Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (13)
in november en december 2004

REACTIES binnengekomen in november 2004:

29-11-2004

Beste Bert en Monique,

Jullie mogen mijn e-mailadres verwijderen uit "ik denk aan jou". Zal echter niet wegnemen jullie boeiende site met enige regelmaat te blijven volgen. Ik heb er de afgelopen vijf jaren veel aan gehad. Contacten zijn er niet rechtstreeks van gekomen, wel van iemand die jullie site bezocht en mij mailde. We hebben intensief zes maanden elke zondagavond gemaild, door andere omstandigheden nu niet meer zo frequent, maar wat goed was zet je niet zo maar aan de kant. We blijven dus om de zoveel tijd bijpraten, leuk toch? Heeft dan toch wel z'n vruchten afgeworpen, zoals het voor velen is.

Ik wens jullie allebei heel veel sterkte met hetgeen jullie meemaken.

Groetjes,

Fred Bastiaanssen; e-mailadres: Bastiaanssen@wanadoo.nl

Beste Bert en Monique,

Ik wil jullie bedanken voor de steun die ik heb gehad aan de Draaikolk. Ik heb er vooral het eerste jaar erg veel aan gehad en nu na drie jaar overleven en een stuk verder dan ik ooit had kunnen denken. Ik heb periodes gehad, een jaar geleden, dat ik niet meer verder wilde en heb dingen gedaan om bij Piet te zijn, maar toch hield iets me tegen om bij onze kinderen te blijven. Ik ben nog steeds "alleen" maar ook dát went, al zou ik soms toch een arm om mij heen willen hebben. Misschien, en dat hoop ik, dat ik toch nog weer eens gelukkig kan worden, maar ik heb nog angst voor het nieuwe, denk ik, want ik laat het nog niet toe.

Drie jaar en ik knok nog steeds door en ik moet zeggen dat ik ook positief ben. Ik heb een leuke baan gevonden bij de oudjes, een puppy genomen waar ik erg blij mee ben, een heleboel mensen om me heen die ik lief heb, maar toch voel ik me soms alleen, als je snapt wat ik bedoel.
Ik ben best trots op mezelf wat ik die drie jaar heb gedaan en daar heeft de Draaikolk ook aan mee geholpen. Ik heb er een paar lotgenoten aan over gehouden waar ik zo nu en dan nog mee mail, maar het komt er op neer dat je het toch zelf moet doen.

Bert en Monique, en alle andere lotgenoten, ik wens jullie al het goede toe. Houd moed en hoop!

Liefs,

Truus Breedenbach; e-mailadres: tbreedenbach@hotmail.com

P.S.: jullie mogen me wel verwijderen uit "ik denk aan jou en "de mailbox"

Hallo allemaal,

Want het zijn er veel hoor! Je hoort steeds vaker om je heen: die is ziek, die heeft dat, en als je dan een week later te horen krijgt dat die al overleden is dan staat je wereld stil. Mij is hetzelfde overkomen, maar dat staat al in de berichten.

Ik wil alleen even zeggen dat ik al weer iets verder ben. Het doet nog steeds zeer, maar ik weet er iets beter mee om te gaan. Ook omdat ik veel met lotgenoten spreek via mail en de chat.
Ik ben al zover dat ik weer aan het sporten ben en dat ik weer iets geniet. Niet zo spontaan, maar dat zal vanzelf wel weer komen. Ik wou dit toch even kwijt.

Bedankt voor het lezen en de groetjes van

Lucy van der Zee, vrouw, geboren 22 februari 1957; partner Henk (50) op 22 september 2004 overleden aan niercelkanker met uitzaaiingen naar de longen; een thuiswonende zoon; e-mailadres: l.zee@home.nl

Hallo Monique en Bert,

Bedankt voor jullie mailtje over de verwijdering van mijn e-mailadres uit de Draaikolkrubrieken. Jullie kunnen mijn adres nu verwijderen. Door de site heb ik mensen leren kennen waar ik nu een goed contact mee heb om te praten en te doen.
Daarnaast heb ik een vast contact met een mannelijke lotgenoot met wie ik een relatie probeer op te bouwen. We kunnen het goed met elkaar vinden, maar zijn toch voorzichtig. Wat goed is, dat we elkaars verleden en het verdriet begrijpen waar we af en toe nog mee kampen. Door de rubriek "Samen Actief" zijn we in contact gekomen omdat bleek dat we vele interessen deelden. We komen niet uit dezelfde regio maar dat deert niet, we kunnen elkaar gemakkelijk bereiken per auto of openbaar vervoer.

Een andere reden dat ik graag uit de site verwijderd wil worden, is dat ik laatst gemaild ben door iemand die niet op de site staat. Dat vind ik niet zo prettig, want ik kan dan geen gegevens terugzoeken op de site. Ik heb wel geantwoord, maar aangegeven dat ik geen verder contact wil.
Ondanks mijn vaste contacten lees ik wekelijks de site, want ik ben nog steeds erg betrokken bij alle mensen die hetzelfde verdriet meemaken wat ik heb ervaren. Mijn verdriet is niet meer intens, maar ik voel nog steeds de pijn van hen die net hun partner hebben verloren, als ik hun verhalen lees.
De dood van mijn man heeft mijn leven erg veranderd. Ik leef nu, niet meer voor de toekomst, kan me niet meer zo druk maken over alles wat er om mij heen gebeurt. Alleen jammer dat ik een geliefd mens moest verliezen om zo ver te komen.
Daarnaast ben ik voor een aantal mensen in mijn omgeving een "ervaringsdeskundige weduwe" geworden. Ik heb het meegemaakt mijn man te verliezen, hoe is dat, hoe ben ik daar mee omgegaan. Het blijkt dat ik mensen weer kan helpen, door te luisteren, advies te geven (o.a. jullie site) en praktisch te helpen. Vooral om voor rouwen tijd te nemen en ook op te eisen dat je die tijd krijgt van je omgeving of werk, blijkt een belangrijk advies. Veel van die zaken wist ik wel, maar via de Draaikolk bleek me dat anderen er ook zo over dachten en dat gaf me zekerheid om het door te geven.
Ook jullie (levens)ervaringen met Bert's ziekte boeien me en tegelijkertijd vind ik ze vreselijk. Dat je dat opnieuw moet meemaken nadat je je partner op dezelfde wijze bent verloren. Dat gun ik geen mens en toch gebeurt het bij jullie en andere mensen die ik ken.

Beste Monique en Bert, bedankt dat ik op de site van de Draaikolk kon komen. Het heeft me veel geholpen en ook veel opgeleverd, namelijk een lieve vriend.
Ik wens jullie samen heel veel sterkte en steun aan elkaar bij het doorstaan van Bert's ziekte.

Hartelijke groeten,

Ida Sipkes-Dijkstra, vrouw, geboren 1 januari 1949; partner Rob op 16 augustus 1999 plotseling overleden aan de gevolgen van een uitgezaaid melanoom in de hersenen; een thuiswonende 21-jarige zoon en twee uitwonende, volwassen stiefkinderen; woonplaats Aalsmeer; e-mailadres: ida@sipdyk.demon.nl

Verlies, hoe verder?

Ik zit voor het eerst op jullie site en ook ík heb mijn man plotseling verloren. Wat herkenbaar alle verhalen en ja, ik ben niet alleen dat merk je wel. Mijn man was 43 en niet ziek of zo. We hebben geen kinderen, dus blijf je echt alleen. Niet mijn verdriet is groter of kleiner dan die van ieder ander, maar de reacties van sommige mensen zijn wel erg raar.
Ik probeer alles weer op te pakken en het lukt soms wonderbaarlijk. Zo raar, het is pas zeven maanden. Iedereen heeft goede adviezen, maar als je het nog niet meegemaakt hebt, kan je de gevoelens toch niet voorstellen, dat heb ik wel gemerkt.
Maar ik heb geen klagen, want ik heb vele lieve mensen om me heen en daar maak ik maar gebruik van.

Iedereen wens ik veel licht en kracht de komende maand.

Groetjes, Jannie Overgaauw; e-mailadres: overg205@planet.nl

En toen kwamen de kinderen…

Hallo allemaal,

Een aantal weken terug had ik een goed gevoel over hoe het met me ging. Op mijn werk draaide het goed, thuis liep het redelijk op rolletjes. Als mensen aan me vroegen "hoe gaat het nu met je?" dan antwoordde ik meestal "redelijk goed." Ik had het gevoel dat ik wat meer ruimte begon te ervaren. Ik was ook minder moe en had energie om afspraken te maken en lotgenoten te ontmoeten.

En toen gebeurde het… de kinderen kwamen met hun verdriet. Onze oudste zoon is inmiddels 13 en hij begon met spijbelen. De school kwam er snel achter en ik dus ook. We hebben met hem afgesproken dat hij gerust even thuis mag zijn als hij zich erg verdrietig voelt, maar dat hij dat wel goed moet aangeven. Ook zijn rapport was slecht. Inmiddels gaat dit met wat extra aandacht een stuk beter. Af en toe komt het verdriet dat hij heeft goed los en huilt hij heftig in mijn armen. De eerste keer, dat het gebeurde, ging ik zelf helemaal onderuit. Het leek wel alsof ik weer aan het begin van het rouwproces stond. Alle onzekerheid over de toekomst en hoe het nu met ons verder moet, kwamen in alle heftigheid weer naar boven.
Ook onze jongste zoon (bijna 11 jaar) heeft last van zijn verdriet. Hij kan het nog niet benoemen, maar heeft veel last van buik- en hoofdpijn.
Inmiddels heb ik hulp voor de kinderen gezocht en gevonden. Na de kerst kunnen ze terecht bij een praktijk gespecialiseerd in rouwverwerking. Ik hoop dat de jongens hun verdriet kunnen uiten en dat dan voor hen de eerste stap gezet kan worden in de richting van de verwerking.

Met mij gaat het inmiddels weer wat beter. Ik zorg dat ik genoeg tijd voor mezelf neem en sport regelmatig. Maar ook de komende tijd zal niet altijd makkelijk zijn. Ik doel dan niet op de feestdagen, maar op de tijd daarna. Dan begint de periode dat mijn man vorig jaar ernstig ziek werd. Alfredo overleed op 31 maart 2004. Ik zie er tegenop, maar hoop dat het mee zal vallen.

Warme groeten,

Annemiek van Keulen; e-mailadres: prein39@zonnet.nl

22-11-2004

Hallo Bert en Monique,

Ik ben Trudy van Antwerpen. Mijn man zei altijd: "kan niet, bestaat niet."

Nou inderdaad, wat ik nooit voor mogelijk had gehouden is een reisje maken. Samen met drie lotgenoten: Loes, Jopie en Marina van de Draaikolk op naar Engeland. Toch wel een beetje eng, maar het is de moeite waard geweest. We hebben drie fantastische dagen gehad! Wel met wat hindernissen, maar toch mocht dat de sfeer niet drukken. We hebben nog aardig wat gedaan, ondanks dat het kort was.
We zijn in de kathedraal St. Peter in York geweest en hebben alle vier een kaarsje aangestoken, en zo waren onze geliefden tóch bij ons. Zelfs in een Engelse pub gezeten en ondanks de kou, want koud was het, hadden we toch plezier. Ook op de boot was het gezellig. Leuke shows gezien en zelfs nog met de disco mee gedaan.

Ik hoop dat dit niet het laatste reisje is geweest want, nogmaals, samen actief is leuker dan alleen.

Vriendelijke groeten,

Trudy van Antwerpen, vrouw, geboren 27 augustus 1947; partner Jan plotseling overleden aan een hersenbloeding op 5 juni 2003; twee volwassen zoons; e-mailadres: adsl27701@tiscali.nl

20-11-2004

Hallo Bert en Monique,

Ik ben dus Jopie Wouters. Samen met Draaikolk-lotgenoten Loes de Vos, Trudy van Antwerpen en Marina van der Sluis hebben wij een mini-cruise naar York in Engeland gemaakt. Wij zijn donderdag 18 november aan boord van de P&O gegaan.

Wat leuk moest worden, viel een beetje in het water. De zoon van Marina, de schat Willem, heeft mij ook mee genomen in de auto om ons naar Schiedam te brengen waar Loes en Trudy ons stonden op te wachten. Wat hadden wij er zin in: "dag Willem, bedankt jongen."
Wij dus met Loes naar Europoort om aan boord te gaan. Het weer hier was vreselijk koud, een regen! Jopie wilde uitstappen en wat bleek: tas weg! Niet te geloven. Alles erin: paspoort, geld, pasjes. Even Marina's zoon bellen: "ligt Jopie's tas in jouw auto?" Ja hoor! "Kan jij het alsjeblieft even brengen?"
Nou, dat brengen was niet zo leuk voor Willem. Hij zat in een file en hij moest om zes uur naar school. Oh, wat voelde ik me vreselijk! Ik dacht, eens maar nóóit meer. Maar de dames pakten het zo goed op: "kom op meid, daar kan jij toch niets aan doen!"

Nou ja, wij aan boord en echt, ik voelde me zo schuldig, maar die meiden, echt schatten, hebben wel gezorgd dat ik het wel móest vergeten.
Wat hebben wij een plezier gehad. Zoiets geloof je niet, dat je dát nog eens zal meemaken. En dat allemaal door de Draaikolk. Ik heb nog met meer mensen contact en ik hoop dat die ook eens mee willen maken wat wij met zijn vieren hebben meegemaakt die drie dagen. Ja, ik kan er nog veel meer over schrijven, maar ik hoop dat de andere dames jullie ook een stukje laten meegenieten.
We hebben gedanst. Had ik nooit gedacht, dat ik dat zonder Bertus zou doen en dat het toch zo kan klikken met mensen. Je ontmoet ze en heel raar, het klikte alsof ik hen al jaren kende.

Lieve groetjes,

Jopie Wouters, vrouw, geboren 3 februari 1938; partner Bertus (1935) overleden 19 februari 2003 aan alvleesklierkanker; drie volwassen zonen; e-mailadres: ewouters@chello.nl

Hallo lieve mensen.

Er moet nu iets geschreven worden,want ik kan het niet meer erg helder overzien.

Afgelopen zondag is mijn moeder overleden. Ze was weliswaar 86 jaar, maar het kwam toch weer onverwachts. Zondag was de 14e en acht maanden geleden overleed mijn man, 51 jaar, na een ziekte die negen maanden geduurd heeft óók op de 14e maart. Mijn broer was 51 jaar en overleed op 5 juli 2003.

Aanstaande vrijdag is de crematie van moeder. Vader van 90 jaar woont in een verzorgingshuis en is erg eenzaam nu. Ik probeer er voor hem te zijn, maar alles is nu zo dubbel en moeilijk. Ik heb samen met mijn zoon, die gelukkig nog thuis woont, alles geregeld in verband met het overlijden van moeder. Voor hem is het ook een klap, hij had een erg goede band met zijn oma. Nu komt alles van acht maanden geleden weer boven. Wij doen ons best het zo goed mogelijk te doen, maar het is niet makkelijk. Hoe krijg ik alles weer helder op een rijtje? Heeft iemand een goed advies?

Dini Schroeder, vrouw, geboren 22 januari 1950; partner Nic (1952) op 14 maart 2004 overleden aan een hersentumor met uitzaaiingen in de lever; een volwassen, thuiswonende zoon; woonplaats: Kerkrade. E-mailadres: in.gene.bau@home.nl

Nu 1 jaar geleden

Hoi Bert en Monique,

Was weer aan het kijken op de site en ik dacht: laat ik maar schrijven want er gaat nu veel door mij heen want op 11 november is het alweer 1 jaar geleden dat mijn vrouw overleed. Het rare is, dat ik verschillende emoties voel,van verdriet en geluk. Heb in het afgelopen jaar veel geleerd en heb mezelf goed leren kennen. Weet nu ook wat ik wel en niet wil, maar het voornaamste is dat ik ook vrede voel. Niet dat ik het helemaal accepteer, maar ik voel de vrede, met dat het goed is. Ik mis mijn Ester heel erg, maar ik weet nu ook dat mijn schat zo ziek was. Samen hebben we geknokt en Ester heeft gestreden.

Door het afgelopen jaar, kijk ik 's morgens in de spiegel: alles hangt en is doorleeft. Ben een beetje grijs geworden dus hup, verf erin en mezelf goed onderhouden want als je er goed uitziet, dan voel je je alweer anders. Soms heb ik er geen zin in, dan geeft mijn moeder mij een trap onder mijn kont en dan moet het, want dat is wat ik wel erg mis: net dat duwtje. Een jaar geleden dacht ik: waar moet ik het allemaal voor doen? Nu begin ik in te zien dat ik het voor mezelf doe. Om dat te zien, moest ik erg diep zinken, ging het heel slecht met me. Ik dacht veel maar zei niets, want wie zit er nu weer mee als ik aan kom zetten met mijn verhaal?
Ik ben heel diep gegaan. Toen ben ik naar de huisarts gegaan en ben geknakt. Als ik zo door zou gaan was het idee om me op te laten nemen... Echt niet, dacht ik. Ben toen met mijn maatschappelijk werkster gaan praten, heb veel gepraat en gehuild. Heb mijn boosheid eruit gegooid. Wat ik nodig had, maar heel moeilijk vond deed zij: een arm om me heen, want dat vind ik heel moeilijk. Een mens kan niet alleen de wereld aan, je hebt elkaar nodig.

Na veel praten begon ik me beter te voelen, maar het gemis vrat aan mij. Ik stond op den duur op het punt om eruit te stappen, want wat ben ik nu waard, dat heb ik ook gezegd. Na veel praten ben ik begonnen om mijn leven op te bouwen, want Ester zou me een klap op de kop geven als ik eruit stap, want ik had haar beloofd alles te doen, behalve dat.
Ben na gaan denken. Ik ben 33 jaar en wat wil IK en niet wij, want ik besefte dat dát er niet meer was. In mijn hart wel, maar in het dagelijkse leven niet meer. Ik ben gaan kijken voor omscholing, dat staat nu in de steigers, maar ik heb WAO, dus stap voor stap en niet te snel.
Ben ook alles gaan uitzoeken, wat wil ik houden, want Ester en ik spaarden porselein. Het is een dure hobby en ik had zo veel. Na alles uitgezocht te hebben, en na goed nadenken, heb ik negen dozen verkocht. Heb er wel weer wat voor terug, maar wat ik mooi vind: ik hou van "appeltjes groen" en Ester walgde van die kleur, dus... mijn slaapkamer wordt "appeltjes groen" met wit, want ik moet de slaapkamer aanpakken, ik vind het moeilijk om daar te komen. Juist omdat het net zo is zoals het was, alleen een ander bed. Ester zou in een deuk liggen en zou zeggen: "Gerard, met zijn appeltjes groen." De wc en hal en keuken zijn ook aan de beurt, maar stap voor stap, vóór de lente wil ik alles klaar hebben.

En dan nu de kerst. Ik ga mijn boom in de kamer zetten en er veel uit halen. Heb een boom van 2.45 meter hoog en ik versier 'm in Ester haar smaak: allerlei kleuren met veel lampjes. Ik maak er maar wat van, heb er ook wel zin in. De kerstdagen ben ik bij mijn ouders, kan ik lachen en huilen en gewoon mezelf zijn, want dat hoort met die dagen. Ik zal wel blij zijn als het jaar voorbij is, want wat een rotjaar, met veel pijn, maar die pijn maakt me tot wie ik nu ben. Ik weet dat het nog een tijd duurt voordat het allemaal weer okay is, maar ik heb de tijd. Ik mag huilen en boos zijn, maar wat heel belangrijk is: ik mag weer lachen.
Ik kijk ook naar andere vrouwen. Heb in juni een relatie van een paar weken gehad, maar kwam er achter dat ik er niet klaar voor was, en nu ook niet. Ik kan nu niet inleveren, want wil eerst leren dat ik ben wie ik ben en dat dit van mij is, mijn leven, en dat is me heilig. Ik weet dat ik er wel tegenaan loop, maar nu is dat hartje op slot. Soms staat het op een kier en dan denk ik: Gerard..., en dan weet ik dat ik er niet aan toe ben.

Nu, na 1 jaar, had ik één ding niet verwacht en dat is dat ik me er doorheen zou slaan, met pijn en verdriet, maar ik ben er wel en hóe, want dat mag ook: trots zijn op mezelf..., want dat deed ik te weinig. Het lijkt misschien nu net of alles van een leien dakje gaat, helaas is dat niet zo. Maar door wat ik geleerd heb is het opstaan simpeler aan het worden, want ik moet het alleen doen.
De afgelopen week heb ik veel tv gekeken. Wat mij erg bij bleef was één bepaalde uitspraak en wel het volgende:

"Al is het nog zo moeilijk
aan het eind van de tunnel is er licht...
En als je denkt "ik ben er"
blijkt het een sneltrein te zijn..."

Wat dit voor mij betekent is, dat ik het zo ervaren heb, dat er een trein door mijn leven is gewalst, maar die sneltrein stopt nu af en toe.

Wat ik de 11e ga doen zie ik wel, ik laat het maar gebeuren. Ik ga wel eten bij mijn moeder en daarna kijken voor een piek en een vogeltje voor in mijn boom. En voor de rest: het wordt ook weer de 12de... en dan gaat het weer normaal door.
Mijn wens is, dat de vrede die ik nu soms voel, zo blijft. Ook met mijn boosheid en met verdriet, maar ook met een lach. Als Ester nu van boven naar me kijkt, kus ik haar, want wat moet het daar mooi en rustig zijn, want ze is niet teruggekomen, en ze zou trots op me zijn.

Ik wens jullie en iedereen die dit leest veel kracht toe in de komende maand, want het zijn altijd van die emotionele dagen, maar probeer ook een lichtje te zien, een lichtje dat hopelijk rust zal brengen.
Ik ga er tegenaan in 2005 en ik weet dat het een lange weg is, maar die weg ga ik bewandelen, met een lach en traan, maar wel met de wetenschap dat die sneltrein waar ik inzit, stopt, en dat ik mag overstappen... in een stoptrein...

Gerard Bosch, man, geboren 16 juni 1971; partner Ester (1973) door onbekende oorzaak op 11 november 2003 overleden; geen kinderen; e-mailadres: gerardbosch71@hotmail.com

Hallo Dini,

Jouw twijfels over je doen en laten is zo herkenbaar. Je leeft nog op de automatische piloot. Alles wat je doet of beslist brengt dat je je onzeker voelt. En alle veranderingen zijn zo definitief. Er komen in de loop van de tijd steeds meer vernieuwingen waar je lieverd geen deel van uit zal maken. Bij mij was het een nieuw dekbedhoes. Wat is dat nu helemaal? Maar ik heb het bed huilend opgemaakt en weer gedacht: dit ziet Loek dus nooit!

Zo komen er steeds dingen bij waar je partner geen deel meer van uitmaakt. Je wordt er steeds meer met je neus op gedrukt dat wat je nog hebt zijn de herinneringen. Ga er aan wennen dat je het nu helemaal zelf moet doen. Het is voor mij nu 17 maanden geleden en het is nog steeds een nachtmerrie.

Veel sterkte en een lieve groet,

Marina van der Sluis-van Balen, vrouw, geboren 27 augustus 1941; partner Loek (1942) is op 12 juni 2003 overleden aan een gescheurde aorta; een volwassen, uitwonende zoon; e-mailadres: lrwvandersluis@chello.nl

Hallo,

Ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen. Het is niet eenvoudig, maar misschien heeft iemand er iets aan.

De afgelopen weken zijn we, mijn zoon en ik, bezig geweest met het opknappen van de bovenverdieping. Er zat al meer dan twintig jaar sierpleister op de muren. We hebben het verwijderd en laten stuken. Daarna behangen. Bas een gele zonnige kamer, de gang in fris hemelsblauw, mijn slaapkamer in zalmkleur. Nu komt het probleem.
Als ik wil kan ik een andere slaapkamer neerzetten met een twijfelaar nog van mijn oma. Ik kan ook de bestaande slaapkamer laten staan van mijn man en mij. Hij is in maart jl. overleden. Het is weer een afscheid als ik ruil van bed. Maar het slapen in ons grote bed gaat me nog steeds moeilijk af. Ik mis mijn man op zijn plekje. Ik ben er nog niet helemaal uit. Het voelt steeds zo dubbel. We hadden samen een mooi en gelukkig leven. Nu moet ik alleen verder en dat wil ik ook wel. Ik ben nu 54 en hoop oud te worden. Sinds het overlijden heb ik wel geleerd van elke dag en elke nieuwe mogelijkheid te genieten. Het leven kan zomaar afgelopen zijn. Ik neem aan dat er meerdere lotgenoten twijfels hebben, maar het opschrijven geeft vaak al verlichting. In de loop van de komende week zal er wel meer duidelijkheid komen.

In de avonduren ben ik nu ook begonnen met studeren Havo. Ik heb in mijn jonge jaren Mulo gedaan. Werk kan ik niet krijgen. Ik solliciteer vaak, maar het wil niet lukken. En om nu maar achter de geraniums te gaan zitten is voor mij geen optie. Het leven is te mooi om zomaar voorbij te laten gaan.

Dini Schroeder, vrouw, geboren 22 januari 1950; partner Nic (1952) op 14 maart 2004 overleden aan een hersentumor met uitzaaiingen in de lever; een volwassen, thuiswonende zoon; woonplaats: Kerkrade. E-mailadres: in.gene.bau@home.nl

Hallo Bert en Monique,

Altijd fijn als ik weer iets nieuws van jullie op de Draaikolk lees. Ik wens jullie dan ook alle sterkte in de komende tijd.
Ik zelf verlang erg naar de kerstdagen omdat ik dan mijn zaak tussen kerst en het nieuwe jaar sluit. Ook zie ik niet tegen de sfeer van kerst op omdat ik zelf weet dat ik dan iets moet ondernemen. Een ander doet het niet voor je, maar ik krijg wel respons als ik aangeef wat ik wil en met wie. Vaak staan er dan meer vrienden en familie naast je dan je beseft.
Mijn echtgenoot was een verwoed knutselaar met hout en dergelijke. De schuur was zijn atelier. Al het gereedschap lag er nog zo als hij het had achtergelaten. Een klant van het eerste uur toen wij de winkel begonnen, met dezelfde hobby als Henk en nu een goede vriend, heeft vandaag de schuur opgeruimd en alles waar ik nooit mee zal werken en wat oud was uitgesorteerd. Een hele dag gaf hij mij. Het ziet er goed uit. Hij zei: "ik kom nog terug om je alle machines te leren." Dit geeft zoveel vreugde. Vaak denk ik dat dit wordt gestuurd.

Graag wil ik lotgenoten een avond aanbieden bij mij in de cursusruimte om iets speciaals voor de komende feestdagen te maken. Een kerst- of een winterdecoratie. Ik heb nog een avond over en dat is 16 december. Dan wil ik tegen de kosten van het materiaal graag een avond plannen. Wie er zin in heeft om mee te doen, kan mailen of bellen. (ga voor nadere info naar onze rubriek "Diverse oproepen", onderaan "Samen Actief", red.)

Vriendelijke, warme groeten van

Annelies Reusken, Twello; e-mailadres: dekunstelaar@hetnet.nl

Allerzielen

Hallo allemaal,

Gisteren een heel zware dag gehad. Op de dag van Paul's begrafenis werd er bij ons in de kerk een kruisje opgehangen met zijn naam, geboortedatum en sterfdatum. Gisteren op Allerzielen kregen we een uitnodiging om met onze hele familie dat kruisje op te halen. Nu kom ik nog regelmatig in de kerk (ik zing bij een jongvolwassenen koor) en zag ik dat kruisje. Dat gaf ook nog een gevoel van "hij is er nog bij." Nu hebben we het opgehaald. Ik was zo verdrietig, heb zo vreselijk gehuild. De kinderen waren helemaal overstuur want mama is toch zo flink. Ik weet ook niet waar ik mijn tranen vandaan had. Weer een stukje inleveren.

Deze week had ik onze trouwringen opgehaald. Die van Paul is in tweeën gegaan en vermaakt voor de meisjes, die van mij werd op dezelfde manier vermaakt. Alle drie met een steentje. Ook zo emotioneel. Alles van vorig jaar komt terug. Op 24 november waren we 25 jaar getrouwd. Vanaf 1 december lag hij thuis op bed. En 10 december is hij overleden. Fijn thuis bij ons. Tot het laatste toe konden we bij hem zijn, konden we overleggen en met elkaar praten. Ik kon hem geruststellen en knuffelen en hij is in mijn armen ingeslapen. Met de kinderen heb ik hem klaargemaakt voor z'n laatste reis. Hij stond vijf dagen thuis waar iedereen hem mocht zien en waar ik 's nachts lekker alleen bij kon zitten. De kinderen hebben die week ook als fantastisch ervaren en je merkt ook dat vooral de laatste weken de verhalen weer los komen. Ondanks alle verdriet hebben we ons met z'n allen gekoesterd aan de liefde en aandacht van familie en vrienden. Maar gisteren gingen de tranen weer lopen, waarom hij? We hadden het nog zo fijn kunnen hebben.

Maar de manier waarop de Pastor over de dood en hemel sprak gaf ons toch weer de hoop: "er is toch meer". En dan daarna een kamer vol visite, koffie en een borrel. Wat zou Paul genoten hebben. Ik ben mijn familie en vrienden zo dankbaar dat ze ons niet vergeten, zoals je zo vaak hoort. Natuurlijk is het contact met de een wat beter dan met de ander, maar we verliezen elkaar gelukkig niet uit het oog. Ik ben ook zelf blij dat ik weer wat voor anderen kan betekenen, dat mijn leven niet alleen om mijn verdriet draait. Paul zou dat ook niet willen. Ik hoop alleen dat het gemis ooit wat minder schrijnend zal zijn, want verdriet doet zeer tot op het bot.

Ik ben blij dat ik in jullie rubriek zoveel kan lezen over lotgenoten. Dat geeft een beetje het gevoel van: "ik ben het niet alleen."

Groetjes van

Ery Geerts-Bolster, vrouw, geboren 6 juli 1957; partner Paul (47) is op 10 december 2003 gestorven aan slokdarmkanker; drie thuiswonende kinderen. Woonplaats: Neede. E-mailadres: P.Geerts2@chello.nl

REACTIES binnengekomen in december 2004:

31-12-2004

Hallo Bert en Monique,

Al geruime tijd dwaal ik rond op de site, maar om actief mee te doen is wel weer een stap. Het lezen van verhalen van lotgenoten sterkt me, ook al is iedere situatie weer anders. Zo ook die van mij: (nog) niet getrouwd, (nog) geen kinderen, dag en nacht samen maar nog niet officieel samenwonend. Mijn vriend Huub en ik maakten volop plannen voor de toekomst, die helaas niet mocht komen.

Na een reeks vage klachten werd in augustus 2003 bij Huub de ziekte sarcoïdose vastgesteld. Het was afwachten hoe de ziekte zich zou ontwikkelen. De klachten werden erger en in januari dit jaar werd hij vier weken opgenomen in het ziekenhuis waar men een algehele spierontsteking (myositis) vaststelde. Huub bleef positief, want prednison en sondevoeding zouden hem weer op de been helpen.
Twee hele fijne weken heb ik nog thuis met hem doorgebracht, waarin onze band elke dag hechter werd. Wat waren we ondanks zijn ziekte gelukkig met elkaar. De dag dat Huub uit het ziekenhuis ontslagen werd, ben ik echt bij hem ingetrokken. Het zag er niet naar uit dat ik nog terug naar mijn eigen appartement zou gaan. Dit was het begin van onze toekomst samen.
Maar op 23 februari is Huub geheel onverwacht overleden. Een duidelijk aanwijsbare oorzaak voor Huub's overlijden is er niet. De artsen denken aan een hartritmestoornis of longembolie.

Dan komt de vraag die ieder van ons zich waarschijnlijk zo vaak stelt: Waarom ik? Waarom? Ik kan me afvragen waarom het juist mij bespaard had moeten blijven. Maar meestal draai ik de vraag weer snel om: Waarom ik? Mijn verdriet was in mijn ogen zo ongeveer het ergst. Totdat ik de beelden van de zeebeving in Azië zag. Mensen die hun complete familie zijn kwijtgeraakt en daarnaast ook nog al hun bezittingen en hun toekomst. Dan dringt het pas echt tot je door dat het nog veel erger had gekund en dat je juist dankbaar moet zijn voor de dingen die je nog hebt: familie, goede vrienden, onderdak en toch nog een toekomst, ook al is het zonder Huub.

Vandaag is het Oudjaar, het zal vannacht om twaalf uur wel weer moeilijk worden. Net als ieder jaar zal ik een vuurpijl de lucht inschieten. De pijl vannacht is speciaal voor mijn lieve Huub…, maar tevens voor alle anderen.

Ik wens iedereen een goede jaarwisseling en een gezond 2005.

Groetjes,

Saskia Spitholt; e-mailadres: S.Spitholt@zonnet.nl

Hallo Bert en Monique,

Deze maand heb ik weer heel veel steun bij de Draaikolk gevonden. Het ging best redelijk met mij, zo anderhalf jaar na het overlijden van Ton. In november dacht ik nog dat ik het dit jaar wel zou redden in de maand december. Vorig jaar was ik nog in een enorme rouwperiode. Alles ging door in een waas. Maar nu voelde ik mij toch een stuk sterker!

Ja, en dan ineens op 5 december, voel ik mij weer langzaam wegzakken in dat enorme verdriet. Het was zo gezellig met de kinderen en kleinkinderen, maar mijn gevoelens sloegen weer op hol. Dat gevoel van heimwee stak de kop weer op...
Enfin, de kerstkaarten kwamen binnen. Sommigen met alleen een groet, anderen met een lieve boodschap.
De Kerstdagen waren voor mij een ramp, ik vond het veel erger dan vorig jaar. Ik ben ook blij dat ze weer achter mij liggen, nu alleen nog de hindernis van de jaarwisseling!

Van een lotgenote kreeg ik een kaart met een prachtig gedichtje. Steeds als ik verdrietig was, heb ik de kaart met het gedichtje gepakt en gelezen. Het heeft mij zo geraakt, dat ik het graag met jullie wil delen.

Voor het jaar 2005 wens ik jullie, Bert en Monique, maar ook allen die een dierbare moeten missen, de inhoud van het toverkistje toe.

Liefs,

Anneke Swanen-Lamboo, vrouw, geboren 22 november 1948; partner Ton (56) overleden op 5 juni 2003 aan de gevolgen van maag/slokdarmkanker; twee volwassen kinderen; e-mailadres: a.swanen@planet.nl

Hallo Bert en Monique Vos,

Ik heb mij net opgegeven en wil graag mijn waardering geven voor deze mooie site. Er wordt door jullie erg veel zorg aan gegeven en dit geeft mij vertrouwen. In de verhalen van lotgenoten komen de gevoelens naar voren die ik zelf zo herken. Een gevoel dat je niet uit kunt leggen, het komt van binnen.

Het is nog maar kort geleden dat mijn vrouw is overleden. Mensen zeggen dat ik het leven zo snel weer oppak. Dat is natuurlijk schijn, een soort zelfbescherming om niet te hoeven zeggen dat elke dag een worsteling is.
Vanmiddag heb ik met veel moeite de bedankkaarten van adres voorzien, want ik wilde dit zelf doen. Hier word ik erg emotioneel van. Ik besef dat mijn lieve Marja er niet meer is, maar echt geloven kan ik het niet. Ach, het is toch zo kort geleden.
Mijn zoon Michiel heeft het er ook erg moeilijk mee dat zijn moeder er niet meer is. Toen ik hem vanmiddag vroeg of hij de kaarten op de bus wilde doen zei hij "ja". Hij heeft het echter vergeten, ik begrijp wel waarom.

Ik wens ieder een gezond 2005.

Frank Hoogwijk, man, geboren 6 april 1946; partner Marja (55) op 11 november 2004 overleden aan ernstige beschadigingen aan de kleine hersenen en een hersenkneuzing, doordat zij in juni van de trap was gevallen. Ook had zij al 15 jaar de ziekte van Parkinson; een thuiswonende zoon.
Woonplaats: Purmerend (Noord-Holland). E-mailadres: f.c.hoogwijk@wanadoo.nl

Dàg 2004, kom maar 2005.

Het is maar één stap.
Brei er een goed einde aan
en stap vol moed de drempel over
een vredevol nieuw jaar in.

Dit mailtje kwam bij mij binnen en ik dacht, is wel mooi om te delen en het nieuwe jaar mee in te gaan. Fijne jaarwisseling allemaal.

Redolf en

Harma Huiting, vrouw, geboren 12 mei 1960; partner Erwin overleden aan Non-Hodgkin's Lymfoon; twee kinderen; geloofsovertuiging L.D.H; e-mailadres: r.r.huiting@planet.nl

Hallo Bert en Monique,

Wij, Wim Smalbrugge en ik, José Boonstra, willen jullie en alle lezers een voorspoedig, maar vooral een gezond 2005 wensen. Wij hebben elkaar op jullie site leren kennen, nu ongeveer een jaar geleden. Ik wil jullie graag laten weten dat het met ons super gaat en dat we verloofd zijn.

Voor alle anderen die nog met verdriet kampen, hoop ik, dat jullie het geluk nógmaals tegen mogen komen, in welke vorm dan ook.

Veel lieve groetjes van

Wim Smalbrugge en José Boonstra; e-mailadres: jw.smalbrugge@zonnet.nl

Hallo Bert en Monique,

Sinds een hele tijd ben ik weer eens door de "draaikolk" heen gewandeld. Beetje zelfbescherming en er geen tijd voor (willen) nemen. Want het doet nog steeds zo'n pijn, ook dat herkenbare in de verhalen van de "lotgenoten".
De heldere dagen van december? Nee, nooit zullen het voor mij echt mooie of heldere dagen zijn. Altijd blijft dit de moeilijkste maand, 25 december, eerste kerstdag, de dag van Jan's overlijden. Die hele moeilijke decembermaand in 2001!

Maar toch, dit jaar volop Sinterklaas gevierd met kinderen en kleinkinderen, compleet met surprises en gedichten. Jan zei altijd: "Als je daar mee stopt, doe je het nooit meer. Dat is een traditie, die moet je erin houden." Dus, sinds verleden jaar hebben we dat ook weer opgepakt. En dan dat kleine mannetje, "onze" kleinzoon van inmiddels alweer anderhalf jaar, die zijn opa nooit anders zal kennen dan van verhalen en foto's, jammer! De twee prachtige kleindochters, inmiddels dus alweer zes en acht jaar. De oudste heeft het nog vaak zo moeilijk, mist haar opa, haar speelmakkertje nog zo erg. Ze liep de hele dag achter hem aan en hij deed zoveel met haar samen. Ze wonen naast ons, dus zo verbonden met het dagelijkse leven.

Ja, dan de kerstdagen, met elkaar. Gezellig, maar toch dubbel allemaal.

Nee, ik ben wel weer blij dat het voorbij is, deze maand. Het zal nooit meer worden wat het geweest is. Dat gat van binnen, dat gevoel van leegte blijft. Zal het ooit minder worden?
Het nieuwe jaar zal het me misschien laten weten.

Dat wens ik dan ook voor iedereen: een heel goed, gezond en helder 2005.

Groeten,

Ineke de Reus, vrouw, geboren, 26 april 1948; partner Jan (55) overleden op 25 december 2001 aan Non-Hodgkin's; twee volwassen kinderen; e-mailadres: f.dereus@quicknet.nl

Geachte LS,

Ik zag vandaag dat er een website bestaat voor mensen die hun levenspartner hebben verloren. Ik ben Evita Valkhof-Hendriks en ben net 23 jaar. Een maand geleden (17 november 2004) is mijn man (Robert Valkhof, 30 jaar) overleden in een auto-ongeluk. We waren net een jaar getrouwd (16 september 2003). Het volgende gedicht heb ik voor hem geschreven en ik zou het fijn vinden als deze op jullie website komt te staan.

Vriendelijke groet,

Evita Valkhof-Hendriks; e-mailadres: robert.evita@home.nl

PS. Ik wil geen contact met andere lotgenoten.

Regen...

"Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen. We stonden allemaal onder een luifel aan de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen waren geïrriteerd omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.

Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in de gedachten dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt. Herinneringen van "rennen en spetteren" als een "kind" - zo zorgeloos - spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress...

Een klein lief meisje stond samen met ons onder de luifel. Ze had juist boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar mama. Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige, roodharige, sproetige beeld van onschuld. Haar stem was zo mooi toen ze de hypnotische trance onderbrak, waarin we allemaal gevangen zaten.

"Mama, laten we door de regen gaan rennen," zei ze.
"Wat?" Vroeg mama.
"Laten we door de regen gaan rennen!" herhaalde ze.
"Nee, lieverd. We wachten dat het wat minder wordt," antwoordde mama.

Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: "Mama, laten we door de regen gaan rennen."
"We worden doornat als we dat doen," zei mama.
"Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen", zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.
"Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen zonder nat te worden?"
Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je: Als we hier doorheen geraken, samen, komen we door alles heen!"

Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde dan de regen. We stonden allemaal doodstil.
De mama dacht even na over wat ze zou antwoorden. Sommigen zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei. Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven. Een moment van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.
"Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, wel, dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig, " zei mama.

Daar gingen ze. Wij stonden daar allemaal te kijken, toen ze vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen. Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat. Ze werden doornat. Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als kinderen.
En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig. Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...

Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden, een uur om hem te waarderen, een dag om van hem te houden, maar een heel leven om hem te vergeten. Vergeet daarom niet om "tijd" te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken.
Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd. Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten."

Bert en Monique, ik weet niet waar dit verhaal vandaan komt, maar het is erg mooi. Ik heb het van mijn nichtje gekregen. Misschien is het iets om in de Draaikolk te zetten als dat mag.

Groetjes,

Jolanda v.d. Keur, vrouw, geboren 17 maart 1958; eerste partner Frans (45) overleed op 20 augustus 1985 aan kanker, tweede partner Ad (46) overleed op 15 juli 2004 ook aan kanker; drie kinderen, waarvan twee volwassen en één uit huis wonend. E-mailadres: wepsly@zeelandnet.nl

Enkele weken geleden is mijn allerliefste oma overleden. Een oude Amsterdamse dame van 86 met een lieve stem, een hartelijke lach, een nieuwsgierig karakter. Vandaag zou zij 87 zijn geworden.
Door oma's overlijden voel ik diep verdriet en grote verwarring. Niet omdat oma nu is overleden - ik mis haar - maar omdat ik heb mogen zien hoe uniek en 'zacht' sterven kan zijn. Ik heb mogen aanschouwen hoe mijn opa in de twee weken voorafgaand aan haar overlijden met oma kon praten en delen. Hij sliep op haar kamer, hij at bij haar. Hoe intiem het was om twee mensen, die 67 jaar samen waren, hand in hand te zien zitten. Hoe fijn het moet zijn geweest dat oma nog tegen opa heeft mogen zeggen dat ze zo geboft heeft met hem.

Ik denk, zeker in deze donkere dagen voor kerst, aan de jaren met Elout en hoe abrupt, hoe 'hard' hij uit mijn leven verdween. Ik roep tegen mezelf dat ik niet mág vergelijken, maar ik doe het toch.
Hoe graag ook ík met Elout had willen praten, hand in hand, alles besprekend, alles delend. Ik moet gissen naar de strekking van die gesprekken, gissen naar de manier waarop ik mijn verdriet zou zijn gaan verwerken. Gevoelens van wanhoop en onmacht, van oneerlijkheid en schuld heb ik ervaren - zo anders, zo heftig. De hand die ík vastpakte, was al koud en behoorde toe aan het lichaam van wie eens mijn maatje was. Elout's dood maakt hem niet tot wie hij was, daar zijn 26 jaar aan voorafgegaan.

Soms vraagt iemand mij voorzichtig: "Ben je er al overheen, ben je weer gelukkig?" Ik antwoord dan dat het ánders met me gaat. Dat ik wel een fijne, andere relatie heb en een toekomst voor ogen zie met deze man, maar dat ik nooit over Elout's overlijden zal komen. Dat hoeft helemaal niet. Ik word ouder en groei verder, daar hoort Elout bij.

Het wordt vier jaar in februari dat ik voor het laatst met Elout sprak. Ik kan het me niet voorstellen en huil dikke tranen in deze dagen.
Ik hoop maar dat dit is uitgekomen: oma lag op haar ziekbed, zwaaide opeens en zei: "Hé Elout, ben jij er ook? Wat fijn, jongen." Ik hoop intens dat ze samen zijn.

Ik wil alle lotgenoten een vredig kerstfeest wensen en een goede jaarwisseling.

Heel veel liefs,

Mirjana van Zeijderveld, vrouw, geboren 20 oktober 1974; verloor partner Elout (26) door een auto-ongeluk op 22 februari 2001; geen kinderen; e-mailadres: mirjanaz@zonnet.nl

Beste Bert en Monique,

Ik heb vandaag voor het eerst deze site gevonden en een poosje verschillende berichten gelezen, wat soms wel moeilijk is. Ik vind het ook wel moeilijk, omdat ik met de computer nog niet zo veel ervaring heb, dus ook nog niet zo goed weet hoe alles werkt. Maar kan me goed voorstellen dat er veel mensen zijn die hier een hoop steun uit kunnen halen.

Tja, hoe begin ik. Moeilijk hoor. Mijn eerste man is overleden aan kanker aan z'n alvleesklier met uitzaaiingen. Op het moment dat we dat hoorden, ging het ook heel snel: met drie maanden was hij overleden. Alles wat je tijdens het ziekbed meemaakt tot aan het moment van overlijden is een grote boze droom (denk je), maar mooi niet, alles is werkelijkheid. Ik was toen 27 jaar met twee kleine kinderen. Je lijkt zelf wel een robot: je kunt alles aan, je steunt familieleden. Frans lag thuis, die verzorgde ik zelf. Het lijkt wel of je geen gevoelens meer hebt, alles gaat gewoon door. Na het overlijden van Frans hebben mijn kinderen mij er doorheen getrokken. Ik zou niet weten wat ik zonder hun had moeten doen.

Na twee jaar leerde ik Ad kennen en we vormden weer een gelukkig gezinnetje en kregen samen een kind erbij, de jongste nu 15 jaar (de andere twee kinderen zijn 24 en 22 jaar). Na zeventien jaar samen gelukkig te zijn geweest, kreeg ook Ad die verschrikkelijke ziekte kanker. Ze hebben de primaire tumor nooit kunnen vinden, maar Ad had overal uitzaaiingen op het bot. Het was begonnen op zijn schedel, daarna verder op het skelet en later ook in zijn organen. Ad zijn ziekte heeft ongeveer anderhalf jaar geduurd en hij is 15 juli 2004 overleden.
Doordat Ad zo positief was tijdens zijn ziekte en zo zijn best deed om de ziekte de baas te blijven, wat niet mocht lukken, heeft hij mij en de kinderen ook veel steun gegeven in deze oh zo moeilijke tijd. En weet je, je denkt: dit heb ik al eens meegemaakt, dat maak je nooit meer mee. Nou, dat gaat dus niet op hè.
Ook Ad heb ik thuis verzorgd en is thuis overleden. Dat is het enige wat je dan nog voor ze kan doen als je weet dat ze terminaal zijn, toch? Ik heb het ook met alle liefde die in me zat gedaan, voor allebei mijn liefdes.
Ik dacht na mijn eerste man, dat ik nooit meer iemand tegen zou komen waar ik nog verliefd op zou worden, maar dat gebeurde dus wel. Ik heb van allebei heel veel gehouden en nog. Ze hebben allebei een speciaal plekje in mijn hart .

Dat ik op de Draaikolk gereageerd heb is, omdat ik er misschien ook andere mensen weer mee kan helpen om hun verlies dragelijker te maken. En weet je, ze blijven altijd een beetje bij je, dat weet ik zeker.
Bert en Monique, ik hoop niet dat mijn verhaal te verward is om te lezen of te lang. Ik wens iedereen toch prettige feestdagen toe, je moet er toch doorheen. Denk aan de fijne momenten, dan wordt het tóch een fijne kerst.

Jolanda v.d. Keur, vrouw, geboren 17 maart 1958; eerste partner Frans (45) overleed op 20 augustus 1985 aan kanker, tweede partner Ad (46) overleed op 15 juli 2004 ook aan kanker; drie kinderen, waarvan twee volwassen en één uit huis wonend. E-mailadres: wepsly@zeelandnet.nl

Beste Leni,

Na het lezen van jouw artikel in de Draaikolk voelde ik mij zo verbonden met een lotgenote. Ik herkende zoveel en ik denk met mij vele lotgenoten, dat wil ik je laten weten door te reageren op jouw artikel.
Ook ik ervaar, net als jij, hoe moeilijk het is om na het overlijden van je dierbare de draad van het leven weer op te pakken. Ik doe vreselijk mijn best, zoek afleiding in de vorm van wandelen met de hond, ga héél af en toe iets leuks doen met vrienden(innen), tuinier tot laat in de avond, volg therapieën, maar het lijkt wel of al die bezigheden op de automatische piloot gaan. Mijn gedachten zijn er niet echt bij. Ik ben er wel, maar ook weer niet. Ja, het klinkt misschien verward, maar zo voel ik het. Nou ben jij niet gebaat bij het opsommen van mijn gevoelens. Daarom treed ik niet verder in details, maar waarschijnlijk herken jij er iets in.

Waar ik veel baat bij ondervind, zijn de gesprekken die ik voer bij een gespreksgroep van het CNK (contactgroep nabestaanden kankerpatiënten). Eens in de maand komen wij (lotgenoten) samen om onder begeleiding van een gespreksleidster onze verhalen (emoties) met elkaar uit te wisselen. Het gaat er soms heel heftig aan toe, dat zul je begrijpen, doch je wordt er wel sterker door.

Het is nu negen maanden geleden dat Henk aan longkanker is overleden. Vierenveertig jaar waren wij samen. Ik bemerk bij mezelf, dat in het verwerken van Henk's gemis een heel klein beetje een stijgende lijn zit, maar tijdens deze periode ben ik geheel terug bij af. Ik heb mij voorgenomen om er één kerstdag iets van te maken, al is het alleen maar voor de kinderen. Mijn hart is er niet bij, dat is bij mijn Henkie. Vandaar dat ik mij zo kan vinden in jouw artikel en vooral in "Wat zal ik blij zijn als het feestgedoe voorbij is", dat voel ik net zo.
Heel moedig van jou om je gevoelens zo onder woorden te brengen. Daarmee heb je bij veel van je lotgenoten de juiste snaar geraakt. Zo ook bij mij. Dank daarvoor en ook voor jou alle goeds en veel sterkte. Geniet van je kleinkind.

Even iets heel anders: mocht je er zin in hebben mij terug te mailen dan kan dat. Ook sta ik vermeld in de rubrieken van de Draaikolk, onder "Ik denk aan jou" en "Samen Actief".

Els Smit-Kramer, vrouw, geboren 10 mei 1942; partner Henk (1939) op 18 maart 2004 overleden aan longkanker met uitzaaiingen; een uit huis wonende zoon en dochter. Woonplaats: Amsterdam. E-mailadres: els.scott@planet.nl

Hallo Bert en Monique,

Vanuit Twello wens ik jullie deze maand veel warmte en licht toe en, zoals je weet, het licht van kerst zit in jezelf.
De Kerstnacht is bij ons gezin altijd een bijzondere kerstnacht geweest. Met ons hele gezin gingen we om half twaalf naar de hei en daar wordt het kerstverhaal verteld en liederen gezongen, in de koude lucht en dicht tegen elkaar aanstaand, beschermende armen om je heen.

Maar mijn gezin is uitgevlogen. Die sterke armen mis ik dit jaar en dat is moeilijk maar, alsof alles gestuurd wordt, vraagt een vriendin me op kerstnacht mee te gaan naar een bijeenkomst in Nijmegen om het licht in jezelf op te zoeken en te voelen, een meditatieve bijeenkomst. Dus ook het licht van kerst is voor mij te vinden in deze sombere maand.

Voor alle lotgenoten: een fijne kerst en een gezond 2005.

Annelies Reusken; e-mailadres: dekunstelaar@hetnet.nl

Geachte Bert en Monique,

Hartelijk dank voor de website die dankzij jullie tot stand is gebracht.
Een dezer dagen maak ik een kleine bijdrage over om jullie een beetje te steunen.
Ik heb diep respect voor de manier waarop jullie dit tot stand hebben gebracht. Ik heb er veel baat bij gehad. Beter dan al die psychologen en psychiaters bij elkaar.

Hartelijk dank daarvoor.

Met de hartelijke groeten
Rina Orlando; e-mailadres: RORLANDO@rijswijk.nl

Hallo Bert en Monique,

Bij ons is het ook een bekend verschijnsel, rolliegies en knieperties. Net als mijn man Willem, is ook mijn oma uit Smilde vorig jaar overleden. Ieder jaar op nieuwjaarsdag rolletjes, zonder de slagroom, en stamppot zoute snijbonen. Toen oma minder werd, werden de rolletjes en de stamppot door anderen in de familie gemaakt. Maar nu oma er niet meer is, is de spil van de familie ook weg.

Nieuwjaarsdag van dit jaar was dubbel en dwars anders dan anders. Willem was er niet meer en oma niet meer. Dus ook geen stamppot en rolletjes. Nou ja, de rolletjes waren er wel, maar toch anders als bij oma. Een dubbel gemis. Mijn man was mijn maatje. En oma? Ik was het oogappeltje van oma, en oma was mijn lievelingsoma.
Mijn maatje mis ik en op verdrietige momenten mis ik oma ook. Haar zomaar even bellen om haar stem even te horen of mijn verhaal kwijt te kunnen kan niet meer. Maar ik ben wel blij dat ik niet heb hoeven vertellen dat Willem was overleden. Dat kon ze er niet meer bij hebben. Oma is op 22 januari 2003 overleden. Ik heb nog wel, samen met Willem, afscheid van haar kunnen nemen.

Een half jaar later is Willem overleden. Willem is op de dag overleden dat het laatste stukje van de erfenis van oma afgehandeld is. Wat duurde het lang voordat mijn ouders vanuit Smilde in Amsterdam waren. Ze hadden, in tegenstelling tot anders, er vlotter over gedaan. Maar toen leek het een eeuwigheid.
Bij mij staat wel een rolliegies-iezer, met grootmoeders recept. Maar de stamppot zal een herinnering blijven. De zelfgemaakte stamppot is toch de lekkerste. De zoute snijbonen uit de supermarkt zijn te zout. Het zijn wel fijne herinneringen.

Groetjes,

Jacqueline Blom, vrouw, geboren 22 augustus 1967; partner Willem (1946) plotseling overleden aan hartinfarct op 21 juni 2003; geen kinderen, e-mailadres: jacqueline.blom@hetnet.nl

Hallo allemaal,

Omdat het op dit moment zeer duister is en pas vier uur kan je op je klompen aanvoelen dat de FEESTMAAND weer begonnen is, met de bekende donkere dagen ervoor.
Eerst het feest van de Goedheiligman: gezellig met kinderen en kleinkind, surprises en gedichten en vooral veel lachen met elkaar. Dat verdraagt mijn gevoel opperbest, al is het thuiskomen uit de gezellige sfeer in een leeg huis nog steeds een afknapper.
Wat is het dan fijn, dat er nog een pakje op tafel ligt met een handvol pepernoten. Een ontroerend gedicht maakte het geheel af. Wat ben ik toch een bofkont met kinderen die er over na hebben gedacht, dat het ondanks de pret toch een gemis blijft. Eerder op die avond troostte ik twee verdrietige dochters die hun vader nog zo missen.
Nee, ik ben niet de enige die verdriet heeft deze feestmaand, de "fijne" kerstdagen moeten nog komen. Als ik naar buiten kijk zie ik het bont verlichte huis van de overburen. Alle kleuren van de regenboog zijn aanwezig en ze knipperen ook nog aan en uit. Daarom alleen al mag het van mij weer snel januari zijn. Maar ja, ieder zijn eigen keuze nietwaar?

Wat me verbaasd heeft zijn de reacties van lotgenoten die het wel weer alleen kunnen en dus uitgeschreven willen worden. Ze zijn zichzelf weer geworden!
Ook ik doe van alles buiten de deur: werk nog steeds met veel plezier bij - mijn - ouderen, zing weer een toontje mee in het koor en zwem twee keer per week in een clubje om de conditie een beetje op peil te houden. Maar om nu na drie jaar te zeggen "ik ben de oude weer..." Nee, en ik denk niet dat ik dat ook weer helemaal word. Er is van binnen een stuk verdriet gegroeid dat af en toe zeer zwaar op de maag drukt.
Laat mijn gegevens dus maar staan. Wil graag nog een lotgenoot zijn, want ik trek me daaraan op in moeilijke momenten. Het is dan fijn om even "onder elkaar" te zijn.
Natuurlijk gaan we er iets van maken de komende maand. De gedachte dat daarna de dagen weer gaan lengen en het voorjaar tergend langzaam aan komt gekropen, geeft deze burger moed!

Wens allen, ondanks alles, goede feestdagen toe.

Anke Loman, vrouw, geboren 20 mei 1943; partner Dick op 18 januari 2001 aan een hartstilstand overleden; drie uitwonende kinderen; woonplaats Zevenaar, interesse: bloemen en planten; e-mailadres: a.loman2@chello.nl

Beste allemaal,

Ook ik heb mijn e-mailadres laten verwijderen, omdat ik weer de oude Ivonne ben. Ik heb heel veel steun gehad aan de Draaikolk. Het weten dat je niet alleen bent was al een troost. Heb avonden lang al de verhalen gelezen en gedacht: ik ben niet alleen.

Nu na bijna vijf jaar ben ik weer de oude. Ik ben een heel nieuw leven begonnen na de dood van Bert. Na 41 jaar in een nieuwe stad (die ik helemaal niet kende) opnieuw begonnen. Na 22 jaar mijn baan opgezegd en alles achter me gelaten. Het was moeilijk, maar ik heb er heel veel voor terug gekregen. Een nieuwe baan waar ik me heel lekker in voel en wonend in een stad waar ik van ben gaan houden. Mijn nieuwe partner is de liefde van mijn leven. Soms denk ik: dit heeft moeten gebeuren. Ik woon nu drie jaar samen en ben nog nooit zo gelukkig geweest. Vergeten zal ik Bert nooit, maar ik weet nu dat het nog beter kan.

Ik wil Monique en Bert heel veel sterkte wensen! Alle goeds voor jullie en alle anderen die dit lezen. "Al is het nog zo donker, het wordt altijd weer licht"

Groeten,

Ivonne Heijlen; e-mailadres: wilvannunen@home.nl

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren