Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (18)
in september en oktober 2005

REACTIES binnengekomen in september 2005:

04-09-2005

Hoi Bert en Monique,

Ten eerste wou ik jullie zeggen dat de site mensen helpt. Soms is het een woord en soms een zin. Dank je daarvoor. Dat wou ik jullie eerst even zeggen.

Nu is de tijd, dat de herfst zijn intrede doet, aangebroken. Nog effe genieten van het mooie weer en dan is het voorbij. De donkere dagen: ik zie er tegen op want dan is het zo triest allemaal. Helaas zijn die dagen er vaker dan de mooie warme dagen. Ook in het leven is het zo: met de mooie dagen krijg je meestal een stoot energie en met het slechte weer denk ik vaak: vandaag effe niet, ook al weet ik dat het niet anders kan, want de dagen gaan door en sluimeren voorbij. Als het slechte weer en de donkere tijd dan voorbij zijn, dan denk ik: hoe heb ik het gedaan? De rugzak is met die donkere dagen zo zwaar, net of er beton in zit, maar ik draag die tas mee want dat moet en dat heb ik mijn Ester beloofd.

Nu is het bijna twee jaar geleden,11 november 2003. De dag dat hier Sint-Maarten is en de dag dat het carnaval in Nederland begint. De tijd gaat snel. Het eerste jaar vliegt, het tweede jaar was slopend. Alles is dan bewust en meer voelbaar dan het eerste jaar, heb ik ervaren. Van de week zei ik tegen iemand: "net of ik in een snoepwinkel ben en niet weet hoe dat ene snoepje smaakt." Het tweede jaar was mijn moeilijkste ooit, alles kwam aan op mijn vertrouwen. Vertrouwen dat ik de kracht had om er doorheen te gaan en dat ik het kan. Het verdriet dat ik vaak voelde in het eerste jaar, ging zich nu ook uiten in angst. Angst voor de pijn, angst voor geluk, maar mijn grootste angst was om te voelen. Het is pas twee jaar, we waren acht jaar samen en ik ben dus pas twee jaar weduwnaar.
Ik heb een gevecht met mezelf moeten leveren. Een gevecht wat voor mijn gevoel erop of eronder was. Heb een periode gehad dat ik het wegdronk. Ik wou geen pijn meer, maar dat was absoluut geen oplossing.

Ik heb dit jaar veel hulp gevraagd, heb mijn geld laten beheren want na Ester's dood had ik schuld en veel onbetaalde rekeningen. De schaamte ervoor was erg, maar iemand zei me: "om hulp vragen,daar hoef je je niet voor te schamen", dus in oktober zal het meeste betaald zijn en kan mijn weekgeld wat omhoog en kan ik beginnen met sparen. Ik heb de stap naar de psychiater gezet, een fijne man. Hij kijkt, niet in mijn dikke map maar in mijn ogen. En ik word sinds kort begeleid, krijg hulp bij mijn dagelijkse dingen waar ik tegenaan loop en hulp bij wat ik nodig heb. Hij komt 1 keer per week en zonodig komt hij vaker.
Mijn huis heb ik verbouwd en geschilderd en een muur gesloopt. Bij die sloop waren de herinneringen geboren en er komen nu meer herinneringen in dit huis, wat nu mijn huis is met Ester er doorheen geweven, maar waar nu plek is. Plek in mijn kop en leven voor een andere vrouw. Niet dat ik zoek, maar ik sta er voor open. Ik ga op sport, wat fitness, dat is gezond en je leert mensen kennen, en ik ga weer naar een concert van Ruth Jacott. Had toen een kaartje, maar Ester was twee weken ervoor gecremeerd, dus zin in een concert had ik niet. Nu dus wel. Langzaam leer je vooruit te kijken en ook leer ik dat ik verdriet mag hebben, maar het voornaamste is dat ik leer wie Gerard is en hoe Ester in mijn leven een plek krijgt. Ik dacht mezelf te kennen, maar door Ester's dood was ik ook wat dood en geamputeerd. Nu leer ik. Ik leer van mezelf, maar wat ik ook leer is de les die ik heb gehad met Ester en dat is: leef en niet geleefd worden...

Ik ben op chats met lotgenoten sinds vijf weken. Dat doet goed. Het duurde even, maar dat sleepte me door de donkere dagen in mijn kop, waar nu weer wat licht zit. Deze maand is er een avond waar op ik de gezichten zie van de mensen achter hun verhaal. Ik vind het eng, want het is nieuw, maar het voelt goed want we zijn lotgenoten.
En ik weet, 11 november is nog wel ver weg. Het lijkt maar zo, want als twee jaar niks is, wat zijn de weken naar 11 november dan?

Gerard Bosch, man, geboren 16 juni 1971; partner Ester (1973) door onbekende oorzaak op 11 november 2003 overleden; geen kinderen; e-mailadres: gw.bosch@home.nl

REACTIES binnengekomen in oktober 2005:

31-10-2005

Hallo Bert en Monique,

Heb een hele tijd niet de site bezocht en lees nu dat het niet zo goed gaat met Bert. Vind dit enorm rot en vervelend voor jullie. Ik hoop voor jullie dat er weer een betere tijd aanbreekt.

Ik wil jullie even laten weten hoe het nu met mij gaat. Heb in januari 2001 voor het eerst gereageerd op jullie site, heb er veel steun aan gehad, maar de afgelopen tijd vanaf begin juli is mijn leven helemaal veranderd. Heb een hele lieve vriend ontmoet waar ik mijn leven nu mee ga delen. Heb mijn huis verkocht in anderhalve dag en dat ging ontzettend snel, maar wat brengt dat ook weer een emoties met zich mee. Je bent er gelukkig geweest, heb ook veel verdriet in dit huis gehad, maar toch is het moeilijk. Ik heb nu samen met mijn vriend een nieuw huis gekocht waar wij volgend jaar februari in zullen trekken. Dus voor mij is de zon weer gaan schijnen, voel me weer gelukkig en heb nu eindelijk het "gezinnetje" gevoel wat ik de afgelopen vijfenhalf jaar heb gemist. Het is in november zes jaar geleden dat Arjan is overleden. Ik vind het ook fijn voor onze zoon dat die nu een vaderfiguur gaat krijgen. Tussen mijn vriend en Robin klikt het ook erg goed.

Heb dus lang niets van mij laten horen. Mijn computer is lang stuk geweest, heb inmiddels een nieuwe e-mailadres en de nieuwe relatie waar je aan werkt, daar schenk je nu veel aandacht aan.
Ik heb gezien dat mijn gegevens verwijderd zijn en dat is niet erg. Ik kan er met mijn vriend goed over praten over wat er allemaal is gebeurd de afgelopen jaren.
Ik wens jullie alle goeds toe die jullie verdienen. Ik heb veel steun gehad aan de site, waarvoor mijn hartelijke dank. Ook de bijeenkomst in Barneveld (december 2001, red.) vond ik indrukwekkend, hoewel ik er lang voor moest rijden. Ik kom uit de provincie Groningen.

Groetjes,

Greta van Dijk; e-mailadres: gretavandijk@home.nl

Lieve Bert en Monique,

Nu de gezondheid van Bert jullie en ook ons zorgen baart, zijn we - meer dan ooit - ons bewust van ons geluk, dat we dankzij de Draaikolk weer mochten vinden.

Door de Draaikolk te lezen en te reageren op verhalen van lotgenoten ontstaan contacten tussen lotgenoten. Soms ontwikkelen zich nieuwe relaties en wij hebben de ervaring dat deze relaties, gebaseerd op verdriet, heel intens zijn.
Adri en ik zijn inmiddels getrouwd en zeggen nog elke dag uit de grond van ons hart: "Wat is het leven goed."
Afgelopen zaterdag waren we uitgenodigd bij Willem en Herma, twee lotgenoten waar we contact mee hebben gehouden. Zij wonen inmiddels hier vlak over de grens, in Duitsland. Willem wilde zijn verjaardag vieren en had heel veel familie, vrienden en kennissen uitgenodigd. We hebben heel veel gelachen, gegeten en gedanst. Een topfeest.
Toen wij afscheid namen en Willem bedankte, ontschoten me de woorden: "Willem, dit allemaal dankzij de Draaikolk!"  Hij keek me stralend aan en zei: "Dankzij de Draaikolk kunnen we weer vieren."

Ik wilde jullie dat even laten weten.

Knuffel van

Gerdi Leussink, vrouw, geboren 20 september 1945; partner Benno (53) overleden aan longfibroses op 18 januari 2000; volwassen zoon en dochter; e-mailadres: gerdileussink@zonnet.nl

Wat ben ik blij dat ik zomaar op jullie site terechtgekomen ben. Ik heb nog niets gelezen, nog niets bekeken. Dit is mijn eerste reactie naar jullie toe. Nu ga ik lezen en lezen en lezen.

Ik laat zeker meer van me horen. Ik hoorde de naam van Marieke de Bruijn noemen, tikte het in en ziedaar... jullie site.  Soms gebeuren er, midden in je verdriet, kleine wonderen!

Groet van een bemoedigd mens.

Trees van den Bergh; e-mailadres: tvdbergh@xs4all.nl

Hallo allemaal,

Inmiddels zijn we een week of acht verder van onze vakantie. Maar we denken er alle drie met zoveel plezier aan terug, dat het net lijkt alsof de vakantie heel kort geleden is. Nadat Alfredo anderhalf jaar geleden overleed, zijn we drie keer op vakantie geweest en hebben we drie weekendjes weg gehad.

Onze laatste vakantie was een verblijf op een camping in Riva aan het Gardameer. We zijn met de bus gegaan, want ik zag het nog niet zitten om naar Italië te rijden. Op het moment van boeken was ik daar nog helemaal niet aan toe. Bovendien zag ik beren op de weg en drukte de verantwoordelijkheid van het alleen rijden zwaar op mijn schouders.
We reisden met een organisatie voor eenoudergezinnen. Erg prettig, vind ik, omdat je altijd aanspraak hebt. We stonden op een veld met in het midden partytenten en grote tafels. Daar speelden de kinderen vaak spelletjes. Het was een ontmoetingspunt. De eerste week heb ik een geweldige week gehad. Vaak tot diep in de nacht gekletst met mensen. De tweede week was ook leuk, maar toch net wat minder leuk. Het gezelschap sprak mij wat minder aan.

In de eerste week hadden we een barbecue. Mijn jongste zoon voelde zich niet erg lekker en vlak voor de barbecue startte, moest hij overgeven. Het leek of het beter ging en we gingen aan tafel. Pal daarna moest hij weer overgeven. Een van de aanwezige vrouwen zag dat ik hulp nodig had en zij haalde een andere emmer en ruimde vanzelfsprekend de volle emmer op. Ik voelde het gemis om Alfredo, mijn man toen zo goed. Anders was hij er voor ons geweest en had ik niet alles alleen hoeven doen. De tranen stroomden over mijn wangen door het gemis wat ik ervoer. Twee vrouwen vlakbij mij hielden mij vast en konden mijn gemis zo goed voelen. Zij moesten van de weeromstuit ook huilen. Ik voelde zo'n groot gevoel van verbondenheid op dat moment met deze twee vrouwen. Het was heel prettig om te ervaren.
Al met al hebben we een heel fijne vakantie gehad, waarin we genoten van de omgeving, de activiteiten, het weer en het gezelschap.

Bij een volgende vakantie ga ik wel met eigen auto. Ik ben gesterkt door alle vrouwen die zelf naar Italië gereden waren en bij tegenslag gewoon de ANWB belden. Wat zij kunnen, kan ik ook.

Het gemis om mijn man is na anderhalf jaar niet weg, maar ik ervaar soms zoveel nabijheid van mensen en dat doet me heel erg goed.

Groetjes,

Annemiek van Keulen; e-mailadres: amvk1@hotmail.com

Lieve Bert en Monique,

Ben het afgelopen weekeinde met het CNK (Contactgroep Nabestaanden Kankerpatiënten, red.) naar Elspeet geweest met mijn twee jongens Tom en Frank, respectievelijk 12 en 14 jaar. Ik heb nog een dochter van 16 jaar,maar zij gaf aan om liever niet mee te gaan.
Frank vertelde mij een paar weken terug dat hij het erg prettig zou vinden om eens met een kind over zijn vader of moeder te praten die ook aan kanker overleden is. Dus toen heb ik contact gezocht met het CNK en hoorde dat ze een weekend weggingen.

Ik vond het hartverwarmend wat ik meegemaakt heb. Zoveel warmte, herkenning en erkenning. Ik ben er nog steeds vol van. Dus schrijf ik het nu maar van mij af. De kinderen waren ook erg te spreken over het weekeinde. De boekjes met verhalen die ze geschreven hadden, waren zo ontzettend warm en lief. Een verhaaltje bleef mij bij: een jongen schreef dat zijn moeder ook overleden was op de datum en het tijdstip dat Tom's vader overleden is. En hij schreef hoe mooi hij het vond dat Tom zijn broer zo goed hielp bij het verwerken van het verlies van zijn vader. Ontzettend mooi en ik wil hem daarvoor bedanken.

De jongens hebben er veel van geleerd: waardering, liefde en warmte. Dat positieve gevoel heb ik nog steeds en ik ben blij dat die mensen van het CNK er zijn, ik heb er heel veel aan gehad. Ik heb leuke lieve mensen ontmoet die mij begrijpen, herkennen en erkennen. En daar ben ik ontzettend blij mee.

Judith Sturm; e-mailadres: jlm.sturm@hetnet.nl

Beste Bert en Monique,

Hierbij verzoek ik jullie vriendelijk mijn gegevens te verwijderen. Ik wil jullie bedanken voor de gelegenheid die jullie geboden hebben om mijn ervaringen met anderen te delen.

Een en ander heeft uiteindelijk geresulteerd in een meer dan vriendschappelijke relatie, waar ik inmidddels al weer vijf jaar mee samenleef. Mede daardoor gaat het met ons weer een stuk beter alhoewel de 'film' nog regelmatig voorbij komt. Het wordt gelukkig wel minder, maar zo'n ingrijpende gebeurtenis vergeet je natuurlijk nooit meer en zal de rest van ons leven toch een rol blijven spelen. Niet meer zo heftig, maar toch...

Rest mij jullie nog veel succes te wensen met alles wat jullie nog met en voor anderen door middel van de Draaikolk kunnen betekenen.

Met vriendelijke groet,

Willem Egberts; e-mailadres: plataan@t-online.de

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren