet Zweers; e-mailadres: riet.zweers@home.nl

Via deze weg wil ik je heel veel sterkte wensen en kracht geven om dit grote verlies nog een keer te moeten verwerken.

Groeten,
Lian van Meurs, Den Bosch; e-mailadres: dmerks@home.nl

Dit is niet te geloven! Voor de tweede keer een partner verliezen, hoeveel kan een mens meemaken?
Gecondoleerd en heel veel sterkte.

Vriendelijke groet,

Ria Wassink; e-mailadres: fam.wassink@home.nl

Dag Monique,

Hierbij wil ik je van harte condoleren met het verlies van je man. Ik hoorde het gisteravond van Gerdi tijdens een bijeenkomst van een rouwverwerkingsgroep waar ik als vrijwilligster deel van uitmaak.
Heel veel sterkte voor nu en zeker de komende tijd.

Een meelevende groet van

Ine Zegger; e-mailadres: izegger@home.nl

Lieve Monique,

Keek vandaag even weer op jullie site en zie tot mijn schrik dat jouw Bert is overleden. Ook al wisten we dat het kon gebeuren toch een schrik.

Wat moet ik zeggen, heel veel sterkte in deze moeilijke tijd. Ook voor de familie en vrienden.
Bert gaf samen met jou een enorme troost aan anderen, in gedachten troosten wij nu jou.

Groetjes,

Minke Havelaar, vrouw, geboren 3 september 1948; partner Bert is op 17 juli 2002 overleden aan slokdarmkanker; twee volwassen, uitwonende zoons; e-mailadres is: havelaarm@zonnet.nl

Lieve Monique,

Ook ik was heel blij om jou te ontmoeten. Vond het alleen vreselijk dat het op deze manier moest.

Ook wij zijn jou en Bert dankbaar dat wij bij de Draaikolk konden zijn. Ik heb er een paar hele goede vriendinnen aan overgehouden. Ook was het heel leuk om Adri en Gerdi te leren kennen.

Meisje, als ik je ergens mee kan helpen, stuur een mailtje. Wil je er eens uit, mag je heel graag komen.

Heel veel sterkte. Dikke knuffel.

Jopie Wouters; e-mailadres: ewouters@chello.nl

Ik lees al een aantal jaren mee op de Draaikolk, de laatste tijd wat minder.

Vond het ook wel heel erg moeilijk om mee te lezen met het ziekteproces van Bert, ik zat met mijn gedachten telkens bij jou. Hoe het voor jou moest zijn om te weten dat weer iemand, die je zo lief hebt, je ontglipt.
Jullie waren voor mij het voorbeeld dat mijn leven ook weer goed zou kunnen komen, dat ik ook weer zomaar iemand kon ontmoeten waarmee ik gelukkig zou zijn.

Stil ben ik ervan dat Bert er niet meer is, dat jullie tijd samen ook weer te kort was…
Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe om al dit verlies te dragen.

Veel liefs,
Esther Fraaije-Platier; e-mailadres: estherfraaije@wanadoo.nl

Joostien Beuving, vrouw, geboren 13 juli 1954; partner Arend (64) op 15 juni 2005 totaal onverwacht overleden aan een longembolie; een studerende en op kamer wonende dochter en een thuiswonende zoon; e-mailadres: joostien@xs4all.nl

Ik ben erg geschrokken van je bericht, wist niet wat er aan de hand was.

Wens je al het goede, wat niet meevalt als je dit twee keer moet meemaken, maar ik heb wel door dat het leven raar kan lopen. Jullie hebben toch nog van elkaar kunnen genieten.

Probeer weer de kracht te vinden om door te gaan.

Heel veel sterkte!

Liefs,
Olga te Pas; e-mailadres: olgatepas@web.de

Het was alweer een poosje geleden dat ik jullie site las en nu dit verschrikkelijke bericht... Bert, die zovelen tot steun is geweest!

Monique en familie, heel veel sterkte toegewenst.

Anne Diepeveen; e-mailadres: a.diepeveen@hotmail.com

Dank je wel dat we er zijn mochten. Het was goed, het voelde goed en het was zwaar maar fijn om je in levende lijve te kunnen knuffelen. Wij hadden dit nodig en met ons een aantal lotgenoten. Goed om te kunnen praten met elkaar over het leven, over ons en jouw verdriet en leegte. Indrukwekkend was de film die jij met zijn zonen hebt gemaakt. Tijdens de plechtigheid was het beeld vaag maar dat hoorde naar ons gevoel er precies bij. In het restaurant, tijdens het samenzijn, was Bert, dankzij de film die nu helder was en onze gesprekken, in ons midden.
Des te moeilijker was het om te gaan en te weten dat jij alleen, met je lieve buren, terug reed naar Ter Apel. Naar het huis waar je rust hoopt te vinden maar waar je ook geconfronteerd wordt met "Bert", die er fysiek niet meer is.

Lieve Monique, jullie waren er altijd voor de lotgenoten en we kunnen alleen maar hopen dat diezelfde lotgenoten er nu voor jou zullen zijn...Voor ons was De Draaikolk onze "life-line". Deze lijn, die je uit het diepste dal kan halen, willen wij je toewerpen.
Monique, leun op ons. Je hebt het zo verdiend.

Een knuffel van Adri en Gerdi; e-mailadres: gerdileussink@zonnet.nl

De stilte die ik voelde toen ik het overlijdensbericht van Bert las, is nog altijd voelbaar. Ook ik buig in eerbied en dankbaarheid mijn hoofd voor hem, die zoveel voor mij en mijn rouwproces heeft mogen betekenen.

Ik steek een kaarsje aan voor jou en stuur je Licht, opdat je begeleid mag worden door dit nieuwe, grote verdriet heen.

Heel veel kracht gewenst,
veel liefs,
Mirjana van Zeijderveld; e-mailadres: mirjanaz@zonnet.nl

Lieve Monique,

Ik vond het heel goed jou te ontmoeten op deze zeer verdrietige dag.
Weet dat er heel veel mensen zijn, die er niet waren vanmiddag, maar die met jou het verlies van Bert willen delen.

Sterkte meisje, lieve groet,

Marina van der Sluis-van Balen, vrouw, geboren 27 augustus 1941; partner Loek (1942) is op 12 juni 2003 overleden aan een gescheurde aorta; een volwassen, uitwonende zoon; e-mailadres: lrwvandersluis@chello.nl

Ik wens je veel sterkte toe en zal in gedachten bij jullie zijn.

Joke Hulstaert-Westdijk; e-mailadres: c.hulstaert@chello.nl

Liefs,
Diana Antens; e-mailadres: jadimaan@home.nl

Guido Kanaar, man, geboren 15 september 1968; partner Annemieke (36) op 2 september 2005 overleden aan een longembolie; ongeboren tweeling op de leeftijd van 21 weken gelijk met hun moeder overleden; e-mailadres: g.kanaar@home.nl

Lieve Monique,

Nog een keer verliezen wat je zo lief hebt. Niet voor te stellen wat dat met je doet.
Zelf heb ik veel warmte van jullie website ontvangen door de manier waarop jullie deze samen hebben vorm gegeven.

Jou wens ik heel veel liefde en warmte toe voor morgen en voor de komende periode. Woorden heb ik verder niet, maar mijn gedachten zijn bij jou en je familie.

Liefs,
Astrid van Berkel; e-mailadres: berkelda@zonnet.nl

Zaterdag zal ik in gedachten bij jullie zijn, en wens jou en de familie en vrienden veel sterkte toe.
Nogmaals wens ik je via deze weg alle sterkte en kracht toe.

Met vriendelijke groet ,

Tony Ruys; e-mailadres: tony9@home.nl
weduwnaar van Mirian Ruys Westerlaken 1998

Heel veel sterkte met het verlies van Bert.
Woorden heb ik eigenlijk niet, maar in gedachten kan ik wel bij je zijn. Heel veel sterkte zaterdag.
Ik heb veel respect voor jou. Je bent een sterke vrouw.

Groeten,
Ivonne Heijlen; e-mailadres: wilvannunen@home.nl

Het was een fijne man en wat heeft hij voor velen veel betekend. Jij overigens ook, want je deed ook heel veel samen voor de Draaikolk. Ik wens je heel veel sterkte toe de komende tijd en blijf de Draaikolk bezoeken.

Een meelevende groet van

Els Vendrig-van Kesteren, vrouw, geboren 25 augustus 1949; partner Arie (1949) op 20 maart 2004 overleden aan een hartaanval; een volwassen, uitwonende zoon; e-mailadres: evendrig@xs4all.nl

Een mooi en bijzonder mens is niet meer, maar Bert zal voortleven in de gedachten van zeer veel lotgenoten.

Lieve Monique, ik wens je alle kracht toe om dit grote verlies voor de tweede keer te dragen.
Jullie hebben zoveel voor ons betekend, hopelijk kunnen wij, lezers van de Draaikolk, nu wat voor jou betekenen.

Zaterdag zal ik in gedachten bij jullie zijn, en wens jou en de familie en vrienden veel sterkte toe.

Lieve Bert,

opeens ben je gewichtloos
een last valt van je af
een veertje op het water
Lieve Bert, we zien je later

Anneke Strating; e-mailadres: anneke.strating@hccnet.nl

Vlak na de dood van mijn vrouw in oktober 2003 vond ik heel veel steun door de verhalen van lotgenoten te lezen en door de warmte die jij samen met Bert uitstraalde naar mensen die een groot verlies leden. Hiervoor ben ik jullie veel dank verschuldigd. Moge je de kracht vinden dit grote verlies te dragen.

Ton Bonné; e-mailadres: ton.bonne@planet.nl

Nelleke van den Biggelaar, vrouw, geboren 27 september1956; partner Willem (49) overleed op 14 september 2004 aan longkanker, uitgezaaid naar de lever en nieren; drie kinderen, waarvan de oudste uitwonend; e-mailadres: biggelcs@planet.nl

Persoonlijk kende ik jullie niet, maar jullie kwamen over als twee hele warme mensen, die na een moeilijke periode elkaar toch hebben gevonden. Ook de steun die jullie ons "lotgenoten" gaven, heeft denk ik bij veel mensen goed gedaan.

Woorden schieten tekort, dat het jou nu alweer moet overkomen Monique.
Heel veel sterkte voor nu en in de komende tijd.

Sandra Fortuin-Plomp; e-mailadres: s.fortuin@svhw.nl

Ik ben wel even geschrokken toen ik het bericht las dat Bert is overleden.

Ja, wat kan ik hier van zeggen!

Ik zeg maar niet te veel en wil jou, Monique en verdere familie, sterkte wensen met dit verlies.

Lambert Claessens, man, geboren 19 november 1964; partner Merian (1967) op 2 februari 2005 overleden aan een hersenbloeding; drie jonge thuiswonende kinderen; e-mailadres: lmclaessens@hetnet.nl

Ik wens jou heel veel sterkte met het verlies van Bert, ook verdere familie.

Denk aan jullie.

Knuf,

Jopie Wouters; e-mailadres: ewouters@chello.nl

Lies van Dooremaal, vrouw, geboren 23 juni; partner Jan overleden op 28 maart 2006 aan uitgezaaide pancreaskanker; vier volwassen uitwonende zonen; e-mailadres: lvdooremaal@xs4all.nl

Bert en jij hebben samen zo dapper en optimistich gestreden. Dat pakt niemand jullie ooit weer af!
En de liefde voor elkaar, die blijft!

Veel kracht en liefs toewensend,

Lisenka Pechtold; e-mailadres: lisenkapechtold@hotmail.com

Monique, jij en Bert waren er voor ons. Mag ik er alsjeblieft voor jou zijn als je iets nodig hebt? De mail is bereikbaar, mijn aandacht is voor jou en zelfs Ter Apel is goed bereikbaar voor een voormalig Noorderling. Jij bepaald.
Dag Monique, en dag Bert.

Carla Bakker; e-mailadres: Carla-Bakker@planet.nl

Lieve Monique,

Een digitale troostknuffel geef ik jou.
Wat zal je weer een leegte voelen, Bert was zo'n sterke optimistische man.
Hij heeft echt alles gedaan om verder te kunnen gaan en heeft het uiteindelijk niet kunnen winnen.
Ik ben hem zo dankbaar dat hij zijn gevoelens heeft opgeschreven en door zijn toedoen zoveel mensen kracht heeft gegeven door de herkenning van het verdriet.
Ik wens ieder die hem lief was héél veel sterkte.

Marina van der Sluis-van Balen, vrouw, geboren 27 augustus 1941; partner Loek (1942) is op 12 juni 2003 overleden aan een gescheurde aorta; een volwassen, uitwonende zoon; e-mailadres: lrwvandersluis@chello.nl

REACTIES binnengekomen in december 2006:

31-12-2006

Een jaar voorbij..., een leven voorbij...

Wat is tijd een raar fenomeen geworden nadat een geliefde is gestorven. Zo lang en toch zo kort geleden.

Monique, straks is het jaar voorbij waarin je geliefde stierf. Het exotisch visje dat 93 jaar zou worden en het "net" niet heeft gehaald.

Ik weet nog goed de eerste Oud en Nieuw nadat mijn geliefde Henk was gestorven. Het was 2001 en vanaf nu moest ik zeggen: "vorig jaar" is hij gestorven". Hij was in de tijd blijven steken.
Het geld veranderde; de euro werd ingevoerd. En ik werd 50 jaar op die eerste januari.
Ik kreeg een nieuwe cd van Yves Duteil waarvan ik dacht: deze muziek zal hij nooit leren kennen...

Met Kerst en Oud en Nieuw worden de "oude" wonden altijd weer een beetje opengereten, omdat we beseffen dat wij wél doorgaan in de tijd. Totdat die tijd ook voor ons blijft stilstaan...

Monique, vooral de eerste keren zijn zo moeilijk en brengen zoveel herinneringen teweeg.
Ik wens jou, en alle andere lotgenoten, veel sterkte, moed en levenskracht toe bij de komende jaarwisseling!

Liefs,

Lenneke Goudriaan; lennekegoudriaan@versatel.nl

Vandaag zit ik te denken aan al die mensen die met deze dagen een geliefd persoon moeten missen. Dat zullen op deze aardbol heel wat mensen zijn. Ik denk ook aan de mensen die ziek zijn, dat komt omdat ik net gehoord heb dat een kennis (ik ken hem niet persoonlijk) van een vriend van mij momenteel behandeld wordt voor kanker. Hij ligt met de kerst in het ziekenhuis.

Eigenlijk denk ik eventjes aan alle narigheid en verdriet in de wereld. Kon het maar anders zijn, geen verdriet meer en alleen maar vrede. Maar de realiteit van het leven beslist anders.

Gelukkig zijn er ook veel mooie dingen in het leven, zoals mensen die er voor elkaar zijn, die elkaar steunen, die elkaar gelukkig maken. En daar geniet ik enorm van. Daarom hou ik zo van het leven. Ik koester alle waardevolle momenten heel diep in mijn hart.
En vandaag stuur ik iedereen die verdriet heeft, ziek is enz. een sterretje toe in gedachten.

Suzette Hartog-Been; e-mailadres: suzettehb@planet.nl

Op een dag, toen hij al erg ziek was, hoorde ik Jan in de badkamer zeggen: "dankjewel, Margot, dank je wel, Jaap, dankjewel Rie, dankjewel Jan, dankjewel Zwaan…". Ik ging kijken en zag dat hij tegen z'n spiegelbeeld praatte.
Ik vroeg wat er aan de hand was. "Weet je Wil, kleine klusjes heb ik altijd zelf kunnen opknappen; grotere klussen laten we (tegen betaling) doen en nu ben ik voor de meest onnozele zaken soms op hulp van anderen aangewezen. Dat zit me dwars. Ik, die altijd voor iedereen chauffeur was, al bijna vijftig jaar het rijbewijs, moet nu aanvaarden dat anderen me naar het ziekenhuis brengen. Gelukkig dat jij dat negen van de tien keer doet, maar toch… Ik moet nu bijvoorbeeld afwachten of onze hond wordt meegenomen naar het bos. Ik kan de woorden "dankjewel" bijna niet meer uit m'n strot krijgen…"

De gemeente heeft de afgelopen week de gemeentegrond voor het huis voorzien van nieuwe beplanting (het gras is er uit gehaald). De postbode, de krantenbezorgers enz. kunnen hun fiets nu niet meer tegen de lantaarnpaal voor ons huis zetten. Een rek, waar fietsen tegen aan kunnen worden geplaatst, is de enige oplossing. Nergens zijn die dingen te koop of te bestellen.
De ene buurman heeft er jaren geleden zelf een gemaakt. Buurman gevraagd of hij misschien, eventueel ook voor mij… enz. Geen enkel probleem. Mooi in de donkergroene verf gezet en vanmiddag kwamen de buurmannen het rek plaatsen. De gaten kunnen nog niet dicht worden gegooid, want het cement moet eerst drogen; morgen doen ze dat wel even.

We hebben samen (de buurmannen, de buurvrouwen en ik) wat gedronken en ik heb uiteraard "dankjewel" gezegd. Wel met een dichtgesnoerde keel, denkend aan Jan…
Arme Jan, wat moet jij je ellendig hebben gevoeld: van een zeer onafhankelijk persoon ineens die afhankelijkheid zo enorm voelen. Echter, mede dank zij jou ("onze sympathieke buurman Jan", stond in de rouwadvertentie van de buurtjes) heb ik deze fijne hulp. Bedankt Jan, dat je daar je steentje (kei!) aan hebt bijgedragen.

Wil van de Belt; e-mailadres: wilvandebelt@planet.nl

Het is bijna kerstmis. De mensen om me heen bereiden zich voor op het vieren van de "feest"dagen. Op het laatste nippertje besloot ik toch kaarten te versturen.
Terwijl ik weer eens veel te vroeg wakker was en het in bed niet uithield, omdat het verdriet zo toeslaat als de wereld klein geworden is, is mijn computer gelukkig op ieder gewenst moment te wekken. Wat ik al niet gedaan heb 's nachts: gemaild natuurlijk, cursussen besteld via Internet, proefles uitgeprobeerd en het weer geannuleerd, een touchbin afvalbak gekocht, een klusjesman gezocht, voor de Draaikolk geschreven, overbodige spullen op "Marktplaats" te koop aangeboden, reizen geboekt, cd's besteld, foto's bekeken en zomaar ineens van twee mooie foto's kerstkaarten besteld. Waartoe slapeloze nachtelijke uren al niet kunnen leiden!

Toen ik net naar de brievenbus liep om de kaarten te posten, viel het me op hoe stil het is in mijn altijd zo drukke buurt. Mensen haasten zich met volle tassen naar hun feestelijk verlichte huizen. De normale wereld lijkt stil te worden, men is zich aan het voorbereiden op de huiselijke knusheid. Overdag dwaal ook ik wat nutteloos door de winkelstraten, maar ik voel niet meer de spannende drukte die ik voelde toen Jan er nog was. Ik heb ook niet veel te kopen. Samen wilden ook wij ons huis mooi en gezellig maken. We nodigden meestal familieleden uit en sloofden ons uit op vijfgangen diners. Heerlijk vonden we dat. Dagen ervoor waren we al met groot genoegen aan het voorbereiden.

En nu? Ik ben "onder de pannen", zoals dat heet en ik zal het best leuk en gezellig hebben. In gezelschap voel ik me goed. Toch merk ik dat ik het nu moeilijker heb dan de voorgaande weken, toen het dagelijkse leven me in beslag kon nemen. De routine valt weg, het alleenzijn is confronterender in deze dagen. Vroeger bezigde een kennis van mijn moeder, die erg aan routine hechtte, de gevleugelde uitspraak die mijn zus en ik grappenderwijs overnamen: "Ik zal blij zijn als alles weer gewoon is". Datzelfde ervaar ik nu zelf.
Ik hoop dat jullie allemaal kunnen genieten van mooie momenten! Mooie pieken, de dalen komen vanzelf ook weer.

Marijke Verhaak, vrouw, geboren 7 juni 1943; partner Jan (60) overleden op 24 mei 2005 aan carcinoïd, geen kinderen; e-mailadres: zuiver@tiscali.nl

Beste Monique,

Onderstaand gedicht kreeg ik twee jaar terug, toen mijn eerste Kerst/Oud en Nieuw zonder mijn Hans die vier maanden daarvoor was overleden. Ik vond en vind het nog steeds een mooi gedicht.
Ik weet niet of je het al kent, misschien dat het al eerder op de Draaikolk de revue gepasseerd is? Mijn Internet ligt er al weken uit dus kan het niet per mail naar je sturen, daarom nu per post.

Ik hoop dat het een beetje gaat en wens je veel sterkte in deze toch moeilijke dagen.

Lieve groet,

Anneke Strating, vrouw, geboren 16 april 1964; partner Hans (44) overleed op 8 augustus 2004 aan slokdarmkanker; geen kinderen; e-mailadres: anneke.strating@hccnet.nl

Ik zit vandaag te lezen op De Draaikolk. Ik lees eerst een ingestuurd bericht op het lotgenotengedeelte. Tranen vullen mijn ogen uit herkenbaarheid en medeleven. Bij dit berichtje wordt geschreven dat deze geliefden geen kinderen hadden. Ook wij hadden, in ons geval een bewuste keuze, geen kinderen. Ook wij genoten met z'n tweetjes van het leven, en ook van kerst en oud en nieuw.
Nou ben ik rond deze dagen altijd al emotioneler dan normaal (wat ik sowieso nogal ben), maar na Harry's heengaan en het heengaan van mijn vader is dat nóg meer geworden. Ook al is het nu zeven jaar geleden, nog steeds mis ik hem weer extra in deze periode. Ik kan gelukkig inmiddels weer genieten van de sfeer rond deze dagen, van de boom en alle kaarsjes in mijn huis, maar... er ontbreekt iemand...

Dan lees ik deel twee van 'Rouw in Reprise' van Monique. Weer een paar traantjes. Ook hierin lees ik herkenbare dingen.
Harry was heel ernstig ziek, juist rond deze periode. En tijdens de laatste kerst hield ik hem in mijn armen en dat gevoel kan ik nog steeds zo duidelijk terughalen. Ik weet nog hoe zijn trui aanvoelde, hoe zijn huid aanvoelde. Ik weet nog hoe hij voor mij een allerlaatst kerstcadeautje had gekocht. Een ring van goud met zilver met olifantjes (aangezien ik die toen spaarde).
Het was de allermoeilijkste kerst van mijn leven, maar ook, gek genoeg, de allerwaardevolste en intiemste. Dichterbij dan vlak voor de dood kunnen twee mensen bijna niet zijn (onze ervaring althans). Onze zielen konden niet nóg dichter bij elkaar zijn als toen, in die periode. En ondanks dat Harry op dat moment dementieachtige symptomen had en niet alles meer duidelijk kon zeggen, merkte ik aan hem dat hij dat ook ervaarde. Tijdens zijn heldere momenten gaf hij dat ook aan.

Jeetje, wat het lezen van deze verhalen al niet omhoog kan brengen, hè. Toch doet het me goed, want de tranen komen niet alleen door verdriet, maar ook door een soort gevoel van geluk en warmte omdat deze enorme lieve man in mijn leven is gekomen, en blijft. Ik ben zo intens dankbaar voor de tijden die we samen hebben gehad.

Ik wil langs deze weg iedereen kerstdagen toewensen waarin ook hier en daar sterretjes zullen schijnen. Dagen waarin de liefde van die persoon die er niet meer is voelbaar zal zijn.

Groet,

Suzette Hartog-Been; e-mailadres: suzettehb@planet.nl

De maand schiet gelukkig al aardig op. Jammer dat de dagen zo erg kort zijn nu. Als het om vier uur al donker begint te worden, sluit de wereld zich en blijf ik alleen met mezelf over. Nee, kinderen hadden wij niet, dus aan sinterklaas deden we al jaren niets meer. Wij zorgden voor onze eigen gezelligheid: gewoon samen thuis zijn, kaarsen aan, lekker eten, goede wijn erbij, open haard aan, mooie cd op en we waren volmaakt gelukkig samen. We deden veel voor anderen, verzorgden uitgebreide kerstdiners en we genoten als de anderen genoten.

Wat een schril contrast met nu. De lol is eraf. Ik heb totaal geen zin om thuis iets aan kerst te doen, ik zorg wel dat ik bij anderen ben. Gelukkig zien mensen mij graag komen. Zolang ik in gezelschap ben, voel ik me best goed en gedraag ik me opgewekt. Niemand ziet mijn verdriet, dat komt wel weer als ik thuis ben. De rol van oudtante ligt me goed, de kleintjes zijn verrukt als ik kom.
Ik ontvlucht mijn huis zoveel mogelijk. Jammer, want ik woon in een sfeervol grachtenhuisje dat altijd onze trots is geweest. Het is nog altijd mooi, maar niet meer gezellig. We zetten altijd samen een kunstkerstboompje neer, maar ik wil het niet meer. Voor wie zou ik? Zelf beleef ik er geen plezier aan. Ik schreef altijd wel zo'n honderd kerstkaarten, maar nu kan ik me er niet toe zetten. Ik stuur wel kerstkaarten per e-mail, ik ben dol op werken op de computer.

Toch wil ik proberen in de kerstvakantie af en toe eens mensen in huis te halen om weer een beetje thuisgevoel te krijgen. In deze maand is het extra moeilijk om kinderloos te zijn: de "feestdagen" zijn bij uitstek gezinsdagen. Het is een gunst om in een gezin te worden uitgenodigd. Maar goed: ik ben weer "onder de pannen", zoals men dat noemt. Ik overleef het wel weer, maar niet van harte!
Ik wens iedereen het beste toe wat ervan te maken is.

Marijke Verhaak, vrouw, geboren 7 juni 1943; partner Jan (60) overleden op 24 mei 2005 aan carcinoïd, geen kinderen; e-mailadres: zuiver@tiscali.nl

Vandaag, 12 december 2006, is het de verjaardag van Jan; hij zou 68 geworden zijn.

Sinds zijn overlijden op 27 maart van dit jaar heb ik hulp gehad bij het onderhouden van de voor- en achtertuin. De voortuin was heel rommelig geworden, o.a. gras en verwilderde kruipkoniferen. Alles is eruit gehaald en in de herfst zijn diverse kleine soorten bodembedekkers geplant. Ook zijn er een laurierstruik en een kleine boom (kers) uitgehaald. Daar kwam commentaar op van een bevriend echtpaar: "Dat zal Jan niet prettig vinden; hij hing immers altijd voer voor de vogels aan de takken". Dat was waar, ettelijke bollen en netjes werden ingekocht, elk jaar weer, voor zowel de voor- als de achtertuin.
Ik deelde de vrienden mede dat ik Jan voor z'n verjaardag wel een voederhuisje zou kopen en heb ervoor gezorgd dat er alvast vier trottoirtegels werden neergelegd. De vorige week kocht ik het voederhuisje en het voer en gisteravond heb ik thuis alles aan het huisje bevestigd. Huilend was ik hiermee bezig. En toch vond ik dat ik dit moest doen. Vanmorgen heb ik het huisje op de tegels neergezet. Tranen…

Gisteren kreeg ik een paar telefoontjes en mailtjes van vrienden die graag even op Jan's verjaardag wilden komen. Dat is gebeurd en ik heb gezorgd dat er petit fours (!) bij de koffie was. De dag zelf was moeilijker (emotioneler) dan mijn eigen verjaardag een maand eerder. Immers, vandaag was de jarige de grote en zeer gemiste afwezige…
Vanavond kreeg ik een lief mailtje van mijn buren dat ze, gezien het aantal auto's en het diverse malen overgaan van de telefoon, konden constateren dat er vandaag vaak aan Jan (en aan mij) is gedacht.

Onze beide verjaardagen, de eerste keer zonder gastheer Jan, zijn geweest. Nu nog onze 43e trouwdag in december en dan de kerstdagen. Ik laat het maar over me heen komen. Met name op een dag als vandaag heb ik gemerkt dat het hebben van een warm netwerk heel belangrijk is (althans voor mij).

Graag wil ik allen, die zonder partner verder moeten, het allerbeste toewensen en ik wil tevens een ieder toewensen de moed erin te krijgen en erin te houden.

Een warme groet en liefs van

Wil van de Belt; e-mailadres: wilvandebelt@planet.nl

Dag redactie Draaikolk,

Ik kwam bij toeval op uw website terecht en ontdekte veel herkenning.
Voor mij is dit nog te vers (afgelopen juni), maar te zijner tijd hoop ik mij in te laten schrijven.
Omdat ik schrijf, zal ik t.z.t. in een regelmatig vrije bijdrage niet alleen troost maar ook voldoening vinden.

Met hartelijke groet,
Aly Brug; e-mailadres: alybrug@hetnet.nl

Hallo Monique en lotgenoten,

Ook ik weet niet wat ik moet doen met de kerstdagen. Ook voor mij is het de eerste keer zonder Jan. Vorig jaar waren alle kinderen thuis en dat is heel bijzonder want onze oudste dochter woont in Zwitserland en is meestal met deze dagen bij vrienden in Mexico. Alleen vorig jaar ging er iets mis en is ze met kerst hier gebleven. Wie had toen kunnen denken dat het Jan's laatste kerst was en dat hij een paar weken later plotseling zou overlijden…

Ik weet ook niet wat ik moet doen met versieringen. Eerlijk gezegd heb ik er geen zin in om een kerstboom op te zetten. We hebben dat negenendertig jaar samen gedaan. Jan haalde de boom en zette hem in een pot en daarna droegen we hem samen naar binnen. Ja, de kinderen zullen wel helpen als ik dat vraag, maar dan nog.

En dan komt nog oud en nieuw. De laatste jaren waren we steeds samen en gingen dan om middernacht naar buiten om met de buren samen naar het vuurwerk te kijken en iets te drinken.
En of dat nog niet genoeg is: op 13 januari zouden we veertig jaar getrouwd zijn.
Kon ik maar slapen tot februari en al deze dagen overslaan…

Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte toe deze tijd.

Truus Ruijters-Terstappen, vrouw, geboren 21 mei 1947; partner Jan (65) overleed op 23 januari 2006 na een hartstilstand; drie volwassen uitwonende kinderen; e-mailadres: truijters@ruijters.pilmo.nl

Zelf ben ik vijf jaar geleden heel plotseling mijn man verloren aan een hartinfarct, ik was toen 35. Ik heb mezelf toen beloofd dat het weer goed met me ging komen en dat is gelukt, ook met hulp van fijne mensen om me heen.
Twee jaar geleden ben ik een nieuwe, lieve partner tegengekomen, heel fijn. Een half jaar geleden kregen we te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft en binnenkort zal overlijden.

Ook nu wil ik dat het weer goed komt met me en dat ik het vertrouwen in het leven weer kan terugkrijgen. Jouw verhaal steunt me hierbij. Bedankt daarvoor en ik wens je alle goeds toe!

Groet,

Swaantje de Bekker; e-mailadres: s.debekker@fontys.nl

Hallo lieve Monique,

Vorig jaar voor het eerst sinds 28 jaar zonder Jan kerst doorstaan, samen met mijn dochters van nu 14 en 17 jaar.

Ik had niet gedacht dat ik het dit jaar nóg moeilijker zou vinden, die decembermaand met al zijn gezelligheid en gezinstradities. Weer zetten we de kerstboom en hangen we lichtjes op, steken we kaarsjes aan, om die donkere dagen wat lichter proberen te maken.
Ik zie er tegenop, weer een kerst zonder hem, en het besef van nooit meer samen! Niks meer samen. Met deze dagen komt dat besef des te harder aan.

Toch ga ik er, samen met mijn meiden, het beste van maken en zullen we Jan in onze gedachten en onze harten altijd bij ons dragen.

Veel liefs en sterkte voor jullie allemaal.

Diana Antens; e-mailadres: jadimaan@home.nl

Lieve Monique,

Wat schrijf je weer veel wijsheid. Ik word nog altijd geraakt door het begrip en de waardering voor gevoelens. Het doet zo goed om te horen dat we het op onze manier mogen doen.

Ik was bang voor die eerste keer 'feesten'. Het moest voor mij allemaal niet. Onze kinderen hebben dit onnoemelijk mooi opgevangen. Ik had die eerste keer een mooie kerst.
En misschien ben je wel niet alleen. Misschien komen er wel mensen uit een onverwachte hoek. Misschien ben je met je gevoelens heel dicht bij Bert en maakt het niet uit wat je eet of wie bij jou aan tafel zit.

Ooit zei iemand tegen mij: 'zet nog een bord voor hem klaar'. Dit sprak mij heel erg aan. Ik heb het toch niet gedaan. Ik geloof heel erg in leven na de dood.
Er zorgt iemand voor jou. Je zult niet alleen zijn, gelijk wij het woord 'alleen' begrijpen.
Lieve Monique, ik zal zeker aan jou denken. Ik geloof dat alles altijd op het juiste moment op de juiste plaats is.

Warme groet,

Monique Roosen; e-mailadres: monique.roosen@telenet.be

Ik heb gelezen hoe je schrijft, nu je voor de tweede keer je man bent verloren, en ik heb bewondering voor je omdat je het met zoveel mensen hebt gedeeld. Maar ik snap het ook heel goed dat je jouw eigenste gevoel wilt volgen met de feestdagen. Het zijn dagen van eenzaamheid en leegte, maar voor mij geeft het nu een gevoel waarin de saamhorigheid vanzelf gebeurt. Velen denken 'wat triest met de kerst', maar het is ook zo dat het een dag is die niet gemakkelijk vergeten wordt.

Mijn schoonvader overleed in 1944 met kerst, mijn man in de kerstnacht van 2000. En het is wel zoals zijn familie zei: 'het herhaalt zich', maar achteraf hebben mijn kinderen het, met mijn schoonmoeder die altijd bij ons was met het kerstdiner, gezellig gehad.
En wij proberen het nu ook zo. Om het jaar zijn mijn dochters met eerste kerstdag bij mij. Toen mijn man nog leefde deden ze dat al. Het tweede jaar zijn ze daar weer mee begonnen en ze komen dan kerstavond of de dag erna. Ik denk wel eens, was het een andere dag geweest dan hadden ze ook ni