Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (23)
in juli en augustus 2006

REACTIES binnengekomen in juli 2006:

31-07-2006

Hier mijn verhaal. Op 19 maart 2004 overleed mijn man, 54 jaar, aan een hartstilstand na een relatie van 35 jaar lief en leed. Nu, dik twee jaar verder, is het gemis en de pijn nog altijd aanwezig. Ik heb me doorgeploeterd door twee zeer lange jaren, vreselijk.

Op het moment dat ik te horen kreeg, dat mijn man na een operatie toch nog onverwachts was overleden, sloeg de wereld onder mijn voeten weg. De tijd daarna is vreselijk. Eerst komt er nog veel bezoek, maar daarna ebt dat weg. Het alleen naar bed gaan, niet je verhalen kwijt kunnen, niet even die arm op jouw arm, even een gestolen kus. Mens, wat miste ik dat allemaal. Het tweede jaar vond ik nóg erger, nóg meer gemis. En als mijn zoon binnenkwam dacht ik nog dat het Max was, nog tot op de dag van vandaag.

Zelf ben ik na drie weken weer gaan werken. Óók heel moeilijk, omdat mijn man fitnessbegeleiding deed op de sportschool waar ik receptiewerk doe, en ook op die plaats kreeg hij de hartstilstand, dus heel veel mensen kenden hem. Elke dag was er wel iemand die vroeg hoe het met me ging. Ik kon het soms ook niet zo goed aan en ik ben in die twee jaar vaak ziek geweest. Ook voelde ik me dan schuldig om wéér mijn collega's te laten werken en ik zat maar in huis. Ik wou de deur liever niet uit, deed boodschappen op het allerlaatst voor sluitingstijd.

Nu, dik twee jaar verder, begin ik weer een beetje mijn leven op te pakken. Ik ben laatst met een vriendin tien dagen weg geweest. Dat was leuk, heerlijk. Maar zoveel dingen raken me nog, bijvoorbeeld als ik twee oudere mensen samen zie, de pijn dat ik dat nooit meer meemaak. Mijn kleinzoon is geboren na Max' overlijden. Waarom kan hij dat ook niet meemaken? Wat zou hij ervan genoten hebben,wij samen, maar dat is er nooit meer!
En nu op het ogenblik ben ik weer heel erg bezig naar aanleiding van de doodgeboorte van de dochter van mijn schoonzus. Daar op de begrafenis ging alles weer door me heen, het gemis doet weer zo veel pijn! Zelf krijg ik dan allerlei lichamelijke klachten: hartkloppingen, hyperventilatie, die vreselijke onrust, die hevige vermoeidheid, nu al met al 26 maanden verder.
Hoe ervaren en beleven andere mensen dit? Dit was zo een beetje globaal mijn verhaal. Ik kan er wel een boek over schrijven…

Hartelijke groeten,

Ineke Lesimanuaja Berends; e-mailadres: lesimax@home.nl

Terwijl ik hier zit te tikken, stromen de tranen over mijn wangen. Het is vandaag zes weken en één dag geleden dat ik mijn lieve Eric dood vond. Na ruim vierenhalf jaar stierf hij uiteindelijk toch aan slokdarmkanker. De laatste drie weken van bestraling was een hel. Het was mijn Eric niet meer door de morfine en de pijn.
De meeste pijn op dit moment is, dat we niet meer wat tegen elkaar konden zeggen. Het was een kwestie van vechten tegen de tijd.

We deden alles samen en gingen erg veel erop uit met de caravan naar Frankrijk. We hadden daardoor niet veel kennissen. Ik probeer zoveel mogelijk te overleven. Meer is er nog niet.
Eric was 48 jaar geworden. Zelf ben ik 57. We hadden samen geen kids, maar wel uit mijn vorig huwelijk een zoon en een dochter (25 en 28 uitwonend).

Het verdriet is immens. Door dit te tikken, word ik alweer wat kalmer. Zondagmorgen zonder mijn maatje. Dit weekend voor het eerst alleen, om de kinderen ook wat meer ruimte te geven.

Marianne van Boxtel; e-mailadres: marianne.van.boxtel@planet.nl

Vier weken na de dood van Ton, mijn echtgenoot, schreef ik dit gedicht. Het is voorgelezen door Jan van Veen in het (Internet-)programma van "Candlelight."

Groeten,

Mieke Stegeman-Valkenier, vrouw, geboren 5 augustus 1957; partner Ton (50) overleden op 13 juni 2006 aan de gevolgen van een tweede hersteloperatie wegens kanker; vijf dochters (twee uitwonende van Ton en twee uitwonende van mij) en een thuiswonende dochter van ons samen. Woonplaats: Almelo (Ov); interesse: reizen. E-mailadres: puppie57@hotmail.com

Hallo Bert en Monique,

Nadat ik jullie oproep gelezen had, dacht ik: dat is moeilijk, je gevoelens op papier zetten. Maar aan de andere kant: iedereen die deze site bezoekt, kan over die gevoelens mee praten. De meeste herkennen zich in bepaalde situaties.
Als ik mijzelf bij de hand neem, je praat vaak over je gevoel en dingen die je meegemaakt hebt, tijdens de ziekteperiode en na het sterven van je geliefde. En toch betrap ik mijzelf erop dat ik niet alles wil vertellen, bang dat mensen je een keer zat zijn en denken, wat raar dat je daar nu nog niet overheen bent.

In mijn persoonlijke geval is het al bijna vijf jaar geleden, maar het lijkt wel of het steeds erger wordt, het gemis, en ik denk nog iedere dag aan mijn man. Zelfs professionele hulpverleners geven vaak het advies: 'probeer het los te laten, ga leuke dingen doen of schrijf het van je af.' Ja, ja, was het maar zo makkelijk. Ik ben soms zelfs een beetje jaloers als ik mensen samen gelukkig zie, op een terrasje of bij een theatervoorstelling, of als je collega zegt: "Hè, lekker naar huis, mijn man heeft al lekker een wijntje ingeschonken." Soms wil ik niet eens naar huis en blijf dan langer op mijn werk met een smoes of even napraten met collega's die dan in de nachtdienst komen.

Die pijn, die blijft. Soms heftig, soms minder heftig, maar het blijft.
Iedere dag gaat wel die film door mijn gedachten: hoe het was toen wij de diagnose hoorde en wat dat gevoel er bij was: die machteloosheid, die woede, die ontkenning. Er vast van overtuigd zijn dat de dokters een fout hadden gemaakt. De hoop afgewisseld door wanhoop, het surfen op Internet om maar iets te vinden wat eventueel genezing kon brengen. De alternatieve genezers die wij bezocht hebben, waarvan de meeste kwakzalvers waren, maar je deed het.
Dag en nacht ben je ermee bezig, proberen de sluipmoordenaar te verslaan. Te vechten voor je geluk en positief te blijven. Denken: 'want dat helpt misschien wel'. En dan komt de dag die je nooit meer zal vergeten, de sterfdag, die blijft in je geheugen als niets anders. Die dag die je doorworstelt en die meer dan 24 uur lijkt te duren. Je blijft de klok volgen tot de tijd dat het uur daar is, de minuut dat je geliefde afscheid van je nam, bewust of in een toestand van bewusteloosheid.
En dan komt de roes waarin je dingen regelt waarvan je later niet meer weet dat je ze geregeld hebt.
En die momenten van 'ik zal even bellen om hem dit of dat te vertellen' of je hoort een sleutel in het slot van de deur en je denkt 'o.k., hij komt zo weer binnen.'
Dat gevoel, herken je dat? Vast wel.

Marianne Schell; e-mailadres: marianneschell@tele2.nl

Hallo Bert en Monique,

Op 2 februari van dit jaar heb ik mijn man verloren. Vanaf die tijd staat het leven voor mij stil. Ik heb twee schatten van kinderen en drie lieve kleinkinderen. Ik kan nergens meer van genieten, zelfs niet van hen.
Ik ben 58 jaar en als dit gevoel zo blijft, hoeft het voor mij niet meer. Met deze pijn is niet mee te leven.
Weet verder niet wat ik moet schrijven.

Groet,

Wilma van Hooff; e-mailadres: w.vanhooff@chello.nl

Hallo Monique en Bert,

Mijn naam is Lida Groeneveld. Ook ik ben alleen komen te staan na een huwelijk van bijna 26 jaar.

Op vrijdagavond 31 mei 2002 stortte mijn wereld in. Mijn man voelde zich niet lekker en ik zag iets aan zijn gezicht waardoor ik direct de huisartsenpost belde en vertelde wat er aan de hand was. Toen werd mij verteld dat er een ambulance kwam. Ik zei dit tegen Dick, hij pakte mijn hand, keek mij aan en zakte weg. Dat was zijn eerste hartstilstand.
Nadat Dick was geopereerd heeft hij vier dagen in coma gelegen. Dagen van vrees en hoop. Hoop op iets wat niet meer zou gebeuren: wakker worden. Na vier dagen werd in overleg met mij de beademing stop gezet. Mijn grote, sterke Dick was nog minder dan een kasplantje. Op 4 juni 2002 overleed mijn grote liefde, die ik al kende vanaf de kleuterschool, op net 47 jarige leeftijd. Wij hadden geen kinderen en voor het eerst van mijn leven ben ik echt alleen zonder mijn steun en toeverlaat.

Ik ben nu vier jaar verder en ik heb het idee dat ik nog net zover ben als vier jaar terug. Natuurlijk heb je meer goede dagen dan in het begin, maar het blijft moeilijk.
Heelt de tijd echt alle wonden? Ik heb twee boekjes geschreven, dat heeft wel iets geholpen. Het van je afschrijven is goed voor de verwerking, maar ook hier geldt: het lucht op, maar het lost niets op, net als huilen.
Dit was mijn beknopte verhaal over het verlies van mijn man.

Hartelijke groeten,

Lida Groeneveld, Rijen N-Br.; e-mailadres: lida55@home.nl

REACTIES binnengekomen in augustus 2006:

06-08-2006

Hallo Bert en Monique,

Op zoek naar steun na het plotselinge overlijden van mijn man Jan vond ik een poosje terug jullie site met jullie blad De Draaikolk. Ik heb nu al verschillende uren doorgebracht met jullie blad en wil dan nu ook reageren.

Mijn Jan overleed op 23 januari 2006 plotseling na een hartstilstand. Hij was met therapie bezig omdat nu ook de bloedvaten in zijn benen dicht begonnen te slippen, en daar is het gebeurd. Hij was net klaar met z'n oefeningen en toen viel hij zo om. Er is nog gereanimeerd maar het duurde te lang. Ze hebben zijn hart nog wel op gang gekregen. Na een week in coma gelegen te hebben, is hij overleden zonder dat ik echt afscheid heb kunnen nemen. Hij was 65 jaar. Hij was al 24 jaar hartpatiënt en had ook al twee hartoperaties achter de rug, maar toch hou je er geen rekening mee dat dit zo ineens kan gebeuren.

We waren 39 jaar getrouwd en ik mis hem dan nu ook heel erg. We hebben drie kinderen (en inmiddels vier kleinkinderen) die alle drie het huis uit zijn en nu zit je dan alleen in een vrij groot huis met een flinke tuin waar we alles samen deden. Immers, hij was al zo lang thuis en ik werkte. Ik was net een jaar met de VUT en het was de bedoeling dat we nu zouden gaan genieten. Maar zo gaat het wel vaker.

En dan komt de vraag, wat nu? Verkopen, of toch maar niet? Maar wat dan? De hele dag bezig zijn om huis en tuin op orde te houden? Ik weet het niet.

Ik wens jullie veel succes met deze site en misschien dat ik me binnenkort wel meld voor de Mailbox.

Groetjes,

Truus Ruijters; e-mailadres: truijters@ruijters.pilmo.nl

Hallo Bert en Monique,

Een beetje in het kort mijn verhaal.
Het begon allemaal in de nacht van 11 op 12 september 2001 (de dag dat twee vliegtuigen zich in het WTC New York hadden geboord). Mijn man Jan kreeg die nacht een hevige epileptische aanval en na verschillende onderzoeken bleek er een kwaadaardige hersentumor bij hem te zitten ter grootte van een mandarijn.
Na de verschrikkelijke schrik en angst volgde er een operatie en 25 bestralingen. Daarna is het een paar jaar redelijk rustig gebleven. Jan voelde zich goed en we hoopten dat de tumor weg zou blijven, want er was ons verteld dat er kans was dat de tumor weer zou gaan groeien. Die vreselijke waarheid werd weer echt in 2004 toen de tumor dus weer aardig bleek te groeien. Na nog twee hersenoperaties en verschillende chemokuren, bleek niets meer bestand tegen de woekerende tumor die steeds maar bleef groeien. Uiteindelijk is Jan 23 augustus 2005 gestorven.
De maanden die daaraan vooraf gingen waren verschrikkelijk omdat ik, doordat hij zoveel veranderde (kon niet meer praten, niet lopen en niet reageren), gewoon bijna geen contact meer met hem had en hem steeds verder achteruit zag glijden. Hij had zelf ook nog zoveel plannen voor de toekomst, wilde nog zoveel. Hij heeft geknokt maar uiteindelijk heeft ook hij deze strijd niet kunnen winnen.
Wij (mijn twee dochters van toen 13 en 15 jaar) bleven leeg en verslagen achter. Alles hebben we geprobeerd, alles hebben we voor hem gedaan, en dan val je in een gat. Nog niet meteen, maar na een poosje.

Nu ben ik met veel dingen de draad weer op aan het pakken, ook voor mijn meiden natuurlijk, en ik wist dat hij niet wilde dat ik achter de geraniums bleef zitten. Dus ik probeer weer leuke dingen te organiseren en te doen, maar het blijft moeilijk. Je had je toekomst zo anders voorgesteld, en nu is dat ineens veranderd.
Ik zie al erg op tegen 23 augustus. Jeetje, 1 jaar zonder jou, Jan. Het is af en toe nog gewoon niet te geloven. Ik probeer samen met mijn meiden die dag te herdenken, en ook om er de rest van mijn leven wat van te maken. Wij zien elkaar ooit weer, daar ben ik van overtuigd, maar ik hoop dat ik hier voor mijn dochters nog zo lang mogelijk mag blijven.

Ik vind het overigens heel fijn om met eventuele lotgenoten te corresponderen, je voelt je soms zó alleen.
Heel veel sterkte en liefs aan iedereen.

Diana Antens; e-mailadres: jadimaan@home.nl

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren