Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (11)
in juli en augustus 2004

REACTIES binnengekomen in juli 2004:

28-07-2004

Hallo Bert,

Bedankt voor je mooie stuk schrijven (Hoofdredactioneel: De zomer tegemoet, maar hoe doen we dat?, red.).

Deze zomer is niet zomaar een zomer voor mij, maar jouw woorden beuren me op, geven me moed, sterken me en maken me bewust dat ik niet de enige ben met met de vraag "hoe doe je dat in de zomer?" Ik vind het moeilijk, de fietstochten, de picknicken, de tuinfeestjes, mijn verjaardag, de kleinkind-logeerpartijtjes, de wandelingen enz. enz.

Bedankt voor deze site. Ik ben blij dat ik mij verdiept heb in een computer en jullie gevonden heb.

Annelies Reusken, Twello; e-mailadres: dekunstelaar@hetnet.nl

Hallo allemaal,

Sinds vrijdag zijn de kinderen en ik weer terug van vakantie. Een vakantie waar we alle drie van hebben genoten, maar waar ik me steeds bewust was dat ik alleen met de kinderen was.
We zijn een week in de Ardennen geweest met een organisatie voor alleenstaande ouders en dat is goed bevallen. We hebben aan spannende activiteiten meegedaan, zoals vlotvaren, boogschieten, tokkelen, klimmen, enz. Bijna alle deelnemers stonden open voor een praatje en dat maakte dat ik niet het gevoel had er helemaal alleen voor te staan. Dus misschien gaan we volgend jaar weer met deze organisatie mee.

Hoewel de vakantie meeviel, viel de thuiskomst tegen. Al het verdriet dat even op de achtergrond stond, was in volle hevigheid weer aanwezig toen de spullen allemaal weer opgeruimd waren. En dat valt me toch tegen. Ik weet dat het rouwproces nog wel een tijdje zal duren, maar als ik me een paar dagen goed voel dan hoop ik dat ik verder ben. En dat is dus niet zo.
Alfredo is ook pas een kleine vier maanden geleden overleden en natuurlijk zit ik midden in het rouwproces, maar ik zou zo graag willen dat ik al een stuk verder was.
Ik ben het zat, het zware gevoel, het verdriet, het wennen aan mijn nieuwe leven, het gemis…

Hopelijk voel ik me snel weer een stukje beter en is dit een tijdelijke dip.

Veel groetjes,

Annemiek van Keulen; e-mailadres: prein39@zonnet.nl

Voetballen ter nagedachtenis

Oranje is al weer even uitgespeeld, maar voor mij was dit een tijd waarin veel herinneringen naar boven kwamen. Gedurende die tijd werd ik des te meer geconfronteerd met het verlies van mijn geliefde. Zelfs de buurvrouw viel het op: "Ik mis Frits wel, hoor. Door zijn gejuich wist ik altijd hoe de stand was en zette dan gauw de televisie aan."

Voetbal was Frits zijn lust en zijn leven. Zelf was ik een fervente voetballiefhebster, maar door Frits kreeg ik een overdosis binnen waardoor het af en toe mijn strot uitkwam. Had ik ooit, dertig jaar geleden na de finale Ajax-Panathinaikos, nog met de Ajax-vlag in de vijver van Trafalger Square gelopen. Nee, voor mij was de lol eraf. Zaalvoetbal, veldvoetbal, voetbal op televisie enz. Volgens mij was een televisie met constant een groen veld erop genoeg voor hem om de avond door te brengen.
Als Oranje speelde gierden de zenuwen door zijn keel, maar een specifieke club had zijn voorkeur niet. Het ging hem gewoon om mooi voetbal, geknoei keek hij niet naar.
Na zijn operatie op de borstkas mocht hij niet meer voetballen. Dit heeft de nodige tranen gekost en ik adviseerde hem om te gaan fluiten. Als scheidsrechter bleef hij zo tóch betrokken bij het spel. Tevens was hij coach van het zaalvoetbalteam van onze buurjongen met zijn vrienden. Assistent-coach was de buurman, die voor de sfeer en de drank zorgde.

Een prachtstel vrienden, allemaal studerend, organiseerden na Frits zijn dood een zaalvoetbaltoernooi ter nagedachtenis aan hem. Het toernooi draagt zijn naam en tevens staat er een bus van de Nederlandse Kankerbestrijding. Voetballen om iemand te herinneren en voetballen voor een goed doel, zó kan ik tenminste weer van voetballen houden!
Inmiddels zijn er drie toernooien gehouden. Maar de eerste cup is er één geweest om nooit meer te vergeten. Zijn veldvoetbalteam, inmiddels uitgegroeid tot een veteranenteam, was ook uitgenodigd. Tijdens het nuttigen van een kop koffie werden terloops de spelregels nog eens doorgenomen. Hoe ging dat ook al weer in de zaal, wisten zij veel. In het net van de goal hing zijn shirtje met nummer 14 en volgens de jongens zat zijn engeltje op de lat. Verschillende teams hielden voor de wedstrijd een minuut stilte, de rillingen liepen over mijn rug. Velen hebben hem niet eens gekend, dacht ik, maar worden niet zo ontzettend veel mensen met kanker geconfronteerd? Iedereen kent wel iemand die eraan gestorven is of eraan lijdt. Voor al die mensen wordt er nu gevoetbald.
Frits gaf vanaf de lat goede aanwijzingen. Zo goed zelfs, dat zijn veldvoetbalteam de zaalvoetbalcup won. Een mooiere winnaar had er niet kunnen zijn. We stonden er allemaal bij te huilen. Je zou bijna gaan denken dat hij er de hand in heeft gehad. "Wat had Frits dit graag meegemaakt", huilde een van de spelersvrouwen. Door mijn tranen heen gaf ik als antwoord dat als hij er was geweest dit toernooi nooit georganiseerd was…

De laatste twee jaren zat het engeltje niet meer zo trouw op de lat, maar vanuit zijn "skybox" heeft hij andere teams verdiend laten winnen. Ach, er zijn wel meer coaches die met hun aanwijzingen het beoogde doel voorbij schieten… En elk jaar zijn er weer verschillende sponsors geïnteresseerd en zo wordt er toch elk jaar, in slechts drie uur tijd, voor meer dan € 1500 opgehaald voor de Kankerbestrijding.
Het toernooi wordt in januari voor de vierde keer gespeeld en ik word elke keer geconfronteerd met de harde werkelijkheid. Het wordt dan alweer vier jaar dat hij er niet meer is. Maar om hem zó te herinneren en tevens een bijdrage te geven aan de bestrijding van de ziekte waaraan hij gestorven is, geeft ons elke keer veel steun en is, om met koninklijke woorden te spreken: hartverwarmend.

Wieneke van Rossum, vrouw, geboren 26 november 1951; partner Frits (50) overleed 8 juli 2001 aan spierweefselkanker: twee dochters; e-mailadres: w.t.van.rossumbos@freeler.nl

Lieve Monique,

Ik las je stukje "Dubbel-leven" (Een lesje in nederigheid, editie mei en juni 2004, red.) en ook voor mij zat er zoveel herkenning in!
Vijf jaar geleden overleed mijn vriend Ewout aan longembolie. Inmiddels heb ik weer een vriend waarmee ik in oktober ga trouwen. Bert kent mij waarschijnlijk nog wel. Ik ben de mailvriendin van Melanie van Kampen. Wij hadden elkaar leren kennen via de Draaikolk en hebben ruim een jaar elke dag gemaild. Zonder haar had ik niet geweten wat ik had moeten doen. We hebben nu zelfs nog af en toe contact.

Het gaat erg goed met me, maar toch, er is iets wat er vroeger niet was: angst. Angst om dit weer te verliezen, angst om weer zo'n periode door te moeten maken... Ik heb ook wat dingen geregeld, voor als het ooit misgaat. Niet dat daar nu aanleiding voor is, maar toch. Ewout overleed ook heel plotseling zonder enig teken van ziekte vooraf. Testament geregeld, begrafenisverzekering geregeld, al die dingen die ik eerst niet had maar waar ik veel voor heb moeten regelen. Misschien ook wel met het idee dat als mij wat overkomt... Ik zou er ook niet aan moeten denken dat hij alleen achterblijft.

Ook ik heb me vaak afgevraagd of ik, als ik kon kiezen, nu weer mijn "oude" leven terug zou willen. Of hoe het zou gaan als ik Ewout nu weer tegen zou komen. Ik kwam tot de conclusie dat de liefde die ik voel voor Ewout veranderd is. Het voelt als houden van een heel goede vriend. Ik heb dan ook besloten dat het goed is zoals het nu is.
Ik ben een maand geleden verhuisd, wat ook weer een emotionele periode met zich meebracht: het huis waar ik voor het eerst met Ewout ging samenwonen en waar hij ook is overleden. Het is wel weer een afsluiting.

Bedankt voor je stukje, zo besef ik (weer) dat ik ook met dit niet de enige ben.

Liefs,

Patricia Bijmans; e-mailadres: p_bijmans@hotmail.com

Vakantiegevoel

Ik voel me bevoorrecht omdat ik binnen het onderwijs werk. Zeven weken vakantie heb ik voor de boeg. Sinds twee jaar werk ik binnen het onderwijs. Vorig jaar viel de vakantie in het niet, omdat ik met een galblaasontsteking en een galblaasoperatie in het ziekenhuis lag en nu... Onze eerste vakantie zonder Marco.
Marco en ik hadden ons er zo op verheugd op die langere vakanties. Omdat Marco ook parttime werkte en onregelmatig had hij ook nog wel eens meerdere dagen achter elkaar vrij. We zagen het helemaal zitten: mooi weer, lekker een paar dagen er tussenuit, en natuurlijk onze drie weken vakantie. Drie jaar waren we in eigen land gebleven in verband met zwangerschap, baby en ziekenhuisopname. Dit jaar zouden we weer naar het buitenland.

Het voelt voor mij heel dubbel, aan de ene kant wil ik zelf die hele vakantie het liefst overslaan. Ik wil helemaal geen vakantie zonder Marco. Die voorpret, samen nog weer wat nieuwe kampeerspullen uitzoeken, terwijl we helemaal niets nodig hadden. De route bepalen, waar rijden we langs. Zelfs de ruzies tijdens de autorit, als we weer eens verkeerd reden, zal ik missen. Gevoelsmatig hoeft het niet voor mij. Rationeel zeg ik: gaan! Als je thuisblijft zie je ook iedereen komen en gaan. De kinderen vinden het fijn, je hebt zelf ook even heel andere dingen aan je hoofd. En het rouwen gebeurt echt wel, of je nu thuis blijft of op vakantie gaat.
We hebben gekozen dit jaar voor een tussenoplossing; samen met een ander gezin, zij in de caravan, wij in de tent. Zo hebben we ieder ons eigen gezin, maar we kunnen wel op elkaar terugvallen. Het is voor mij een rationele beslissing geweest, we zullen zien hoe het uitpakt.

Vandaag werd ik wel heel erg verrast door mijn eigen vakantiegevoel. De laatste weken waren zeer zwaar voor mij. Ik probeerde twee dagen te werken per week, maar het viel me steeds zwaarder. Het verdriet om de dood van Marco overviel me ook steeds vaker spontaan, zonder aanleiding. Ik reageerde me heel erg af op de kinderen, waardoor zij weer onnatuurlijk reageerden. Kreeg reacties van anderen dat ik dacht: wat moet ik daarmee? Zo vroeg iemand, die mij in de eerste maand had zien huilen: "heb je dat nog wel eens, dat je zo erg moet huilen?" Moest ik daar nog energie in steken? Ook al had ik het gewild, ik kon niet meer. Zo het gevoel van: "Ik ben op".
Maandag heb ik mijn werk gebeld met de mededeling, ik ga een dagje thuis werken. Dat beviel heel goed. Ik was heel productief en had alles zo georganiseerd, dat ik dinsdag alles zo af kon werken. Het was een zware dag, maar ik reed om vijf uur met een goed gevoel naar huis, een vakantiegevoel. Het was ook nog lekker weer, met de buren dronken we nog een wijntje. We hebben buiten gegeten en ik genoot van mijn kinderen toen we samen buiten speelden. Toen ik ze naar bed bracht zei ik: "mamma heeft vakantie, het zal een heel andere vakantie worden dan we gewend waren, maar we gaan er wat van maken."
Mijn vakantie is begonnen...

Wina Bakema; e-mailadres: wim.174@hetnet.nl

Boven in de kast of in de toverdoos?

Gijs, nu net 4 jaar, loopt hier al jaren over de vloer en is beste maatjes met mijn man Albert (61). Samen stoeien ze, en gaat Gijs over de schouder van mijn man: "wie wil er een zak met vodde?", roept Albert. "Pakke podde", gilt Gijs, en ze hebben samen de grootste lol. Samen gaan ze visjes voeren. "Pisjes poeren", roept Gijs en gooit een handje vol voer in de vijver. En het eitje tussen de middag bij het brood moet Albert hem voeren en overal waar Albert is, is Gijs ook te vinden.

Maar dan wordt Albert ziek. Hij heeft longkanker en het wordt een zwaar half jaar, waarbij Gijs af en toe even bij Albert mag kijken. Geen gestoei meer, geen "pisjes poeren" en geen eitje voeren en Albert komt te overlijden en Gijs komt bijna niet meer.
Maar vanmiddag wel, twee maanden na het overlijden. En hij gaat voor de foto van Albert staan en zegt: "Albert is dood, hè?" Ja Gijs", zeg ik, "Albert is er niet meer".
En dan komt de vraag: "is hij verstopt, zit hij boven in de kast of in de toverdoos?"
"Nee Gijs, Albert ligt op de begraafplaats."

Als ik het later aan de oppas vertel, zegt ze, dat hij er heel erg mee bezig is en ook al gezegd heeft: "zullen we een nieuwe kopen?"
Lieve Gijs, jij mist hem net zoals ik. Laten we een nieuwe gaan kopen, maar waar...?

Janny de Vries, vrouw, geboren 24 mei 1949; partner Albert (61) overleden 25 april 2004 aan longkanker; twee volwassen dochters; e-mailadres: jannydevries49@tiscali.nl

Mijn weekend is best goed geweest. Veel "alleen" geweest (met de kinderen), maar goed volgehouden. Voel me dan ook reuze stoer nu, hoor! Nadat de buurtjes vrijdag (op tijd) weg waren, toch nog even flink doorgehaald en toch weer veel te laat naar bed. Maar voor de rest: netjes gedragen, alsof we het allemaal al heel gewoon vinden en er al helemaal aan gewend zijn om alleen te zijn.

Vanmorgen ook "gewoon" naar de kinderboerderij gegaan met z’n drietjes, zonder het gevoel dat je daar als half-gezin zit. Je bent het natuurlijk wel, maar ik kon het goed handelen. Ook weer druk geweest met het inplannen van mijn weekenden... Zo'n beetje "my way to survive" op dit moment.

Vanavond met de kids feest gevierd als afsluiter van een geslaagd weekend: frietje eten in de friettent! Als we staan te wachten tussen natuurlijk heel veel mensen (tis zondag, niemand zin om te koken) zegt Dennis (net 4 dus): "hier ben ik met papa ook geweest, hè". Ik: "ja, klopt" (wij/ik gingen/ga dus eigenlijk zelden, zet liever de pan thuis aan, weet inmiddels hoe dat moet).
Daarna zegt hij, echt keihard, volume op tien om toch vooral boven alle andere stemmen uit te komen: "ja, toen was onze papa nog niet dood, hè"...
“Tja, nee Dennis, toen niet nee...”

Liesbet Grimberg-Wouterse, vrouw, geboren 15 juli 1968; partner Hans op 20 februari 2004 overleden ten gevolge van inwendige bloeding als mogelijke bijwerking van hartziekte-medicijnen; twee jonge, thuiswonende kinderen; woonplaats Nuenen, interesse: (proberen) positief te leven; e-mailadres: l.grimberg@tiscali.nl

O jee, ik heb vakantie!

Op een avond zoals deze, mijmer ik over een jaar geleden. We stonden klaar om op vakantie te gaan. We hebben een winkel en sluiten altijd de hele maand juli om weer op adem te komen voor het volgende seizoen. We hebben onze vakantie gehad en die was fijn.
Nu, vandaag, kijk ik met weemoed terug. Nu moet ik alleen de maand doorbrengen, want ik heb ook nu de winkel gesloten voor een maand. Om een voorproef op de vakantie te nemen, ben ik met een tentje naar het Oerol geweest op Terschelling. Hier wil ik een kleine anekdote over vertellen.

Henk en ik waren echte kampeerders, dus was het heel moeilijk om alleen op een camping te staan en veel mannen te zien lopen met een afwasteiltje. Regelmatig zag ik hem lopen, wat weer veel gemengde gevoelens met zich mee bracht.
Op de eerste dag, toen ik mijn tweepersoonstentje had opgezet bleek, dat ik een haring en het waslijntje vergeten was. Na mijn constatering kwam er een vriendin aanfietsen die vroeg of ik mee naar de zonsondergang op het strand ging kijken. Zo gezegd, zo gedaan. We fietsten naar het strand, tegen een fikse wind in. Enkele stappen in het mulle zand van het strand lag een opgerold bosje waslijndraad. Dat moet zo zijn, dacht ik. Maar enkele meters verder, je gelooft het niet, lag een haring voor mijn voeten… Ik was na de dood van Henk erg bezig met spirituele gevoelens. Ik kan nu zeggen dat dit voelt als een knipoog van God, Kracht, Macht, of wat voor naam je er ook aan wilt geven. De zee en de wind en de zon deden mijn huid gloeien en bruinde mijn gezicht. Mijn witte pierige gelaat kreeg weer meer glans en net als mijn buitenkant kreeg ook mijn binnenkant weer kracht. De theaters en voorstellingen maakten dat er een paar uur andere gedachten in mijn hoofd speelden dan de gedachten aan mijn partner. De eerste dag heb ik om kwart over vijf in de wei gezeten om kaartjes te bemachtigen voor de voorstellingen. Ik heb de zon op zien gaan en de wind door mijn haren gevoeld en het voelde alsof ik samen met Henk daar zat. Wat een natuur, wat een kracht en wat voelde ik me één met alles, geweldig!

Nu, aan het begin van deze vakantie, loop ik door mijn huis en huil en lach van de ene minuut op de ander. De kracht die ik opgedaan heb, zit er nog wel, en ik heb dan ook een suite in een chateau geboekt in Frankrijk, ons vakantieland. Helemaal anders, geheel verzorgd, wat we met ons tweeën nooit deden. Wij waren trekkers. Misschien ga ik in Frankrijk ook de kracht weer voelen die op Terschelling duidelijk aanwezig was.
Iedereen die ook de kracht vindt om een vakantie te boeken zonder je geliefde, wens ik alle kracht en veel knipogen van God, Kracht, Macht of hoe je het ook noemen wilt, en ik weet zeker: die krijg je, als je ze maar wilt zien. Een fijne vakantie.

Annelies Reusken, Twello; e-mailadres: dekunstelaar@hetnet.nl

Wat ben ik blij dat ik jullie site gevonden heb. Ik vond deze op een avond voor het naar bed gaan en ik erg verdrietig was. Daar kom je op je slaapkamer en haar plekje is weer leeg. Deze confrontatie, van gaan slapen en wakker worden, is voor mij erg pijnlijk.

Op 26 mei jl. is mijn maatje Jantien plotseling overleden. Wat daar aan vooraf ging, is niet te beschrijven. Ikzelf, die net een beetje hersteld was van een burnout, werd op zondagochtend 23 mei uitgenodigd om er eens tussenuit te gaan. Dit was een ontzettende verassing voor mij. Eindelijk eens samen er tussen uit. We hebben best een groot gezin voor vandaag de dag: een zoon van 17 en een drieling van 15, twee meisjes en een jongen. Hiervan was Jantien de kostwinner en ik de huisman. In 1999 hebben we hiervoor gekozen, dit mede door mijn burnout. Ik wil niet te veel uitwijden nu, dat komt nog wel eens.

Terug naar het afscheid. Die laatste middag in Westerveld (Drenthe) hebben we nog lekker gewandeld en lief en leed met elkaar gedeeld. Ze heeft me dingen verteld die zo bijzonder waren, dat ik ze nog steeds niet kan plaatsen…
Die avond na het diner was ze in bad geweest en wilde vroeg naar bed, want het was de laatste avond met z'n twee. Na het bad van Jantien ging ik even douchen en stond zij plotseling weer in de badkamer met de mededeling dat ze zich zo akelig voelde en even naar buiten ging. Ik droogde me af en ging achter haar aan, buiten zat zij op een stoel. Ik liep naar haar toe en pakte haar handen vast. Ik vroeg wat er was. Helaas, ik heb geen reactie meer gehad, ze gleed van haar stoel af en is in mijn armen overleden. Het is nu krap vijf weken terug en ik kan het niet bevatten dat ze weg is.

Ik wilde dit even van me afschrijven. Voor nu stop ik er mee, wellicht een andere keer wat meer.

groet,

Cor Denneman, man, geboren 4 augustus 1949; partner Jantien (51) overleden op 26 mei 2004 tijdens een midweek aan een hartinfarct; vier thuiswonende kinderen; e-mailadres: cordenneman@quicknet.nl

30-08-2004

Lieve Bert en Monique,

Waar ik eerst zo bang voor was, overladen worden door mailtjes en de tijd niet hebben deze rustig en respectvol te kunnen beantwoorden, is na mijn verhaal op de Draaikolk ("Nieuw gestuurd geluk: mag dat wel en hoe doe je dat?") uitgelopen tot een paar liefdevolle reacties van mensen die zich herkennen in het verhaal en ons alle geluk van de wereld toewensen. Erg ontroerd waren wij dan ook zo nu en dan. Vooral het diepe geloof van mensen dat onze partners vanuit liefde nog heel veel voor ons kunnen regelen na de dood, als we er maar voor open staan. Zo ervaren wij dat ook dagelijks.

Het valt niet altijd mee met 6 kinderen vanuit liefde weer voorzichtig bouwen aan een toekomst. Maar we weten dat onze partners het niet anders zouden willen. We gaan het aan, met respect en liefde bouwen aan een huis van waaruit de kinderen, en alles wat na hen komt, in en uit mogen vliegen vanuit een warme veilige basis die we samen, met hulp van onze overleden partners, hebben opgebouwd.

We houden jullie op de hoogte. En wie weet rolt er wel weer een verhaal uit de computer.

Veel lieve groeten,

Rita de Jong, vrouw, geboren 14 augustus 1956; partner Chris op 10 juni 2003 overleden aan een hartstilstand; drie kinderen waarvan twee thuiswonend. Nieuwe relatie met lotgenoot. E-mailadres: hoekdejong@chello.nl

Beste Bert en Monique,

Zouden jullie dit willen plaatsen?

Klein, maar fijn

Ik bedank de Draaikolk voor alle verhalen die er staan.
En ik roep de mensen op om naar "Samen Actief" te gaan.
Ik heb er al nieuwe mensen ontmoet.
En dat geeft je nieuwe moed.

Vriendelijke groet,

Trudy van Antwerpen, vrouw, geboren 27 augustus 1947; partner Jan plotseling overleden aan een hersenbloeding op 5 juni 2003; twee volwassen zoons; e-mailadres: adsl27701@tiscali.nl

Hallo Bert en Monique,

Dit jaar voor de tweede keer verjaardag en trouwdag zonder partner Willem. Ze liggen vlak achter elkaar: 22 augustus mijn verjaardag en de 23ste onze trouwdag.
Vorig jaar heb ik vooral de bloemen gemist die ik met mijn verjaardag zou krijgen. Maar nu vooral zijn gezelschap. 's Avonds, als de visite weg was, kroop ik altijd even lekker tegen hem aan. Vanmorgen, onze trouwdag en het begin van mijn vakantie, had ik weer even de behoefte om weer even in bed te kruipen om lekker even tegen Willem aan te kruipen.

De 26ste ga ik voor het eerst zonder Willem op vakantie. Vakantiegevoel heb ik niet. Zoals een aantal lotgenoten het al aan hebben gegeven, de voorpret is er niet. Ook het er naar toe leven met z'n tweeën is er niet bij. Nee, ik ga niet alleen op vakantie. Ook ga ik, sinds jaren, niet naar het buitenland. Vorig jaar zijn we met z'n tweeën naar Cuba geweest en toen hadden we besloten om naar Marokko te gaan, maar het is Terschelling geworden. Dit jaar ga ik met een oom op vakantie. Hoe het verlopen gaat, weet ik niet. Ik zie het wel.

Ik neem zo lekker een 'borreltje' op onze trouwdag en ga lekker van mijn vakantie proberen te genieten.

Groetjes,

Jacqueline Blom, vrouw, geboren 22 augustus 1967; partner Willem (1946) plotseling overleden aan hartinfarct op 21 juni 2003; geen kinderen, e-mailadres: jacqueline.blom@hetnet.nl

Ik wilde even reageren op die dames die zijn gaan cruisen. Bertus en ik hebben 7 jaar kunnen cruisen. Wij gingen meestal in de maand oktober of november. Wij zijn met verschillende maatschappijen geweest, drie keer met de Holland-Amerika Line, maar ook met de Carnival Cruise Lines. Het is echt heerlijk aan boord, je komt overal. Wij hebben altijd in de Caribean gevaren.

Ik heb op deze site al verschillende mensen leren kennen waar het heel goed mee klikt. Wij hopen dat er meer mensen zijn die zich bij ons groepje willen aanmelden (Dit groepje lotgenoten doet binnenkort wat uitgebreider verslag van hun recente uitjes, red.). Ik ga zo naar Hoek van Holland met Loes de Vos en Trudy van Antwerpen, heerlijk koffie drinken. Zo zal ik het ook heel fijn vinden als er mensen zijn die met ons op vakantie willen.
Daarom vind ik deze site zo fijn, omdat je hier - als je er open voor staat - veel mensen kunt ontmoeten die in dezelfde situatie zitten als wij. Het is zo fijn als je steun aan elkaar hebt. Ik vind het tenminste fijn. Ik kreeg van de week een mail van Nel en ik hoop dat zij mij een mailtje terugstuurt. Ik heb op haar mail gereageerd. Lijkt me een schat van een vrouw.

Het is een beetje een warrig verhaal geworden, omdat het niet alleen over reizen gaat. Ik hoop alleen dat veel mensen dit zullen lezen.

Lieve groetjes,

Jopie Wouters, vrouw, geboren 3 februari 1938; partner Bertus (1935) overleden 19 februari 2003 aan alvleesklierkanker; drie volwassen zonen; e-mailadres: ewouters@chello.nl

Op 16 augustus 2004 zou mijn man John 41 jaar zijn geworden, maar 16 mei 2001 is hij gestorven aan een zadelembolie. Alle toekomstplannen weg in een klap. Maar ik kreeg ook de reactie: "ach, je bent nog jong en er komt wel weer iemand anders." Maar ze begrijpen niet, dat je niemand anders wilt! We waren allebei pas 37 en hadden net een nieuw huis gekocht. Zelfs eigen familieleden begrijpen je niet en dat doet pijn. Daarom ben ik blij met jullie site.
Als er iemand nog informatie heeft over zadelembolie, dan hoop ik dat ik bericht krijg. Alvast bedankt.

Groetjes Marja Grebebakker; e-mailadres: m.grebebakker@wanadoo.nl

Plekjes

Beste mensen,

Het is alweer even terug dat ik mijn verhaal over het plotselinge overlijden van mijn maatje Jantien aan jullie geschreven heb. Ik wil even laten weten hoe ons leven op het moment is. Natuurlijk, het leven gaat verder, zoals dat heet, maar hóe.
Het is toch zeker behoorlijk op zijn kop gezet, je moet nu vader en moeder tegelijk zijn. Er wordt gelukkig vreugde en verdriet gedeeld. Vooral dat laatste wordt ook goed gedeeld en is ontzettend belangrijk voor de kinderen. Het zal je toch maar gebeuren, zomaar je moeder weg!

In deze lange vakantie ben ik erover na gaan denken hoe daarmee om te gaan.
Drie van mijn kinderen waren tijdens het overlijden van Jantien op schoolkamp. Jantien en ik waren in Drenthe toen het gebeurde. De kinderen hadden wel een voorstelling van hoe en waar, maar geen beeld. Ik heb toen voorgesteld om naar de plek toe te gaan, wie er mee wilde mocht mee. Ze zijn allemaal mee gegaan! Ik was er ontzettend blij mee. Ook ík had er erg veel behoefte aan, want ik had het idee dat ik nog iets "op moest halen".
Uiteraard was het zwaar, alleen de rit al, maar gelukkig had ik via de site inmiddels een mailvriendin gevonden, zeg maar een lotgenote. Zij heeft me onderweg telefonisch gesteund en ik ben haar hier ook zeer dankbaar voor, anders had ik het waarschijnlijk niet gered.

Eenmaal op de plek van de gebeurtenis is het uiteraard heel emotioneel geweest. Nadat de tranen wat gedroogd waren, hebben we op het plekje wilde bloemen gezaaid. Dat was een heel mooi en rustig moment, zelfs toen een van mijn dochters zei: "Papa, dat hebben we mooi gedaan. Dan hebben wij tenminste een plekje om naar terug te gaan. Een gedenkplaats."
Het heeft mij en de kinderen erg goed gedaan. We hebben dat plekje "een plek gegeven" en zij hebben een beeld van waar het gebeurd is.
Een week later hebben we de as van Jantien opgehaald. Zo heeft dat óók een plekje gekregen.

Warme groet voor iedereen,

Cor Denneman, man, geboren 4 augustus 1949; partner Jantien (51) overleden op 26 mei 2004 tijdens een midweek aan een hartinfarct; vier thuiswonende kinderen; e-mailadres: cordenneman@quicknet.nl

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren