Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (17)
in juli en augustus 2005

REACTIES binnengekomen in juli 2005:

25-07-2005

Hallo Bert en Monique,

Ik wil jullie hierbij melden dat ik mijn vermeldingen in de diverse Draaikolkrubrieken wil beëindigen. Het is inmiddels vijf jaar geleden (op 16 juli jl.) dat mijn vrouw Ankie is overleden. Vooral in de eerste twee tot drie jaar heb ik erg veel troost gevonden in de teksten en vooral gedichten op jullie site.

Ook ik heb het geluk gehad een nieuwe liefde te mogen ontmoeten: Olga, een heel begrijpende, lieve vrouw. Inmiddels ken ik haar nu drie jaar en het gaat geweldig goed met ons. Weliswaar wonen we nog niet samen, want ik heb mijn baan in Eindhoven en Olga in Groningen. We ontmoetten elkaar op wintersport in Oostenrijk, vandaar. Maar we zijn elk (lang) weekend samen en heel gelukkig met elkaar.
Ik heb daar zoveel nieuwe kracht uit geput, dat ik het leven weer zonnig zie en mijn werk met veel plezier en inzet doe (wel bewust gereduceerd naar vier dagen per week). Daardoor kan ik nu ook met plezier terugdenken aan de goede jaren die ik met Ankie (mijn vrouw) heb gehad. De plezierige herinneringen overheersen duidelijk de droevige.

Wat me bij de verwerking ook erg heeft geholpen is het maken van een grote fotoreportage (nu twee jaar geleden) van het hele leven van Ankie (`van wieg tot graf``) in de vorm van een PowerPoint-presentatie (700 afbeeldingen). Door begeleidende teksten bij al die foto´s kun je er dan een mooi verhaal van maken, een blijvend document. Bij herdenkingsdagen (zoals afgelopen 16 juli) kijken we dan naar deze presentatie (met passende, begeleidende muziek), waardoor Ankie voor ons weer even tot leven komt, voor mij een plezierige manier van herdenken.

Ik wil jullie hartelijk danken voor de steun die jullie aan mij en vele anderen hebben gegeven met jullie website.
Jullie nieuwe initiatief "Liefde delen na verlies" lijkt me een uitstekend idee. Ik wens jullie er veel succes mee.

Met vriendelijke groeten,

Gerard Luijks; e-mailadres: g.luijks@onsnet.nu

Lieve Bert en Monique,

Het is lang geleden dat ik iets geschreven heb in de Draaikolk. Ik dacht ook dat ik sterk was en alles een beetje op de rails had.

Een goed weekend gehad die ik wel alleen door moest, omdat de man met wie ik een afspraak had na het etentje niet verder kon omdat hij nog gescheurd van binnen was van een scheiding van twintig jaar geleden. Dus loslaten en mijn weekend alleen doorbrengen aan het strand en met mijn inmiddels gekochte campertje.

Vandaag, maandag, na verschillende boodschappen in Almere weer naar huis. Daar wachtte mij de buurman op, die mij mededeelde dat de buren tegenover mij een ernstig auto-ongeluk hebben gehad en dat de buurman en hun zoon van vijf zijn overleden.
Nu komen er alleen maar huilbuien bij mij boven en mis ik mijn maatje. Ik weet niet zo goed hoe ik alles weer een plekje moet geven: een niet gewilde scheiding heeft ook levenslang, een uit elkaar gerukt gezin heeft ook levenslang. Zou het echt zo zijn dat de tijd veel wonden heelt? Ik denk, dat er dan een wonder moet gebeuren.

Warme groet,

Annelies Reusken, vrouw, geboren 23 augustus 1948; partner Henk (56) overleed op 31 maart 2004 aan slokdarmkanker; twee volwassen, uitwonende dochters. Woonplaats: Twello; interesse: cultuur. E-mailadres: dekunstelaar@hetnet.nl

Hallo Bert,

Op 18 juni 2005 is mijn man André tijdens een barbecue bij de buren plotseling overleden aan een hartstilstand. Hij was pas 39 jaar oud. Nooit ziek, nooit bij de huisarts geweest. Ik vraag me af: WAAROM HIJ? Altijd stond hij klaar voor iedereen.
Ik had nooit kunnen dromen dat dit ons gezin zou overkomen. Zoveel plannen, zo gelukkig samen, zo'n leuke vader voor onze meiden van 13 en 17.

We missen hem zo ontzettend en weten met ons gevoel geen raad. Het ergste is dat we geen afscheid hebben kunnen nemen; hem niet meer heb kunnen zeggen hoeveel ik van hem hield. Mijn hele hoofd zit vol van hem, ik ga er mee naar bed en sta ermee op. Ik vraag me af of dit ooit over gaat. Ik kan me het niet voorstellen. Het doet zoveel pijn om hem te moeten missen. Het nooit meer heeft een heel andere betekenis gekregen. En ik weet dat ik verder moet voor mijn meiden maar het is heel moeilijk. Mijn hele toekomst ligt in duigen.

Misschien dat praten met anderen me kan helpen.

Groetjes,

Karin Determan; e-mailadres: a.c.determan@wanadoo.nl

Beste Bert en Monique,

In de Margriet van deze week las ik over jullie website en ik wilde daar even op reageren. Het is goed dat er plekken zijn als deze waar je je verhaal kwijt kunt.

Mijn man is op 3 januari van dit jaar overleden, hij was 48 jaar oud (hij zou morgen 49 zijn geworden). Op het moment dat hij overleed, na een jaar vol ziekenhuisopnames maar niet de verwachting dat hij zou overlijden, was er niets meer van mij over. Lichamelijk en geestelijk was ik een wrak. Jake en ik waren al meer dan 24 jaar een heel hecht team en het was (en is) onvoorstelbaar dat ik hem moet missen bij mij. Het blijft onwerkelijk en onmogelijk om door te moeten leven. Overigens 'moet' je niet doorleven, maar is er iets dat mij in leven houdt.

Na een half jaar hebben veel mensen het idee dat het wel weer met je gaat. Zeker als je er beter uit gaat zien, denken ze dat je het wel redt. Men wil ook niet horen dat het niet gaat en dat je eigenlijk dood wilt zijn. Het valt me op hoe bang mensen zijn voor hun eigen gevoelens, we leven wat dat betreft in een vreselijke maatschappij. Je krijgt een bepaalde tijd voor verlies en dat was het dan! Maar dan begint het pas, elke dag opnieuw, 24 uur per dag. Alles alleen doen, niet meer alles kunnen delen met je liefste en maatje. Je kunt aan niemand uitleggen hoe dat is, hoe geamputeerd je je voelt en dat je dat enorme gat niet krijgt opgevuld.

Steun van lotgenoten is af en toe heel fijn, die weten namelijk dat je niet echt gek aan het worden bent, maar dat die tornado waar je in zit, normaal is. Het enige dat mij op de been houdt zijn andere mensen en mijn hond en poes, vrienden, familie, collega's en mijn therapeute. Want ik kan dit niet alleen en zou ook niet weten waarom dat zou moeten (dat schijnt flink te zijn).

Veel succes met jullie website.

Groetjes,

Nicole Jeanné uit Nijmegen; e-mailadres: n.jeanne@nijmegen.nl

Beste redactie,

Sinds kort ben ik toevallig terechtgekomen bij de Draaikolk. Mijn man Joost is vorig jaar juli plotseling overleden. Ik vind het een erg goed initiatief. Goed verzorgd en integer opgezet. Met name dat laatste spreekt mij erg aan. Uit alles blijkt veel zorg voor elkaar.
Ik las een paar van de brieven tussen Agnes Ostendorf en Wieneke van Rossum. Heel fijn om te lezen, ontroerend en herkenbaar.

Ik zal graag gebruik gaan maken van de rubriek "Samen Actief" en wie weet jullie datingservice. Alleen is ook maar alleen (hoewel mijn kinderen mij tot steun zijn). Veel succes verder!

Vriendelijke groet,

Tineke Hafkemeijer, Den Haag; e-mailadres: hafkemeijerjor@wanadoo.nl

Beste Bert en Monique,

In antwoord op jullie mail kunnen jullie mijn gegevens uit alle Draaikolk-rubrieken verwijderen. Verder bedank ik jullie voor de geweldige site De Draaikolk. Ik heb de site regelmatig bezocht. Ook heb ik een heel lieve man ontmoet en we zijn voorzichtig bezig aan een toekomst samen; hij reageerde op mijn oproep in "Samen Actief".

Natuurlijk zal ik er nog regelmatig een blik op werpen, want ook nu is het erg prettig om te lezen wat mensen meemaken en voelen als ze een tweede liefde tegen komen. Hoe mooi of het is en hoe moeilijk soms ook. Van elke fase in je rouwperiode kom je wel iets tegen wat je ook hebt mee gemaakt. Zo vreselijk herkenbaar en ook dat geeft troost.

Momenteel zit ik midden in een verhuizing. Ook dat is zwaar. Je komt zoveel dingen tegen van vroeger en er komen zoveel herinneringen weer boven. Maar ik weet ook dat ik hier weer doorheen moet. Op weg naar een nieuwe toekomst. Ik heb weer een TOEKOMST! Ik kon eerst maar per dag vooruitkijken, langzamerhand werd dat een week en nu zelfs maanden. Zo langzamerhand krijg ik mijn leven weer op de rails en daar heeft de Draaikolk me bij geholpen. BEDANKT!

Vriendelijke groet,

Anneke de Vries-Dreijer, vrouw, geboren 26 mei 1953; partner Bé (47) tijdens vakantie in Thailand door busongeluk om het leven gekomen op 14 maart 2002; een volwassen dochter en zoon; e-mailadres: adevries@kabel.netvisit.nl

REACTIES binnengekomen in augustus 2005:

28-08-2005

Hallo, mijn naam is Janneke en ik heb een vraag waar jullie waarschijnlijk ook geen antwoord op hebben, maar om hem te stellen lucht misschien al op.

Na een emotionele en moeilijke periode in mijn leven ontmoette ik een veel oudere, maar heel lieve man die mij als het ware weer op het juiste spoor heeft gezet. Ik ging met hem samenwonen, hij 67, ik 35. Het was door het leeftijdsverschil niet altijd gemakkelijk en door de gebeurtenissen vooraf was de relatie altijd omgeven door stress en de buitenwereld mocht niet weten dat het om een echte relatie ging (dit voert te ver om uit te leggen). Maar door hem kreeg ik alsnog een goede opleiding, zelfvertrouwen en een mooi leven met een carrière.

Nu is hij vorig jaar op 80-jarige leeftijd overleden aan een hersenbloeding, iets waarvoor ik altijd bang was daar hij altijd nog dagelijks hard werkte om het vooral voor mij zo goed mogelijk te doen. Doordat alles door zijn leeftijd wat trager ging, wekte dat bij mij wel eens ergernis op, wat zich uitte in dagelijkse irritaties. Door veel spanningen in mijn werk en leven werd ik de laatste tijd wat opvliegend en kortaf naar hem toe, waardoor hij zich vaak afgewezen en ''oud'' voelde en het gevoel had niets goed meer te kunnen doen. In werkelijkheid was dat niet zo, maar ik schoot af en toe uit mijn slof. "Nu", zei hij dan wel eens, "niet zo boos doen alsjeblieft, daar word ik zo zenuwachtig van." Het leek dan wel of ik juist nóg tegendraadser werd en opstandiger en vaak dacht ik dan: nu moet ik weer lief en aardig tegen hem zijn, hij verdient het. Maar het was net alsof dat me niet lukte.

En toen plots overleed hij aan een hersenbloeding. U begrijpt, dat ik nu steeds met een schuldgevoel zit. Terecht of onterecht? Mijn omgeving zegt dat hij gezien zijn leeftijd en hoge bloeddruk, waarvoor hij werd behandeld, risico liep en dat hij juist door mij nog een prachtig leven heeft gehad. Zijn vrouw overleed toen hij 65 was. Hij was gebroken want ze had zelfmoord gepleegd. Toen ontmoette hij mij en we zijn dertien jaar regelmatig heel gelukkig geweest, maar juist die moeilijke perioden blijven me nu achtervolgen als mogelijke oorzaak.
Komt deze wroeging vaker voor en hoe kun je jezelf daar doorheen helpen? Mogelijk hebben jullie daar geen antwoord op maar, zoals al gezegd, dit uitspreken geeft al wat lucht.

Met vriendelijke groeten,

Janneke Hengst; e-mailadres: janneke@jannekehengst.com

Beste Bert en Monique,

Vandaag de eerste schooldag. Ik moet me heel de dag goed houden.
Het is nu veertien maanden geleden dat Joep stierf. Hij zou nu mogen stoppen met werken. Ik zou dan ook stoppen.

Als iemand eens wist hoezeer ik hem mis. Nu, na een jaar en twee maanden, is de pijn nog haast ondraaglijker dan toen. Soms denk ik: hoe houd ik het vol. Maar afgelopen jaar ben ik ook doorgekomen, dus moet het me nu ook lukken. Het voelt net alsof hij nog in de buurt is. Of hij nog thuis komt.
Ik mis zijn lach, zijn aandacht, zijn muziek, zijn lopen door de tuin, zijn klussen in zijn 'hok', het achterom fietsen, zijn "goede morgen", het leeg ruimen van de vaatwasser, de thee die hij zette. Ik mis zijn kus, zijn strelen.

Nog steeds moet ik zeggen: "Ik doe mijn best om verder te leven."
Nog steeds zit er die brok in mijn keel die ervoor zorgt dat ik niet echt gelukkig kan zijn.
Nog steeds moet ik me forceren om blij over te komen.
Nog steeds moet ik mijn gevoelens wegdrukken en afleiding zoeken.

Ik word er zo moe van en soms vraag ik me af: "Hoeveel kan een mens aan? Hoe rekbaar ben je voordat er iets knapt." Ik hoop dat dat niet gebeurt.
Mijn hart is gebroken, maar laat mijn lichaam heel, want ik besta nog.
Ik hoop op een tijd waarin ook ik weer blij en gelukkig kan zijn. Ik doe er mijn best voor.

Waarom?

Waarom kan ik niet
een minuut
zonder jou
in mijn gedachten.
Een minuut
zonder de pijn.
Een minuut
je even niet missen.
Een minuut
mezelf zijn?

Annie Jansen-Adams, vrouw, geboren 14 november 1947; partner Joep (59) overleed op 23 juni 2004 aan maagkanker; drie uitwonende zonen. Interesse: kunst en cultuur. E-mailadres: amwf.jansen@hetnet.nl

Beste Bert en Monique,

Door mijn radeloosheid en het zoeken op Internet naar iets over rouwverwerking en verlies van je partner kwam ik op jullie mooie site uit.

Tien jaar geleden verloor ik van de ene op de andere minuut mijn partner aan een hartinfarct, hij was slechts 42 jaar oud. Na een jarenlange kinderwens was ik op dat moment zwanger van ons eerste en enige kindje, dus dat maakte het allemaal nog veel pijnlijker. Na tien jaar had ik mijn leven weer aardig op de rails, was in mijn dagelijkse leven best gelukkig, maar miste toch dat bekende maatje. Al die jaren had ik geen relatie meer gehad.

Via Internet leerde ik een aantal maanden geleden een heel lieve man kennen en na veel mailtjes, msn'en, sms'jes en urenlange telefoongesprekken hebben we elkaar ontmoet. Het was zo vertrouwd, het klikte meteen tussen ons.
Twee weken geleden ben ik een week bij hem geweest en we voelden dat we van elkaar hielden en samen verder wilden gaan. Echter, het heeft niet zo mogen zijn. Afgelopen zondag is hij opgenomen in het ziekenhuis en afgelopen dinsdag is hij in mijn bijzijn (als enige) overleden. Hij was pas 49 jaar oud. Hij zou op dezelfde dag 50 worden als ik: 12 maart 2006. Gisteren is de crematie-afscheidsdienst geweest.

Je snapt, ik weet me geen raad. Ik heb weer dezelfde pijn binnen in me die ik tien jaar geleden had en dat doet pijn, heel erg pijn en niemand kan me helpen. Ik moet hier weer zelf doorheen. Ik weet niet of ik weer een keer zo sterk kan zijn. Maar ik heb eigenlijk geen keuze want mijn dochter van 9 loopt hier ook nog rond. Als dit niet het geval zou zijn, lag ik de hele dag op bed, want dat is het makkelijkst: onder het dekbed en niets te hoeven en niemand te zien. Mijn familie en vrienden willen me overal mee steunen, maar ze kunnen die verscheurende pijn niet wegnemen!
Tien jaar geleden vroeg ik al: "waarom?", maar zei dan tegen mezelf: "Het kan iedereen overkomen, dus ook mij." Maar nu vraag ik: "Waarom mag ik niet gelukkig worden? Waarom moet mij dit weer overkomen!"
Maar hierop is geen antwoord.

Marianne Pennings-Dekkers; e-mailadres: marianne.pennings@home.nl

Hallo beste mensen,

Sinds vorig jaar november zit ik al op jullie site, de Draaikolk. Heb veel gelezen en na het lezen veel gehuild. Ben er nu wel aan toe om ook een stukje te schrijven hoe of ik plotseling afscheid van mijn man moest nemen.
Zal mij eerst even voorstellen, mijn naam is Mannie Levatino-Bos. Ben 46 jaar en heb twee zonen in de leeftijd van 26 en 28 jaar, alle twee al uitwonend. Mijn man en de vader van onze zonen is vorig jaar op 13 oktober plotseling overleden aan een hartinfarct op 50-jarige leeftijd. Je denkt altijd dat zoiets je deur voorbij gaat, maar als het jezelf overkomt wordt je totaal in het evenwicht van je leven verstoord. Kan het nog niet begrijpen dat dit ons gezin is overkomen en pak met moeite de dagelijkse gang van het leven weer op.
Nu ik bezig ben om dit aan jullie te versturen, lopen de rillingen mij over het lijf. Het is zo confronterend en toch wil ik het doen.

Wat mij op dit moment erg bezighoud, zijn de mensen om mij heen die ons oprecht steunen en natuurlijk zijn er ook mensen die ons niet kunnen en/of willen steunen. Juist de mensen die dit niet doen, hier had ik het erg moeilijk mee, maar nu niet meer. Ik heb eigenlijk medelijden met dat soort mensen. Ze weten niet waar ze mee bezig zijn en ik heb besloten om hier geen energie meer in te steken, dit is zinloze energie. Lichaam en geest krijgen tijdens het verlies van een dierbare zoveel te verwerken, als je dan ook nog blijft hangen in de mensen waarvan je had verwacht dat die je wat meer zouden steunen, dan kom je helemaal niet meer verder.
Ik heb een paar weken nadat Salvatore is overleden zelf hulp gezocht bij een lotgenotengroep (Leendert Vriel Stichting). In een tijdsbestek van drie maanden heb ik individuele begeleiding gekregen van iemand die dit zelf ook was overkomen en het heeft mij goed gedaan. Daarna hebben ze een groep opgestart die bestaat uit vier personen en hier ging ik om de week heen. De laatste keer was voor twee weken geleden en 29 augustus start dezelfde groep weer tot 10 oktober. Er komen veel tranen bij kijken en ik voel mij na die tijd ook erg leeg, maar het voelt goed dat je je verdriet met lotgenoten kunt delen omdat ze hetzelfde als ik voelen.

De vier jaargetijden ben ik bijna door en ik moet eerlijk bekennen dat ik erg tegen de volgende jaargetijden opzie. Kan me nu al druk maken om de feestdagen terwijl ik in mijn hoofd de vakantie samen met Salvatore mis. Dit jaar op 30 oktober zijn we dertig jaar getrouwd en kunnen dit niet samen met de kinderen, familie en vrienden vieren. Vreselijk, wat doet dit een pijn. Ach, eigenlijk doet alles pijn, zelfs als de mensen om mij heen verdriet hebben om het verlies van Salvatore. Zie ook aan onze zonen dat de lol even uit het leven is verdwenen. Niets, maar dan ook niets kunnen ze meer aan hun grote voorbeeld vragen en ik lees het verdriet in hun ogen. In het begin is het constant met z'n allen huilen en naarmate de tijd verstrekt merk ik dat we elkaar gaan beschermen, de een wil voor de ander niet huilen. De jongens en hun vriendinnen willen mij steunen door zich soms groot te houden en voor mij geldt hetzelfde, vind het zo erg voor ze dat ze zien hoeveel verdriet ik heb. We hebben nog een heel lange weg te gaan en als we elkaar maar blijven steunen dan weet ik zeker dat we ooit weer anders in het leven staan.

Ik heb mijn verhaal een beetje kort gehouden en wil zeer zeker nog wel een keertje wat schrijven. Ik heb nu zoveel in mijn hoofd zitten dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Natuurlijk is er veel gebeurd in het afgelopen jaar en heb ik nog veel te vertellen. Wil in eerste instantie een ieder die in dezelfde situatie zit een hart onder de riem steken. Het is moeilijk, bijna onverteerbaar om verder te moeten in dit leven zonder onze dierbare. Maar een ding is zeker in dit leven: we hebben geen keus. De tekst op de steen van mijn collega, die dit ook is overkomen, sprak mij erg aan: "Het enige constante in het leven is de verandering."

Misschien tot ziens op de site. Veel sterkte gewenst van

Mannie Levatino-Bos; e-mailadres: levan@home.nl

Lieve Bert en Monique,

Dit kwam gisteren zomaar in mijn gedachten en ik denk dat een ieder van ons dit zal beamen.

Na 26 maanden:

Het went

Het went, alleen het licht uit te doen
Het went, alleen te slapen
Het went, alleen wakker te worden
Het went, alleen te eten
Het went, alleen te lopen
Het went, alleen te fietsen
Het went, alleen in de tuin te zitten
Het went, alleen visite te ontvangen
Het went, alleen boodschappen te doen
Het went, alleen te beslissen
Het went, alleen thuis te komen
Het went, alleen op reis te gaan
Het went, alleen achter in de auto te zitten
Het went, te lachen als je van binnen huilt
Het went, te vragen om hulp voor een karweitje
Het went, op zaterdagavond niet meer te kaarten
Maar, het went nooit je liefste te moeten missen voor altijd!

Lieve groet,

Marina van der Sluis-van Balen, vrouw, geboren 27 augustus 1941; partner Loek (1942) is op 12 juni 2003 overleden aan een gescheurde aorta; een volwassen, uitwonende zoon; e-mailadres: lrwvandersluis@chello.nl

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren