Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (22)
in mei en juni 2006

REACTIES binnengekomen in mei 2006:

31-05-2006

Gelijk bij het opstaan weet je het al. Dit is weer zo'n dag. Zo'n donkere dag. Het gemis is weer zo sterk zodat het zelfs lichamelijk pijn doet. Zo'n zwaar gevoel, bijna niet onder woorden te brengen.
Alles lijkt dan donkerder. Problemen lijken zwaarder.

Ondanks dat ik weer iemand heb in mijn leven die ook zijn partner heeft verloren en die ik heel veel niet hoef uit te leggen, ondanks mijn kinderen en mijn familie. Ondanks alles van wat ik nog wél heb, mis ik die ene zo erg. Het is een sterk verlangen. Heimwee naar wat ooit was. Na ruim 4 jaar vragen sommigen: "Nog steeds??"
Ja, nog steeds.

Vandaag is het dus donker en laat ik het ook even donker zijn. Want ik weet dat het morgen weer een stuk lichter zal zijn.

Anneke de Vries-Dreijer; e-mailadres: adevries@kabel.netvisit.nl

Vandaag is het Hemelvaartsdag, een doordeweekse dag waar het een soort zondag lijkt te zijn. Normaal vond ik dat prettig, maar ook niet meer dan dat. Ik zag dat gewoon als een verlengstuk van het weekend, meestal met de vrijdag er nog bij aan geplakt.

Vandaag is dat anders, want vandaag is namelijk de dag dat Hemelvaartsdag gelijk valt met de sterfdag van mijn maatje. Mijn lieve Jan, die nog maar twee jaar geleden verongelukt is. Het geeft me een speciaal gevoel, dat dat nu juist samen valt. Een extra gevoel van bezinning. Iets moois...

In het voorjaar is er zoveel moois om van te genieten
nieuwe knoppen, alles wordt weer groen
vogeltjes die nestelen
Toch blijft er tussen die fijne, verwarmende zonnestralen
een schaduw aanwezig
voor altijd voelbaar

Nathalie Vieveen; e-mailadres: vievie@planet.nl

Al een paar keer heb ik jullie website bekeken en gelezen. Op 21 november ben ik mijn man Geert Klaas na een ernstig verkeersongeluk verloren. Ik ben 43 jaar en heb vier kinderen van 21, 19, 17 en 8 jaar.

Mijn hele leven staat op zijn kop en mijn gezin is veranderd. Naast mijn man verlies ik ook mijn baan als project welzijnswerker wegens collectief ontslag. Alles ben ik kwijt. Ik ben het moe om dierbare mensen om me heen continu alles te moeten uitleggen. Er zijn al heel wat mensen om mij heen afgevallen. Zij kunnen hun eigen emoties niet aan. Ook is iedereen met zichzelf bezig en heeft geen ruimte. Ik maak elke dag veel mee rondom praktische regeltroep en emoties van mezelf en de kinderen.

Ik wil heel graag contact met lotgenoten.

Mieke van de Donk; e-mailadres: Miekedonk@hotmail.com

REACTIES binnengekomen in juni 2006:

27-06-2006

Hallo lotgenoten,

Ik zit nu achter mijn pc en heb net de lotgenotenpagina bekeken. Wat een verdriet, het liefst zou ik jullie allemaal omarmen. Wat herkenbaar zijn alle verhalen. Ik weet ook niet waar ik op moet reageren, vandaar mijn stukje aan iedereen.

Zelf ben ik 52 jaar en heb drieënhalf jaar geleden mijn Gerrit verloren. Na een operatie volgde een stoma. Hij had darmkanker en de artsen hadden meteen al gezegd dat het terug zou komen. Er volgden weken van verdriet totdat Gerrit zei: "meid, laten we de tijd die we samen hebben er nog wat moois van maken." Nou, dat hebben we gedaan. Het zijn, ondanks dat je wist dat er een einde aan zou komen, toch zulke heerlijke jaren geweest. We hebben gereisd, met onze kinderen op vakantie geweest. We hebben al het goede wat er nog was aangegrepen.
Onze laatste vakantie was in oktober 2002, daarna kwam Gerrit op bed te liggen. Na twee jaar ziek te zijn geweest overleed Gerrit op 14 januari met behulp van euthanasie.
Ik dacht dat mijn wereld verging terwijl ik toch wist dat het goed was zo. Ik wilde het liefst ook dood. Daarom, het verdriet van jullie is zo herkenbaar. Thuis werd Gerrit opgebaard, een tafeltje met een foto van zijn kleinzoon en zijn visspullen bij zich. Na vijf dagen ben je echt alleen. Alle lieve mensen om je heen kunnen het gemis van juist die ene niet wegnemen. Ze zijn een geweldige steun voor mij geweest, maar dit verdriet, daar moet je zelf doorheen. En ik heb het gedaan en gevoeld zoals het kwam. Het was míjn verdriet en niemand zou mij zeggen hoe ik het moest doen. Dat had ik mijzelf voorgenomen.

Nu is het drieënhalf jaar verder en kan ik het leven weer met veel plezier leven. Natuurlijk blijft Gerrit in mijn gedachten en ik denk dan ook nog heel vaak aan hem. Maar ik moet verder, wat overigens heel goed gaat. Ik ben momenteel met een studie bezig om weer goed in het arbeidsproces te kunnen functioneren. Ik vind het heerlijk om die studie te doen en ga met veel jonge mensen om wat mij veel energie geeft en levenslust. Ik weet ook dat Gerrit heel trots op mij zou zijn, zoals ik nu alles weer oppak.

Lieve mensen, heel veel sterkte.

Alie Woudenberg; e-mailadres: aboewou@home.nl

Komt er een eind aan het verdriet en de herinneringen en de concentratieproblemen? Ik heb het gevoel dat ik voortdurend in een waas loop en loop te dromen over vroeger. Ik wou dat hier een einde aan kon komen, aan de pijn.

Ik ben zodanig verstrooid dat ik niet oplet in het verkeer, durf niet meer met de auto en rijd nu per fiets voor de boodschappen, maar soms ben ik zo aan het rijden met de fiets dat ik niet meer weet waar ik ben. Ik rijd met de fiets om eens buiten te zijn, weg van alles, want ik zoek de rust. Ik vind de rust niet.

Ik voel me ook heel, heel moe. Ik wil niet aan de pillen beginnen, want dan ben ik een zombie en ik moet ook nog zorgen voor mijn zoon. Ik wil niemand tot last zijn.
Ik kan niet meer tegen de drukte, ik verschiet erg als er een auto plots komt aanrijden. Ik mijd de stad en de drukte, kan er gewoon niet tegen.

Wanneer komt hier een eind aan? Wanneer ga ik me beter voelen?

Carine Mestdagh; e-mailadres: mario.dhondt@telenet.be

Het is een jaar geleden nu dat Arend is overleden. Alweer één jaar! Alles staat me nog zo helder voor de geest, alsof het gisteren was. Nog maar één jaar! Er is sindsdien zoveel gebeurd, waardoor het lijkt alsof het jaren geleden was.

Ik heb in dit jaar veel geleerd. Ik heb geleerd dat het leven hard is, maar ook dat ik sterk kan zijn. Ik heb geleerd hoe ik, nadat ik weer eens 'gevallen' ben, zelf op kan staan. Ik heb geleerd dat het leven niet perfect is en ik ook niet perfect hoef te zijn. Ik mag best wel eens boos, bang of verdrietig zijn. Ik heb geleerd dat er veel (vaak onzichtbaar) leed is. Ik heb dit geleerd vanuit mijn eigen ervaring, maar ook vanuit mijn contacten met lotgenoten.
Ik heb in het afgelopen jaar veel verloren, Arend was mijn alles! Ook sommige vrienden of familieleden bleken niet te zijn, wie ik dacht dat ze waren. Maar ik heb ook onverwacht nieuwe vrienden gemaakt en bijvoorbeeld ontdekt dat ik een fantastische zus en zwager heb, die mij nu geweldig tot steun zijn.

Op 15 juni één jaar nadat…, heb ik, samen met mijn kinderen, de as van Arend verstrooid op zijn geliefde plekje, zoals hij kort tevoren toevallig (?) had aangegeven. Op diezelfde dag kreeg onze dochter te horen dat ze was geslaagd voor haar VWO diploma. Heel dubbel, bijna symbolisch: het leven gaat/moet door, ook voor ons.
Op 20 juni één jaar na zijn afscheid, heb ik naar de DVD gekeken die van het afscheid gemaakt was en naar de CD geluisterd met de muziek van zijn afscheid. Waarom? Omdat het moest van mezelf, vanuit mijn gevoel. Het deed vreselijk veel pijn en het heeft me bijna volledig uitgeput. Maar toch was het goed, ik heb hiermee weer iets van mijn angst overwonnen. Ik wil er niet bang voor zijn, het maakt immers nu ook deel uit van mijn leven, samen met de mooie dingen die er waren. Samen met de mooie dingen die er ook nu nog zijn. Zoals mijn/onze kinderen, wat zou hij trots zijn op ze, hoe zij nu doorgaan, ondanks hun verdriet.

Dat dit moeilijke dagen zouden worden had ik wel verwacht. Wat mij vooral overdonderde waren de dagen ervoor. Al vanaf begin juni was ik heel erg prikkelbaar. Steeds weer bezig met: vorig jaar deden we samen dit of dat…, vorig jaar op 13 juni gingen we gewoon samen slapen, ons totaal niet bewust van…, op 14 juni 's morgens hebben de kinderen hem voor het laatst levend gezien en 's middags voordat ik naar huis ging, liep ik nog even bij hem langs. We maakten nog grapjes, hij voelde zich zo goed! Steeds weer vorig jaar vergeleken met nu…

Eén jaar is er nu voorbij, veel mensen zeggen dat het eerste jaar het moeilijkste jaar is. Anderen, vaak lotgenoten, zeggen dat het tweede jaar nog moeilijker is. Ik weet het (nu nog) niet. Ik weet alleen dat ik hem zo verschrikkelijk mis…

Joostien Beuving, vrouw, geboren 13 juli 1954; partner Arend (64) op 15 juni 2005 totaal onverwacht
overleden aan een longembolie; een thuiswonende dochter en zoon; e-mailadres: joostien@xs4all.nl

Hoi Bert, en ook zeker Monique

Jaaaaaaren geleden heb ik eens een stukje geplaatst op de draaikolk.com. Heb toen de verhalen gelezen en heb ook nog een reactie terug gehad van Bert (waarvoor dank).

Inmiddels, jaren en jaren verder, heb ik mijn leven gelukkig weer kunnen oppakken. Vandaag ben ik wat aan het surfen en kom warempel mijn eigen tekst tegen. Ik zie dat jullie nog steeds deze site runnen en wil jullie hiervoor complimenteren.
Jullie doen een super-job! Hopelijk heb ik deze site zelf niet meer nodig, maar ik blijf het een goed initiatief vinden, het heeft mij destijds zeker geholpen. Chapeau!

Groeten,

Erik van der Looy; e-mailadres: evdlooy@hotmail.com

Hallo, aan alle lotgenoten,

Sinds kort lees ik regelmatig alle rubrieken van de Draaikolk. Zo ook nu.
Het eerste dat ik tegenkwam was de rubriek: "Eerst even dit" met de datum 25 mei jl. Verder lezend kom ik langs een lang artikel over Berlijn met bijbehorende foto's ("Het Spinnenweb", red.).
Op 25 mei zouden mijn overleden man en ik 40 jaar getrouwd zijn geweest. En omdat dit voor iedereen een gewone dag is, maar voor mij een bijzondere gedenkdag, wilde ik weg. Afleiding zoeken. Dat werd dus een reisje naar Berlijn. Ik heb in de grote dom van Berlijn een kaarsje aangestoken en stil in mezelf aan de dag van 40 jaar geleden gedacht.

Zeventien jaar geleden stierf mijn man aan kanker. Na de ontdekking kregen wij de boodschap dat er niets meer aan te doen was en is hij na zes weken ziek zijn overleden; 47 jaar en ik was net 44 jaar geworden. Wij hebben geen kinderen en het leven was onleefbaar.
Na moeilijke jaren ben ik met hulp weer volledig in het leven teruggekeerd. Wel heb ik in die periode mijn werk verloren. Zoals bij velen is het onbegrip en onmacht in de omgeving groot: het moet maar over zijn.
Wij reisden veel en dat ben ik ook blijven doen. Maar het blijft na al die jaren moeilijk thuiskomen in een stil huis.

In alle reacties in de Draaikolk heb ik veel herkenbaars gelezen. Van veel dingen denk ik: had ik toen maar geweten wat ik nu weet. Het zou veel pijn en verdriet gescheeld hebben. Maar mijn man verliezen had ik nog niet eerder meegemaakt en leren hoe ik daar mee om moest gaan ook niet.

Ik wens iedereen veel sterkte toe.

Met vriendelijke groet,

Heleen Jongeleen; e-mailadres: judith88@planet.nl

Rouw

Wat is dat: rouw?
Wie kan mij dat vertellen?
Of zijn daar niet de juiste woorden voor bedacht?

Soms zijn het tranen,
vaker nog een diep verdriet.
In ieder geval erger dan ik ooit zelf had verwacht.

Geen zin meer in het leven,
al je veiligheid verdwenen
Ik moet het wiel weer uitvinden, maar hoe?

En wil ik dat ook wel? Of is het niet de moeite meer?
Ik word zo moe van die gedachten
Ze wisselen ook iedere keer

Soms gaat het even goed en lijkt het bijna iets te slijten
Tot ik weer val en terug ben bij het begin,
dat wel het einde lijkt.

Tineke Pastijn-Jaburg, vrouw, geboren 20 februari 1948; partner Jos (60) overleed op 18 augustus 2004 aan de gevolgen van kanker/Non Hodgkin's; twee volwassen, uitwonende dochters; e-mailadres: pastijn@hetnet.nl

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren