Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (10)
in mei en juni 2004

REACTIES binnengekomen in mei 2004:

31-05-2004

Hallo lotgenoten,

Ik dwaal af en toe over de site en heb er veel steun aan. Ik lees de verschillende verhalen en vind het knap dat ze het zo mooi kunnen vertellen. Zelf ben ik niet zo'n schrijfster, maar wil het wel proberen. Hier mijn verhaal.

Ik ben Jolanda Slingerland en heb twee zoontjes; een van bijna vijf en een van acht jaar. Mijn man Robert is 6 mei 2003 overleden aan hartfalen, hij is maar vijfendertig jaar geworden. Toen ik Robert leerde kennen in 1986 wist ik dat hij iets aan zijn hart had, hij had een groot litteken op zijn borst. Toen hij negen jaar was, is hij voor het eerst geopereerd. Hij had lekkende kleppen en ze kwamen er achter dat in zijn hart alles andersom zat: zijn linkerkamer was zijn rechterkamer en andersom. Toen hij geopereerd was zeiden de doktoren dat, als hij ongeveer vijftig jaar oud zou zijn, hij misschien weer last zou krijgen. Dat werd dus dertig jaar.
Hij overleed helemaal alleen in het ziekenhuis in Groningen. Ik heb geen afscheid kunnen nemen en daar zit ik nog steeds heel erg mee. Was ik er maar bij geweest, zodat hij wist dat ik er was, maar ik was thuis bij de kinderen.

In het begin leef je in een roes, je wilt het niet geloven. Je weet dat het zo is, maar toch. Ze zeggen "als je het eerste jaar maar gehad hebt, dan gaat het beter." Ik vind van niet. Afgelopen 6 mei was het dus een jaar geleden, maar nu vind ik het nog steeds moeilijk. Het besef is er meer: ja, hij komt écht nooit meer terug. Nooit meer lekker kletsen, nooit meer samen op vakantie, nooit meer samen ruziën, nooit meer samen. Vrienden en familie bedoelen het allemaal goed, maar die zitten 's avonds, als de kinderen in bed liggen, niet alleen.

Nou ik heb toch nog aardig wat geschreven, dus ik stop. Bedankt dat ik mijn verhaal mocht doen. Ik hoop dat ik er ook iemand mee help, en als iemand wil reageren: graag!

Groetjes en sterkte,

Jolanda Slingerland; e-mailadres: zwaag66@zonnet.nl

Hallo allemaal,

Via zoeken op het web heb ik deze site gevonden, heb de verhalen allemaal gelezen en moet zeggen dat de gevoelens waarover geschreven wordt mij heel bekend voorkomen.

Ik ben op 14 april 2004 mijn vrouw aan een hartstilstand verloren op dezelfde dag dat ons tweede zoontje geboren is. Ze mocht slechts 34 jaar oud worden. Op 8 mei 2000 hebben we ons eerste zoontje in de 39e week van de zwangerschap verloren en dachten nu dus dat het geluk voor ons eindelijk was gekomen. Het verdriet met de combinatie van de dagelijkse verzorging van ons zoontje valt behoorlijk zwaar, maar probeer toch door te blijven gaan omdat zij dat zeker ook gewild zou hebben.

Voor zover in het kort mijn verhaal. Probeer de verhalen van jullie als lotgenoten te blijven volgen, want ik heb wel het idee dat je elkaar tot grote steun kan zijn.

Groeten van Peter Hoogstraaten; e-mailadres: p.hoogstraaten@chello.nl

Moederdag, 2004.
De eerste moederdag zonder een pappa in huis. We hadden nooit zo heel veel met die dagen, maar een zelfgemaakt cadeautje en een ontbijt op bed hoorde wel tot onze tradities. Iris (7) houdt dus ook trouw deze traditie vast. Ik word wakker als ik hoor hoe ze om 7.30 uur over de gang sluipt. Normaal gesproken mag ze van mij vóór 8 uur in het weekend haar bed niet uit, maar deze keer laat ik haar maar. Tot mijn schrik merk ik dat ze Ruben (2,5) wakker maakt en uit bed tilt, en ik denk: nee, hij wordt altijd zo chagrijnig als je hem wakker maakt. Maar wie schetst mijn verbazing als ik hem hoor zeggen: "ja, bijt op bed" en hij loopt met Iris de trap af naar beneden. Ik lig te huilen in bed en denk: mijn twee kanjers, wat doen ze het toch goed. Terwijl ik stilletjes lig te huilen hoor ik een beker op de grond vallen en ik hoor Iris: "oh, chips." Ik denk: Wina, laat het gebeuren, het geeft niet.

Even later komen ze boven met hun zelfgemaakte cadeautjes: een geverfd hart van Ruben en een bloem van Iris waar ze op had geschreven "omdat jij super lief bent." De tranen vloeien rijkelijk, omdat ik zelf het gevoel heb dat ik soms zo onredelijk ben tegen hen en dan krijg je zoiets. Door mijn tranen heen zeg ik dat we maar gauw aan het ontbijt moeten beginnen en ik zie drie plakken suikerbrood op mijn bordje liggen en dat voor een mamma die diabeet is. Ach, denk ik dan maar, wat extra insuline spuiten, ze bedoelt het goed. Ruben had zelfs al een vette donut uitgezocht voor bij het ontbijt en wederom denk ik, ze bedoelt het goed.

We genieten van ons ontbijt en ik kan ook weer lachen samen met de kinderen. We hebben een heel groot waterbed waar we met zijn drieën nog liggen na te genieten van ons ontbijt. Als de kinderen nog televisie kijken ga ik me douchen. Onder de douche zie je je tranen niet en ik denk: hoe zullen we dit jaar vaderdag vieren…?

Groet, Wina Bakema; e-mailadres: wim.174@hetnet.nl

Hallo,

Ik ben Helma Jansen, 47 jaar, en sinds 30 augustus 2003 weduwe. Mijn man Peter is aan de gevolgen van een hersenbloeding overleden. Hij is 's morgens tijdens zijn werk met ernstige hoofdpijn naar het ziekenhuis gereden en van daaruit werd ik door Peter zelf gebeld zo van: "Helma, ik lig in het ziekenhuis, heb erge hoofdpijn en kan niet meer goed denken." Daarna kreeg ik de verpleegkundige aan de lijn en ben toen naar het ziekenhuis gereden waar we nog samen gepraat hebben. Hij vertelde dat hij het gevoel had of er een grote bult in zijn hoofd zat. Er zat een uitstulpsel en die stond op knappen en daarom moest Peter zo snel mogelijk geopereerd worden. Maar een paar minuten later is Peter na een bloeding in coma geraakt en naar het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen gebracht en is daar na een tweede bloeding 's nachts overleden.

Alles is zo snel gegaan, dat ik het af en toe nog niet kan begrijpen dat een mens die nooit ziek was en volop in het leven stond in twee dagen wegvalt.
Mijn dag begint 's morgens vaak huilend onder de douche want ik mis hem verschrikkelijk erg en vind het moeilijk om weer met een nieuwe dag te beginnen. Maar je moet wel, want ik heb nog twee kinderen die het ook erg moeilijk ermee hebben. Met wat maatschappelijk werk probeer ik de draad weer op te pakken en ik ben al weer volledig aan het werk. Wat ik het meeste mis, is die arm om me heen. Ik voel me ontzettend alleen, verloren en in de steek gelaten. Als ik naar zijn foto kijk doet het
verschrikkelijk pijn van binnen. Wat had ik toch graag met die lieve jongen oud willen worden! Nu biggelen de tranen me over de wangen. Ik huil ontzettend veel de laatste dagen en heb het er steeds moeilijker mee, vandaar mijn verhaal naar jullie toe.
Na een paar keer op jullie site gelezen te hebben, dacht ik: ik ga eens schrijven, misschien dat me dit helpt het verdriet te verzachten. En ik hoop met andere lotgenoten hierover te kunnen praten, want ik zit vast in mijn verdriet. Ik ben niet zo goed in schrijven, maar ik hoop dat jullie hier wat aan hebben.

Groetjes,
Helma Jansen; e-mailadres: helmajansen07@hotmail.com

Helma, hopelijk heeft het jou een beetje opgelucht om het gemis van Peter zo onder woorden te hebben gebracht als je nu hebt gedaan. Op die manier kom je misschien weer een stapje dichter bij het besef wat er is gebeurd. En we hopen natuurlijk dat je in contact komt met andere lotgenoten die hetzelfde hebben meegemaakt. - Monique -

Hoi !

Bij deze wil ik nog even kwijt dat ik de door jullie opgezette website echt gewoonweg fantastisch vind. Inmiddels heb ik begrepen dat jullie een geldelijke bijdrage "op prijs stellen". Die ga ik natuurlijk snel overmaken. Ik vroeg mij eigenlijk al af hoe dat werkte. Want jullie besteden er echt veel tijd aan. Ook de gedichten van Bert zijn zo geweldig. Op dit moment onderhoud ik met mijn vrienden (die van heel dichtbij en ook wat verder. Je kent dat wel, je hebt ook altijd van die mensen waar je zo'n - ik noem dat - "goed gevoel" mee hebt) via e-mail contact. Ik laat ze even weten hoe het met me gaat. Zelf kan ik absoluut niet dichten, maar de gedichten van Bert zijn al menigmaal verzonden, omdat die precies weergeven hoe ik me ook voel.
Ik heb ook nog een mooi gedicht voor jullie. Ik kreeg het van mijn moeder, maar weet niet waaruit, of wie het geschreven heeft. Wie weet geeft het ook andere steun en herkenning...

Jij leve lang!

Nu het rouwrumoer rondom jou is verstomd,
de stoet voorbij, de schuifelende voeten,
voel ik dat er een diepe stilte komt,
en in die stilte zal ik jou ontmoeten,
anders, maar wel aanwezig.

Vreemd, maar nu al weet ik dat ik telkens weer jou zal tegenkomen,
want veel te vlug heb ik gedacht: "Het is voorbij, we hadden zo gehoopt"

Ik zal jou tegenkomen als we bij elkaar zijn,
in de vertrouwde omgeving van ons huis, van ons gezin,
want dan ben je levend onder ons, op die ene lege stoel.

Ik zal jou tegenkomen als ik de school zie staan waar jij studeerde,
als ik de muziek hoor waar jij van hield,
als ik die muziek beluister waar jouw hart naar uitging.

Samen zullen we door de straten gaan van onze stad naar vrienden toe
met wie we vreugde en verdriet hebben gedeeld.
Jij leeft, omdat wij niet geloven kunnen
dat het licht van jouw aanwezigheid voorgoed is gedoofd

Jij leve lang!

Wederom bedankt voor jullie tijd en tot mails (denk ik zo).

Groeten, Liesbet Grimberg; e-mailadres: l.grimberg@tiscali.nl

Het is nu ruim 11 weken geleden dat Marco overleden is. Hij ging 's avonds de deur uit en is niet meer thuis gekomen, zonder dat er ook maar één kleine aanwijzing was dat wij niet samen oud zouden worden. (Marco heeft op de ijsbaan een infarct gehad, red.) Van de ene op de andere dag sta je dan alleen met twee kleine kinderen. Een dochter van 7 en een zoon van 2. De eerste twee weken waren heel erg druk en chaotisch voor de kinderen. Iedereen kwam te pas en te onpas binnen. We werden geleefd, maar het kon ook niet anders. De kinderen vonden het wel interessant. Iris maakte haar eigen condoleanceregister en iedereen die nog even bij Marco wou kijken moest eerst zijn of haar naam op een papier bij Iris schrijven. Ruben vond het ook wel gezellig al die mensen, veel aandacht. Mamma lette er ook niet zo op hoeveel koekjes hij op een dag kreeg, geregeld een patatje. Het klinkt raar, maar voor de kinderen waren het in die zin geweldige tijden. Direct na de begrafenis nam iemand ze nog mee naar de dierentuin. Iris mocht nog mee naar een K3 optreden. Wat wil je nog meer? Door de drukte heen probeerde ik mijn kinderen te laten beseffen wat er gebeurd was: pappa dood. Ik heb ze zoveel mogelijk overal bij betrokken. Marco was thuis opgebaard, dus we konden zo vaak als we wilden even kijken. Samen met Iris heb ik ook de kist gesloten, Ruben wou daar niet bij zijn. Tijdens de dienst heeft ook Iris gesproken. Ze had het zelf geschreven. Ook Ruben is bij de dienst en de begrafenis geweest. Het kostte me toen heel veel energie, maar ik ben blij dat ik het toen zo heb gedaan.

Na die eerste weken probeerde ik de structuur weer wat terug te krijgen in ons leven. Met name Ruben was het hier niet mee eens, en hij wist het zo goed. Op het moment dat er visite was dan kun je wel weer gaan zeuren om een koekje of een videoband. Ze zegt dan negen van de tien keer toch ja. Het was wederom heel erg vermoeiend. Daarnaast leek het wel of iedereen zich ook ineens met mijn hele leven moest gaan bemoeien. Anderen vonden het ineens nodig om 's avonds om zeven uur aan te bellen, dat zij wel even een verhaaltje wilden voorlezen aan de kinderen. Ruben had op een gegeven moment een ontstoken oog. Ondanks dat ik zelf verpleegkundige ben, werd het oog wel tig keer op een dag geïnspecteerd. Het was zo vermoeiend. Ik wilde gewoon mijn stukje rust weer. Na een week of zes ben ik dit ook aan gaan geven. "Lieve mensen, ik heb jullie heel hard nodig, maar ik heb voor mezelf en de kinderen ook mijn rust nodig." Sindsdien komt bezoek in principe onder de schooltijden of 's avonds en in ieder geval niet tussen vijf en acht 's avonds. Daarnaast zijn er een aantal vaste mensen die nu af en toe de kinderen opvangen. Iedereen wilde daar wel iets in doen, maar te veel volwassenen, met ieder hun eigen regels, is ook niet goed voor de kinderen. Zo heeft Iris net een aantal weken samen met een buurvrouw gewerkt aan een poppenkastvoorstelling die ze op 30 april heeft opgevoerd. Ruben gaat af en toe even met een andere buurvrouw met de hond wandelen. Een vriendin van mij past op als ik een keer op een middag wil shoppen en zo hebben we een aantal dingen verdeeld. Ik merk dat er weer wat rust in ons leven gekomen is, waardoor we weer wat meer tijd voor elkaar hebben. In het begin zei iedereen tegen mij "de kinderen slepen je er doorheen". Dat is ergens ook wel zo, maar ze slurpen ook al je energie op.

Gelukkig kan ik nu zeggen dat door de regelmaat en de afspraken met vrienden en buren er nu ook weer wat energie over is, zowel voor mezelf als voor de kinderen, en komen we ook toe aan het verwerken van dit immense verdriet. Met Ruben bekijk ik geregeld foto's van Marco (vraagt hij zelf ook om). Met Iris maak ik een herinneringsboekje van Marco. Zelf schrijf ik gedichten. Samen praten we over hoe de steen op Marco zijn graf eruit moet zien.
Het is vallen en opstaan, maar ik ben blij dat we weer een stukje rust in ons leven hebben gevonden, waardoor we ook in staat zijn na het vallen weer op te staan.

Vriendelijke groet,

Wina Bakema; e-mailadres: wim.174@hetnet.nl

30-06-2004

Voor Monique.
Toen ik zondag jouw bijdrage zat te lezen heb ik zo zitten huilen. Nou was daar op dat moment ook niet zoveel voor nodig, maar er was iets wat me bijzonder aangreep en super herkenbaar was. Dat is dat stukje over het voor-verwerken.

Hans is vier-en-half jaar ziek geweest, waarbij wij ook stukje bij beetje moesten inleveren. Bij Hans is er nooit een concrete doodsdreiging geweest, dus we hebben niet in die zin samen hoeven/kunnen/moeten rouwen om het definitieve einde. Maar het feit dat je steeds minder dingen samen kan doen, die je als jong gezin eigenlijk fijn samen moet kunnen doen... Dat is natuurlijk óók keihard rouwen. Alleen: dat realiseer ik me eigenlijk nu pas.
Maar dat maakt het voor mij ook wel begrijpelijker waarom ik misschien al sneller toe ben aan het ondernemen van dingen etc. Ik ben immers al jaren bezig met afscheid nemen van van alles en nog wat. Met nu toch heel erg het gevoel: en nu weer leven.

Ik wens jullie het allerbeste, veel sterkte.

Liesbet Grimberg; e-mailadres: l.grimberg@tiscali.nl

Hallo allemaal,

Vanavond las ik het stukje van Monique en werd geraakt door wat zij schreef over de ziekte van Bert en haar gevoel en vrees voor de toekomst. Ik herken de angst en tegelijkertijd ook de hoop die je allebei nog hebt.
Mijn man Alfredo is eind maart overleden aan longemfyseem. Sinds eind januari wisten we dat er weinig meer aan te doen was. Alfredo had aanvankelijk hoop dat hij nog een jaar te leven had, maar dat is helaas geen werkelijkheid geworden. Hij is, na een ziekenhuisopname van 11 weken, eind maart naar huis gekomen om te sterven. Gelukkig heeft hij nog van de aandacht en de sfeer thuis kunnen genieten. Hij is in alle rust overleden op 50 jarige leeftijd.

In de periode van januari tot aan zijn overlijden heb ik vaak nagedacht over hoe het zou zijn om alleen achter te blijven. Ik kon me er geen voorstelling van maken. Achteraf gezien denk ik: gelukkig maar, dat ik dat toen niet wist.
De viering en de begrafenis hebben we op eigen wijze gedaan en daar ben ik heel tevreden over.
De glans is van mijn leven af. Ik mis hem vreselijk, de arm om je heen, de vanzelfsprekende aandacht, de warmte, de vader van onze kinderen, zijn muziek, enzovoorts. De kinderen en ik redden ons wel, maar het leven was zo ontzettend veel completer, gezelliger toen we nog met zijn vieren waren. Jullie begrijpen wel wat ik bedoel. Langzamerhand begin ik te wennen aan het feit dat heel mijn toekomstbeeld veranderd is. Ik maak geen onderdeel meer uit van een stel. Hoe mijn toekomst eruit gaat ziet, weet ik niet.

Inmiddels ben ik voorzichtig weer begonnen met werken. Ik werk nu twee ochtenden per week en hoop dat ik voor het eind van het jaar weer volledig aan de slag ben. De kinderen en ik gaan ook deze zomer op vakantie. Ook dat is een mijlpaal. Ik kijk ernaar uit en zie er tegenop. Zoals zo veel dingen die je voor het eerst weer doet, brengt ook deze vakantie die dubbele gevoelens met zich mee.
Ik hoop dat ik langzamerhand weer met meer plezier in het leven zal staan en zal kunnen genieten van het leven. Dat was ook de wens die Alfredo voor mij in zijn laatste brief schreef: Geniet van het leven, geniet.

Veel groetjes,

Annemiek van Keulen; e-mailadres: prein39@zonnet.nl

Lieve Bert en Monique,

Ik kan alleen maar zeggen, dat ik met jullie meeleef en jullie heel veel kracht toe wil wensen.

Ik moet jullie even vertellen dat het een stuk beter met me gaat, nadat ik me heb aangemeld op de site. Het is een geschenk uit de hemel en ik denk dat heel veel lotgenoten daar ook zo over denken. Ik e-mail nu bijna elke dag met een lotgenoot en we helpen elkaar door deze zo moeilijke strijd, want al heb je nog zoveel lieve mensen om je heen, en ze bedoelen het allemaal goed, maar een lotgenoot voelt dit toch het meeste aan. Mijn dank is groot en als ik iets voor je kan doen, dan doe ik dat met
alle liefde.
Ik kreeg van een lotgenoot een titel van een boek "Als een geliefde sterft", een goed boek waar ik veel aan heb gehad en nog. Het gaat over rouwverwerking. Ik heb wat teksten eruit gehaald die mij het meeste aanspraken en wat gedichten erbij gezocht en foto's van Peter en heb daar een boekje van gemaakt. Dit boekje heb ik aan de mensen aangeboden die me erg na staan en ik hoop dat zij daar wat troost uit kunnen halen. En één heb ik naar mijn e-mail-lotgenoot opgestuurd. Ze vond het erg mooi, maar ook emotioneel, en dat is ook zo. Elke keer als ik erin kijk moet ik huilen. Dat is ook niet zo raar, want het blijft moeilijk. Lieve Bert en Monique, bedankt!

Groetjes,
Helma Jansen; e-mailadres: helmajansen07@hotmail.com

Hoi Bert en Monique,

Wat kan ik anders zeggen dan jullie de komende tijd heel veel sterkte toe te wensen. Ik las "Dubbel-leven" (Een lesje in nederigheid, editie juni/juli 2004, red.) en ik kan me heel goed voorstellen dat je voorlopig niet kunt reageren op mailtjes. Soms heb je gewoon al te veel aan jezelf.
Het belangrijkste is, dat jullie hier weer goed doorheen komen. Dus denk alsjeblieft aan jullie zelf. Dat is toch het belangrijkste. Ik denk dat iedereen er alle begrip voor heeft en meeleeft. Ik zal komende week voor jullie duimen en zeer regelmatig aan jullie denken. Meer kan ik helaas niet doen.

Heel veel groetjes,

Marion van der Velde; e-mailadres: sh789528@12move.nl

Beste Bert en Monique,

Alweer een tijdje bezoek ik de Draaikolk. Meestal als ik niet goed in m'n vel zit. Zo ook nu, en het is dan ook een extra grote schok om te lezen dat het niet goed met je gaat.
Woorden zijn maar woorden en ik weet ook niet goed wat te zeggen. Maar wees ervan overtuigd, dat ik aan jullie denk en het beste voor jullie hoop.
Heel veel sterkte voor jullie beiden.

Ria van de Braak-Van Driel; e-mailadres: rvdbraak@planet.nl

Hallo,

Mijn naam is Marijke Mulder. Ik ben blij dat deze site er is, kan ik mijn verhaal kwijt. Ik ben 56 jaar. Op 12 mei jl. is mijn lieve partner Theo overleden aan een hartstilstand. En het wrange is, dat ik jaren geleden mijn man Piet heb verloren, de vader van mijn twee kinderen. Mijn oudste zoon zei: "mam, een man verliezen is heel erg, maar twee is wel heel erg gemeen."
Vrijdag 7 mei gaat Theo met mijn jongste zoon met zijn boot varen (wat zijn lust en zijn leven was) om andere mensen met hun boot te helpen om de helling op te gaan. Dus vrijdag 7 mei zwaai ik hem uit. Nu had ik die dag daarvoor al een heel bedrukt gevoel, ik vond het zo erg dat hij wegging. Dat was zo vreemd want hij ging wel eens meer alleen weg. En zo waren er achteraf nóg meer dingen die niet klopten. Theo zei: "joh, Marijk, dinsdag zijn wij weer terug." Wij belden elkaar regelmatig, dus het werd niet dinsdag maar woensdagmiddag dat ze weer naar huis zouden komen. Maar het mocht niet zo zijn. Woensdagochtend is hij overleden. Mijn zoon heeft er alles aan gedaan om hem te helpen, maar het mocht niet baten.

En dan stort je wereld in, wordt de grond onder je voeten weggemaaid. Alle plannen die wij hadden in één klap weggevaagd. Nu, twee maanden later, is dat niet meer belangrijk. Hij had bij mij moeten blijven, naast mij moeten zitten op de bank.
Wij waren zo gelukkig samen. Hij heeft dat grote verdriet om mijn man weer grotendeels geheeld en mij weer gelukkig gemaakt, en nu is er dat verdriet, die wanhoop weer. 48 Jaar, véél te jong. Wij hebben allemaal een trauma. Ik heb hem letterlijk en figuurlijk uitgezwaaid.

Ik was altijd best een sterke vrouw, maar daar is nu niet veel van over. Op advies van mijn huisarts heb ik maatschappelijk werk ingeschakeld. Het enige wat mij troost geeft zijn mijn kinderen en een paar lieve mensen om ons heen. En ik ben gaan schilderen. Al mijn gevoelens probeer ik zo te uiten en dat voelt wel goed. Ik weet dat ik de enige niet bent met zoveel verdriet, maar het is héél héél moeilijk. Daarom ben ik blij dat ik dit kwijt kan.

Met vriendelijke groet,

Marijke Mulder; e-mailadres: brabuspieter@wanadoo.nl

Hallo lieve mensen,

Het is alweer een tijd geleden dat ik mijn verhaal geschreven heb. Het lijkt lang geleden (eind januari). Ik lees regelmatig de Draaikolk en herken veel. Omdat ik het als prettig ervaar andermans verhalen te lezen, zal ik het vervolg van mijn verhaal vertellen.

Mijn man en ik hadden samen een eenmansbedrijf, waarvan hij de technische man was. Ook van het bedrijf heb ik afscheid moeten nemen. Alles is anders en nieuw geworden en soms voel ik me enorm sterk en een vrouw van de wereld en pak alles aan. Ik voel me dan sterk in dit nieuwe leven en leef per dag. Ik knok om dit nieuwe leven een vorm te geven. En dan opeens komt "het verdriet" als een plotselinge windvlaag en vaagt met een ruk alle vechtlust van de tafel. Dan is er opeens weer de "Anne van Bert" en ik voel de pijn weer net zo hevig als de momenten vlak na zijn dood (december 2003). Ik ben twee verschillende personen. De psycholoog zal dit verschijnsel waarschijnlijk wel herkennen.
Toch ervaar ik dit verdriet niet als onwelkom, want ik voel me soms ook heel vervelend wanneer ik het allemaal goed voor elkaar heb. De mensen zeggen dan: "Wat ben je sterk" en dat doet me dan even goed. Maar wanneer ze dan zeggen: "Ze is er al een beetje overheen", dan word ik woest! Waar hebben ze het over. Mijn maatje, mijn liefde, de vader van mijn kinderen... er overheen? Jullie als lotgenoten snappen die boosheid.

Ik heb gelukkig veel fijne mensen om me heen en een paar van die vrienden hadden me gevraagd om met ze mee te gaan naar Canada. Ik ben altijd gek geweest op reizen dus ik dacht. Niet denken, maar doen! Een sprong in het diepe en maar zien hoe 't gaat. Ik ben onderhand geweest. Ik was de eerste dagen alleen in Calgary (vrienden kwamen een paar dagen later) en ik ervaarde het "alleen zijn" als positief. Ik wist al dat ik mezelf prima kon vermaken, maar toen was Bert er altijd voor me. Nu, na die dagen alleen, heb ik ontdekt dat ik het nog steeds prima met mezelf kan vinden. Ik kan mezelf vermaken. Maar ik kan makkelijk praten, want ik heb de overtuiging dat ik nooit alleen ben, Bert is altijd bij me. Ik ben alleen uit eten geweest, een restaurantje hoog in de toren van Calagary en ik heb echt genoten. Niet te geloven, hè? Ik heb zelfs gevraagd aan een lieve serveerster om een foto van me te maken en ik heb op Bert geproost. Mijn verhaal wordt veel te lang, dus ik zal de rest wat inkorten.

Ik ben daarna met mijn vrienden tien dagen door de Rocky Mountains getrokken met een camper en ik heb fantastische natuur gezien en veel dieren, zelfs acht beren! Mijn vrienden beweerden: "ingehuurd door Bert". Natuurlijk waren er meer van die plotselinge verdrietvlagen dan thuis, want met vier jongens thuis en mijn werk heb je eigenlijk altijd wat te doen. Jullie begrijpen uit mijn verhaal dat ik geen spijt heb van mijn reis. Bert heeft op mijn schouder meegelift. Zo voelt het. Ik schrijf hem nog steeds elke avond en ook probeer ik innerlijke rust te vinden door mediteren te leren. Voor mij werkt het dus om nieuwe dingen aan te pakken en te doen. Wie weet breng ik iemand op 'n idee of kan het nét dat duwtje geven welke je nodig had. Ik hoop het maar.

Veel liefs,

Anne Teuben; e-mailadres: famteuben@planet.nl

Bert en Monique, ik sluit me bij de vorige briefschrijvers aan. Heel veel sterkte! Wat lijkt het me moeilijk voor jullie om wederom sterk te moeten zijn en tóch de moed erin te houden!

Beste mensen, hier weer een klein berichtje van mij.

Deze dagen, met het EK voetbal voor de deur, merk ik hoeveel ik Robert mis. Hij leefde voor voetbal en, omdat hij het zelf al jaren niet meer kon doen, was hij er toch nog volop mee bezig. Hij coachte ons straatvoetbalteam, hij maakte voetbalpooltjes en thuis keek hij op tv naar alles waar een bal in voor kwam. Ik zelf hou niet van voetbal, maar nu hij er niet meer is merk ik, dat de Oranjegekte ook bij mij gaat toeslaan. Ik, die niet van voetbal hou, keek naar Nederland-Ierland… Ik had het Robert zo graag gegund: de gekte Nederland-Duitsland. Hij had helemaal uit zijn dak gegaan.

Ik merk dus deze dagen dat ik het extra moeilijk heb, overal gaat het over voetbal. Ik heb zijn taak een beetje overgenomen en heb met een paar buren onze huizen met oranje vlaggetjes behangen en ik wil dinsdag, als Nederland-Duitsland speelt, op zijn graf een bal en oranje bloemen neerleggen. Dan is hij er toch een beetje bij. Stom hè?, maar ik moet dat gewoon doen. Zo voel ik het voor mijn grote voetbalfan.

Voor de rest gaat ons leven weer een beetje z'n gangetje. Alleen op school vroeg de juf van mijn zoontje of hij ook iets moest maken voor vaderdag. "Natuurlijk", zei ik, "zijn vader leeft niet meer, maar daarom heeft hij er wel een! We leggen het toch gewoon bij zijn graf neer." En zo merken wij nog steeds: we missen iemand (onze papa en man).

Voor Bert en Monique: heel veel sterkte gewenst!

Groetjes, Jolanda Slingerland; e-mailadres: zwaag66@zonnet.nl

Hallo Bert en Monique,

Even een berichtje van ons. Eerst even vragen hoe het nu met jullie gaat. Wij hopen van goed natuurlijk. Jullie blad is nog steeds erg fijn om te lezen, maar wat een leed in de wereld, hè.

Voor ons, waar het zo goed mee gaat, is het bijna angstig.Wij zijn al aan het plannen. Zodra Wim werk vindt in Limburg willen we de stap wagen om te gaan samenwonen. Voor alle leden die het moeilijk hebben, is dit misschien een opstekertje: het gaat na verloop van tijd toch wel weer beter voor de meeste. Wij blijven via jullie blad nog wel een beetje bij.

Heel veel groetjes en veel geluk voor iedereen!

Wim Smalbrugge en José Boonstra; e-mailadres: jw.smalbrugge@zonnet.nl

Fijn te horen dat jullie weer naar de toekomst kunnen kijken. En ook al laat de gezondheid van Bert te wensen over, ook wij zijn druk doende om elke dag te plukken. -Monique-

Hallo,

Ik wilde toch nog eens even schrijven. Het is nu meer dan een jaar geleden dat mijn Bertus is overleden aan kanker aan zijn alvleesklier. Niemand wilde het geloven dat hij ziek was. Bertus, die altijd heeft gewerkt, altijd veel fruit heeft gegeten, niet rookte. Maar achteraf had hij al zo'n pijn en niets gezegd… Hij huilde, toen hij het hoorde. Hij zei: "waarom moet ik gelijk doodgaan?" Ze hebben hem nog geopereerd, maar hij zat vol uitzaaiingen. Mijn jongens hebben heel veel geld uitgegeven, want er waren er veel die hem konden helpen. Niet dus. Ik heb hem tot de laatste dag zelf verpleegd. Mijn jongste zoon was gestopt met werken om mij te helpen. Wat was hij mager, vreselijk.

Ik mis hem vreselijk. Ik ben ook bezig met een ander huis, want ik zie heel de dag die zieke man voor me. Mijn kinderen willen zo graag dat ik weer eens op vakantie ga. Ik ben steeds met mijn jongens mee geweest, maar dat wil ik niet meer. Maar om alleen te gaan, dat zie ik niet zitten. Ik hoop nog eens een leuke vriendin te ontmoeten om mee te gaan reizen. Mijn vriendinnen hebben nog een man en soms lijkt het of ze bang zijn, dat ik er met hun man vandoor ga.

Ik wilde dit nog even schrijven. Ik kan wel een boek schrijven wat ik dat half jaar heb meegemaakt. Ik hoop, dat ik via deze brief iemand ontmoet die mee wil gaan reizen.

Liefs, Jopie Wouters; e-mailadres: ewouters@chello.nl

Vandaag is het weer zo'n dag, dat ik wakker word met het gevoel dat ik er nog niet wil zijn. Ik doe mijn ogen direct weer dicht en denk alleen maar: zo snel mogelijk weer slapen, terug naar het niet weten, het niet hoeven voelen. Maar helaas, het lukt niet meer, dus moeten we maar weer met alles gaan dealen wat er vandaag weer op me af komt.

Mijn naam is Helga van Heesch, 51 jaar. Op 25 januari 2004 is mijn vriend overleden ten gevolge van een zeer tragisch ongeluk. Hij is door een spookrijder doodgereden. Ik ben in tegengestelde richting die avond langs het ongeluk gereden en dacht meteen: oh, het is Theo! Ik probeerde ook nog iets te zien, maar het was al aardig donker en het was er bezaaid met zwaailichten, maar toch dacht ik zo'n zelfde auto als de zijne te zien. Voorbij de plek sprak ik mezelf meteen toe: "niet zo denken Helga, die kans is wel heel klein dat hij dat moet zijn." Thuisgekomen dus ook gewoon een hapje gaan eten en daarna naar een kennisje om even bij te kletsen. Om half tien was ik weer thuis en meteen ging de telefoon. Niets vermoedend neem je dan op. Het was het schoonzusje van Theo die mij vroeg of ik daar nu naar toe kon komen. Ja, zei ik en ging richting hun huis, waarbij ik het huis van Theo passeerde waar het nog donker was, zodat ik wist hij is er niet, want zijn auto stond er ook niet.

Zijn broer deed open en keek mij aan op een manier, dat ik meteen wist dat er iets met Theo aan de hand was. "Wat is er met Theo", zei ik meteen. "Wat heeft hij gedaan? Waar is hij?" "Niets", zei zijn broer alsmaar, "Theo heeft het niet gedaan, hij kan er niets aan doen." "Waarom denk je dat hij iets gedaan zou hebben", vroeg zijn schoonzus. "Omdat wij gisteren een gesprek hebben gehad dat vervelend is afgelopen en we besloten hadden ieder ons eigen weg een beetje te gaan." Vandaar dat Theo ook alleen onderweg was en ik ook. Ja, en toen kwam het hoge woord eruit, dat de politie net weg was en dat hij dus een ongeluk had gehad. Ik vroeg meteen "waar is hij?" en "kan ik naar hem toe?" "Ja, hij is er niet meer meissie", zei zijn schoonzusje. Ik geloof dat ik alleen maar heb zitten vloeken op dat moment en dan te bedenken dat je nog denkt dat er iets met zijn ouders is of dat hij na ons gesprek misschien steun heeft gezocht bij zijn familie.

En dan val je voor mijn gevoel in een soort shocktoestand, waarin er allerlei dingen gebeuren die het verdriet extra groot maken. Zoals jullie uit mijn verhaal kunnen opmaken waren wij niet aan elkaar verbonden via een wet of regeling, slechts emotioneel. Ja, en dan krijg je te maken met de coulantie van familie en je eigen alertheid die je op zo'n moment ook niet helemaal hebt. Dan worden er dingen besproken en geregeld zonder dat je daar bij betrokken wordt en dat doet zeer, heel erg zeer.

Dit is het begin van mijn verhaal, dat ik graag met jullie deel. Verder zou ik heel graag contact met mensen willen hebben die hun verhaal met mij willen delen of er mogelijkerwijs iets in herkennen. Ik voel mij momenteel soms erg in de war en ben vaak ziek en ongelofelijk moe. Zijn er ook mensen die dit kennen en wat doe je daar aan? Ook probeer ik in de buurt een lotgenotencontactgroep te vinden om me bij aan te sluiten.

Helga van Heesch, Steenwijk; e-mailadres: helgavanheesch@wanadoo.nl

Hallo,

De laatste weken ben ik te vinden op jullie site. Ik ben Annelies Reusken (1948 geboren) en heb mijn echtgenoot Henk op 31 maart verloren aan slokdarmkanker. Een heftige tijd met veel verdriet om iemand, waar je zo veel van houdt, weg te zien kwijnen. Binnen acht maanden is Henk (geboren 1948) overleden. Vorig jaar om deze tijd wisten we nog van niets en waren we aan het lijnen om wat lekkerder in ons vel te zitten aan het strand in Frankrijk. We hebben onze vakantie gehad en we zijn zelfs naar Barcelona gereden en hebben daar nog een goeie week vertoefd. Ook om die tijd van nu, vorig jaar, zat Henk nog op het dak een dakkapel te timmeren en heeft hij nog twee tuimelramen gemaakt en het huis geverfd.

Op 27 juli werd hij niet lekker en viel in de caravan flauw. We zijn naar huis gereden vanuit het zuiden van Frankrijk en de volgende dag in het ziekenhuis werd na diverse onderzoeken, ook voor zijn hart omdat hij in 2000 twee bypasses had gekregen, een endoscopie gemaakt en vastgesteld dat hij een tumor had in zijn slokdarm. Hier ging de wereld onder onze voeten vandaan. Na wat hij al meegemaakt had, mocht hij niet verder leven. We kwamen in de molen van het ziekenhuis, ieder van jullie kent die molen, daar zal ik me niet verder over uitwijden, maar alles wat we gedaan hebben mocht niet baten.
Na de operatie, die zijn doel miste, chemo en bestraling, werd Henk steeds zieker. Onze dochter was zwanger en ik kon merken dat hij de baby nog wilde zien. Nou, dat heeft hij gehaald, negen dagen na de geboorte van onze kleinzoon is Henk gegaan. Samen met mijn andere dochter mochten we meemaken dat Stan werd geboren om na negen dagen met mijn twee dochters, mijn man, hun vader, te laten gaan op zijn grote reis.

We waren er sterk genoeg voor, dachten we, maar realiseerden ons nog te weinig dat het zo definitief was, onomkeerbaar. En iedere dag wordt het stiller, een dikke streep onder, definitief… Het enige blije is dat Henk nu geen kwelling meer heeft, maar het is stil, leeg, maar daar weten jullie alles van. Tot zover kan ik dit schrijven. Bedankt voor deze site.

Annelies Reusken, Twello; e-mailadres: dekunstelaar@hetnet.nl

Mijn eerste brief naar jullie heb ik nooit verzonden, maar nu voel ik weer de behoefte om alles even van me af te schrijven.
Ik ben 39 jaar en heb twee lieve dochters van 10 en 3 jaar oud. Op 29 november 2003 is mijn man plotseling overleden aan een hartstilstand. "Mijn man" klinkt, nu ik het schrijf, erg oppervlakkig, want hij was zoveel meer dan dat: mijn maatje, mijn liefste, mijn steun en toeverlaat, mijn "andere helft". Hij was mijn eerste en enige vriend en mijn grote liefde. Ik kende hem al vanaf mijn 14e. Natuurlijk was hij ook de liefste vader van mijn kinderen. En dan zomaar weg... het is nog steeds zo onwerkelijk. Gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen en iedereen staat voor me klaar en helpt me fantastisch, maar het kan de enorme leegte gewoonweg niet opvullen.

Momenteel zit ik midden in een verhuizing. Ons huis, zelf gebouwd, heb ik moeten verkopen. Het is te duur en te groot, omdat Mike een eigen bedrijf aan huis had. Nu moet ik zoveel spullen opruimen en elke kast gaat gepaard met een berg tranen. Uit elke lade komt een deel van ons leven samen voorbij en het kost zo ontzettend veel pijn, moeite en verdriet om daar afstand van te nemen. En het is iets wat ik alleen moet doen. Alle goedbedoelde hulp van anderen ten spijt, want zij kunnen niet weten welke dingen voor mij belangrijk zijn en wat niet. En het is zo vreselijk veel...
Mike was een man met zeer veel bezigheden en hobby's; een band (muziekstudio aan huis), een visclub (massa's visspullen), een dartgroep, een bowlingclub, een eigen bedrijf, een grote hobbyschuur voor het opknappen van auto's (vol met gereedschap en andere spulletjes). En dan moet ik natuurlijk ook nog ons hele woongedeelte met alle privé-spullen (zoals zijn kleding, oh wat is dat moeilijk) uitzoeken. Het valt me echt heel zwaar en ik kijk ook wel uit naar 1 augustus als ik werkelijk hier weg zal zijn. Het is heel dubbel, want ik wil hier niet weg, maar ik verlang ook naar een stuk rust, want aan rouwverwerking kom ik nu voor mijn gevoel niet toe.
Mijn nieuwe huisje is heel klein, maar voor mij en de kinderen wel geschikt. We maken er maar een knus plekje van. Ook daar moet nog best veel gedaan worden (schilder- en schoonmaakwerk). Ik wil er toch graag een eigen plekje van maken waar we aan een nieuwe fase in ons leven gaan beginnen. Hoe moeilijk me dat op dit moment ook lijkt.
Bijvoorbeeld de zomervakantie. Ik kan me daar nog totaal geen voorstelling van maken. Elk jaar gingen we kamperen, maar voor deze zomer kan en durf ik geen plannen te maken. Ik leef erg bij de dag. De toekomst is voor mij een grote leegte. Op dit moment is mijn doel er voor de kinderen te zijn. Gelukkig gaan we niet zo erg ver weg, zodat de kinderen wel op hun eigen school kunnen blijven en met hun eigen vriendinnetjes kunnen blijven spelen. Hun leventje is ook al zo overhoop gehaald, dat ik ze niet met nóg meer moeilijke veranderingen wil opzadelen.

Ik wil tenslotte nog even kwijt dat ik heel veel steun vind in mijn (christelijke) geloof. Ik bid veel en merk dat ik veel kracht en steun en troost vind bij God. Ik geloof namelijk in een leven na de dood en daardoor mag ik erop vertrouwen dat ik Mike op een dag weer zal terugzien.
Ik ben blij met jullie site. Ik kom er vaak, maar meestal alleen om te lezen en in dit geval dus ook om alles even van me af te schrijven. Bedankt daarvoor en ik wil graag alle lotgenoten heel veel sterkte wensen.

Groeten van Louise Schuiten; e-mailadres: louiseschuiten@hotmail.com

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren