Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (14)
in maart en april 2005

REACTIES binnengekomen in maart 2005:

25-03-2005

Hallo allemaal,

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder na het overlijden van mijn man Alfredo. Een jaar dat eindeloos geduurd heeft, maar tegelijkertijd nog maar heel kort geleden lijkt. Een jaar dat in het teken stond van verlies, gemis, pijn en langzamerhand ook berusting. Een jaar waarin er veel gebeurd is zonder dat mijn man daar deel van heeft uitgemaakt. En dat doet pijn.

Naast de pijn en het gemis is er ook het gevoel van trots dat we het met zijn drieën gaan redden. En er is ook het besef dat we een heel bijzonder mens gekend hebben. Ik ben zo gelukkig, dat ik 22 jaar met hem heb kunnen doormaken. Hans Wiegel zei het mooi in het interview dat hij met Rik Felderhof had, dat hij ondanks het gemis met een warm gevoel kon terugkijken op zijn leven met zijn vrouw.

En het grootste geluk dat ik heb mogen meemaken, zijn onze twee jongens. Door hen moest ik elke ochtend opstaan, eten koken en alle dagelijkse routines doen. Zij hebben mij er de eerste periode doorheen getrokken, simpelweg doordat ze er waren.
De jongens rouwen op een andere manier. Martin, onze oudste, die vooral op school problemen geeft, maar af en toe goed laat merken hoe het voor hem is om zijn vader te missen. En Jelle, onze jongste, waarmee niets aan de hand lijkt te zijn.
Dat stille wateren diepe gronden hebben, bleek van de week toen Jelle van de rouwtherapeut kwam met een gedicht over mijn man:

Lieve Papa,

Ik mis je heel erg,
wel duizend melkwegen, zoveel mis ik je!

Ik mis je stem, je aanwezigheid, je grappen en vooral je liefde.

Ik voelde je liefde in alles wat je deed,
mij naar bed brengen, mij knuffelen, mij wegbrengen en je lach.

Ik mis je heel erg,
wel duizend melkwegen, zoveel mis ik je.

Jelle

Tranen kwamen in mijn ogen toen ik het las. Onze zoon die zo zonder problemen lijkt door te leven, houdt een groot verdriet onder de oppervlakte verborgen.
We zullen de tekst van het gedicht met een permanent marker op een steen zetten. Die steen zullen we aanstaande donderdag op de sterfdag van Alfredo bij het graf neerzetten. We zullen donderdag stilstaan bij het verlies van mijn man en de vader van onze jongens. We zullen tranen vergieten, maar tegelijkertijd ook dankbaar zijn voor zijn aanwezigheid in ons leven.
We zullen lachen, herinneringen ophalen en daarna weer verder gaan met leven.

Veel groetjes,

Annemiek van Keulen; e-mailadres: amvk1@hotmail.com

Beste Monique en Bert,

Ik was op het Internet aan het surfen en kwam deze site tegen en voelde meteen de behoefte om te reageren.

Ik ben nu ruim tien jaar alleen. Mijn man is met de fiets verongelukt, hij was nog maar achtendertig jaar. Daar zit je dan met drie kleine kinderen. Ik heb het laatste jaar pas een beetje rust gevonden en duidelijkheid gekregen in mijn gevoel. Ik heb me jarenlang zo leeg gevoeld, alles ging op de automatische piloot.

Daarom wil ik iedereen heel veel kracht toewensen. En probeer bij je eigen gevoel te blijven, want als je dát verliest, duurt het nóg langer. Laat de gevoelens gewoon komen en stop het niet weg.

Heel veel sterkte allemaal.

Marja Mettler; e-mailadres: royennick@home.nl

Dag,

Ik schrok even toen ik op jullie website terecht kwam. Mijn partner is bijna zes weken geleden aan kanker gestorven en het is bizar, maar zijn naam is Bert Vos.

Ik ben nu eigenlijk op zoek naar lotgenoten of een rouwverwerkingsgroep of zoiets, maar ik weet niet precies waar ik terecht kan. Ik zoek eigenlijk iets dat bij mijn situatie past, en dat zijn jonge mensen die een oudere partner hadden. Ikzelf ben 27 jaar, en mijn partner was 45.

Dit wilde ik even kwijt.

Groeten,

Claartje Schellekens; e-mailadres: c_schel@hotmail.com

Beste Bert en Monique,

Ik ben nog maar kort ingeschreven en nu al aan het mailen met twee lotgenoten waarvan één ook in Almere woont. Dit doet mij heel goed. Ik ontvang veel steun en troost.
Vandaag heb ik een lotgenoot een mail gestuurd voor wat steun op de sterfdag van haar partner met een klein gedichtje erbij. Verder heb ik heel veel aan de ruggensteuntjes verzameld door Monique.

Groeten van

Leni de Jong-De Rijbel, vrouw, geboren 24 mei 1951; partner Onne (52) overleed op 27 december 2004 aan een hartstilstand tijdens onze vakantie in Frankrijk; twee volwassen, uitwonende kinderen. Woonplaats: Almere. E-mailadres: onleen@irishglenofimaal.demon.nl

Beste Bert en Monique,

Ik heb een klein gedichtje gemaakt, zoals ik me voel bij een boom in deze tijd van het jaar.

Eenzaam, alleen
en toch ook weer niet.
Waar moet ik met m'n tranen heen?
Ik ben als een boom
die zichzelve ziet
op weg naar een nieuwe lente.

Groetjes,

Henny Witt, vrouw, geboren 10 december 1944; partner Gerard (62) overleed op 21 juli 2004 aan darmkanker; drie volwassen, uitwonende kinderen. Woonplaats: Dordrecht; interesse: kunst en cultuur. E-mailadres: wr10012@xs4all.nl

Hallo Bert en Monique,

Drie en half jaar terug werd er een knobbeltje in de dikke darm gevonden van mijn man Leen. Dat moest eruit, zei de specialist. Op 5 december moesten we naar de chirurg. Deze begon z'n verhaal te vertellen, toen zei Leen: "Je wilt toch niet zeggen dat het foute boel is, hè?"
"Heeft niemand u verteld dat het kwaadaardig is?
"Nee, niemand."

Op 20 december is hij geopereerd en vlak daarna durfden ze te zeggen: "Van harte, Leen, je bent schoon, maar neem er toch nog maar een chemokuur achteraan." Een half jaar chemo, om de zes weken op controle bij de oncoloog. Om de zes weken was het bloed niet goed, maar er niet naar onderzoeken waaróm dat was. Een jaar later moest hij naar het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis. De kanker was teruggekomen. Hij kon nog geopereerd worden. Daarbij kreeg hij ook nog trombose en ook daar was de oncoloog-internist erg laks mee. Afijn, hij is eind 2003 geopereerd en ze zijn dertien uur met hem bezig geweest. De vooruitzichten waren goed.
Afgelopen 20 september moest hij voor controle en hij kreeg de 23e de uitslag: alles prima. De 25e september, een week na onze trouwdag, is hij onverwachts overleden, hij was net 58 jaar.

Nu ik dit zit te schrijven, zit ik weer te grienen. En twee maanden nadat hij is overleden, is onze kleindochter geboren, in Engeland. Dit is een vreselijk dubbel gevoel. Af en toe weet ik niet meer wat ik moet doen. Heb mijn hele huis drastisch veranderd, maar dat doe je ook maar één keer. Vrienden (als je ze nog zo kunt noemen) komen niet meer, of zeggen: "als je het niet meer ziet zitten, dan kom je maar". Eenrichtingsverkeer.

Zo, dat is een beetje mijn verhaal. Oh ja, ik heb me nog niet voorgesteld, mijn naam is Ineke van Breugel en ik ben 57 jaar. Heb twee uitwonende dochters en heb interesse in de watersport. Ik hoop dat jullie het kunnen plaatsen.

Ineke van Breugel; e-mailadres: inekevanbreugel@wanadoo.nl

Hallo Bert en Monique,

Ik weet eigenlijk niet of ik dit wel aan jullie kan schrijven omdat ik de Mailbox pas heb ontdekt, of liever gezegd, doorgekregen heb van iemand anders, maar ik móet mijn verhaal delen met mensen die me begrijpen anders stik ik in mijn verdriet. Ik zal het kort houden.

Het jaar 2004 was voor mij echt een rampjaar. Zoals ik je al gemaild heb, is mijn man 19 augustus 2004 overleden en 22 december 2004 mijn zoon. Daar zitten dus maar vier maanden tussen. Het verdriet en het rouwproces van mijn man had ik nog niet eens verwerkt of het nieuwe verdriet was er al weer.

Ik voel mij diep bedroefd en boos en soms zo in de steek gelaten. Sorry dat ik jullie dit schrijf, maar ik móet het kwijt.

Gerrie van 't Hul, vrouw, geboren 9 januari 1954; partner Beert (55) overleden op 19 augustus 2004 aan blaaskanker, vijf maanden vóór het overlijden van mijn zoon; een volwassen, uitwonende dochter. Woonplaats: 't Harde. E-mailadres: b.hul@chello.nl

Hallo Bert en Monique.

Mijn naam is Harry Zweers en ik woon in London, Ontario, Canada. Ik ben nu veertig jaar in Canada. Ik ben geboren in Amsterdam, 30 juli 1944. Ik heb jullie website per ongeluk gevonden en zit nu, een uur later, huilend te typen, vooral na het lezen van jouw gedichten.

Op 3 april 2005 is het een jaar geleden dat ik mijn vrouw, my soulmate (mijn zielsvriendin), heb verloren aan die vuile vieze cancer (kanker). Zij was in mei 2003, diagnosed (gediagnosticeerd) met small-cell lung cancer (kleincellig type longkanker). Het eerste wat je denkt is: we kunnen dit overkomen! Maar na chemo en radiation (chemotherapie en bestraling), ga je anders denken.
Ik heb naar alternative solutions (alternatieve oplossingen) gezocht. Ik heb haar voor vier weken naar Mexico genomen naar the Oasis of Hope Hospital. Well, dat is alles wat het was: hope (hoop)! Als het small-cell cancer is en ze kunnen niet opereren, a.u.b. vergeet het maar. Probeer om het zo gemakkelijk en pijnloos mogelijk voor je partner te maken als het kan. Ook doet het jou ontzettend veel pijn.
We waren maar net twee weken terug van Mexico, toen zij op 46-jarige leeftijd overleed. Haar cancer was ondertussen uitgezaaid naar haar brain (hersenen).

Het was zo oneerlijk, zij was zo jong en hield zo van het leven. Zij was een tomboy (wilde meid), maar looked so beautiful (zag er zo mooi uit) als we uitgingen. Ze hield van dansen, vooral tango's, Engelse waltz, rumba en cha-cha's. Ik herinner mij, als er een of andere Jazz-song werd gespeeld, dat ik haar rug gebruikte als bass guitar (basgitaar) en natuurlijk, draaide je die rond en dan waren haar maag en buik de snaren. De lach en de blik in haar ogen, als ze mij vertelde dat "you are a dirty old man"… ("jij bent mijn lekker vies manneke…").
Ze was Canadees, geboren uit Hollandse ouders. Ze had zo'n heerlijk Brabants accent na een paar glazen wijn. Zij was ontzettend geliefd bij de Hollandse gemeenschap hier. Er waren meer dan 1.000 mensen bij haar begrafenis wat natuurlijk een steun zou moeten zijn, maar het maakte mij zo erg alleen. Ik mis haar zo en het enige wat ik wil, is om bij haar te zijn.
Ik verloor haar op 3 april 2004, mijn nicht op 22 april en mijn moeder op 10 mei. Zo drie vrouwen in vijf weken, twee vrouwen waar ik het meest van hield.

Ja, ze vertellen mij ook, dat life goes on (het leven gaat verder)! Well, sorry, als je iemand hebt gehad waar je zo innig van houd (ik weet nog steeds wat ze droeg, de eerste keer dat ik haar ontmoette in 1976), dan hoeft het voor mij niet meer. Ik ben klaar om weer bij haar te zijn. Ja, ook vertellen ze me dat - in time - (op den duur), ontmoet je een ander, maar voor mij klinkt dat nu als overspel!
Het is vreemd, maar de eerste keer na haar overlijden, toen ik weer op de weg was en de radio in mijn truck aanzette, hoorde ik onze favourite song (lievelingslied). Het was alsof ze me vertelde "ik ben nog steeds bij je, niet physical, maar mentally (niet lichamelijk maar geestelijk). Sinds die tijd heb ik dat liedje niet meer gehoord.

Het was voor ons allebei ons tweede huwelijk. Mijn vrouw had twee kinderen, een jongen van 24 jaar en een meisje van 22 jaar. Mijn stiefzoon woont nog bij mij thuis, mijn stiefdochter woont in haar eigen huis. Ikzelf heb een zoon van 30 jaar, ook hij heeft zijn eigen huis.
We hebben één lichtpunt gehad: mijn broer werd negen jaar geleden diagnosed met leukemia (leukemie) en hem werd verteld dat hij maar drie tot vijf jaar te leven had. Well, verleden jaar juni heeft hij stemcells (stamcellen) gekregen en nu, negen maanden later, vertelde ze hem dat hij geen leukemia meer heeft.

Veel geluk en liefde samen,

Harry Zweers, London, Ontario, Canada; e-mailadres: harry@su.net

(Engelse vertaling door de redactie)

Dag Bert en Monique,

Dank jullie wel voor het plaatsen van mijn gegevens. Wat locatie betreft ben ik misschien een vreemde eend in de bijt, maar voor de rest zal alles hetzelfde zijn. In mijn enthousiasme schreef ik gisterenavond meteen een lotgenoot aan, die mij, ongelooflijk eigenlijk, meteen met wat 'wijze woorden' en heel veel gevoel antwoordde - geweldig!

Mijn schoonfamilie hier heeft het ontzettend laten afweten, maar familie kwam meteen uit Nederland overgevlogen, vrienden uit het hele land en wat buurlanden kwamen aangejet - en niks onverschillige kaaskoppen! - de hele Nederlandse gemeenschap hier in omstreken staat me met raad en daad terzijde. Maar vooral 's avonds lijkt het me prettig met lotgenoten te communiceren.
Ik ben hopelijk straks in staat om wat te schrijven, om ook anderen tot steun te kunnen zijn!

Heel veel groeten uit een zonnig Arusha!

Alex Righolt, man, geboren 22 januari 1956; partner Agnes (39) overleed op 29 oktober 2004 aan een hersentumor; een dochtertje. Woonplaats: Arusha, Tanzania; interesse: wetenschap en techniek. E-mailadres: techdir@arusha.co.tz

Hallo Bert en Monique,

Ik heb mij al voor de Mailbox opgegeven, maar wil nog even laten weten hoe ik op de Draaikolk terecht ben gekomen.
Na acht jaar met een carcinoid rondgelopen te hebben, is mijn man Sieb dan alsnog onverwacht overleden op 20 januari 2005. Ook al wist ik dat hij ongeneeslijk ziek was, het is altijd onverwacht. Je wilt gewoon je partner niet missen, daar hou je teveel van.

Omdat ik na de crematie niet wist waar ik het moest zoeken, ben ik een beetje gaan surfen op het Internet en kwam jullie site tegen, en schoot het mij ook opeens te binnen dat ik hierover iets had gelezen in het Dagblad van het Noorden, en dat ik het geweldig vond wat jullie doen.
Vanaf het moment dat ik jullie heb gevonden, kijk ik elke dag op jullie site om herkenning te zoeken, en te lezen hoe anderen met het hartverscheurende verdriet om het verlies van de partner omgaan en hieruit te lezen dat ik niet de enige ben. Ook al zijn er mensen om je heen, het is niet uit te leggen dat ik me eenzaam en verlaten voel.

Hier laat ik het even bij, ik kom vast nog wel terug met een reactie. Het is toch moeilijk om opeens op deze site te schrijven, want je hoopt toch dat het nooit nodig is. Maar nu het dan toch zo ver is, ben ik heel blij met jullie site.

Bert en Monique, jullie ook veel sterkte en kracht toegewenst.

Groetjes,

Ieneke Prijt, vrouw, geboren 5 februari 1955; partner Sieb (55) overleed op 20 januari 2005 aan carcinoid; drie volwassen, uitwonende kinderen. Woonplaats: Groningen. E-mailadres: shaaima@home.nl

Hallo allemaal,

Vandaag werd het me weer even te veel.
Vanochtend stond ik op, hartstikke koud en de verwarming kapot. Mijn eerste ingeving is: Dat is niet voor mij, dat moet Paul doen. Toch ben ik naar boven gegaan en zag dat er geen water genoeg meer in zat. Ik heb alles zelf opgelost: water bijgevuld, ontlucht tot alles weer warm werd. Wat was ik trots op mezelf! Toch word je dan weer heel erg met de neus op de feiten gedrukt: help, ik ben alleen. Ik merk dat de kinderen het wel knap vinden wat ik nu allemaal doe. Ik ga nu zelfs weer naar school omdat ik toch hoop op een leuke baan. Als ik dan toch moet werken, dan iets wat ik leuk vind.

Op dit moment ben ik werkeloos en heb een pup gekocht die ik tot hond probeer op te voeden. Ik heb heel goed over die hond nagedacht. Paul wilde nooit een hond, omdat we dan vast zouden zitten. De kinderen wilden meteen na Papa's overlijden een hond, maar ik was er na een jaar aan toe. Iets levends in huis. Iets wat mij dwingt om naar buiten te gaan. Je ontmoet weer mensen, het geeft stof om over te praten. Ik ben er echt blij mee, maar het is Paul niet. Iedereen zegt: "Goed van je die hond, dat leidt je af. Je hebt weer iets om voor te zorgen." Het is wel zo, maar het is anders.

Mensen willen mij weer gelukkig zien en dat lukt niet alleen met een hond hoor! Veel mensen praten niet eens meer over Paul, het doet zo'n pijn. Zo meteen ga ik weer alleen naar een verjaardag, en nu, zelfs na veertien maanden, heb ik moeite met binnenkomen. Ik wil geen medelijdende blikken, maar het voelt zo kaal. Ik verlang naar de lente, warmte en geen bakken sneeuw.

Groetjes,

Ery Geerts-Bolster, vrouw, geboren 6 juli 1957; partner Paul (47) is op 10 december 2003 gestorven aan slokdarmkanker; drie thuiswonende kinderen. Woonplaats: Neede. E-mailadres: P.Geerts2@chello.nl

Hè hè, dag Bert en Monique,

Eindelijk zie ik weer een verandering in de site. Ik wist niet dat jullie zo lang op vakantie gingen. Ik maakte me al bang dat er iets niet goed was. Hopelijk zijn jullie gesterkt door de warmte en kunnen jullie vol kracht er tegenaan om de gevreesde ziekte te overwinnen.

Hier in Twello is vannacht een wonder gebeurd met de natuur: het is zo mooi wit en ik kijk er dankbaar naar. Hopelijk mag het een poosje zo schoon blijven en kunnen we allemaal in het weekend nog genieten van de mooie vergezichten die mij toch maar verrassen en dankbaar maken.
Vorig jaar gaf het voorjaar nog veel warme dagen. Dit was voor mijn partner Henk, die gek was op de zon, een soort afscheid van de zon en de warmte, maar ik denk dat hij deze aanblik ook helemaal te gek had gevonden.
Iedere keer hoor ik zeggen door de mensen om mij heen dat, als je partner is overleden, in alles wat je alleen mee gaat maken, het pijnlijkste is het eerste jaar na het overlijden, maar ik heb, nu ik alles in de natuur zo mooi zie, alleen maar vreugde in mijn hart.

Bert en Monique, hoe vaak ik op jullie site aan het neuzen ben, is niet meer te tellen. Ik ben dan ook heel blij met jullie en hoop nog lang in jullie domein te mogen rondwandelen.
Bert, ik hoop van ganser harte dat het goed met je mag gaan en ik zal iedere keer een kaarsje aansteken om kracht voor je te vragen en even mijn gedachten naar al die andere lotgenoten laten dwalen die óók kracht kunnen gebruiken. Sterkte in de komende tijd.

Een warme groet van

Annelies Reusken, vrouw, geboren 23 augustus 1948; partner Henk (56) overleed op 31 maart 2004 aan slokdarmkanker; twee volwassen, uitwonende dochters. Woonplaats: Twello; interesse: cultuur. E-mailadres: dekunstelaar@hetnet.nl

REACTIES binnengekomen in april 2005:

30-04-2005

Hallo Bert en Monique,

Ik ben al heel lang aan het meelezen op de Draaikolk en neem nu eindelijk maar eens het initiatief om me aan te melden voor de Mailbox.

Wat moet ik verder vertellen over mijzelf? Wat een nachtmerrie het was toen de hartklepoperatie, waar Fred en ik ons op voorbereid hadden, zo ontzettend verkeerd ging? Hoe vaak ik me wel niet afgevraagd heb of we die operatie wel hadden moeten doen? Het was namelijk preventief om te voorkomen dat zijn hart onherstelbaar beschadigd zou raken. Met andere woorden: hij ging redelijk gezond, zonder klachten, het ziekenhuis in… Hoe ik de kinderen (14, 17 en 20 ) zie tobben met hun verdriet en hoe het steeds moeilijker lijkt te worden?
We proberen ons leven weer op te pakken, maar het valt ons zwaar. Daarnaast is twee maanden geleden ook mijn vader nog overleden aan kanker. Maar toch, ik ben christen en vind veel steun in mijn geloof.

Ik voelde me als '44-jarige weduwe' een uitzondering maar, toen ik op het Internet ging speuren naar lotgenoten, ben ik geschrokken van zovelen die hetzelfde overkomt. Uiteindelijk heb ik jullie site gevonden en vond veel herkenbaarheid. Dat zoek ik ook vooral hier, denk ik; alleen lotgenoten snappen precies wat je doormaakt.
Ik heb nog heel veel leeswerk voor de boeg op jullie site, heb ik gemerkt, en daar ben ik blij mee. Fijn dat deze site er is!

Hartelijke groeten van

Paula de Hoog, vrouw, geboren 16 september 1960; partner Fred (48) op 28 oktober 2004 overleden aan de gevolgen van een hartklepoperatie; drie thuiswonende kinderen; e-mailadres: p.dehoog@quicknet.nl

Hallo allemaal,

Dat verhaaltje van Bert over "nieuw leven" is ook voor mij zo herkenbaar. Ik heb weken met de hond door het bos gelopen en me verbaasd over het groen en de vogels. Elke dag leek het groener en de vogels zongen harder. Het ging zo goed met me, dat ik me zelfs weer een beetje gelukkig voelde.

Maar waarom worden we steeds teruggefloten? De laatste weken is het weer helemaal prut.
Paul is nu vijftien maanden dood en ik sta er mee op en ga er mee naar bed. Ik ben alleen, hij is er niet meer. Ik word zo moe van al dat gepieker en houd me steeds voor dat het nóg erger kan, maar dat vind ik ook weer niet eerlijk tegenover mezelf. De dagen vliegen zelfs voorbij. Voor mijn gevoel ben ik hartstikke druk met alles.
Gisteravond examen gedaan voor twee modules van mijn secretaresseopleiding. Best trots op mezelf, maar toen ik naar huis reed, had ik het gevoel van "ik wil dit zo graag aan Paul vertellen, zodat hij óók trots op me kan zijn". De jongste zoon zit voor zijn eindexamen, maar hij staat er zo slecht voor dat ik de hele dag aan het overhoren ben of aan het zeuren dat hij moet gaan leren. Dat geeft natuurlijk ook spanning. En dan de overwinning op jezelf om weer iemand te vragen iets voor me te doen. Ik heb vreselijk lieve vrienden en familie en ze willen allemaal wel wat doen, maar het kost zoveel moeite om te vragen als het jezelf niet lukt. En dan te bedenken dat ik een man had met gouden handen. Alles deed hij zelf. Maar goed, hij deed ook veel voor een ander en die komen nu bij mij.

Ik heb nog twee dagen in de week de zorg voor drie oppaskinderen (van twaalf tot één en van kwart over drie tot vijf uur) en dat zet geen zoden aan de dijk. Ik houd vreselijk veel van deze kinderen en hun ouders zijn heel goede vrienden geworden, maar ik zou er zo graag weer iets naast doen. Ik denk als ik méér zou werken, dat ik de dagen iets zinvoller in kan vullen. Nu plof ik 's avonds op de bank en ben ik blij dat ik naar bed kan gaan. En anders is er nog zoveel te doen. Maar ja, mijn studie kost ook tijd en te druk is ook weer niet goed. Ik denk dat ik op dit moment alles niet zo helder zie en daardoor zo somber ben.
Hebben we dat nu allemaal, die golfbeweging?

Groetjes,

Ery Geerts-Bolster, vrouw, geboren 6 juli 1957; partner Paul (47) is op 10 december 2003 gestorven aan slokdarmkanker; drie thuiswonende kinderen. Woonplaats: Neede. E-mailadres: P.Geerts2@chello.nl

Ik ben de hele week al moe en niet vooruit te branden. "Echt toe aan vakantie", roep ik om me heen. Ik neem niets meer in me op en ben passief. Zou ik echt zo moe zijn? Dat is niets voor mij. Maar goed, we hadden ook een drukke tijd, dus het zou kunnen.Vandaag gaat de jongste uit groep 8 op kamp en dan heb ik een paar dagen voor mijzelf en samen met Rinus. En na het kamp gaan we heerlijk een weekje kamperen met elkaar.

De week staat in het teken van het kamp van de jongste. Hij verzamelt alles wat mee moet en het ligt al een week op tafel en de stapel wordt steeds hoger. 's Morgens voor vertrek ben ik opgejaagd en kortaf tegen mijn zoon die natuurlijk ook gespannen is want zo'n kamp is een mijlpaal.
Ik zwaai hem uit en opeens komen er tranen. Ik mis Chris naast me en zie opeens zijn stapeltjes kleren op tafel liggen, want hij zou óók op kamp gaan met zijn klas, maar hij overleed de avond voor vertrek. Ik had nog nieuwe kleren voor hem gekocht en zijn toilettas ingepakt met allerlei lekkere toiletartikelen. Normaal ben ik nooit zo zorgzaam, maar Chris had het erg druk dus ik vond het fijn hem een beetje te verwennen.
Alles stond klaar voor zijn kamp met zijn groep 8 en opeens was hij er niet meer. Het kamp is op mijn verzoek gewoon doorgegaan en Chris is begraven in zijn nieuwe kleren die hij aan zou doen als hij op kamp zou gaan.
Kamp met groep 8, voor mij een beladen thema, en opeens snap ik waarom ik zo moe was en niet vooruit te branden. Wat zat ik hier tegenaan te hikken en ik had het niet herkend.
Het zal vandaag een jankdagje zijn, maar dan ben ik weer een stapje verder. Wéér iets verwerkt en opnieuw doorleeft.

Wat ga je door veel verschillende en verwarrende gevoelens heen als je zoiets vreselijks meemaakt als het verlies van je partner. En een nieuwe liefde in je leven is mooi en heel fijn, een groot cadeau. Een wonder uit de hemel, maar dat wil niet zeggen dat je dan klaar bent met verwerken. Alleen, leg dat maar eens uit aan al die mensen die niet hetzelfde hebben meegemaakt. Ze snappen het niet.
Je hebt toch weer een nieuwe liefde? Waarom huil je dan nog om Chris? Je bent toch weer gelukkig?
Ik wil het ook niet uitleggen. Ze hoeven het ook niet te snappen en dat kan ik ook niet verwachten. Dat is het fijne van een nieuwe liefde die hetzelfde heeft meegemaakt: Rinus snapt het en dat is genoeg.

Voor iedereen zonnige dagen toegewenst.

Rita de Jong, vrouw, geboren 14 augustus 1956; partner Chris op 10 juni 2003 overleden aan een hartstilstand; drie kinderen waarvan twee thuiswonend. Nieuwe relatie met lotgenoot. E-mailadres: hoekdejong@chello.nl

Hallo Bert en Monique,

Als ik al die verhalen lees, denk ik vaak: waarom is er zoveel ellende, waarom komen er zoveel jonge mensen te overlijden? Het is niet eerlijk.

Een paar weken geleden is er bij mijn zoontje op school ook een jonge moeder overleden. Hij maakt dit nu voor de tweede keer mee in zijn eerste schooljaar. Hij wordt dan erg met zijn eigen gemis geconfronteerd. Hij kent zijn vader niet, want hij was nog niet eens geboren, maar toch mist hij zijn vader en kan erg verdrietig zijn. De foto van papa staat naast zijn bed. Hij praat ermee, geeft hem een nachtzoen, vertelt wat hij gedaan heeft op school of met zwemles.
Toen ik het bericht kreeg dat de moeder van een klasgenoot was overleden, komt je eigen pijn die het in het begin deed weer zo terug. Je weet maar al te goed waar de partner en familie nu doorheen moeten.

Het gaat nu na vijfenhalf jaar best wel weer goed met mij, maar waar ik het zo moeilijk mee heb is het gemis dat onze zoon nu steeds meer begint te voelen. Hoe ga je daarmee om? Ik probeer het zo natuurlijk mogelijk te houden, maar af en toe heb je geen antwoorden op zijn vragen.
Ik zou graag met andere mannen of vrouwen willen mailen hoe hij/zij hiermee omgaan.

Groetjes,

Greta van Dijk, vrouw, geboren op 11 juni 1965; partner Arjan (1963) op 13 november 1999 overleden aan een hartaanval; een zoontje dat na Arjan's overlijden op 28 maart 2000 geboren is. E-mailadres: gretavandijk1@hetnet.nl

Hallo Bert en Monique,

Dit wordt mijn eerste mailtje aan jullie. Ik ben nog niet zo bedreven in het bedienen van de computer, maar na de dood van Peter moet ik veel dingen leren waar ik voordien eigenlijk geen interesse in had. Ik heb jullie site voor het eerst in de krant gezien. Het trok me direct aan. Het is heel prettig te lezen dat er veel meer mensen zijn die hun verdriet ongeveer hetzelfde voelen zoals ik dat doe.

Mijn Peter had twintig jaar geleden een niertumor. De niertumor was geopereerd en na vijf jaar controle was alles goed. Na achttien jaar kreeg Peter het op een gegeven moment zo benauwd dat er een foto gemaakt werd. Daar bleek uit dat er niets meer aan te doen was.Vorig jaar is hij overleden aan een longtumor.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid geweest dat ik Peter vier maanden zelf heb kunnen verplegen, waardoor we veel konden praten en gewoon bij elkaar konden zijn. Maar het voelt toch alsof je nog veel meer had willen zeggen en vragen.

Vriendelijke groeten,

Marja de Munnik, vrouw, geboren 10 januari 1957; partner Peter (50) overleed op 25 mei 2004 aan longkanker; twee volwassen kinderen, waarvan één inwonend. Woonplaats: Assen; interesse: cultuur. E-mailadres: marjademunak@hotmail.com

Beste Bert en Monique,

Ik, Hendrik Evert van Dijk, wil jullie even meedelen dat mijn e-mailadres is veranderd in: hendrikvandijk@wanadoo.nl

Nu even iets wat me niet heel blij maakt: ik heb in de tussentijd vijf weken in het ziekenhuis van Groningen gelegen. Ik ben namelijk geopereerd aan kanker en nu moet ik vijf maal in de week voor bestraling naar Groningen en omdat ik mijn vrouw aan kanker heb verloren ben ik er niet zo gerust over.

Hendrik Evert van Dijk, man, geboren 17 oktober 1943, partner Geertruida 23 oktober 2001 overleden aan darmkanker met uitzaaiingen naar de lever; een uitwonende dochter en zoon; e-mailadres: hendrikvandijk@wanadoo.nl

Hallo Bert en Monique,

Het is vandaag precies zeventien maanden geleden dat mijn man aan kanker is overleden. Het leven gaat verder en met mijn verdriet voel ik mij ook redelijk gelukkig. Vaak is dat heel dubbel.

Ik heb drie hele lieve kinderen samen met mijn man gekregen. Drie kinderen die mij ieder op hun manier steunen. Ik weet dat ik daar veel geluk mee heb gehad, maar ik heb een vraag.

Mijn oudste zoon is verstandelijk gehandicapt. Ik zou zo vreselijk graag een andere ouder ontmoeten, die ook alleen staat met een verstandelijk gehandicapt kind doordat de partner is overleden. En eens horen hoe hij/zij het leven opnieuw heeft opgepakt. Mijn kinderen zijn 23, 19 en 14 jaar.

Lieve groetjes,

Ellen Spaan, vrouw, geboren 1 oktober 1956; partner Jan (46) overleden op 13 november 2003 aan darmkanker; twee zonen en een dochter; e-mailadres: ellenspaan@tiscali.nl

13-04-2005

Hallo Bert,

Hopelijk gaat alles naar wens aan de andere kant van de digitale snelweg. Ik hoop dat je nog steeds een gelukkig mens bent.
Ik heb een gedichtje gevonden uit de bundel van Pieter Luykx:

een echo van liefde (1981)

alleen het woordje uit
springt ongeschonden
van mijn lippen

want in dit uitgeademd uur
zijn andere klanken
zacht versplinterd

en toch neem ik je op
en vul je met voorbije talen

en met de urn in mijn hart
loop ik vaag en gelukkig
in oude populieren

Een warme groet,

Annelies Reusken, vrouw, geboren 23 augustus 1948; partner Henk (56) overleed op 31 maart 2004 aan slokdarmkanker; twee volwassen, uitwonende dochters. Woonplaats: Twello; interesse: cultuur. E-mailadres: dekunstelaar@hetnet.nl

Hallo iedereen die dit leest,

Op zoek naar mensen die in een te vergelijken situatie zitten als ik, kwam ik op jullie site terecht en het is werkelijk een verademing om over verdriet en rouw te lezen geschreven door mensen die werkelijk voelen wat dat is.

Ik ben Astrid van Berkel, 42 jaar, en sinds 17 december 2004 weduwe van Dick die is overleden aan een hersentumor. Op 22 oktober kregen we te horen wat er met hem aan de hand was en op 22 december is hij begraven.
Ik heb vanaf half oktober pas gemerkt dat er iets heel erg mis was. Vanaf die periode was hij binnen drie tot vier dagen bij me weg. Hij keek me niet meer echt aan, maar langs me heen, had woordvindingsproblemen en coördinatiestoornis. Verder waren er in heel snel tempo, per halve dag, functies die uitvielen of gedragingen die mij totaal onbekend voorkwamen. Kortom, een sneltrein waar we in terecht kwamen die pas ergens eind januari, dus ruim een maand na de begrafenis, tot stilstand begon te komen.

Mijn man en de vader van onze drie kinderen van 14, 16 en 18 jaar, is thuis ziek geweest en gestorven en is tot de avond voor de begrafenis thuis geweest. Er is ongelooflijk veel gebeurd. Heel veel zeer ingrijpende beslissingen heb ik op korte termijn moeten nemen en onze drie kinderen heb ik moeten vertellen dat hun vader ging sterven. Ook zijn ouders heb ik zelf het slechte nieuws gebracht. Op 22 december was de begrafenis die ik zelf heb vorm gegeven met hulp van een zus van mijn man en haar partner.Vierhonderd mensen kwamen naar de dienst en ook driehonderd naar het condoleren. Dat doet heel goed. Ook de ongelooflijke steun en warmte die wij als gezin hebben gekregen van twee broers en een zus van Dick met hun partners is onmisbaar en ik ben heel blij dat ze er waren en, als het nodig is, nog zijn.
Morgen wordt zijn monumentje geplaatst en dat voelt wel alsof hij erg dood is.

Inmiddels ben ik weer een beetje met werken begonnen en onze oudste werkt aan zijn eindexamen. Ook de andere twee proberen hun leven weer op te pakken. Maar wat is dat moeilijk zeg, elke dag de pijn te voelen en ook het gemis te ervaren. Pas 42 jaar en weduwe, het zou verboden moeten worden en toch is het maar al te waar. Het lijkt of niemand van mijn leeftijd zoiets overkomt, maar "gelukkig" is dat wel zo. Het doet goed om herkenbare gevoelens en gedachten van mensen te lezen.

"Sterkte" is zo'n woord waar nog niet veel anders voor is bedacht, dus schrijf ik het ook maar voor degenen die dit lezen en het nodig hebben.

Astrid van Berkel; e-mailadres: berkelda@zonnet.nl

Op het moment dat hij begraven werd, hadden we bijna zeven maanden een relatie, voor een buitenstaander geen tijd van echte waarde. Maar dit was een relatie zo intens en voor altijd, we hadden inmiddels onbewust en toch echt bewust voor elkaar gekozen.

Ik heb het er nog steeds heel erg moeilijk mee en herken me heel erg in de verhalen die andere vertellen op deze site. Vooral in de verhalen over hoe andere mensen doen en een nieuwe relatie enz., dat is zo herkenbaar. Ik ben op dit moment onder begeleiding van redelijk professionele hulp, maar ik wil toch zeggen dat ik jullie site echt heel mooi vind!

Ik zal echt nog een keer komen kijken. Jullie moeten maar kijken of dit stuk geplaatst wordt, maar ik wilde het gewoon vertellen. Vooral omdat Johan zo ontzettend jong was (en ik ook), maar dat het niet betekent dat de relatie niet net zo intens kan zijn als die van een stel dat getrouwd is en kinderen heeft.

Ik wil iedereen toch heel veel sterkte wensen!

Groetjes,

Irene Vermeulen; e-mailadres: irene004@hotmail.com

Lieve Bert en Monique,

Ik heb stevig aan jullie gedacht de laatste tijd en tijdens die stille momenten in mijn achtertuin gebeden dat alles toch maar goed mocht gaan tijdens en na je operatie.

Wat heb ik een bewondering voor jouw, voor jullie kracht!

Zoals jullie met de site en jullie vele bemoedigende woorden, mooie gedichten en ruimte voor groot mensenverdriet een plek hebben gemaakt voor die lange lijst van lotgenoten, zo hoop ik dat wij allemaal nu weer een klein stukje steun kunnen zijn voor jullie.

Lieve Bert en Monique, heel veel kracht en liefde gewenst in deze nieuwe zware tijd en vanaf mijn plekje in Wormerveer stuur ik jullie veel warmte toe.

Beterschap en alle goeds,

Mirjana van Zeijderveld, vrouw, geboren 20 oktober 1974; verloor partner Elout (26) door een auto-ongeluk op 22 februari 2001; geen kinderen; e-mailadres: mirjanaz@zonnet.nl

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren