Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (21)
in maart en april 2006

REACTIES binnengekomen in maart 2006:

30-03-2006

Het kijken naar een sterrenhemel kan zo prachtig zijn
maar soms is het een wanhoopsdaad

Ik kijk en kijk wanneer die ster gaat vallen
dan mag ik eindelijk die wens doen die in vervulling gaat
maar vallen ho maar en dan is het te laat

Geen wens meer nodig want jij bent er niet
en prompt vallen ze steeds, en oh wat doet dat zeer,
dat maakt mij woedend want het hoeft niet meer.

groeten,

Tineke Pastijn-Jaburg, vrouw, geboren 20 februari 1948; partner Jos (60) overleed op 18 augustus 2004 aan de gevolgen van kanker/Non Hodgkin's; twee volwassen, uitwonende dochters; e-mailadres: pastijn@hetnet.nl

Hallo Bert en Monique,

Moeilijk om iets te schrijven, maar op jullie site kom ik toch veel herkenbare dingen tegen, vandaar ook mijn beknopt verhaal.

Bij mijn man werd in mei 2004 darmkanker geconstateerd; helaas was het al uitgezaaid naar longen, lever en lymfeklieren. Bestraling, o.k., stoma en vele chemokuren volgden. We zaten net in de verbouwing toen dit allemaal vastgesteld werd, maar de verbouwing werd onze drijfveer en Harry's beste medicijn. Ons doel was om samen in de uitbouw op de bank te kunnen zitten. Met de dood voor ogen zijn we er aan begonnen en omdat mijn man zo'n gigantische vechter is, is het ook nog allemaal gelukt.
Na veertien maanden onafgebroken chemotherapie kwam vorig jaar september het onheilspellende bericht dat het geen zin meer had om chemo te geven. Het was in de lever dramatisch gegroeid en vanaf dat moment kon Harry bijna niets meer. Elke dag inleveren en toezien hoe de laatste restanten van de aanbouw door zoveel lieve familie, collega's, buren en vrienden werden voltooid. Eind november de uitbouw klaar, samen op de bank. Eng was het, en nu? Hoe lang zouden we daar samen nog kunnen zitten? Toch nog drie maanden van kunnen genieten, voor zover je de laatste weken van genieten kunt spreken.

Op 27 februari is Harry rustig ingeslapen, eindelijk na een oneerlijke strijd: rust.
Oneerlijk is het zeker; Harry is 53 jaar geworden. We hadden nog zoveel plannen en dromen en we waren oh zo gek op elkaar. Beiden waren we voor de tweede keer getrouwd in 2002 en hebben 20 februari nog samen de video bekeken van ons trouwen. Mijn tweede relatie vind ik veel intensiever en we waren zo gelukkig met elkaar.
Jullie kunnen je dus wel voorstellen dat ik me nu geamputeerd voel en me soms geen raad weet. De avonden zijn vreselijk, er komt geen eind aan. Zo alleen kun je je voelen…
Ik probeer de draad weer op te pakken, maar het gaat zo moeizaam. En iedereen in mijn omgeving weet zo goed hoe ik het allemaal doen moet. Van die goedbedoelde adviezen waar ik echt niets aan hebt.

Ik verdrink in ontelbare mooie herinneringen…

Jeannette Nobel (43 jaar); e-mailadres: borboleta62@gmail.com

Hallo allemaal,

Ik heb de verhalen gelezen. Ik sta niet alleen, dat weet ik, maar ik voel me zo eenzaam. Ondanks kinderen en kleinkinderen mis ik mijn maatje, ik was 44 jaar getrouwd.
Mijn man overleed op 17 juni 2005 ten gevolge van kanker na een hoopvol jaar. Hij heeft euthanasie gedaan, hij kon niet meer. Het afscheid was verschrikkelijk. Hij zei: 'ik heb veel van jullie gehouden, dag kinderen', gaf mij een kus en vroeg de huisarts om de prik. Het was zo voorbij maar ik heb het er erg moeilijk mee. Ik weet ook niet hoe het verder moet, drie stappen vooruit, twee achteruit.

Zeven jaar geleden stierf ook mijn oudste zoon aan kanker, daar zijn we nooit meer overheen gekomen, die klap was te groot, maar we hadden elkaar. Nu is hij ook weg en ben ik alleen.
Ik ben blij dat ik mijn verdriet kan beschrijven, dat helpt. Ik heb een oude computer gekregen dus zocht ik lotgenoten, die heb ik gevonden en ik voel mij een beetje gesterkt in mijn verdriet.

Ik moet moeite doen om een beetje normaal te leven. Mijn man was 62 en mijn zoon 34 dus allebei nog jong. Ik ben 63 geworden in januari, de eerste zonder mijn man en dat doet zeer.
Ik ben blij dit te mogen schrijven, het lucht een beetje op.

Bep Caffa; e-mailadres: bebe0038@hotmail.com

Gisteren is het drie weken geleden dat op 57-jarige leeftijd 'mijn' Hans stierf. Nadat onverwachts bij hem eind september 2005 longkanker fase IV was gediagnosticeerd, heeft hij nog vier maanden met ziekte en pijn geleefd.
Gedurende die periode hebben we schouder aan schouder geknokt, hoop en wanhoop gedeeld en geprobeerd te onderhandelen met de verschrikkelijk wrede ziekte die kanker heet. Tevergeefs. Op 7 februari jl. is Hans, dankzij ingrijpen van de huisarts, vredig gestorven. Hans is, Godzijdank, zijn pijn en lijden nu voorbij, maar ik sta met lege handen. Na 46 jaar weet ik het niet meer, heb ik het niet meer en hoeft het ook niet meer…

Er zijn eigenlijk geen woorden voor dit gevoel. Leegte komt in de buurt, verslagenheid ook. Kilte. De wereld staat stil. Bedenk het maar, het lijkt er op. Maar de diepe essentie van dit verdriet is niet in woorden te vatten.
Mijn leven staat stil, ik sta stil en voel geen prikkel daar iets aan te willen veranderen. Stimulans en motivatie? Weg. Gewoon weg. Sinds de crematie is een deel van mij ook verdwenen. Ik ken mezelf zo niet. De glans is er af.

Het leven gaat door, weet een deel in mij. Maar kan iemand mij zeggen waarom?

Lisenka Pechtold; e-mailadres: lisenkapechtold@hotmail.com

REACTIES binnengekomen in april 2006:

22-04-2006

Ik ben een vrouw van 54 jaar en sinds 1993 volkomen plotseling weduwe. Mijn man stierf aan een hartstilstand. Mijn kinderen waren erg jong, vier in totaal, van 6 tot 14. Mijn familie heeft, vooral mijn schoonfamilie, erg hard gereageerd: "het leven moet doorgaan, je hebt toch je kinderen?"

Nu zijn ze allemaal de deur uit en ben ik alleen. Ik vind het fijn dat ze allemaal op een goede manier de deur uit gegaan zijn, maar nu heb ik eigenlijk niks: geen echte vrienden, bezigheden, mijn werk is afgelopen en het liefst isoleer ik me om bij te komen. Maar ik heb daar een slecht gevoel bij, vind het erg eenzaam, terwijl het ook goed doet: ik slaap enorm veel, ben doodmoe.

Is er iemand met dezelfde ervaring?

Marja Bastings; e-mailadres: marjabastings@hotmail.com

Mijn ochtendkrant heeft op vrijdag een literatuurbijlage. Mijn enorm chaotisch denken verhindert mij om boeken en kranten te lezen, hoewel lezen altijd een geliefde bezigheid van me is geweest. De krant heb ik al uit als ik de overlijdensadvertenties heb gezien en geconstateerd heb hoeveel overledenen er ouder of jonger dan 60 jaar geworden zijn. Alleen de literatuurbijlage bekijk ik beter om wat op de hoogte te blijven.
In 1994 liep ik bij een val van mijn fiets hersenletsel op. De gevolgen ervan, op fysiek en mentaal niveau, zijn helaas blijvend. Een van de "rest"verschijnselen is gebrek aan concentratie. Ik weet dat concentratieproblemen bij vele aandoeningen voorkomen. Wieneke en Agnes schreven laatst ook over slechte concentratie. Ik kan me wel concentreren, maar mijn interesse in wat ik lees moet wel heel groot zijn. Tijdens de ziekte en na het overlijden van Jan ben ik uitsluitend geïnteresseerd in boeken en artikelen die gaan over ziekte, dood, verdriet en rouw. Zulke boeken gaan erin als koek, ik "vreet" ze. Concentratieprobleem? In het geheel niet.
Na een week van enorme draaikolken van wanhoop en me afvragen hoe, waarom en voor wie ik verder zou moeten (ja, dat zegt iedereen: "Je moet verder". Meestal antwoord ik dan dat ik niets moet) zie ik ineens dat de vertaling van het boek "Het jaar van magisch denken" van Joan Didion verschenen is. Ik wachtte er al maanden op, vorig jaar las ik er al over. De schrijfster verloor haar man in 2003. Ze besloot te schrijven over haar rouw. Acht maanden later overleed ook haar dochter.

En plotsklaps slaat mijn sombere en lethargische stemming om in doelgericht denken en handelen. Ik heb nog een boekenbon, een beloning voor het schrijven van columns voor het tijdschrift van "mijn" patiëntenvereniging Cerebraal. Ik bel meteen naar een grote boekhandel in Amsterdam centrum, ik laat het boek reserveren en ga het vandaag nog halen. Dat wordt smullen! Ik kan niet wachten, waarom zou ik ook? Ineens bruis ik van energie, alsof ik een opwekkend middel tot me genomen heb. Ik heb een doel voor deze sombere zaterdag, zonder dat ik daar iemand anders bij nodig heb.
Waarmee kan ik het bezoek aan de boekhandel combineren? Misschien naar de Nieuwe Kerk, waar een prachtige tentoonstelling moet zijn over Indonesië. Ik heb niets met Indonesië, behalve dat een dierbaar nichtje daar bijna een jaar is gaan werken. Ergens lekker koffie drinken of misschien wel een glaasje wijn, het boek vast inkijken en een klein beetje genieten van een paar uur uit de put getrokken worden. Regen en onweer deren mij even niet! En voordat ik van huis ga schrijf ik even dit stukje. Ik ben even wie ik hoor te zijn.

Marijke Verhaak, vrouw, geboren 7 juni 1943; partner Jan (60) overleden op 24 mei 2005 aan carcinoïd, geen kinderen; e-mailadres: zuiver@tiscali.nl

Het was 6 april een jaar geleden dat Pieter plots overleed aan een hartstilstand. Ik heb een heel verdrietige dag gehad. Als een film kwam alles weer terug. Al die vlugge handelingen die we moesten doen toen we hem plots dood vonden beneden, terwijl hij naar het voetbal aan het kijken was. De klap was ongelooflijk, zomaar ineens weg…

Ik had bij de bloemist een mooi stukje besteld en heb dat er gisteren neergezet. Thuis heb ik nog eens een kaarsje bij zijn foto aangestoken en aan hem teruggedacht. Ik hoop dat hij een mooi plaatsje krijgt diep in mijn hart, maar gisteren was ik gewoon heel verdrietig en heb ik nog veel met lotgenoten gebeld.
Een mevrouw, waarbij ik werk, heeft een paar weken voor mij ook haar man verloren. Ze maakte een mooie opmerking. Ze zei: "ik hoef geen medelijden, wel graag medeleven". Ik wist precies wat ze bedoelde.

Je kunt doen wat je wilt en iedereen kan zeggen "wat erg!", maar terug krijg je je partner niet meer. Maar ik vind het respect, dat mensen toch aan je denken op bepaalde dagen, wel heel belangrijk. Toch ben ik door veel mensen in de steek gelaten, net alsof er een hoofdstuk is afgesloten bij de mensen en dat vind ik niet zo'n leuke ervaring. Ik vind, dat als iemand zijn of haar partner verliest je juist wel veel steun nodig hebt.
Maar ik heb zijn graf gisteren mooi met bloemetjes opgefleurd. Hij is voor mij nog lang niet vergeten.

Lily Bos; e-mailadres: lily_bos@hotmail.com

Beste Bert en Monique,

Doorhobbelen..., dat doe ik nu. Doorhobbelen over de nieuwe weg die het noodlot me opgestuurd heeft. Ik probeer steun en troost te vinden in iedere dag, met wisselend succes. Soms denk ik, mijn leven komt weer een beetje op gang. Dan duvel ik zonder reden weer het gat in, zo diep, dat ik niet weet hoe ik ooit weer overeind kan komen. Twee maanden is Hans (57) nu overleden. Het lijkt gisteren.

De wereld om me heen wil zo zoetjesaan weer actie zien. "Blijf je daar wonen?", "Werk je alweer?", "Je moet eruit hoor kind". Het is allemaal goedbedoeld, maar ik word er soms helemaal gestoord van.
Want terwijl de wereld rustig doordraait (wat ik overigens wel snap), zit ik in mijn eigen verstilde wereld, waar het ook geen lente is. Ik heb zelfs het idee dat verdriet en gemis toenemen. Alsof ik nu pas een beetje begin te beseffen wat er gebeurd is. Hoe Hans en ik eind september 2005 zomaar te horen kregen dat hij spoedig dood ging. Levensverwachting: drie tot zes maanden, werd ons verteld, als chemokuren zouden aanslaan. De daarop volgende maanden van ziekzijn, doorknokken, de moed erin houden, hopen op nog een beetje termijn met kwaliteit. En toch de aftakeling, de angst, telkens weer de slechte berichten, nog meer complicaties, wachtend op ruimte en alweer de volgende tegenvaller. En maar doorbuffelen. Schouder aan schouder. Cynische grapjes, oprecht geloof in een betere periode, hoe kort dan ook. Het ging anders.

Status nu: lege handen, leeg hart. Mijn omgeving ziet er onveranderd uit. Geruststellend vertrouwd, en toch is er hier iets verschrikkelijk mis. Ik doe echt mijn best weer op te krabbelen, maar meer dan doorhobbelen kan ik het momenteel echt niet noemen...

Lisenka Pechtold; e-mailadres: lisenkapechtold@hotmail.com

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren