Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (8)
in januari en februari 2004

REACTIES binnengekomen in januari 2004:

31-01-2004

Hallo,

Ik ben Gerard Bosch en heb begin januari een brief geschreven over mijn ervaring van het sterven van mijn vrouw. Nu ben ik een paar weken verder en de pijn is heviger geworden en het gemis helemaal. Iedereen zegt wel dat het een plek krijgt, maar dat snap ik niet. Ik weet het, het is nog maar zo kort geleden en ik mag heel verdrietig zijn, maar ik voel wel de leegte in mijn leven. Heb soms het gevoel dat ik in een tunnel zit en dat er geen eind aan komt. Ik mis alles, heb veel meegelopen met haar, was vaak moe maar nu wil ik wel de wereld omlopen, maar dat kan niet. Ik heb er vrede mee dat ze gestorven is, want ze was te ziek en haar lichaam op. Maar het emotionele staat er los van, dat doet pijn, zo veel dat ik het mijn ergste vijand niet toewens.
Ik ben ook weer begonnen met mijn vrijwilligerswerk en dat doet goed. Eerst was het de ochtend waar ik tegenaan zat te hikken, bang voor de dag van morgen, maar nu is dat het weekend. Je moet nu alleen het weekend vullen. Het ritme is weg, alles is dan weg. Ik snap niet dat mensen zo makkelijk kunnen praten. Ik zit er maar mee. Is het wel een normaal gevoel wat ik heb en is het ook normaal dat ik soms bang ben om naar bed te gaan... en is het ook wel normaal dat ik zo moe ben en ook zo lusteloos. Soms gaat het goed en dan klap ik weer in. Allemaal vragen waar ik geen antwoord op heb. Samen heb je iets opgebouwd en nu moet ik verder bouwen, terwijl men ook nog leuk zegt: "je hebt wel mooie herinneringen aan jullie tijd", maar had liever onze herinneringen samen gedeeld. Dat kan niet en dat besef ik goed, maar ik wil leven, wat ik mijn Ester beloofd heb, een zware belofte.
Misschien hebben jullie antwoord of weten jullie of dat erbij hoort. Ik weet het niet en het speelt voor mij ook mee dat ik nog maar 32 ben, dat maakt het moeilijk. Ik weet ook dat het erg is als je ouder bent, maar ik voel me gesloopt en wil dat gevoel niet.
Ik hoop dat er mensen zijn die dit ook hebben en er tegen aan willen gaan voor een ander bestaan en dat we misschien elkaar kunnen helpen, of is dat een rare vraag? Ik weet het niet.
Ik hoop dat ik niet te veel vraag, maar ik wilde mijn gevoel nu - zaterdag 31 januari -gewoon kwijt, omdat ik er al vaker mee heb gelopen. Laat ik ook nog even zeggen dat er ook dagen zijn waarop het wel goed gaat, maar dat kan niet tegen dit gevoel op. Alvast bedankt dat jullie dit willen lezen en dat jullie er de tijd voor nemen. Ik lees regelmatig de Draaikolk en kan er rust bij vinden zodat ik weet dat ik niet de enige ben die dit gevoel heeft.

Groeten, Gerard Bosch; e-mailadres: gerardbosch71@hotmail .com

Die draaikolk van emoties waar jij je nu in bevindt, Gerard, daar zullen velen van ons zich in herkennen. Je bent druk bezig om alles wat jou is overkomen te kunnen bevatten en dat maakt je moe en lusteloos. Het is zwaar, maar niet iets om je ongerust over te maken, hoor. - Monique -

Zou degene die naar aanleiding van mijn oproep in de rubriek "Samen actief" mij een mailtje heeft gezonden dit nogmaals willen doen? Ik heb helaas dit mailtje tussen het spammail verwijderd.

Groetjes Greta van Dijk-Maring; e-mailadres: gretavandijk@hetnet.nl

Aan de redactie,

Mijn man René is 3½ jaar geleden overleden aan uitzaaiingen van darmkanker. Wij hebben veel van elkaar gehouden. Wij zijn 27 jaar getrouwd geweest. De laatste jaren van zijn leven hebben we intens beleefd. Het leven valt zeker niet mee, maar ik probeer het beste er van te maken, ook voor mijn kinderen en zeker voor René. Wat hij niet heeft af mogen maken, probeer ik.

Ik sta nu zo'n 2 jaar op de site van de Draaikolk. Tot nu toe heb ik nul reacties ontvangen. Zelf heb ik al verschillende keren iemand benaderd. Meestal schrijf ik naar mannen. Waarom? Weet ik niet. Misschien omdat ik in mijn leven veel vrouwen om me heen heb. De meeste mannen die ik heb geschreven, hadden binnen no-time een ander. Op een gegeven moment houdt het schrijven op. Ze hebben immers al een maatje gevonden. Het laatste jaar kijk ik niet zo veel meer op de site. Ik word daar niet vrolijk van, van de Mailbox bedoel ik. De gedichten, verhalen en dagboek vind ik heel bijzonder. Waarom openen jullie geen site/link voor mensen die iemand willen ontmoeten? Ik weet dat het niet de opzet is van de site. Maar ik weet niet op wat voor een manier je iemand kan ontmoeten. Zaterdags ga ik regelmatig dansen. De figuren die daar komen zijn maar op één ding uit en dat is in ieder geval geen relatie.
Op het internet heb ik het geprobeerd: "relatieplanet", "One Hello", maar ook daar kan ik het niet vinden. De meesten zijn gescheiden en schrikken vaak als je zegt dat je weduwe bent.
Het is niet dat ik persé een relatie wil hebben, maar het zou wel leuk zijn als je met iemand een hapje kan gaan eten of een keertje naar de film kan gaan. Als jullie nu een link of site openen (ik weet het goede woord niet), waarbij je iets van jezelf kan vertellen (niet alleen de doodsoorzaak van je partner), in welke provincie je woont en dat je een foto van jezelf kan toevoegen. Gewoon een lichtpuntje om naar uit te kijken. Want het is zo fijn om met een lotgenoot iets te delen. Je hebt aan een half woord genoeg.
Waarom geen enquête houden? Ik denk dat jullie versteld zullen staan hoeveel mensen dit zouden willen. Bert heeft zijn liefde gevonden. En misschien nog een paar mensen, wat natuurlijk heel erg fijn is voor ze.
En nogmaals, het is niet mijn bedoeling om wanhopig een relatie aan te gaan want het loopt toch zoals het lopen moet. Maar met iemand af en toe iets gezellig doen, ja, dat zou ik wel leuk vinden. En dat mag ook na 3½ jaar. Ik trek er wel op uit hoor. Ga met alleengaanden op wandelvakantie, doe dingen die ik vroeger nooit heb gedaan. Ga voor het eerst dit jaar skiën. Ik leer genoeg mensen kennen, maar niet die ene die er ook begrip voor heeft. Want dat is toch wel heel belangrijk dat men begrijpt waar je het over hebt.

Ik snap dat jullie hoofd er waarschijnlijk niet naar staat, nu Bert in het ziekenhuis ligt, maar ik moest het even kwijt. Ik wens jullie veel kracht en sterkte toe en hoop dat het met Bert goed komt. Ik vind hem heel erg moedig.
Dit stukje wat ik heb geschreven moet niet te wanhopig overkomen. Nu Bert in het ziekenhuis ligt, komen er veel twijfels bij mij naar boven. René had ook darmkanker met uitzaaiingen naar zijn longen, maar wij besloten toen om niet te opereren. Nu vraag ik me af, had hij misschien nu nog geleefd? Ieder ziektebeeld is natuurlijk anders, je kan het niet vergelijken. Maar toch.

Groeten,
Henny Verbeek; e-mailadres: hverbeek@kabelfoon.nl

Henny, het is inderdaad niet de opzet van de Draaikolk om als "datingbureau" te fungeren. Wij hebben onze handen al meer dan vol aan het draaiende houden van de Draaikolk en Bert's persoonlijke webplek "Langs de Vloedlijn". Dat neemt niet weg dat wij hebben gehoord dat uit het lotgenotencontact reeds tientallen relaties zijn voort gekomen (net zoals Bert en ik elkaar destijds via de Draaikolk hebben ontmoet) en het geeft ons altijd een warm gevoel om dat te mogen horen. Inmiddels hebben we al contact met elkaar gehad en heb ik jou onder meer gewezen op het bestaan van onze rubriek "Samen actief". Zodra jij ons jouw nadere gegevens hebt toegezonden (provincie en regio enz.) dan zullen wij jouw oproep in deze rubriek plaatsen. - Monique -

Mijn naam is Anne Teuben. Ik ben 48 jaar en "mijn Bert" is 51 jaar geworden. Ik was 17 en Bert 21 toen wij trouwden. We hoorden bij elkaar. Dat was in 1973. Hij is 30 december 2003 gestorven aan de gevolgen van darmkanker. Hij was al twee jaar ziek, tenminste, toen werd het geconstateerd.

Er is januari 2001 een tumor uit zijn darmen gehaald van 10 cm en hij heeft aansluitend een preventieve chemo-behandeling gehad en werd in juli "schoon" verklaard en daarna bleken er toch uitzaaiingen te zijn. Wij (ik heb het al die tijd over wij gehad, want zo was het ook) hebben het ziekenhuis naderhand heel veel van binnen gezien en allerlei chemo-behandelingen moeten doorstaan, maar de kanker was sterker. 1 November kreeg hij een ernstige bloeding die toen niet fataal is afgelopen en we hebben nog twee maanden Bert mogen verzorgen. Hij wilde thuis sterven en, zoals we altijd alles deelden, hebben we ook dit gedeeld. Het klinkt makkelijk in een zin, maar jullie begrijpen dat we hier heel veel over gehuild en gesproken hebben. Het was een hele moeilijke en gelijk ook een hele mooie tijd. Er waren momenten dat we intens gelukkig waren. Dit is iets wat je niet kunt indenken wanneer je het nog niet meegemaakt hebt.
Bert heeft heel veel pijn gehad, maar hij heeft niet van de gelegenheid gebruik gemaakt om eerder weg te gaan. Hij wilde zo lang mogelijk bij ons blijven (ons: onze vier zonen van 16, 21, 23 en 25 jaar en ik). Vanaf half november kon hij niet meer eten en nagenoeg niet drinken. Zijn streven was om de Kerst te halen en dat is hem gelukt. Onvoorstelbaar.
Ik mis hem verschrikkelijk en het is heel vreemd dat ik nog leef. Zo voelt het. Ik ben niet meer de persoon die ik was, die Anne is meegegaan met Bert. Er is nu een persoon over die maar wat aanrommelt en leeft per dag en het verwondert me dat ik niet voortdurend verdrietig ben en dat ik nog wel van lekker eten kan genieten en dat ik trots kan zijn als een van mijn jongens iets fijns of iets moois zegt of doet. Dat er sowieso nog positieve gevoelens zijn, wie had dat kunnen denken... Waarschijnlijk zorgt mijn Bert daarvoor, hij heeft beloofd bij mij te blijven wanneer ik hem nodig heb en hij is iemand van zijn belofte.
Ik schrijf hem bijna elke avond en dat voelt goed (gisterenavond overgeslagen en ik voel me schuldig, stom hè?).

Ik vond op het internet een prachtig gedicht dat me erg ontroerde en steun gaf. Het gedicht gaf precies weer hoe ik me op dat moment voelde. Ik vind nu de uitdrukking "overmand worden door verdriet" niet meer oubollig of overdreven. Ik weet niet wie het gedicht geschreven heeft, maar het idee dat anderen dat verscheurende verdriet ook dragen, geeft me op een vreemde manier steun.

Mezelf verloren

De contouren in het land vervagen in de mist, de schemer wordt verdrongen, de nacht wordt uitgewist.
In een doolhof van emoties is de tijd voorbijgegaan, dan loop ik naar de kamer waar jouw spullen niet meer staan.
Ik pak de eerste krant, ik blader er doorheen, en als ik koffie wil gaan zetten, zet ik te veel voor mij alleen.
Ik moet wennen aan de leegte die jij hier achterliet, ik had zoveel idealen, maar zonder jou heb ik ze niet.
In het hart van mijn gevoel zal ik je nooit vergeten, in het hart van mijn gevoel had ik kunnen weten, dat het leven zonder jou me breken zou vanaf de eerste dag.
Toch bid ik niet dat de pijn van het gemis wijken mag.

Mijn werk is blijven liggen, ik voel me uitgeteld, het lichaam lamgeslagen, als door de griep geveld.
In de alledaagse dingen schuilt een groot verdriet, ik moet opnieuw beginnen, maar zover ben ik nog niet.
Het Is net of ik mezelf verloren ben, het is net of ik de diepste dalen ken.
Zou ik met m'n wilskracht naar de hemel kunnen stijgen, de rotsen laten splijten om jou terug te krijgen?
In het hart van mijn gevoel zal ik je nooit vergeten, in het hart van mijn gevoel had ik kunnen weten, dat het leven zonder jou me breken zou vanaf de eerste dag.
Desondanks hoop ik dat ik, ondanks de pijn, toch leven mag.

(Red.: inmiddels is duidelijk geworden dat dit een lied is van De Kast getiteld "Hart van mijn gevoel")

Groeten, Anne Teuben; e-mailadres: famteuben@planet.nl

Weet je Anne, dat het hartstikke goed is wat jij doet? Het van je af schrijven van jouw gevoelens, bijvoorbeeld door het schrijven van brieven aan je man? Hopelijk lucht dat wat op. - Monique -

Hallo redactie van de Draaikolk,
Graag wil ik mijn gegevens sturen met de vraag of deze geplaatst kunnen worden in de rubriek "Ik denk aan jou".
Ik zou het fijn vinden om af en toe een berichtje te ontvangen van een lotgenoot. Zelf heb ik al diverse malen berichtjes verzonden. Ongeveer een jaar geleden heb ik eens iets geschreven. Ik lees geregeld de Draaikolk.

Met vriendelijke groeten,
Janny Nouwt-Boon; e-mailadres: jannynb@yahoo.com

Janny, jouw gegevens hebben wij in de rubriek opgenomen. - Monique -

Ik las vandaag het motto "Neem de tijd". Ik vind dat erg moeilijk, want ik heb geen tijd meer gekregen. Ik zal het even uitleggen.
Op 2 januari 2004 Is mijn man door een auto-ongeluk om het leven gekomen. Hij was pas 38 jaar oud en laat twee kinderen na: een meisje van 7 en een jongen van 1 jaar oud. Het laatste jaar hadden we een goed leven. We hebben veel moeite moeten doen om een zoon te krijgen. Na veel verdriet konden we nu gaan genieten; we hadden weer tijd voor elkaar. Nu, 16 maanden na de geboorte van zijn zoon, is de tijd op. Hoera! Vuurwerk! Het nieuwe jaar kan beginnen... Plannen om het huis nog even te verbouwen en om dit en dat nog te maken. Hij wilde nog zoveel doen. Die tijd is hem niet meer gegeven. Ook mij niet, want ik blijf achter met heel veel vragen die altijd onbeantwoord zullen blijven.

Op 2 januari werd ik om 8.00 uur uit bed gebeld door twee agenten die mij kwamen vertellen dat mijn man niet meer leefde. Hij was met de auto tegen een vrachtwagen aangereden en heeft dit niet overleefd. Dan leef je zelf in een roes en kan niets anders doen dan mee gaan naar het ziekenhuis en daar zien dat het echt waar is. Daarna heb je geen tijd voor je verdriet, want er moet zoveel geregeld worden. Daarnaast vraagt mijn jonge gezin al mijn aandacht. Nu, drie weken later, heb ik nog geen tijd voor mijn verdriet. En kan daar ook zeker geen tijd voor nemen. Mijn dochter heeft me nu erg nodig met haar verdriet en ik probeer haar zo goed als ik kan te helpen en schuif mijn verdriet naar de achtergrond. Wat vooral nu op de voorgrond staat, zijn echt de vragen. Wat is er gebeurd? Iets met zijn hart? (vorig jaar heeft hij een blackout gehad) iets in zijn hoofd of tóch in slaap gevallen? (iets wat ik zelf niet denk). Hij had nachtdienst gehad en was op weg naar huis.
Ik weet, deze vragen zullen nooit een antwoord krijgen, maar ik heb het er erg moeilijk mee.
Ik weet, dat alles zijn tijd nodig heeft en dat het ooit beter zal worden. De tijd zal het wel leren.
Ik had alleen graag tijd met hém gehad. Ik ben nu 33, moeder van twee kinderen en WEDUWE. In mijn belevingswereld ben je dat pas als je 80 bent, maar niet op deze leeftijd. Toch?

Ik schrijf waarschijnlijk een hoop onzin op, maar schrijven help me nu een beetje om het van me af te zetten. Ik weet dat u hier ook niets mee kan, maar toen ik het motto las dacht ik gelijk: ik wil nu geen tijd nemen, want die tijd is me afgenomen en kan niet meer terug gegeven worden.
U hoeft niets te doen; het opschrijven alleen is voor mij al genoeg. Dank u.

Groetjes, Diana van Etten; e-mailadres: ac.van.etten-schuuring@quicknet.nl

Niets geen onzin hoor! Maar, Diana, je hebt in ieder geval de tijd genomen om jouw gevoelens van je af te schrijven. En je hebt de tijd genomen voor het bezoek aan de Draaikolk. En dat is exact wat ik bedoelde met "het nemen van de tijd": voor alles wat je denkt dat nodig is om jouw grote verlies te kunnen verwerken. - Bert -

Goedemiddag,

Mijn naam is Nicolle Daemen. Ben geboren op 11 juni 1973. Mijn echtgenoot heet Pascal Daemen en is op 18 december 2003 plotseling overleden tijdens zijn werk aan een hartstilstand. Hij was 31 jaar. We hebben een dochtertje van 6 jaar en heet Lincy. Ik hoop dat ik via deze website in kontakt kan komen met meerdere mensen die dit is overkomen. Het is nog kort, maar ik hoop toch dat ik dit met meerdere mensen kan delen.

Groetjes en tot schrijfs,

Nicolle Daemen; e-mailadres: pascal@pascaldaemen.demon.nl

Dag Nicolle, Allereerst willen wij jou hierbij ons medeleven betuigen met het enorme verlies van jouw echtgenoot Pascal. Ongelooflijk, een hartstilstand op zo’n jonge leeftijd! Wij wensen jou en Lincy heel veel kracht toe om dit te kunnen verwerken en wij hopen dat de Draaikolk jou hierbij wat tot steun zal zijn. Zoals afgesproken hebben wij jouw gegevens ook opgenomen in de Mailbox onder "hart- en vaatziekten". - Monique -

Een parel die nu alleen maar haar tranen laat zien

Mijn naam is Trudy van Antwerpen. Vorig jaar is voor mij afschuwelijk geweest. Eerst stierf mijn vader op 6 maart, hij was 88. Op 2 april mijn hond, die 14 jaar was, in laten slapen.
Toen kwam die verschrikkelijke ochtend van 5 juni 2003. De avond ervoor was mijn man niet lekker geworden, maar hij zei dat het wel weer ging en we zijn naar bed gegaan.
De volgende morgen vroeg was hij gewoon opgestaan om naar zijn werk te gaan, maar ik merkte iets aan zijn manier van doen. Ik zei nog tegen hem of hij nog wist dat hij gisterenavond niet goed was geworden en ja, dat wist hij nog. Waarop ik zei dat hij zo niet naar zijn werk kon gaan, maar eigenwijs als hij was zei hij nog dat hij dat zelf wel uit kon maken.
Nog geen drie minuten later zakte mijn man in elkaar en ik voelde gelijk: dit is afgelopen! Ik heb geschreeuwd: nu ben ik alles kwijt!
In het ziekenhuis constateerden zij een hersenbloeding en hij werd hersendood verklaard.
Nog steeds huil ik iedere morgen en avond. We waren net weer samen. Onze jongste zoon was 1 januari 2003 gaan samenwonen.
Waren plannen aan het maken. In april hadden we nieuwe meubels gekocht. Daar moet ik nu alleen van genieten. Soms blijf ik het zo oneerlijk vinden. Hij was zo gezond als wat. Sportte altijd, had tweede dan karate, gaf les aan kinderen en was ook in het verenigingsleven actief.

Hij was de liefde van mijn leven. Hij kwam bij mij in de straat wonen en we zagen elkaar en het klikte gelijk. Bij onze verlovingsringen kregen we een parel en daarom de titel boven dit verhaal: "Een parel die nu alleen maar haar tranen laat zien."

Trudy van Antwerpen, e-mailadres: adsl277011@tiscali.nl

Misschien heb ik het al doorgegeven, maar mijn nieuwe e-mailadres is: elly@laip.nl
Ik heb het oude ook nog een tijd aangehouden, dus als ik het niet heb doorgegeven dan was dat niet zo erg, maar nu zijn we weer up-to-date. Ik sta bij jullie als Elly Krijgsman, geboren 5 januari 1947. Echtgenoot verloren aan aneurysma op 6 november 2001.
Ik kan er nu aan toevoegen: nieuwe vriend en partner Guus sinds 28 april 2002 is nu plotseling uit mijn leven weggerukt op 15 januari 2004. Wij zijn precies 1 jaar, 8 maanden en 15 dagen bij elkaar geweest en woensdag aanstaande is de crematie. Ik voel van binnen een soort wanhoop en leegte en verwarring; ik kan het niet beschrijven.

Op straat voor een winkel is hij plotseling in elkaar gezakt. Omstanders belden een ambulance en hij is meteen naar het Academisch Ziekenhuis Erasmus hier in Rotterdam gebracht. Hij was al buiten bewustzijn. Ik ben meteen met een taxi naar hem toe gegaan toen ik werd opgeroepen, maar hij was al buiten bewustzijn. Hij was orgaandonor en dat geeft een patiënt meteen en andere status. Hij werd zo lang mogelijk "beademd" en zo, maar de hersenactiviteit werd steeds minder. Hij had een grote bloeding in de hersenen. Zijn dochter was er een kwartiertje later, zo van haar werk gereden door een collega, en mijn zoons en schoondochter zijn gekomen. Wij begonnen nu net een familieband op te bouwen.
Het was vreselijk. Alles, zijn sterven, het wachten, maar deze keer was ik bij mijn geliefde man en de vorige keer niet en ik was vastbesloten hem niet alleen te laten. En zo gebeurde dus. De stekker ging eruit en hij ging sterven... en daarna gelijk naar de operatiekamer. En daarna werd hij weer aan ons teruggegeven.
Weet je, ze doen het heus heel keurig en tactvol en zo, maar wat is het zwaar. Dat heb ik ook wel tegen die mevrouw gezegd. Zo'n codicil is zo ingevuld, maar voor degenen die er bij zijn is zo'n overlijden extra zwaar. Een troost is, dat er iemand is in ons landje, die nu weer levensverwachting heeft. Misschien tien of vijftien jaar.
Ik had ook zo graag nog tien jaar met mijn Guus gedaan. Als ik 65 ben, Guus, dan kan ik het denk ik wel alleen. Dan word ik gewoon een leuk oud wijf met vriendinnen en kinderen en kleinkinderen en dan hoef ik niet meer zo nodig. Maar ik ben pas 57 geworden! Ik vind het leven zo oneerlijk! Heb ik weer een fijne man, moet ik hem weer verliezen…

Daar zit ik dan, aan mijn computertje mijn frustratie en verdriet van mij af te schrijven. Bij mensen die zelf ook hun portie hebben. Ik ga later lezen in de Draaikolk en misschien schrijf ik nog wel. Ik ben net klaar met mijn toespraak voor de plechtigheid. Of ik hem zelf voor kan lezen weet ik nog niet, maar ik ga het proberen.
Een steen ligt er op mijn hart. Slecht nieuws had ik al zo veel vorig jaar: van een vriend en van familie. Wanneer wordt het beter? Of moeten we maar zoeken naar de zonnestraaltjes tussen de buien door? Ik moet sterk zijn. Ik heb nog steeds mijn bedrijf, mijn zoons en ik ben nog gezond.
Waarom mocht ik hem nou niet een beetje langer hebben? Wat heb ik dan zo fout gedaan? Hoe moet ik nou verder?

Elly Krijgsman; e-mailadres: elly@laip.nl

Lieve Elly,
We leven ontzettend met je mee en woorden schieten hier echt tekort… Het enige wat we kunnen zeggen is, héél veel sterkte en kracht om ook dit verlies te kunnen dragen. - lieve groeten van Bert en Monique -

Lieve Bert en Monique,

Dank jullie voor de mooie kaart met de beroemde klok uit Praag. Het gedicht "Tijd" past hier net zo goed bij als bij het nieuwe jaar. Toen ik, na een drukke periode, weer tijd nam voor mezelf las ik in de vernieuwde Draaikolk dat jullie weer met een slecht bericht het jaar ingaan. Vreselijk voor jullie want jullie geluk is zo verdiend en ik wens dat dit nog heel lang mag duren. Wat een zegen, Bert, dat Janny je een richtlijn meegeeft:"Neem de tijd..." Kun je iets mooiers voorstellen?

Het is deze week drie jaar geleden dat mijn man, Benno, een dag na zijn 53e verjaardag overleed. Na een zwarte en vooral zware periode gooide de Draaikolk mij de life-line toe. Ik leerde lotgenoten kennen en Adri, een lotgenoot, bleek voor mij de levenslijn te zijn. Geluk dat ik nooit meer dacht te voelen. Het gebeurt en jullie kennen dit gevoel.
Het jaar 2003 was voor ons heel emotioneel maar o, zo goed. Adri werd mijn tweede echtgenoot. Samen verder leven met onze kinderen die uitgevlogen zijn maar met Kerst en Oud en Nieuw bij ons waren omdat ze graag samen wilden zijn. Wat een rijkdom. Adri heeft zijn werkzame jaren afgesloten na een dienstverband van 40 jaar. Ik ben na een conflict met mijn werkgever in de WW beland en samen hebben we nu de tijd, nemen de tijd en genieten we daarvan.
Zaterdag reden we langs Barneveld en spraken over de bijeenkomst van de Draaikolk in 2001 (over het inhalen van Sinterklaas die dag en over onze emoties toen). We besloten te stoppen en een hapje te eten. Het restaurant was overvol. Vooraan zaten een man en een vrouw en ineens herkende Adri ze. Het waren Herma en Willem, kennissen en lotgenoten die elkaar ook via de Draaikolk hebben leren kennen. Onze tafel werd vol, zoals Willem zei: "we zitten met z'n achten aan tafel". Toeval, dat wij daar nu net stopten? Nee, het is ons lot. Het wijst ons steeds weer op ons "vorige leven" en dat voelt goed. Met onze eerste partners hadden we 30 jaar gedeeld; wij moeten nog zoveel inhalen.

Ik wens onze lotgenoten een jaar toe waarin plaats is om warmte te ontvangen en te geven; waarin tijd genomen kan worden om te herinneren zodat op die herinnering weer iets moois gebouwd kan worden.

Knuffel van Gerdi Leussink; e-mailadres: gerdileussink@zonnet.nl

Hallo Bert en Monique,

Bedankt voor het plaatsen van het artikel ("Het helpt, jezelf af en toe een schouderklopje geven", red.) en voor de perfecte manier waarop jullie de essentie eruit hebben gedestilleerd. Ik vind het heel erg fijn dat ik er diverse reacties op heb gekregen. Ik wens jullie alle goeds voor 2004. Ik ben het heel erg eens met jullie motto. Zelf ervaar ik dat als een spanningsveld. Aan de ene kant de ervaring hoe broos en kort het leven kan zijn, en er daardoor met volle teugen van willen genieten, aan de andere kant de pijn die dat soms verhindert en de wetenschap dat de verwerking tijd kost.
Als ik 'inspiratie "heb, stuur ik nog wel een keer een artikeltje op. Het kan zijn dat het misschien te spottend of te ironisch is... het ergens de draak mee steken is vaak mijn manier van verwerken. Als het niet goed is... of niet kan... gewoon laten weten. Nogmaals heel veel succes met alles!

Groetjes Yvonne Vaes; e-mailadres: y.vaes@chello.nl

Lieve Monique en Bert,

Het is eventjes geleden dat ik jullie "strand" nog eens bezocht. Wat drukke dagen al niet doen. Ook een teken dat het vrij goed gaat met mij. Ik las jouw dagboek, Bert. Ik denk dat ik niet kan voelen hoe jullie je voelen. Ik kan alleen maar 'weten' en 'geloven'.

Mag ik ook even mijn vreugde delen? Ons tweede kleinkind wordt vandaag 7 weken. Heel druk met twee kleinkinderen. Vorige zondag zijn de kindjes gedoopt.
Onze dochter verwoordde het gemis van haar papa in een welkomstwoord:

Aan jullie en al die lieve mensen die pijn, angst, verdriet moeten verwerken, wens ik een 'stukje paradijs van boven '; een 'weten' dat je geliefde de weg met je mee gaat.

Een hartelijke groet,
Monique Roosen; e-mailadres: moniqueroosen@yahoo.co.uk

Beste Monique en Bert,

Na maandenlang regelmatig op jullie fantastische website gekeken te hebben, heb ik eindelijk de moed opgepakt jullie een berichtje te sturen. Mijn man Ton is 31 mei 2003 plotseling aan een hartstilstand overleden. Die dag waren we nog gezellig met zijn broer in Rotterdam uit geweest. Bij de laatste metro-halte zei Ton dat hij pijn in zijn maag had. We waren bijna bij mijn zwager thuis. Daar in de tuin kreeg hij een hartstilstand. Ik heb zijn laatste adem nog gevoeld en hij stierf in mijn armen, 50 jaar jong. Ik begrijp er helemaal niets van. Ton was zo gelukkig met alles wat hij deed, en was vol met plannen voor de toekomst. Het leven was één groot feest. En nu is er niets meer... moet ik maar mijn leven weer zien op te pakken. Ik worstel enorm met het aanvaarden van zijn overlijden. Jullie motto voor 2004 'neem de tijd' is voor mij dan ook heel belangrijk. Na bijna 27 jaar getrouwd te zijn, kun je je leven niet zomaar opnieuw richting geven. Met de Kerst ontving ik een gedicht dat ik graag met jullie wil delen:

Ik hoop dat deze website lang blijft bestaan. Het heeft mij zeker enorm geholpen om door moeilijke uren heen te komen. Ik wens iedereen heel veel sterkte toe.

Anja Kapiteijn; e-mailadres: anja_kapiteijn@nl.ibm.com

Als er iets is wat onontbeerlijk is om het overlijden van je liefste te kunnen bevatten, dan is dat wel het verstrijken van de tijd. Niet door in lijdzaamheid af te wachten totdat de pijn "over" gaat, maar door stil te staan bij alles wat jullie voor elkaar hebben betekend. Dat gaat niet in één keer en ook niet zonder pijn, daarvoor hebben onze partners te veel voor ons betekend. Maar het is diezelfde pijn, en al die overige verwarrende gevoelens die steeds om voorrang strijden en waarvoor we het liefst zouden willen wegrennen, die ons in de loop van de tijd uiteindelijk verder zullen helpen bij het aanvaarden van ons verlies. En Anja, hopelijk zullen ook bij jou de gevoelens van liefde en dankbaarheid dan overblijven. - Monique -

Beste Monique en Bert,

Ik hoop dat het goed met jullie gaat. Vooral met Bert zijn gezondheid.
Zoals jullie al schreven, heb ik ontdekt dat je zelf actie moet ondernemen om in contact te komen met andere mensen. Alleen een naam in de Mailbox is niet voldoende heb ik gemerkt. Bovendien vind ik het zelf moeilijk een keuze te maken uit de lange lijst met namen wie ik graag wil benaderen. Daarom wil ik graag een oproep plaatsen voor Samen Actief. Bijgaand mijn tekst. Ik hoop dat deze zo geplaatst kan worden. Bedankt alvast.

Hartelijke groeten,
Ida Sipkes-Dijkstra; e-mailadres: ida@sipdyk.demon.nl

Ida, jouw oproep hebben wij geplaatst. We hopen dat het jou wat reacties zal opleveren. - Monique -

11 Januari, onze trouwdag, 30 jaar zou het vandaag zijn...

Er werd gevraagd waar ik mee heb geworsteld tijdens het rouwen om mijn man Lukas. Geworsteld heb ik met God, met mijn woede, met mijn machteloosheid.
Hoe ging ik er mee om? Schrijven, lezen, wandelen, vluchten.
En dan tóch het verdriet durven aangaan, met je gevoel er doorheen gaan. Het uitschreeuwen van je ellende. Huilen van angst tot je van vermoeidheid in slaap valt. Bang om jezelf niet weer te vinden. Lopen in een wereld die je niet kent. Ik was in alles heel open, maakte het mijn omgeving niet gemakkelijk.
Hulptroepen ingeschakeld: Humanitas, psycholoog, maatschappelijk werk. Heftig op zoek naar handvaten; ik was mijn houvast kwijt. Die handvaten kreeg ik al vrij snel aangeboden: mijn werk, persoonlijke begeleiding door Humanitas, de Draaikolk, hulp van kinderen, vrienden en uit onverwachtse hoek. Er werd mij weer structuur geboden door deze mensen. Ik greep het met beide handen aan. Ik wist, dit kan ik niet alleen. Op zoek naar lotgenoten, de mailbox van de Draaikolk. Er was veel herkenning, maar soms ook helemaal niet.
Door dit alles en de strijd met God ben ik mijn zegeningen gaan zien. De kracht en de gezondheid die ik ontvang, want een goede gezondheid is een voorwaarde om dit alles door te maken. De goede omstandigheden waarin ik leef. Vrienden die trouw blijven. Nieuwe vrienden gemaakt. Ik ben daar heel dankbaar voor.
Nu ben ik zo ver dat ik kan zeggen: "ik heb het geaccepteerd". Dat houd voor mij in, dat ik leef met het verdriet, de heimwee, het gemis. Het hoort bij mij. Het is mijn rugzakje.

Nu twee jaar verder, moet ik leren écht alleen te leven; mijn jongste zoon heeft het nest verlaten. Ook nu ben ik vol goede moed dat dit gaat lukken.
Als ik dit zo schrijf en terugkijk word ik toch best weer emotioneel en als er iemand komt te overlijden wens ik hen altijd heel veel moed toe. Want er is moed voor nodig om het allemaal door te maken.

Anja Rengers-Mellies; e-mailadres: anjarengersmellies@wanadoo.nl

Anja, bedankt dat jij jouw ervaringen met ons hebt willen delen. En dat nog wel op deze extra moeilijke, maar ook dierbare dag voor jou. - Monique -

Het volgende gedicht komt uit het boekje 'Dichterbij'. Dit is een gedichtenbundel dat op initiatief van de geestelijke verzorgers van het Diaconessehuis Leiden tot stand is gekomen met hulp van de Stichting Wijnaendts Franken/Boekee Steunfonds. Het gedicht is geschreven door wijlen dhr Jan Schlatmann; hij was patiënt van het Diaconessehuis.

Dit gedicht is door mijn moeder voorgedragen op de crematie van mijn man Willem. Op de momenten dat ik een dip heb, vind ik het fijn om de geluidsopname te beluisteren van de ceremonie. Daar staat dus ook dit gedicht op. Misschien dat er ook anderen zijn die er wat aan hebben. Ton, dit gedicht is ook voor jullie.

Groetjes, Jacqueline Blom; e-mailadres: jacqueline.blom@hetnet.nl

REACTIES binnengekomen in februari 2004:

19-02-2004

Hallo Bert en Monique,

Het gevoel van "het leven heeft voor mij geen toekomst" is heel vaak bij mij. Bijvoorbeeld wanneer ik anderen hoor plannen maken waarheen en wanneer ze op vakantie zullen gaan. Ik moet er niet aan denken om zonder Jan op vakantie te gaan. Op 13 november 2003 is Jan gestorven en tegelijkertijd mijn toekomst.
Wanneer mijn vriendin iets nieuws koopt voor in haar huis voel ik dat ik nooit meer iets nieuws voor in huis wil kopen, want dat zal ik dan alleen moeten doen. Ik wil alles bij het oude laten, heb niet de moed om iets te veranderen. Ik leef bij de dag, want ik kijk liever niet verder. Ik heb al genoeg aan de pijn van vandaag. Maar toch, diep in mijn hart, voel ik kracht en de wil om te leven, niet overleven maar echt met passie leven. Genieten, lachen, vol energie en inspiratie. Dansen, rennen, bewegen en zingen, ik kan er zo naar verlangen. En diep van binnen weet ik dat die tijd weer komt, ik weet dat ik sterk genoeg ben om door deze zware rouwtijd heen te komen en dan weer mag gaan leven. Dat is mijn houvast en daar word ik in geïnspireerd door Jan, omdat hij vanuit de andere dimensie waar hij nu leeft nog altijd heel dicht bij mij is. Hij laat dingen gebeuren, hij helpt mij, hij steunt mij. Hij houdt van mij en vanuit onze liefde voor elkaar kan ik groeien: van overleven naar leven.

Lieve groetjes,
Ellen Spaan; e-mailadres: ellenspaan@tiscali.nl

Ellen, er komt vast weer een moment waarop die sluimerende levenskracht weer aan de oppervlakte zal komen drijven, maar niet eerder dan wanneer jij daar klaar voor bent. - Monique -

Hallo Bert en Monique,

Ik zag bij reacties van lotgenoten het "gedicht" staan dat Anne Teuben had gevonden op internet. Dit is echter geen gedicht, maar een plaat van De Kast, genaamd "in het hart van mijn gevoel". Wij hebben deze plaat gedraaid op Willy zijn crematie en het is inderdaad een heel toepasselijke tekst. Wilde jullie dit even laten weten.

Groeten, Ina Bolt; e-mailadres: wbolt622@freeler.nl

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren