Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (7)
vanaf januari 2003

REACTIES binnengekomen in januari en februari 2003

Beste Draaikolk medewerkers,

Wat fijn dat er een site is zoals de Draaikolk! Ik heb behoorlijk lang geaarzeld met het via internet zoeken naar lotgenoten, laat staan dat ik ook nog zou reageren, maar deze site spreekt mij heel erg aan. Ik heb mijn man verloren in november 2000 aan endeldarmkanker.De huisarts (en wij ook) dachten dat hij leed aan een hardnekkige vorm van aambeien! Hij heeft daar ongeveer anderhalf jaar mee gesukkeld en werd toen ernstig ziek. Zijn hele lichaam bleek aangetast met uitzaaiingen. Binnen drie weken, nadat ze dat ontdekten, is hij overleden. Ik en onze twee dochters bleven volkomen ontredderd achter. Wat er dan met je gebeurt lijkt inderdaad erg veel op in een draaikolk terechtkomen.
Het verhaal wordt wel erg lang zo, maar ik heb de behoefte even iets over mijn situatie te vertellen ter introductie.Dus bij deze.
Ik zou graag opgenomen willen worden in jullie mailbox.
Annemiek van de Spek, e-mailadres: annemiekvanderspek@hotmail.com

Beste Annemiek, fijn dat je uiteindelijk toch hebt gereageerd. En jouw verhaal is niet lang hoor, maar helaas wel herkenbaar. We wensen je veel sterkte toe en hopen dat je veel contacten zult hebben met lotgenoten. We hebben jouw gegevens opgenomen in de Mailbox. -Bert-

---

Reactie n.a.v. artikel "Vertel over jouw nieuwe relatie"

Ik wil graag reageren op al die mensen die gereageerd hebben op jullie oproep: "vertel over jouw nieuwe relatie". Het is heel jammer dat de meeste zich niet bekend kunnen of mogen maken en dat diegenen die het wél doen toch zoiets hebben van "sorry". Waarom?, vraag ik mij af. We hebben al zoveel verdriet gehad, en nóg. En wie bepaalt er dan ook nog wanneer wij wel en niet open mogen staan voor een ander?
Ik ben nu drie en een half jaar weduwe. Misschien doe ik het wel verkeerd. Ik blijf hangen in een hoop dingen van het verleden, zoals: "zou hij dit ook zo doen?" of "zal hij dat leuk hebben gevonden"? Hoe weet je nu wanneer je het goed doet?; daar zijn echt geen boeken voor.
En ik heb dan wel een dochter en familie om mij heen, die hopen dat ik nog eens een leuke man tegen kom, maar dan moet je er wel open voor staan en dat komt bij mij nú pas´, of al, het is maar hoe je er zelf over denkt.
En natuurlijk heb ik ook gemaild op de Draaikolk maar omdat praten mij gemakkelijk afgaat dan schrijven, krijg ik daar niet veel respons op terug. Toch vind ik het nog steeds fijn dat dit bestaat en kijk er altijd weer naar uit.Verder hoop ik dat het met iedereen goed gaat en wens ik jullie allemaal wat meer rust en sterkte toe.

Adrie van Soldt, e-mailadres: adrie.van.soldt@12move.nl

Lieve Adrie,
We weten inderdaad niet wanneer en óf we het goed doen. We kunnen niet meer dan ons best doen onder de omstandigheden. En de een heeft nu eenmaal meer bagage in z'n rugzak mee te torsen dan de ander.
Als dierbare vriendin van ons zijn we er de afgelopen jaren getuige van geweest hoe kranig jij je door deze moeilijke tijd hebt heen geworsteld, in jouw eigen tempo. Het feit dat je nu begint open te staan voor de mogelijkheid van een nieuwe relatie betekent dat je Ed aan het loslaten bent. Dat neemt natuurlijk niet weg dat hij een heel speciaal plekje in jouw hart zal blijven innemen. Maar jij moet weer verder en dat lukt! - liefs van Monique (en Bert) -

Het leven gaat door, maar het heeft zijn kleur verloren.

Hilde Gooijer e-mailadres: hildegooijer@hotmail.com

Beste Hilde, we leven met je mee. Rouwen is heel veel pijn in je hart voelen. Maar ook al is dat niet zo maar verdwenen, langzaam maar zeker zal er ooit weer kleur in jouw leven komen. Echt! Heel veel sterkte gewenst de komende tijd. -Bert-

Hallo allemaal,

Na veel wikken en wegen toch maar een reactie. Waar te beginnen weet ik niet, het gaat om het verlies van mijn partner. Zoveel emoties zijn herkenbaar. Mijn maatje is afgelopen juli, na 7 maanden behandeling van Non-Hodgkin, op 31 jarige leeftijd overleden. Maar hiervoor was er eerst dit.
Juli 2001 kreeg mijn 65 jarige vader te horen dat hij leverkanker, zonder uitzicht had. Hij heeft dankzij chemo nog 10 maanden mogen leven.
Dit was al een verwoestend bericht, dacht ik. Tot december 2001. Mijn vriend was al ziek, hoesten en hij had klachten. Na allerlei onderzoeken kwam er uit dat hij Non-Hodgkin had. Een ernstige vorm van kanker, maar te behandelen volgens de artsen.
Nou, wat voor een Kerst heb je dan, met een vader die geen enkel uitzicht heeft en een vriend, met nog zo'n....ziekte, ik zal het woord niet noemen ondanks dat we het in de advertentie en de rouwbrief wel gebruikt hebben.
Van de 7 maanden die Richard nog geleefd heeft, heeft hij er 7 tegen gehad, en ondanks al die tegenslag wel zo ontzettend hard geknokt.
Als er iemand wilde leven was hij het wel. We hebben ook de enorme overtuiging gehad dat hij hier doorheen zou komen. In mei 2002 overleed mijn vader op hemelvaartsdag. Ondanks het enorme ziek zijn, en ik kon het begrijpen als hij thuis was gebleven, ging Richard toch met me mee naar de begrafenis. Hoeveel respect en liefde kun je hebben voor iemand, hè?
Een week na de begrafenis van mijn vader kregen we te horen dat er geen behandeling meer was. We moesten maar een vakantie gaan boeken.
We wilden en konden dit natuurlijk niet accepteren. Dus na speur en zoekwerk van de oncoloog, toch weer een andere kuur proberen. Dit betekende een opname van 4 dagen, kuren en dan naar huis. Deze 4 dagen werden 7 weken, met onderbreking van een weekend. Richard was er op een gegeven moment van overtuigd dat hij het ziekenhuis niet meer uit zou komen, dus toen heb ik hem, met sondevoeding en thorax-drain en al naar huis gehaald. Om hem te laten zien dat hij erin moest blijven geloven.
Twee weken daarna is hij ten gevolge van de nieuwe kuur en totale verzwakking van zijn lichaam overleden.
Tja, ik kan blijven schrijven over dit enorme verlies, vandaag de 18e, is het vier maanden geleden.
Het is een mensenleven terug, zolang lijkt het, maar het is ook als de dag van gisteren, en dit zal het waarschijnlijk nog heel lang blijven. Ik hoef niet te vertellen hoezeer ik hem mis, dat is wel duidelijk en geldt voor iedereen op deze site, dus daar ga ik verder niet over uitweiden. Duidelijk wil ik wel zeggen dat ik zo trots op hem ben en blijf.

Ik moet er toch een eind aan maken, dit is een veel te lang verhaal, maar wanneer je begint met schrijven, houd je niet op.

Ik wens iedereen het allerbeste,
Marion, e-mailadres: m.vanlith3@chello.nl

Beste Marion,

Het maakt niet uit dat jouw verhaal wat lang is (valt trouwens wel mee). Belangrijker is dat je jouw verhaal hebt verteld. Er over praten (en schrijven) is een belangrijk onderdeel van het verwerken van het grote verlies. We wensen je heel veel sterkte. -Bert-

Geachte redactie,

Wil graag even kort reageren op het verhaal van Arie "Mijn Schuld". Heel dapper van Arie dat zij haar verhaal heeft geschreven. Het is zeker waar dat je nergens iets kan vinden over het probleem "Het schuldgevoel bij verlies van dierbare" Wil haar via deze weg laten weten dat ik zeker denk dat het op deze (geweldige) site thuis hoort. Ik heb ook een mega schuld gevoel en was blij, Arie, om jouw verhaal te lezen. Het was zo herkenbaar en het is zo moeilijk om ermee te leven. Was begonnen om mijn verhaal op te schrijven om ook jouw te laten weten en voelen dat je niet alleen bent. Mijn verhaal komt eraan maar wilde wel even kort reageren om je dit te laten weten.
Heel veel sterkte,
Denise, e-mailadres: deniserossbach@wanadoo.nl

Beste Denise, ik zie dat verhaal van jou graag tegemoet -Bert-

Beste Bert en Monique,

Graag wil ook ik jullie bedanken voorjullie ontzettend waardevolle Draaikolk. Het lezen van jullie tijdschrift heeft mijn het afgelopen jaar zeer gesteund en geholpen. Ik zal niet lang uitwijden over dingen die voor jullie al te bekend zijn, maar ik heb veel herkenning gevonden op allerlei fronten en niveau"s. Zelf verloor ik mijn man Bart op 5 november 2001 aan slokdarmkanker. Hij was toen 45 jaar en ik 33. Waren bijna 12 jaar samen.
Graag zou ik met mijn gegevens in de mailbox worden opgenomen. Ik zal mijn gegevens hierbij voegen en hoop dat dat voldoende is.
Tenslotte wil ik jullie heel veel kracht toe wensen en hoop op spoedig herstel voor jou Bert.

Met vriendelijke groeten,

Hermien de Zwart, e-maildres: nhm.dezwart@hccnet.nl

Bedankt! -Bert-

REACTIES binnengekomen in maart en april 2003

Hallo Bert en Monique,
Regelmatig surf ik even naar jullie site om even onder lotgenoten te zijn. Vandaag heb ik maar eens de moed verzameld om daadwerkelijk naar jullie te mailen. Ben namelijk niet zo'n held in schrijven. Maar helden op sokken moet je ook hebben, toch?
Op 24 januari 2003 is mijn leven drastisch veranderd. Die dag ben ik, na een zeer drukke dag op het werk, vroeg naar bed gegaan om wat bij te komen van een al lange, drukke en chaotische tijd. Totdat de politie mij die avond het vernietigende bericht bracht dat Wilfred, mijn partner, op de A28 was verongelukt. Je hele wereld stort op dat moment in. Al je toekomstplannen, dromen vallen in het niets. Je bent je maatje kwijt. Ik vind het wel moeilijk om door te gaan, maar je moet. Je bent zelf nog jong en weet ook niet wat er nog te verwachten valt in het leven.
Misschien maar goed ook. Het kan natuurlijk nog altijd erger.
Met veel bewondering heb ik gelezen hoe Bert nu strijdt tegen zijn ziekte. Ik wens je heel veel sterkte hierbij. Hopelijk mag de zon binnenkort weer aan je strand schijnen.
Groetjes Simone Visser, e-mailadres: simone.visser@hccnet.nl

Hallo Simone, bedankt voor het feit dat je de moed hebt gehad om te schrijven. We weten allemaal wat je doormaakt en wensen je heel veel sterkte toe. Bedankt ook voor je goede wensen. Het gaat al een stuk beter met me. -Bert-

---

Hallo Bert en Monique,
Allereerst wil ik jullie heel veel beterschap en sterkte wensen in deze moeilijke tijden. Voor mij is het nu ruim twee jaar geleden dat Marion overleed, en de pijn blijft toch wel aanwezig. Wat een ontzettend mooie website hebben jullie toch en wat goed dat dit er is!
Dankzij de Draaikolk vond ik mijn oude buurmeisje uit onze studententijd terug, maar helaas, wat tot een fijne relatie leek uit te groeien, lijkt nu door onzekerheden en twijfel op niets uit te lopen. Wel heel veel wederzijds begrip... Maar goed, mocht het ooit toch weer beter gaan, laat ik het ook weten.
Ik hoop dat het jullie goed gaat.
Met vriendelijke groet, Hans de Geus, e-mailadres: hj.degeus@quicknet.nl

Beste Hans, bedankt voor je complimenten. En we hopen voor je dat het toch nog goed komt. Met ons gaat het weer goed, dank je voor je medeleven. -Bert-

Beste Bert en Monique,

Met verbijstering heb ik het verslag van je ziekte gelezen. Ik reageer hierop omdat je dikwijls verzwelgt in je eigen verdriet van het alleen zijn. Je beseft soms niet als mensen weer het geluk gevonden hebben, dat dit ook weer wreed verstoord kan worden. Moedig ook dat je anderen deelgenoot maakt. Ik denk ook wel dat een mens die zo van schrijven houdt het op deze manier moet doen.
Ik ben een regelmatige bezoeker van de Draaikolk en dan besef ik telkens weer dat ik niet alleen ben met mijn verdriet.
Weet je, ik heb ook altijd het gevoel gehad dat verdriet en de pijn die je voelt om het verlies van je geliefde, iets is dat niemand kan begrijpen die het niet zelf heeft meegemaakt. Ik hield zo verschrikkelijk veel van hem. De mensen die zeggen dat het een plaatsje in je hart krijgt, zeggen maar wat. Het was mijn geliefde, mijn minnaar, mijn balans.
Het is nu al weer twee en half jaar dat ik alleen verder moet. Mijn leven is vechten om het gezellig te maken, om te kunnen genieten van kleine dingen. Het lukt wel hoor, met ups en downs. Maar de heimwee blijft. En de dromen ook. Die zijn vaak ook te erg. Ik moet ook zoveel leren. Jij bent er nog. Ook voor je kinderen en voor je vrouw. Vecht Bert, je kan nog niet gemist worden in dit nieuwe leven. En Kreeft is geen kanker. Kreeften zijn gevoelige mensen, zeer creatief en ze hebben een hele grote schaar, of een hand die alles bij elkaar wil houden, vast wil houden. Denk ik? Toch? Sterkte voor jou en Monique.
Emmy Robbemont-Mol, e-mailadres: emmy.robbemont-mol@hetnet.nl

Beste Emmy, bedankt voor je opbeurende woorden. En vechten heeft inderdaad zin: het gaat relatief weer erg goed met me. En je hebt gelijk wat de Kreeften betreft! -Bert-

Hallo Bert en Monique,

Het is eindelijk de eerste keer dat ik je dagboek in ,,Langs de vloedlijn" goed heb gelezen en ik wil jullie allebei alle goeds en geluk toewensen. Ik ben er van onder de indruk.
Ik ben een trouwe Draaikolkbezoeker en heb er ook veel steun aan gehad en heb dat nog. Ik heb vorig jaar ook een zware operatie gehad, wat gelukkig goed is afgelopen en heb toen ook op de uitslag moeten wachten. De kinderen hebben me toen goed gesteund. Maar wat ik jullie eigenlijk wil laten weten, toen ik las over jullie geluk samen, is het volgende. Ik vroeg me vaak af of dat kan: gelukkig worden als je verdriet hebt. Ik heb nu dat geluk ook gevonden en het is goed en fijn en ik mag nog steeds mijn verdriet hebben om Jan, maar ik ben tevens blij dat ik nog echt weer van iemand kan houden. Ik moest dit even kwijt aan jullie. Heel veel groeten van Anny Thielen, e-mailadres: a_thielen@hetnet.nl

Beste Anny,
Wat fijn dat het zo goed met je gaat en dat ook jij weer nieuw geluk hebt gevonden. We wensen je het allerbeste! -Bert en Monique-

Hallo Bert en Monique,

Wat fijn dat het weer wat beter gaat met Bert. Heb heel veel aan jullie gedacht.
Na ruim 15 maanden van de dood van mijn Gerrit moet ik zeggen dat het met mij ook eindelijk beter gaat. De omgeving vond het altijd al wel goed met me gaan. "Wat doe je het goed" en "wat zie je er goed uit", kreeg ik vaak te horen. Maar dat is de buitenkant. Met de binnenkant ging het afgelopen winter héél moeilijk. Maar dat zien de mensen niet. Daarom ben ik zo blij met lotgenotencontact, want lotgenoten begrijpen het!!! Ik heb aan twee rouwgroepen deelgenomen en daar heb ik fijne contacten aan overgehouden.
Ik sta op de Draaikolk ook bij reacties van lotgenoten in september 2002. Daar had ik een reactie op de brief van Ellen Koorndijk en wij mailen nu intensief. Morgen ga ik haar bezoeken alvast voor haar verjaardag!

En dan mail ik nog met Joke. Dit alles heeft mij echt op de been gehouden. Ik heb ruim een jaar zeer slecht geslapen. Sliep wel meteen uitgeput in, maar werd na twee of drie uur alweer wakker en dat hoofd maar malen! Sinds ik paranormale genezing bezoek in Koudum in Friesland bij Luberta Smits, gaat het stukken beter. Dat is wel zo'n verademing. Ik ga daar samen met de jongste heen, want die had extreme last van migraine. We hebben er beiden bijzonder veel baat bij. Nu ik wat beter slaap en meer rust in mezelf heb en het voorjaar er aankomt voel ik me stukken beter. Het hoeft van mij geen winter meer te worden.........

Dat was vroeger wel anders. Vroeger is voor mij de tijd dat Gerrit nog leefde. Ik ben echt aan een nieuw boek begonnen en kan vaak zo'n heimwee en weemoed hebben naar het oude. Maar ik ben pas 46 en wie weet hoe lang ik nog moet? Dan wil ik toch wel een beetje gelukkig verder. Hoop dat het leven ook nog mooie dingen zal brengen. Ik stel me in ieder geval positief op. Ik heb lieve nieuwe vrienden gekregen en er is een wereld voor me opengegaan wat betreft de spiritualiteit en dat heeft me ook enorm geholpen.
Wens alle lotgenoten heel veel liefde en kracht toe!
Hannie Minkema-Roedema, e-mailadres: lotte@quicknet.nl

Hallo Hannie,
Fijn te lezen dat het zo goed met je gaat. En dat geluk komt weer, echt. Jij staat er nu immers voor open. We wensen je, ondanks alles, een hele mooie zomer toe! -Bert en Monique-

Hallo Bert en Monique,

Het gevoel van de lente die komt, speelt bij mij nu ook heel sterk. Ik heb jullie al eens gemaild. Het is nu bijna 3 1/2 jaar geleden dat Arjan overleden is. Toen is, vijf maanden na zijn overlijden, onze zoon Robin geboren. In al die tijd ga je met je ups en downs maar door. Je geeft wel toe aan je verdriet maar blijft toch maar doorgaan. Want wat moet je anders, erbij gaan zitten? Wie help je daarmee? Niemand, dus maar doorgaan. Dan krijg je lichamelijke ongemakken. Je werk bevalt je niet meer en langzamerhand ga je dan bij jezelf te raden: moet ik wel zo doorgaan? Ga genieten, leef, doe leuke dingen! En dat heb ik nu dus besloten. Ben gestopt met werken. Ga nu een nieuwe lente tegemoet, samen met Robin, en ga genieten van alle kleine dingen die er dagelijks gebeuren. Het geeft een enorm gevoel van rust, nu niet meer zoveel te moeten.

Na 3 1/2 jaar is het verdriet nog niet over, als het al helemaal over zal gaan. Maar je kunt er nu beter mee omgaan, al vindt de omgeving dat je er nu maar overheen moet zijn. Reacties als "heeft ze nog geen nieuwe relatie?" en "ze leeft nog zo met Arjan". Ik zelf vind dit niet zo gek, want Robin is er en ik vertel hem wie papa is. Ook gaan wij samen naar het graf en Robin weet precies waar zijn papa ligt. Ik vind dat "men" niet zo moet oordelen. Er is geen bepaalde tijd voor rouw. Je gaat ermee om zoals je het zelf het beste denkt ermee om te gaan.
Ik ben nog steeds reuze blij met jullie site en moet er telkens weer een traan bij laten van herkenning en erkenning.
Groetjes Greta van Dijk, e-mailadres: gretavandijk@hetnet.nl

Hoi Greta,

Als ik het goed heb spraken wij elkaar op de Draaikolkbijeenkomst in Barneveld en nu zijn we provincie-genoten. Goed van je dat je ,,gewoon" voor jezelf en voor je zoon kiest en al die opmerkingen om je heen laat voor wat ze waard zijn. Geniet van je vrijheid. Benut die extra tijd om wat meer ruimte in je geest te scheppen. Ook ik ben destijds gestopt met werken en ben mij er best van bewust dat niet iedereen zich dat financieel kan veroorloven. Maar ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. - Monique-

Hallo,

Afgelopen zomer tijdens mijn vakantie op IJsland heb ik, totaal onverwachts, eindelijk "mijn ware" gevonden. Het klikte van twee kanten en we waren ontzettend gelukkig. Al snel maakten we plannen voor samenwonen en ging ik op zoek naar werk bij Robert in de buurt. We woonden ruim 100 km uit elkaar en wilden graag zoveel mogelijk samen zijn.

Helaas kwam het niet zo ver en heeft ons geluk maar kort mogen duren. Op 20 december is Robert,op 38-jarige leeftijd totaal onverwachts overleden. In de vroege ochtend werd ik wakker van zijn schokkende bewegingen en was Robert al buiten bewustzijn. Ik werd totaal overvallen. Nog voordat de ambulance arriveerde was hij al overleden. Reanimatie leverde niets meer op. Doodsoorzaak: hartstilstand/hartritme- stoornissen.
Veel tijd voor verwerking kwam er niet. Robert's moeder, bij wie in oktober 2002 hersen- en longkanker was geconstateerd, werd steeds zieker. Een maand na Robert overleed ook zij. Robert's vader belandde al snel daarna in het ziekenhuis. Alhoewel de prognoses voor herstel aan zijn hart en longen aanvankelijk positief waren heeft hij het niet gered. Vijf weken na de dood van zijn vrouw overleed ook hij.

Drie mensen binnen een termijn van ruim twee maanden zijn overleden. Alle emoties kosten ontzettend veel energie. Het mooiste dat me overkwam is er niet meer. Aan al onze plannen is een abrupt einde gekomen. Ik weet dat het leven doorgaat, maar ben nog zoekende naar de 'goede' weg hierin. Graag zou ik in de mailbox worden opgenomen.

Marleen Schot, e-mailadres: mlschot@hotmail.com

Dag Marleen,
Het is inderdaad wel veel wat je in zo'n korte tijd te verwerken hebt gekregen. Dat kost je niet alleen veel energie, maar het zal ook nog wel een tijd duren voordat de draaikolk in je hoofd een beetje tot rust is gekomen. Heel veel sterkte gewenst. -Bert en Monique-

Hallo,
Ik zal me even voorstellen: ik ben S. Groeneveld, sinds oktober 2000 weduwe. Mijn partner overleed zeer plotseling na een hartstilstand op 50-jarige leeftijd. Ik zelf ben nog maar net 47. Mijn zoon was net getrouwd en de deur uit toen ik attent werd gemaakt op deze site en ik zie op de Draaikolk een heleboel lotgenoten.
Vooral het verhaal over het tussen wal en schip raken deed me vooral wat. Het is ook mijn ervaring. Ik zal zeker vaker gaan kijken op deze site. Ik wou dat ik het eerder had gezien, maar had toen nog geen computer.
Ben jammer genoeg geen goede schrijfster die haar ervaring op papier kan zetten (mijn ervaring, die mij nog elke dag kwelt). Misschien kan ik via de Draaikolk een lotgenoot vinden.
Groetjes van S. Groeneveld-Tuinstra, e-mailadres: s.groeneveld@home.nl

Beste S.
Als je in contact wilt komen met lotgenoten kun je zelf schrijven naar lotgenoten in de Mailbox, maar je kunt je ook zelf opgeven voor de Mailbox. Veel sterkte gewenst en na onze vakantie zullen we vast wel jouw mail aantreffen met jouw gegevens. -Monique-

Hallo,

Ik wil graag in contact komen met "lotgenoten". Ik ben Petra, 34 jaar en mijn man Chris is 11 juli 2001 overleden aan aderverkalking. Hij is 's ochtends naar zijn werk gegaan ... en ineens was hij dood. We wisten van niets. Hij niet en ik niet. We waren net verhuisd en we hebben (dat blijft) Rachel die nu 11 jaar is en Maico van 2. Ik bots... met mezelf, vrienden, familie en natuurlijk de maatschappij. Daarom wil ik graag weten of het aan mij ligt of aan hetgeen wat ons is overkomen.
Petra Minnebreuker, e-mailadres: minnebreuker1@zonnet.nl

Beste Petra,
Als je zo jong met twee kinderen je man verliest, is het logisch dat je totaal van slag bent. Niets is meer echt belangrijk, alleen jouw enorme verlies telt dan nog. Het komt echt wel goed, maar het kost heel veel tijd en heel veel energie. En als je in contact wilt komen met lotgenoten moet je je gewoon opgeven voor de Mailbox en ook zelf gaan mailen. Zie ook het antwoord op de brief hierboven. Sterkte! -Bert-

Hallo,

Dit verhaal gaat over mijn man Joop Bermon die ziek werd in Spanje (Santa Suzanne). We gingen op vakantie op 5 juli 2002 met een groep van 32 personen. We hadden er allemaal zin in. We hebben een week plezier gehad en toen werd Joop ziek. Volgens de geroepen arts een lichte longontsteking. Hij kreeg medicijnen, maar donderdag 18 juli werd hij slechter terwijl de arts die langs was geweest die dag zei dat het beter ging met hem. Ik heb zelf 's avonds de ambulance opgebeld en hem weg laten halen.

Joop werd naar een ziekenhuis in Callella vervoerd, waar ik de hele nacht bij hem ben gebleven. Ze gingen Joop overbrengen naar Badalona (het ziekenhuis daar was gespecialiseerd in longziektes). Ze zouden hem onder narcose brengen voor hij de ambulance in ging werd ons verteld. Dat was beter voor hem en in het ziekenhuis zouden ze hem weer bij kennis brengen. We keken elkaar aan en hij zei: "Ik hou van je en zorg goed voor onze drie boys". Ik gaf als antwoord: "Ik hou van jou en ik zal goed voor ze zorgen". Dat was het laatste wat we tegen elkaar gezegd hebben, want ze hebben hem niet meer bij kunnen brengen.

Binnen een week was hij ziek geworden en op 25 juli 2002 overleden. Hij bleek legionella te hebben opgelopen op de camping onder de douches. Zonder mijn man moest ik weer naar huis terug en nog elke dag mis ik hem steeds weer. De jongens (17,14, 7 jaar) kunnen dit nog steeds niet goed verwerken en het is erg moeilijk om elke dag weer gewoon op te staan en weer een dag te beginnen met te vechten en te overleven. Het gemis, nu na 8 maanden, wordt alleen maar erger en erger. Onbegrijpelijk blijft het altijd. Moos is niet ouder dan 40 jaar geworden.
Alice Bermon, e-mailadres: j.bermon@chello.nl

Beste Alice,
Dat de man of vrouw van wie je houdt zo maar ineens er niet meer is, blijft onbegrijpelijk. We weten als lotgenoten allemaal hoe dat voelt. Hoe groot, het gemis, de pijn en het verdriet is om wat je hebt verloren. Die pijn wordt in de loop van de tijd wel minder, maar blijft voelbaar. Heel veel sterkte. En Alice, jouw Moos zal vast vinden dat je goed voor de boys zorgt! - Monique en Bert-

Beste Bert en Monique,

Ik ben op jullie site terecht gekomen via lotgenoten uit de rouwgroep waar ik momenteel aan deelneem. Mijn naam is Frank Smit. Ja, hoe zal ik beginnen. Het is nu allemaal bijna een jaar geleden dat mijn vrouw Josien is overleden. Josien is helaas maar 35 jaar oud geworden. We kenden elkaar 7 jaar en waren nog maar net getrouwd, in juni 2000, en kinderen hadden we niet.

Op 13 mei 2002 heeft Josien op haar werk een hartstilstand gekregen. De dag ervoor was het moederdag en zijn wij nog bij beide ouders geweest; eerst in Lemmer en 's avonds nog bij mijn ouders in Alphen a/d Rijn. Het was een heerlijke voorjaarsdag waarop wij beiden nog met Josien's nichtje naar het Lemsterstrand zijn geweest en aldaar op een pier in het zonnetje hebben gezeten.
Maandagochtend 13 mei zijn we van elkaar weggegaan zoals elke werkdag: een kus, elkaar een goede en prettige werkdag wensend en uitziend weer naar de avond waarop je elkaar terugziet. Helaas heeft dit niet meer mogen gebeuren en is dit het laatste moment geweest dat ik haar heb gesproken. Op haar werk heeft Josien die morgen, op de trap al pratend met een collega, een hartstilstand gekregen. Zonder een enkel voorteken te geven, noch 's ochtends, noch tijdens het gesprek met haar collega, is zij zomaar in elkaar gezakt. Vrij snel was er adequate hulp aanwezig, maar het gelukte niet om Josien te reanimeren. Inmiddels was de ambulance gearriveerd en zij hebben de reanimatie overgenomen. Pas na het toedienen van elektroshocks is het hart weer gaan kloppen. Inmiddels was ik al verwittigd en hevig overstuur aangekomen op haar werk, waar zij op dat moment naar buiten werd gereden en met gillende sirene naar het LUMC te Leiden werd gebracht. Hier kreeg ik te horen dat zij waarschijnlijk een hartritmestoornis heeft gehad die tot een hartstilstand heeft geleid. De informatie die ik kreeg van het dienstdoende ziekenhuispersoneel was voldoende en duidelijk. Er werd mij verteld dat de eerste 24 uur van uitermate belang waren en dat zij wellicht dan weer wakker zou kunnen worden. Maar er is een zeer belangrijk aspect dat van grote invloed is op een hartstilstand en dat is namelijk de tijd dat de hersenen zonder zuurstof zijn geweest. De uren en de eerste dag gingen voorbij en Josien werd niet wakker. Toen werd mij verteld dat elk uur dat zij buiten bewustzijn zou zijn, alleen maar een verslechtering betekende. De dagen schreden voorbij en de toestand van Josien werd niet beter. Het was totaal niet te verdragen om daar een jonge, volop in het leven staande vrouw met een gezonde rode kleur op de wangen zo te zien liggen.

Het is onvoorstelbaar en niet te geloven dat een jonge vrouw, niet rokend, niet drinkend, gezond en sportief levend zoiets moet overkomen. Er heeft zich geen enkele onrechtmatigheid meer voorgedaan aan het hart en onderzoeken hebben ook niets uitgewezen. Er was aan het hart helemaal niets te zien. Inmiddels waren we op mijn verjaardag aanbeland (19 mei); zes dagen na de gebeurtenis, na zes dagen waarin het wetenschappelijk en medisch nog nooit is voorgekomen dat een patiënt die in een coma is beland na zuurstoftekort in de hersenen, ontstaan door een hartstilstand, nog is wakker geworden.
In samenspraak met de artsen en familie moesten wij tot de conclusie komen dat het leven voor Josien geen enkel perspectief kon bieden. Wetende hoe zij zelf over een soortgelijke situatie dacht, konden wij het vooral haar, mij en de familie niet aandoen, om Josien zo in een totale onmacht te moeten zien liggen; totaal niet meer geestelijk en bewust op de wereld zijn te zijn. Maar daarom was de beslissing om met de behandeling te stoppen niet makkelijker, in tegendeel, het is verschrikkelijk om dan afscheid te moeten gaan nemen van iemand die je lief is en waar je zielsveel van hou.
Op 20 mei is Josien 's avonds overleden, in het bijzijn van mij en beide families.

Wat er dan hierna allemaal met je gebeurt is eigenlijk niet te beschrijven. Je bent totaal apathisch, lamgeslagen, verdoofd, volledig van de wereld. Je begrijpt niet wat er met je is gebeurd. Je waant je in een droom en kunt je niet voorstellen dat je vrouw er zomaar niet meer is. Een eerste periode waarin ik weinig huilde en verdoofd voor mij uit zat te kijken. Het regelen van een uitvaart en crematie, wat je op een zo mooi mogelijke manier wil doen omdat dit het laatste is wat je nog voor haar kunt doen.
Na de uitvaart en crematie begint de stilte, de verschrikkelijke stilte. In het begin nog veel aandacht maar na verloop van tijd wordt dat steeds minder. Een periode waarin je haar enorm mist en ook totaal kwijt bent: herinneringen, stem lijk je niet meer voor je geest te kunnen halen. Je gaat haar zoeken, trekt kasten open, ruikt aan kleding, haalt fotoalbums te voorschijn en draai videobanden af om haar maar te zien en horen.
Een volgende periode waarin het allemaal langzaam begint tot je door te dringen dat het werkelijk zo is, een tijd waarin je met gedachtes loopt om er maar mee te stoppen.

Gelukkig kan ik er erg goed over praten en ga het helemaal niet uit de weg. Als ik moet huilen dan moet ik huilen, waar ik ook ben. Maar dat praten wordt van lieverlee minder want wie zie je nog?! Je moet heel vaak zelf de initiatieven nemen om met anderen in contact te komen en dat kost zo veel energie en je hebt al zo weinig. Misschien kun je het de mensen ook niet kwalijk nemen. We hebben toch niet geleerd hoe om te gaan met verdriet en verlies. Als er vreugde is dan staan de mensen dicht om je heen, maar o wee als het je slecht gaat. De mensen zijn wel allemaal met je begaan, maar men weet er zo slecht mee om te gaan. Niet wetend wat ze moeten zeggen, bang om je weer verdriet te doen, willen helpen maar niet weten hoe. Maar daar zit je allemaal niet op te wachten, want daar kan niemand mij mee helpen, ik zal het helemaal zelf moeten doen en natuurlijk is het wel fijn om mensen om je heen te hebben die naar je willen luisteren. Want dat is wel heel erg belangrijk, dat je namelijk je verhaal en verdriet kwijt kunt.

In mijn verwerkingsproces ga ik allerlei fases door en heb elke keer weer verschillende gevoelens, gedachtes en ervaringen. Verschrikkelijke huilbuien, boosheid, geïrriteerdheid, vermoeidheid, een onvoorstelbaar gemis en leegte om je heen, allemaal dingen die je meemaakt. En toch zie ik voor mijzelf, terugkijkend op deze periode, wel verbetering: inmiddels werk ik weer volledig en probeer toch weer het leven op te pakken. Ik heb geen andere keus en zal toch weer iets van het leven moeten gaan maken. Ik weet wel, dit is heel makkelijk gezegd, maar de uitvoering is verrekte moeilijk. De hulp die ik heb en heb gehad, hebben mij erg geholpen: familie, vrienden, uitvaartverzorgster, huisarts, werkgever, mensen die mij allemaal heel erg hebben bijgestaan in de afgelopen periode. Wel heb ik contact gezocht met iemand die doet in rouwbegeleiding en daar heb ik best wel wat aan gehad. Inmiddels zit ik in een rouwgroep, speciaal voor jonge mensen, om met lotgenoten over je ervaringen, gevoelens en gedachten te praten. En zo probeer ik er dan aan te werken om het leven weer een beetje dragelijker te maken en weer nieuwe wegen in te slaan en zien waar die naar toe leiden.
Ongetwijfeld zullen er een aantal doodlopende wegen bij zitten, maar ik probeer mezelf wel voor te houden dat als je ze niet ingaat je ook niet weet waar ze toe zullen leiden. Het zal zeker nog een hele tijd duren, maar ik weet inmiddels ook wel dat het proces niet te beïnvloeden is, hoe dan ook, het is iets wat gevoelsmatig zo diep van binnen zit, dat dit gewoon zijn tijd nodig heeft en die tijd moet je het ook geven.

Ja, Bert, Monique, dit is wel een lang verhaal geworden ben ik bang, maar als ik eenmaal aan het vertellen of schrijven ga, dan komt er geen eind aan. Kijk maar wat je hiermee doet. Graag zou ik in contact willen komen met vrouwen en/of mannen die ook hun partner hebben verloren. Ik zou het wel fijn vinden als je mijn gegevens in de Mailbox wilt plaatsen.
Vriendelijke groet, Frank Smit, e-mailadres: fjwsmit@planet.nl

Beste Frank,

Bedankt voor je uitgebreide verhaal. Zoals je zelf al schreef lucht het enorm op als je je verhaal en je gevoelens van je af kunt schrijven. Jij bent er aan begonnen en ach, ook al vind je het een lang verhaal verhaal, wij weten zeker dat er genoeg lotgenoten zullen zijn die er herkenning in zullen vinden en er misschien ook troost uit zullen kunnen putten. Bovendien zijn reacties van mannen erg schaars en zijn wij blij dat jij het goede voorbeeld geeft door voor jouw gevoelens uit te komen. We wensen je heel veel sterkte toe -Bert en Monique-

REACTIES binnengekomen in mei, juni en juli 2003

Hallo Bert en Monique,

Ik ben niet echt een schrijfster, maar jullie vroegen om een verhaal en ik zal proberen mijn jaren zonder Arie te beschrijven.

Op 20 juli 1998 is mijn leven van het ene moment op het andere veranderd doordat Arie door een hartstilstand is overleden. Wij waren op vakantie en onze zoon was ook mee. Op het moment dat het gebeurde was het of de grond onder mijn voeten verdween en ik was helemaal lam geslagen. De eerste gedachte was dan ook: "had me gelijk maar meegenomen, wat moet ik nog hier?". Maar dan zie je je zoon (17 jaar) verslagen staan en denk je: "dit kun je niet maken, je hebt je kinderen nog." Mijn dochter en schoonzoon kwamen ons halen en je bent zo blij dat ze er zijn en je het niet alleen hoeft te doen. De eerste dagen (weken) gaan in een roes voorbij. Je wordt geleefd en als je om je heen kijkt gaat het leven gewoon door net of er niets is gebeurd. Je hoopt wakker te worden uit een nachtmerrie en als je je ogen open doet dat het alleen een droom is. Je wil zo graag terug naar het vertrouwde. Je mist je maatje. We waren een team. Als de een keek wist de ander wat je bedoelde en dat was heel prettig.

Het is overleven. Je voelt je zo onzeker en je moet verder en het idee hebben dat je alles moet. Je zoon gaat naar een andere school en je moet er alleen naar toe. Beslissingen moeten genomen worden en je moet het alleen doen.
Je maakt in het jaar alles voor de eerste keer alleen mee, maar je kunt nog terugkijken op het vorige jaar en je kunt herinneringen ophalen, al doet het pijn.
Je hebt het idee dat je nooit meer vrolijk kunt zijn en nooit meer spontaan kunt lachen, want het lachen wat je nu deed was niet met je ogen maar als een boer met kiespijn, en niet meer van iets kunnen genieten.
Dan is het éérste jaar voorbij en voor sommigen moet het dan maar over zijn. Het leven gaat tenslotte door. Ja, dat hoeft je niet te worden verteld; daar was je zelf al achtergekomen, maar je kunt geen knop omdraaien, zo van: "en nu leven we in een ander tijdperk".

Het tweede jaar vond ik heel moeilijk. Je kijkt niet terug, want dan zie je alleen verdriet, maar je kunt ook niet vooruit kijken want je leeft bij de dag. Je wil thuis zijn, maar ook weer niet. Je wil weg, maar ook weer naar huis. Je voelt je net een jojo en ik had heimwee.
Gelukkig heb je je kinderen en daar leef je voor. En wat ik prettig vond was, dat je heel veel van je man in je kinderen terugzag. Het was net of het was versterkt, of je lette er meer op, dat kan ook. En ze vinden het nog steeds gezellig thuis, ook al missen ze hun vader. Voor jezelf moet je de balans ook weer vinden . Ik heb best een tijdje gehad dat ik het vreselijk vond in huis. Het was mijn huis niet meer.

Het derde jaar was weer anders. Je leerde weer een beetje vooruit kijken weer genieten van de dingen om je heen. Op een ochtend toen ik naar mijn werk ging hoorde ik de vogels fluiten, dat was me in geen twee jaar opgevallen. Ook de bloemen in de natuur vielen op en geleidelijk merkte je dat je aan het veranderen was.
Voor jezelf ga je dan ook de balans op maken van hoe moet ik verder. Het alleen zijn is niet leuk, zeker niet als je alles samen hebt gedaan en je een mooie tijd hebt gehad. Ik kan daar heel gelukkig op terugkijken en er nog van genieten. Ik kan heel veel met mijn kinderen delen maar je deelt niet alles, en je wilde ze ook niet altijd met jouw verdriet opzadelen, al zijn ze er altijd voor me.
Inmiddels ben ik oma geworden van een leuke kleindochter en je komt weer in een nieuwe fase. Ik kan zo van dat kind genieten en dan mis je je partner. Je had dit zo graag met hem willen delen. Hij was beslist een hele leuke opa geweest, daar ben ik van overtuigd.

Met alles wat er met je kinderen gebeurd wordt je er weer aan herinnerd dat je dit eigenlijk met je partner wilde delen. Een diplomauitreiking van je zoon: je bent blij en trots op hem, maar je denkt aan de andere kant: "verdorie man, je had er bij moeten zijn" en word je boos. Zeker de geboorte van je eerste kleinkind dat vond ik zo speciaal. Ik heb er mee leren om te gaan, ook al heb je soms heimwee. Vergeten doe je het nooit en hij zal altijd belangrijk voor me blijven. Hij was mijn grote liefde. Hij was heel speciaal.
Dit jaar op 20 juli is het dan vijf jaar terug dat het gebeurde. Vijf jaren waarin er veel voor mij is veranderd. Ik heb vrienden verloren, sommigen waarvan je het nooit had verwacht. Maar ik heb ook weer nieuwe vrienden gekregen en je weet wat je aan ze hebt, want je hebt ze leren kennen in een moeilijke tijd.
Dit was mijn verhaal en misschien zijn er mensen die het ook zo hebben beleefd.

Groetjes Janny Blok, e-mailadres: blokkedoos@dolfijn.nl

Dag Janny, fijn dat je ons deelgenoot hebt willen maken van jouw leven de afgelopen vijf jaar. -Monique-

Beste Bert en Monique,

Nadat ik een aantal keren heb gesnuffeld in jullie Draaikolk, heb ik dan toch maar de moed bij elkaar geraapt om jullie mijn verhaal te vertellen. Allereerst zal ik mij even voorstellen. Mijn naam is Yvonne Stikkelbroek, ben 33 jaar oud, heb een zoontje van 5 jaar en was 10 jaar getrouwd met mijn partner Jean. Jean was 35 jaar. Helaas is hij in november 2002 overleden aan een kortstondig ziekbed. Dit is ons verhaal.

In augustus 2002 gaat Jean naar de huisarts omdat hij al enige tijd een moeilijke stoelgang heeft. Hij krijgt van de huisarts een sapkuur mee voor twee dagen. Daarna moet hij een echo laten maken en bloed prikken. Een dag later krijgen wij bericht van de huisarts dat het bloed van Jean op veel punten niet in orde is en de huisarts stuurt ons meteen door naar de eerste hulp. Diezelfde dag wordt Jean opgenomen in het ziekenhuis. Er volgen een hele hoop onderzoeken en na een week mag hij weer naar huis. De uitslagen van al die onderzoeken blijken allemaal oké, maar nog steeds klopt het bloed niet. Het enige wat ze hebben gezien is een ,,vet-achtige schors" rondom zijn buikholte.
Er wordt een operatie aangevraagd om te kijken wat er nou precies in die buik zit. Die operatie zou binnen twee á drie weken gebeuren, maar na vijf weken nog steeds niks. Jean gaat ondertussen zienderogen achteruit; hij vermagert sterk en hij krijgt steeds moeilijker lucht.
Na zes weken trekken wij zelf bij de specialist in het ziekenhuis aan de bel, want het gaat dan echt slecht met Jean. Nog diezelfde dag wordt Jean weer opgenomen en constateren ze een flinke vochtophoping rondom zijn longen.
Er wordt een drain geplaatst en meteen een longpunctie uitgevoerd. Binnen een uur tijd loopt er al twee liter vocht in de drain. Na een week, op 30 oktober, krijgen wij de uitslag: asbestkanker met geen enkele kans op genezing. Onze wereld stort compleet in elkaar! De specialisten geven Jean nog een paar maanden tot een half jaar.
Diezelfde week komt Jean naar huis en al meteen stroomt het huis vol met familie en vrienden.
In overleg met de huisarts besluit Jean voor euthanasie wanneer het echt niet meer gaat. Hij wil niet als een kasplantje op bed liggen, zegt hij zelf.
Drie weken later, op 29 november overlijdt Jean d.m.v. euthanasie (hadden we geen euthanasie gedaan dan had Jean waarschijnlijk nog maar 2 à 3 dagen geleefd).
Jean heeft in die laatste drie weken van zijn leven zelf alles geregeld, heeft zelf afscheid genomen van vele vrienden en bekenden. Hij was ongelooflijk sterk en hij straalde een ongelooflijke rust uit naar iedereen.

Na zijn overlijden viel ik in het beruchte 'diepe gat'. Het was allemaal zo snel gegaan dat ik mijzelf helemaal had weggecijferd. Ik wilde er alleen maar zijn voor Jean en probeerde om alles zo goed mogelijk te regelen, ook voor ons zoontje Juul.
Ik kreeg het daarna allemaal niet meer op een rijtje. De pijn, het verdriet, het gemis, het werd mij allemaal teveel. Dit resulteerde erin dat ik op 24 december een overdosis medicatie nam.
Mijn ouders hebben mij die avond gevonden. Na een nachtje in het ziekenhuis mocht ik weer naar huis, mits ik 24 uur iemand om mij heen had. Sindsdien heb ik heel hard gewerkt om er weer bovenop te komen, al was het en is het nog steeds een heel moeilijk gevecht.

Dat Jean aan asbestkanker is overleden is ook voor de medische staf een groot vraagteken! Hij heeft nog nooit met asbest gewerkt en bij asbestkanker is de incubatietijd 15 tot 20 jaar, terwijl hij pas 35 jaar was. Normaal uit zich asbestkanker in het longvlies, maar bij Jean is het ook nog eens in het buikvlies ontstaan!

Ik heb nog zoveel vragen waar ik waarschijnlijk nooit geen antwoorden meer op krijg en het blijft een zware strijd. Toen ik voor het eerst de verhalen las op jullie site, kon ik alleen maar huilen! Wat een herkenning van veel verhalen. Dat heeft mij doen besluiten om ook mijn verhaal te schrijven.

Groetjes Yvonne Stikkelbroek, e-mailadres: Jean.yvonne@tiscali.nl

Beste Yvonne, bedankt voor jouw verhaal. We wensen je heel veel sterkte toe in jouw strijd. We weten allemaal hoe moeilijk het leven soms kan zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat het leven ook nog heel veel te bieden kan hebben, ook voor jou. Laat nog eens wat van je horen in de toekomst. -Bert-

Lieve mensen,

Ik ken jullie niet. Ik maakte de eerste maal kennis met jullie tijdschrift door jullie webadres in het boek "Leven met de dood" van Moody en Arcangel.
Op 31 maart 2003 verloor ik mijn echtgenoot, die maar drie dagen ziek was. We hadden niets gemerkt. Hij was een computerfreak en ik kende niet veel van de computer. Ik heb al veel bijgeleerd, zoals je ziet.

Ik heb veel gelezen over leven en dood en spiritualiteit. Dat boeit me enorm en heeft me ook al goed geholpen in mijn verdriet. Eerst heb ik een verdoving ervaren, die nu stilaan lijkt op te lossen. De werkelijkheid begint nu door te dringen. Ik heb veel lieve mensen rond mij die naar me willen luisteren, en die mij mijn verhaal laten doen, ik ben ze daar oprecht dankbaar voor.
Wij hebben drie lieve kinderen die er altijd voor mij zijn, maar ik heb het gevoel dat ze op een andere golflengte zitten. Ik kan mijn verdriet aan hen niet vertellen, temeer omdat twee dochters voor de eerste keer zwanger zijn. Ik geloof dat zij nu beter blij kunnen zijn met het nieuwe leven dat groeit en dat verdriet een tweede plaats moet krijgen. Baby's nemen de gevoelens van de mama toch wel over, denk ik.
Ik huil de laatste tijd veel en ben bang om niet te kunnen stoppen. Ik vraag steun aan mijn overleden man om mij hierdoor te helpen. Ik geloof ook dat hij mij leidt. Toch ben ik blij dat ik jullie dit geschreven heb, dat doet me deugd.

Vandaag is het drie maanden geleden dat mijn echtgenoot overleed. Het doet toch zo'n pijn.
Ik heb net nog eens brieven gelezen van lotgenoten. Ik weet maar al te goed dat ik niet alleen ben en dat iedereen zich er door heen werkt. Soms ben ik eenzaam en al de recreatieve dingen die ik voorheen deed, doe ik nu niet graag.
Ik ging alleen fietsen, doe dat nu niet graag, dat heeft geen doel. Ik ging alleen wandelen met de hond, dat doe ik nu niet graag, dat heeft geen doel. Maar toch ga ik proberen om dit allemaal weer op te pakken. Ik speelde vroeger tafeltennis, dat doe ik opnieuw en daar ontmoet ik mensen. Daar geniet ik van. Toen ik de eerste keer geweest was, kwam ik thuis weer in de werkelijkheid, en dacht dat ik niet mocht genieten, maar nu weet ik wel beter.

Zoals anderen onder jullie ervaar ik ook dat de mensen denken dat het al maar wat beter moet gaan. Maar er zijn ook mensen die wel weten dat het allemaal nog maar pas geleden is. Het gaat anders, ik weet niet of het beter is. Ik heb nog lang niet alles gelezen op de website, maar als ik lees heb ik behoefte om te schrijven, dat doe ik dan maar. Een andere keer lees ik wel verder.Ik ga proberen ervoor te werken om mijn leven weer zin te geven, ik weet alleen niet precies hoe ik het moet doen.

Groetjes Monique Roosen, e-mailadres: moniqueroosen@yahoo.co.uk

Beste Monique. Bedankt voor jouw relaas, nog maar zo kort na het verlies van jouw man. Als ik dat zo allemaal lees dan vind ik dat je al weer aardig op weg bent uit het diepe dal te krabbelen waar je doorheen moet. Het gevoel dat je hebt is al anders, minder uitzichtloos denk ik, en langzaam maar zeker zal het ongetwijfeld beter gaan. Maar zoals ik al eens vaker heb gezegd: het is wel erg hard werken! Doe je best…en we horen graag nog eens van je hoe het met je gaat. -Bert-

Hallo,

Na de dood van mijn man, in januari 2002, kwamen er steeds dingen op mijn pad, waarvan ik nu eindelijk overtuigd ben dat ik tekens krijg van mijn man. Enfin, het spirituele pad wat ik daarna heb mogen volgen brengt mij bij deze oproep.

Zijn er lotgenoten die, net als ik, tekens van hun overleden partner krijgen? Die ook steeds met ,,toevalligheden" te maken hebben?

Als je dit niet hebt meegemaakt, denk je dat ik gek ben. Heb je het wel meegemaakt dan weet je wat ik bedoel! Ik hoop zo dat je dit wil plaatsen. We kunnen nog zoveel betekenen voor elkaar, al denk je soms van niet. Graag beveel ik het boek van Hans Stolp aan, ,,Als een geliefde sterft". Hij is pastor, ik ben niet gelovig en dat hoef je om dit te bevatten ook niet te zijn.
Ellen Koorndijk, e-mailadres: ekoorndijk@zonnet.nl

Beste Ellen, als je er het Draaikolk-archief van de afgelopen jaren er nog eens op naleest, zul je zien dat je niet de enige bent die een teken ontvangt van de overleden partner. Het is inderdaad een bijzondere ervaring en echt, we vinden het niet gek hoor! -Bert en Monique-

Hoi Bert,

Ik durf je wel terug te mailen. Ik ben sinds 5 mei 2002 weduwe. Maar als ik dan lees wat jij meegemaakt hebt en waar je nu in zit, dan relativeer je toch weer snel, ook al doet het natuurlijk wel heel zeer om alleen over te blijven. Geen kinderen, dus echt alleen. Ik mail je later nog eens. IK moet nu gaan slapen.

Heel veel liefs van Ine Doolaard, e-mailadres: inedoolaard@home.nl

Bedankt voor jouw goede wensen. Zelfs ik ervaar door het lezen van verhalen van anderen, dat het toch altijd weer erger kan...-Bert-

Hallo Bert en Monique,

Vandaag was ik op verjaarsvisite bij mijn nichtje, de dochter van mijn jongste zusje, Evelien. Zij heeft longkanker (18 jaar geleden begonnen met een melanoom in haar been). Gelukkig is zij met haar man en twee dochters van 11 en 13 jaar nog op vakantie geweest naar Zwitserland. Ondanks dat ze in de rolstoel moest worden rondgereden (en niet meer zelf met haar hond kon wandelen) heeft ze een redelijk goede vakantie gehad.

Maar toen ik haar vandaag feliciteerde met haar dochter en haar aankeek was dat heel dubbel. Je wilt niet huilen op de verjaardag van je nichtje, maar je staat op knappen. (Mijn vriend Sjerp is vier jaar geleden aan longkanker binnen zes weken overleden en negen jaar geleden mijn zusje Hannie die na mij komt.)
Op 5 augustus zal Evelien van de dokter horen of ze nog een chemo krijgt, met andere woorden of de vorige kuren hebben aangeslagen. Op 14 augustus ben ik zelf jarig, op 17 augustus Evelien.
Op 6 septemer hoop ik mijn 60e verjaardag te vieren. Je hoopt natuurlijk dat je dit nog allemaal samen mag beleven!
Alleen, als je haar aankijkt…?

Francis Braam, e-mailadres: francis.braam@12move.nl

Beste Francis,
We kunnen ons een beetje indenken hoe machteloos jij je moet voelen. We wensen je heel veel sterkte toe in de komende tijd. -Bert-

Hallo,

Hopelijk gaat het weer wat beter met je. Wat moet een mens toch sterk zijn hè om dat allemaal te doorstaan.

Wat ik vragen wou. Als je alleen achterblijft ga je er financieel ergop achteruit, zoals ik, die achterbleef met een puberende en lerende zoon. Er staat mij nog een schadeclaim te wachten maar dat duurt ook jaren en wat ik zo oneerlijk vind in Nederland is, dat als mijn zoon 18 is ik geen ANW uitkering meer krijg.
Waar moet ik dan van leven? Alsof je na zo iets vreselijks je nog wel goed kunt concentreren!
Zijn er nog meer mensen die dat ook hebben en zou je daar alsjeblieft ook wat van in de Draaikolk willen zetten?
Groetjes van Kitty van Horssen -Troost, e-mailadres: j.horssen1@chello.nl

Beste Kitty, het spijt me natuurlijk wel, maar over dit soort (financiële) onderwerpen kun je veel beter elders op internet terecht. Bijvoorbeeld op de speciale site ,, ' t Knijpertje". Van de actiegroep van weduwen- en weduwnaars tegen de bezuinigende wetswijzingen voor nabestaandenpensioen en -uitkeringen. Je kunt de site op onze pagina ,,Links en portals" vinden en van daaruit naar de site zelf clicken. Succes! -Bert-

Hallo Bert en Monique,

Al surfend op het net ben ik op jullie site gekomen. Na diverse verhalen gelezen te hebben moet ik concluderen dat ik zelf ook met dezelfde problemen rondloop zoals: boosheid, nog niet kunnen accepteren van het heengaan van je partner, de leegte enz, enz.

Mijn vrouw Brenda was in 1993 geholpen aan een kwaadaardig melanoom. Na vijf jaar controle wordt je "schoon" verklaard. Helaas is in 2002 opnieuw melanoom geconstateerd, waarschijnlijk uitzaaiingen van 9 jaar terug. Na 12 weken van hoop en verdriet is zij overleden. Het gevoel dat je dan overkomt is eigenlijk niet te beschrijven. Op de bank zittend bij je schoonouders en dan regelen dat je vrouw opgehaald wordt door een begrafenisondernemer, is niet echt normaal als je pas 36 bent.

Het is nu allemaal bijna een jaar geleden alweer. Deze zomer is er een van herinneringen aan wat er verleden jaar gebeurd was op die dagen. Ondanks het mooie weer is het toch niet een zomer om echt van te genieten. Ik probeer zoveel mogelijk om mijn gedachtes weg te drukken, de kinderen en mijn werk zijn daar uitermate geschikt voor. Alleen komt het 's avonds hard aan als je alleen op de bank zit en er niemand is om tegen aan te kruipen of je verhaal te doen. Die leegte is verschrikkelijk.

De buitenwereld vindt dat ik het goed verwerk en dat alles eigenlijk gewoon doorgaat zoals het moet. Zij zouden eens moeten weten wat voor een uitputtingsslag dit is om je beter voor te doen dan je je voelt. Voor je zelf wil je niet constant "zielig" gevonden worden. Gelukkig heb ik een paar mensen die weten hoe de situatie is en waar ik gewoon mijn verdriet, frustraties en andere dingen kan uiten.

Ik wens jullie nog veel succes met de site. Ik heb hier echt wat aan wat betreft rouwverwerking.

Groeten Richard Duin, e-mailadres: brduin@hetnet.nl

Beste Richard,
Fijn dat je gewoon je verhaal naar ons hebt gestuurd. Wat mij opvalt is dat er zoveel rouwende lotgenoten zijn die steeds hun verdriet (door hun omgeving) moeten of onbewust willen verbergen voor de buitenwereld. Ik heb dat ook wel gehad hoor, maar op een gegeven moment is de grens bereikt en komt er een einde aan de voortdurende glimlach op je gezicht. Want het vervelende is, dat áls je steeds doet voorkomen alsof het goed gaat, iedereen om je heen er ook werkelijk in gaat geloven. En dan zijn ze echt stomverbaasd als je uiteindelijk toch ineens een forse dip krijgt of -nog erger- in de stress schiet. Als je mijn eerlijke mening vraagt dan zou ik zeggen dat je die buitenwereld, die vindt dat je het zo goed verwerkt, best eens mag vertellen dat het niet allemaal zo ,,leuk gaat" als zij denken. Doe je dat namelijk niet dan kom je jezelf ongetwijfeld op een kwaad moment tegen. Want geen mens kan zo lang voortdurend de schijn ophouden. Hou dat wel goed in de gaten. Voor de rest: hou je taai! -Bert-

REACTIES binnengekomen in oktober en november 2003

Beste Bert en Monique,

Op de eerste plaats ziet het er fantastisch uit wat jullie nu al zo'n 5 jaar doen!

Heb even een vraagje: ik sta bij jullie vermeld onder de rubriek "hersenaandoeningen", maar heb tot nu toe nog geen enkele reactie mogen ontvangen. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik zelf ook nog niet heb gereageerd, maar mijn vraag is nu eigenlijk: wat kan ik er aan doen om wat
reacties te krijgen? Mijn verhaal naar jullie toe mailen bijvoorbeeld? Of zelf reageren op anderen? Zou je me een stukje op weg willen helpen?

Alvast bedankt.
Marjo van de Vorst; e-mailadres: marjovandevorst@hotmail.com

Inmiddels hebben wij Marjo in overweging gegeven om de door haar zelf aangedragen mogelijkheden eens uit te proberen. We zijn benieuwd of dit jou al wat contacten heeft opgeleverd, Marjo! -Monique -

Beste redactie,

Al een aantal malen heb ik de site van de draaikolk bezocht. Eigenlijk "op goed geluk" daar terecht gekomen toen ik één van mijn moeilijke momenten had en dacht... daar moet op internet toch iets over te vinden zijn. Mensen die in dezelfde situatie zitten; het zijn er honderdduizenden.

Met aandacht las ik jullie verhalen. Blij om de herkenbaarheid... allemaal dezelfde strijd voerend om het verlies van iemand waarvan je houdt een plekje te geven. Mijn man is op 47-jarige leeftijd na een ziektebed van vijf weken aan kanker overleden. Naast het vreselijke gemis van mijn maatje is er de boosheid dat mijn kinderen het op cruciale leeftijd zonder vader moeten stellen (toen 11 en 13 jaar) en de machteloosheid van de pijn bij de kinderen. Verder pijn over het feit dat mijn man zijn eigen kinderen niet mag zien opgroeien en de oneerlijkheid ervan. Dit alles is nu bijna drie jaar geleden. Telkens als ik denk.. ik ben er, dan komt hij onverwachts toch weer tevoorschijn... die man met die hamer... weer door die pijn.... maar iedere keer kom ik er weer uit.

Ik heb ontzettend veel geschreven en van mij afgeschreven.Als jullie geïnteresseerd zijn.. wil ik een poging doen om het toegankelijk te maken voor lotgenoten. Ik hoor het wel een keertje. Misschien worden jullie wel overstelpt met pennenvruchten!
Succes met jullie Draaikolk !

Groetjes, Yvonne Vaes; e-mailadres: y.vaes@chello.nl

Inmiddels heeft Yvonne haar eerste, zeer gewaardeerde pennevrucht in deze editie het licht doen zien. Wij kijken uit naar hoe het haar verder zal vergaan. - Monique -

Geweldig!
Nog van harte proficiat met 5 jaar een "luisterend" oor. Hopelijk gaat die "Draaikolk" nog heel lang door! Bedankt voor zoveel "lichtpuntjes" in de donkere dagen van ons bestaan, zodat we weer even verder kunnen gaan.

Bert en Monique, ik wens jullie nu en het komende jaar ook heel veel "lichtpuntjes" samen met elkaar !

Liefs en sterkte,
Tineke Tromp, e-mailadres: catharina-tromp@hetnet.nl

Hartelijk dank, Tineke. Zo'n reactie geeft ons weer extra stimulans om verder te gaan. - Monique -

Hallo Bert en Monique,

Ik heb net het gedichtje "Zijn" van Ina Bolt gelezen en de tranen liepen over mijn wangen. Het spreekt voor mij ook, voor alle lotgenoten denk ik.

Mijn dochter zei kort geleden dat ik vroeger een kamer oplichtte met mijn vrolijkheid en dat dit nu weg is. Ze zei dat ik weer moet proberen te leven en niet slechts elke dag proberen door te komen. Ik doe m'n best, maar het blijft moeilijk elke dag op te staan wetend dat ik de dag zonder mijn man, mijn beste vriend, door moet brengen. Ik zal een keer mijn verhaal opschrijven, maar het is nog rauw. Als ik eraan toe ben, doe ik het wel.

Veel liefs aan iedereen.
Patricia van Vliet; e-mailadres: d-p-vanvliet@hetnet.nl

Wanneer je zover bent, zien wij graag uit naar jouw verhaal, Patricia. - Monique -

Fantastisch, redactie. Gefeliciteerd, want jullie hebben me wezenlijk geraakt en ontroerd! Hartelijk bedankt, ik schrijf nog!
Gefeliciteerd met jullie lustrum, dat wil ik erg graag meemaken.

Groeten, Jan Elbers; e-mailadres: jan1.elbers@planet.nl

Jan, welkom en …. we horen graag van je. - Monique -

Hallo Bert en Monique,

Ik was jullie site aan het bekijken en hier dan een mailtje van mij. Ik ben een vrouw en op 14 mei 1952 geboren. Mijn man Klaas is op 30 januari 2002 overleden aan complicaties na een blindedarmoperatie. Hij is 54 jaar geworden. Wij hebben drie zonen: 25, 21 en 18 jaar; de twee jongsten wonen thuis.

Het jaar 2002 zou een topjaar worden: 25 februari waren we 25 jaar getrouwd en ik werd 50. Het plan was om weer eens samen op vakantie te gaan en een groot feest te geven. Het bedrijf dat we aan het opbouwen waren zou genoeg opleveren om mijn baan op te kunnen zeggen. Alles zo maar weg. Het heeft moeite gekost om de trein weer op de rails te krijgen en af en toe kukel ik er weer uit.

Ik heb de verhalen gelezen. Er is veel herkenning bij mij. Ik ben nog niet zo'n ster op internet maar al doende leert men. Dus ik ging ook zig-zag door jullie site. En of alles goed is gegaan zie ik wel wanneer ik er weer kom.

Groetjes, Bruinetha Sanders-Kamphuis; e-mailadres: k.l.sanders@hccnet.nl

Zoals je kunt zien is alles goed gegaan, Bruinetha. Als je jezelf maar stevig vasthoudt… - Monique -

Hallo Bert en Monique,

Eerst wil ik mij even voorstellen: mijn naam is Ton Bonné en ik ben geboren op 10 augustus 1955. Op 28 oktober 2003 is mijn vrouw Berthy, geboren 18 juli 1955, geheel onverwacht overleden aan de gevolgen van een longembolie. Ik ben nu achtergebleven met mijn zoon van 11 jaar. Via een kennis ben ik achter het bestaan van jullie website gekomen en heb hierin hartverwarmende verhalen van lotgenoten gevonden die ik allemaal uitgeprint heb om ze eens rustig na te lezen.

Ik zit dus sinds kort in een rouwproces en ik wil dit graag met lotgenoten delen. Ik ervaar nu een grote leegte in mijn leven en tastbare herinneringen aan mijn overleden vrouw doen heel veel pijn. We hadden samen nog zoveel plannen want we dachten nog een heel leven voor ons te hebben. Het heeft niet zo mogen zijn. Ze is slechts 48 jaar geworden. Ook voor mijn zoon is het een groot verlies, hij mist zijn moeder zo.

Vooral de komende Kersttijd zal voor ons zwaar worden. Berthy hield veel van Kerstmis en ze versierde dan het hele huis. Dat zullen we dit jaar heel erg missen.
Ons verdriet is op dit moment nog erg vers, doch ik ervaar contact met lotgenoten als een eerste troost. Daarom wend ik me nu tot jullie.

Groetjes, Ton Bonné; e-mailadres: ton.bonne@planet.nl

Beste Ton, wij hopen dat het contact met lotgenoten niet alleen een eerste, maar vanaf nu ook een blijvende troost voor jou zal zijn. - Monique -

Beste Bert en Monique Vos,

Op 6 september 1996 werd mijn man 50 jaar. Deze gebeurtenis hebben wij die dag alleen met het gezin en grootouders en enkele familieleden gevierd daar wij het grote feest op 28 september zouden vieren. Op 22 september was nl. ons 25-jarig huwelijksfeest en wij dachten dit te combineren. We hadden een geweldig feest georganiseerd. De dag ervoor had mijn man nog enkele zaken te regelen voor zijn grote hobby, het bestuurslid zijn van de plaatselijke voetbalvereniging. Er waren nog wat lekke voetballen en die moesten gerepareerd worden… Helaas is hij nooit van deze trip teruggekomen door een verkeerde manoeuvre van een medeweggebruiker.
Mijn twee zoons en ik bleven achter.
Ik heb na enkele weken geprobeerd de draad (welke wist ik ook niet) weer op te pakken. Wat mij heel veel steun heeft gegeven zijn de bezoeken die ik afgelegd heb: ik heb contact gezocht met mensen die ook hun partner verloren hebben door een ongeval en andere redenen. Deze gesprekken waren voor mij zeer waardevol.

Drie maanden later ben ik met mijn twee zoons een nieuwe richting ingeslagen ondanks ons gemis en ons verdriet. Mensen maken wel eens de fout om te denken dat je hem of haar tekort zou doen door ook aan fijne momenten in het leven te gaan denken. Ons eerste plan wat wij hebben uitgevoerd was een mini-wintersportvakantie met de beste vrienden van mijn man en hun gezin. Dit was zo ontzettend mooi en ontroerend. We hebben onze vader en man meegenomen op die reis en we hebben gehuild en gelachen met elkaar en genoten van de wonderschone natuur in Oostenrijk. Ik kan niet vertellen de ontroering die ik voelde toen ik in de kabelbaan met mijn gezin omhoog ging, het rumoer verstomde, de schoonheid openbaarde zich, het was alsof mijn man liet weten: "het is goed, doorgaan zo."
In het voorjaar heb ik mij aangesloten bij een gespreksgroep voor rouwverwerking. Dit was geweldig, ondanks de waarschuwingen (goedbedoeld maar volkomen mis) van familieleden, in de trant van: "meid, al die akelige verhalen van anderen!"
Niets is minder waar. Natuurlijk,de verhalen waren niet vrolijk, maar wij kregen zo'n hechte band met elkaar. We hebben ook gelachen in die maanden dat wij elkaar zagen; ook heb ik daar een zeer goede vriendin aan overgehouden.
Je kunt zoveel dingen bij elkaar kwijt, die alleen iemand begrijpt … u weet wel.
Dit heeft mij zoveel sterker gemaakt, zodat deze vriendin en ik in die zomer samen een week met de auto naar Frankrijk zijn gereden. Zij heeft daar een dagboek van gemaakt. Het was een geweldige ervaring. Jarenlang ging ik met mijn man en gezin en nu ineens met een "vreemde vrouw". We hebben samen gehuild toen wij daar aangekomen waren en wij voelden ons zo trots, zo van: "meid, kijk ons nou eens, dat hebben wij toch maar weer gedaan hè, jongens?" (wij betrokken onze mannen de hele vakantie in onze reis).
Een maand later zijn mijn jongens en ik op uitnodiging van een jonge collega en haar vrienden meegegaan naar Oostenrijk. Dit was een zeer speciaal moment omdat zij hun reisdoel al hadden bepaald en dit was toevallig? We gingen naar Kaprun waar wij 27 jaar geleden voor het eerst vakantie hielden; zelfs het hotel stond er nog. Samen met mijn jonge collega ben ik daar naartoe gegaan en hebben daar koffie gedronken. Verdrietig en blij zijn, dat gaat heel vaak bij mij samen. Dat is goed. Jaren later ben ik met mijn tweede man daar ook weer naar teruggekeerd.

Naar aanleiding van mijn ervaring met de rouwgroep heb ik op uitnodiging van een plaatselijk nieuwsblad en de zorgvereniging een interview gehouden en een spreekbeurt voor het zorgcentrum waar na het interview in het blad, veel jonge weduwen en weduwnaren op af waren gekomen. Ik vond het fijn om te vertellen hoe mijn jaar was verlopen en ik wil ook hierbij iedereen aanraden, ga naar een gespreksgroep, het helpt!
Ik heb zelf zo vaak gedacht in het begin, kon ik maar eens iemand spreken die verder was in het proces, en wellicht positief zou zijn. Er is nog zoveel te vertellen, inmiddels ben ik 7 jaar verder…

Trudy Linkerhof, e-mailadres: trudy.narcis@hccnet.nl

Dag Trudy, Doordat jij de moeite hebt genomen om jouw verhaal voor ons op papier te zetten, zul je wellicht een sprankje hoop kunnen bieden aan lotgenoten die hun partner nog zo recent hebben verloren. - Monique -

Hallo Bert en Monique,

Hier een wat late reactie op wat ik las in de Draaikolk tot mijn grote verbazing waar ik zag dat de brief die ik jullie geschreven heb over mijn ervaringen"brief van de maand" was. Ik kon het niet geloven. Ook het feit dat jullie nu een nieuwe reeks willen beginnen over "lotgenoten in het buitenland". Ik heb wel wat gestart hier met mijn eerste brief bijna twee jaar geleden, maar ik vind het reusachtig dat ook lotgenoten in het buitenland bij jullie website hun verhaal kwijt kunnen. Heel veel dank daarvoor.

Zoals je zegt, het is een heel andere ervaring hier dan in Nederland. De cultuur rond de dood is anders, gewoontes en het hele proces is anders. Ik hoop dat het een succes wordt de nieuwe reeks en ik kijk met belangstelling uit hoe het verder gaat. Als ik zo lees hoeveel Nederlanders geëmigreerd zijn, dan kan het haast niet anders of je moet wel meer reacties en bijdragen krijgen.
Op een andere noot: betekent dit ook dat de rubriek "Samen Actief" wordt aangepast, want ik kan me voorstellen dat er nog wel avontuurlijke of reislustige lotgenoten zijn in het buitenland en natuurlijk ook in Nederland die samen actief zouden willen zijn in het buitenland. Wat betreft reacties op de "brief van de maand" wil ik je laten weten dat ik drie heel fijne reacties daarop heb gekregen en ben natuurlijk in contact met die lotgenoten en dat geeft een fijn gevoel dat er mensen zijn die je begrijpen, ook wat mijn recente belevenissen betreft.

Bert en Monique ga door met het werk dat jullie doen. Je hebt geen idee hoeveel mensen je daarmee helpt, mij inclusief, ondanks de dips waar ik ook doorheen ga. Ik hoop binnenkort op familiebezoek te zijn in Nederland en ik zal dan mijn financiële support naar jullie overmaken.
Heel veel dank voor alles

Herman Zwanepol; e-mailadres: railman4u@shaw.ca

Herman, Om de eventuele nieuwe rubriek "(Nederlandstalige) lotgenoten in het buitenland" te kunnen doen slagen hebben wij uiteraard spontane reacties uit het buitenland nodig. Deze maand zijn ze er (nog?) niet. Mocht het in de toekomst in een behoefte blijken te voorzien, dan kunnen we alsnog bekijken of en in welke vorm wij de rubriek "Samen Actief in het buitenland" hierop kunnen aanpassen. - Monique -

Hallo Bert en Monique,

Mijn moeder kwam me vertellen van jullie site. Ik heb het met haar bekeken. Wat een hoeveelheid positieve reacties van mensen zie je. Wij hebben onze vader op 22 december 2002 aan longkanker verloren. Ik merk dat je maar weinig lotgenoten hebt waar je tegen aan kunt praten. Ook omdat ze het woord kanker al een heel moeilijk woord vinden. Ik zal nog veel naar jullie site kijken. Misschien kom ik nog wel een vriend of vriendin tegen die me wél begrijpt. Tot horens!

Groetjes, Evelien Visscher; e-mailadres: evisscher@keyaccess.nl

Evelien, dat wens ik jou en jouw moeder ook toe! - Monique -

Onderstaande tekst heb ik op internet gevonden:

Monique Roosen; e-mailadres: moniqueroosen@yahoo.co.uk

Ik ben Maarten Brunt en ben 45 jaar. Mijn vrouw Pauline is op 3 oktober 2003 overleden aan de gevolgen van een hersentumor. Samen met onze kinderen Laurens en Rosalie (15 en 11) hebben wij de laatste tien maanden zeer intens geleefd en gelukkig nog heel veel leuke dingen meegemaakt.
Het gevoel om samen te leven met een partner, samen beslissingen te nemen, samen met de kinderen te zijn ontbreekt momenteel en ik ben van mening dat dit gevoel niet lang moet duren. Daar is het leven te kort voor.
Wie deelt mijn mening en wil daar iets over zeggen?

Ter herinnering aan Pauline hebben wij een website geopend: www.paulinemeijerdrees.nl

Maarten Brunt; e-mailadres: maartenbrunt@hotmail.com

Maarten, zo vlak na het overlijden van Pauline is het ongetwijfeld nog moeilijk te bevatten wat jou en je kinderen is overkomen. Het liefst zou je willen dat het niet was gebeurd. Veel lotgenoten zullen deze fase van ontkenning herkennen, omdat ze het zelf hebben meegemaakt. Toch moet je ervoor oppassen, als ik zo vrij mag zijn, dat je hierin niet blijft steken. Neem de tijd om je gemis te voelen en je hart weer te helen. Stop de pijn niet weg, maar vóel het. En ja, als je voor al die verwarrende gevoelens die de komende maanden om voorrang zullen strijden voldoende de tijd hebt genomen om ze daadwerkelijk te voelen, dan zul je er ongetwijfeld sterker uitkomen. En met alle dubbele gevoelens van dien zul je deze nieuwe fase in jouw leven inderdaad weer op waarde kunnen schatten. - Monique -

Hallo Bert en Monique,

"Heerlijk" om zoveel leed te lezen. Het helpt mij dagelijks.

Mijn man Loek is 12 juni 2003 in de ochtend thuis plotseling overleden. Hij was alleen thuis. Ik lag in het ziekenhuis, want de middag daarvoor was mijn borst geamputeerd. Loek heeft nog wel 112 kunnen bellen en heeft ook de buitendeur nog opengezet. Hij had een gescheurde aorta. Hij is maar 60 jaar geworden. Ik ben 62 jaar en met veel lieve mensen om me heen heel erg ALLEEN. Het allermeest mis ik de geborgenheid.

groetjes, Marina van der Sluis; e-mailadres: lrwvandersluis@chello.nl

Een beknopt bericht, waar zoveel leed achter schuilt. We voelen met je mee, Marina. - Monique -

Beste Bert,

Na het lezen van jouw oproep op je internetpagina wil ik graag ook mijn verhaal kwijt.
Mijn man Willem is op 21 juni jl. overleden in de leeftijd van 57 jaar.

Wij hebben elkaar augustus 10 jaar geleden leren kennen tijdens een vakantie naar Polen. Onze gezamenlijke hobby's waren reizen en autorally. In mei dit jaar begon hij een beetje te klagen over zijn linkerarm. Maar ja, op dat moment dachten we dat het misschien van zijn werk kon komen, hij was cv-monteur. Misschien zijn arm ergens tegenaan gestoten. Maar goed, in mei zijn we naar een rally geweest rond Eindhoven. De maandag erna is hij 57 geworden. Op 4 juni zijn we op vakantie gegaan. Willem wilde graag voor de tweede keer naar Cuba. Dus dat was de vakantiebestemming. Op 16 juni zijn we teruggekomen. Ik heb toen mijn ouders gebeld om te zeggen dat we er weer waren. Mijn vader vertelde dat de nacht ervoor een goede vriend was overleden. 19 juni zijn we naar de crematie geweest. In die week voelde Willem zich niet lekker. Die dag in het bijzonder. We hebben op de terugweg nog over de crematie nagepraat. Op die crematie was de kist boven blijven staan. Willem zei dat hij dat ook graag wilde. Ik was het er niet mee eens; ik vond dat de kist moest zakken. Dan hebben we daar nu een discussiepunt over, was zijn opmerking. Maar als jij wilt dat hij zakt, dan vind ik dat goed. Hiermee was die discussie weer gesloten.

Zaterdag 21 juni zijn we zoals altijd de kleine boodschappen gaan doen. Nog lekker op een terrasje gezeten. Ik in ieder geval heb van hem en de zon zitten genieten. Over de vakantie gehad, over de aankomende rally in België, over de korte vakantie in september naar Barcelona.Toen we rond 16.00 uur naar huis gingen, zei Willem dat hij moest braken. Bij thuiskomst heeft hij eerst de post nog doorgenomen en nog gemopperd dat er een brief van zijn werkgever tussen zat. Hij had immers nog vakantie. Ik zou maandag weer beginnen.
Willem ging naar de wc; ik heb hem horen braken. Ik zat op hete kolen omdat ik ook naar de wc moest. Ik heb zijn naam een paar keer geroepen, aan de deur geklopt, maar kreeg geen reactie. Wat ik wel van hem gewend was. Dus ik deed de deur voorzichtig open, bang voor zijn botte opmerking dat hij bezig was. In plaats daarvan is hij letterlijk op mijn voeten gevallen. Direct 112 gebeld en de buren gewaarschuwd. Ik heb Willem gereanimeerd. Ik hoopte dat nooit te hoeven gebruiken. Broeders van de ambulance hebben dat ook nog gedaan, maar dat heeft niet mogen baten. Het huis was vol van de hulpverleners. Van de ambulance, brandweer en politie.

Zo ben je samen op vakantie, zo sta je er alleen voor.
In augustus kreeg ik mijn verjaardag en onze trouwdag voor de kiezen. De rozen die ik anders zou krijgen, heb ik het meest gemist. Dit jaar zouden dat er 37 zijn, 36 voor de afgelopen jaren plus een voor het komende jaar. De verjaardag van mijn moeder vond ik ook moeilijk, ze is 60 geworden. De maand december zal ook wel moeilijk worden met al die feestdagen, ik heb al moeite met de lange donkere dagen. Ik kan er met de pet niet bij. Willem was niet alleen mijn man, maar ook mijn maatje.
Bedankt dat ik mijn verhaal bij jullie kwijt kon.

Jacqueline Blom-Bouwmeester, Amsterdam; e-mailadres: jacqueline.blom@hetnet.nl

Jacqueline, hopelijk heb je er iets aan gehad om jouw gevoelens op papier te zetten. - Bert -

Hallo Bert en Monique

Op 21 oktober 1997 is mijn man Harm plotseling overleden. Hij was 54 jaar. Ik was 's morgens naar de dokter geweest omdat ik niet lekker was. We zaten koffie te drinken toen hij plotseling hevig begon te boeren en zich verder ook niet lekker voelde. Ik vroeg hem wat er aan de hand was en of ik de dokter moest bellen, maar dat hoefde niet van hem. Het ging zo een poosje door en het hield maar niet op. En ik vertrouwde het niet en vroeg hem nóg eens of hij ook ergens last van had. Ja, hij had ook nog last van zijn duim aan zijn linkerhand. Ik werd iets banger en hij liep de kamer in. Ik liep hem na, maar hij ging weer de keuken in. Ik zei dat ik toch de dokter ging bellen en ineens vond hij het ook wel een goed idee. Ik heb de vrouw van de dokter verteld wat er aan de hand was en die zei dat hij direct naar hun toe moest komen. Ik heb zelf geen rijbewijs en vroeg of hij er op de fiets naartoe durfde. Ja, dat was goed. Ik wilde ook nog met hem op de fiets mee gaan, maar dat wilde hij helemaal niet, dus ging hij alleen.
Ik hoorde hem voor het huis nog tegen de buurvrouw "moi" zeggen en dat was het laatste wat ik van hem heb gehoord. Want nog geen vijf minuten later ging bij mij de telefoon: of ik naar de dokter wilde komen, want mijn man lag daar…

Toen ben ik gillend daar naartoe gegaan en zag mijn dochter bij hem zitten. Zij heeft alles zien gebeuren. Zij ging met de kleine naar het bureau, zag paps aankomen fietsen en begon tegen hem te zwaaien, maar hij zwaaide niet terug. Hij maakte hele grote bochten en viel toen om met zijn gezicht op het trottoir. Ze is naar hem toe gesneld en bij hem gebleven tot de dokter er was en hem gereanimeerd tot de ambulance er was. Maar dat alles mocht niet meer baten, hij is overleden. En die momenten komen steeds weer bij mij op en ik zie steeds die film weer afdraaien. Heb dan vaak het idee: had ik hem maar niet laten gaan en had ik maar tegen mevrouw gezegd dat de dokter hier beter kon komen, dan was het misschien ook gebeurd, maar niet op dat moment. En niet zoals het nu is gegaan. Het is nu zes jaar geleden, maar dat moment blijft altijd in ons geheugen gegrift. Ook konden we mijn zoon niet bereiken, omdat hij niet op zijn werk was maar ziek bij zijn vriendin thuis. Later kwam hij ook helemaal overstuur in het ziekenhuis en moest daar horen dat zijn paps niet meer leefde.

Dit is mijn verhaal en vergeten doe je het nooit. Ook heb ik moeite met weer een nieuwe relatie aan te gaan. Er is al eens iemand geweest die wel met mij verder wilde, maar ik heb tot nu toe nog steeds de boot afgehouden. Bedankt dat jullie mijn verhaal misschien willen plaatsen op jullie site.

Bert, veel sterkte verder en groetjes van Lammie Strootman-Kuipers, e-mailadres: l.kuipers@keyaccess.nl

Hou maar lekker de boot af hoor, Lammie. Als je er niet goed bij voelt, dan moet je ook beslist niet aan een nieuwe relatie beginnen. Bedankt voor jouw goede wensen. - Bert -

Mijn naam is Ineke Kerkhoff en ik was 57 toen ik op 4 maart 2002 mijn man Wim op 59-jarige leeftijd verloor nadat hij voor de derde keer een niertransplantatie had ondergaan. Om hem na vijftien jaar dialyse, met alle problemen van dien, uiteindelijk op deze pijnvolle manier te zien doodgaan, dat is gewoon niet te verteren geweest voor mij. Tegenwoordig is euthanasie weer volop in het nieuws. Vooral door bevordering van het goede verwerkingsproces bij de nabestaanden, omdat je rustiger naar dat moment toe kunt leven. Nu ik weet wat ik nú weet, wilde ik dat wij voor die andere weg hadden gekozen. We hebben al vaak afscheid genomen als het weer eens kantje boord was, maar nu hij werkelijk doodging, heb ik géén afscheid kunnen nemen.

Hoewel ik niet in een sociaal isolement leef, integendeel, ik heb twee fantastische kinderen (zoon Patriek van 33 en dochter Dimf van 31), kleinkinderen, familie en veel goede vrienden, kan ik met hen mijn verdriet niet goed delen. Zij zijn een grote steun voor mij, maar uiteindelijk hebben ze ook hun eigen leven en hun eigen verdriet. Ik wil mijn kinderen niet te veel belasten met mijn verdriet. Een goede vriendin, die al wat langer weduwe is, heeft mij verwezen naar Humanitas' "Steun bij Rouw". Zij was al wat verder in haar proces en had deelgenomen aan een lotgenotengroep. Ik heb thuis bezoek gehad van een heel aardige persoon van Humanitas, regio 't Gooi, die zelf ook door een rouwfase is gegaan. Bij haar kreeg ik erkenning en zij heeft me geholpen om ordening in de chaos te brengen. Soms zocht ze iets voor me uit en kwam dan de week erna met het resultaat. Ze snapte ook dat ik niets leuk vond. Ze zeggen wel: "je moet leuke dingen doen", maar er is niets leuks. Boeken die ik las, gingen allemaal over dood en andere nare dingen. Zelfs de krant kon ik niet lezen.
Het is zo moeilijk om de draad weer op te pakken. Ik wist wel dat Wim op een gegeven moment zou doodgaan, maar dat ik hem zo zou missen, dat heb ik me nooit gerealiseerd. Dat besef je pas als het je echt overkomt. Het verdriet wordt minder maar het gemis wordt erger.

In de Volkskrant stond een boekbeschrijving van 'De kus van de weduwe' over duizend dagen verdriet. Het raakte me dat het niet aan tijd gebonden is. Ze zeggen altijd dat het eerste jaar het moeilijkste is, maar ik heb nu voor de tweede keer Wim's verjaardag meegemaakt en dan denk ik: hoeveel verjaardagen moet ik nog? Na een jaar vindt iedereen dat het nu maar normaal moet worden en dat vind ik eigenlijk zelf ook, maar ik weet niet hoe. Volgens mij zouden patiëntenverenigingen, en in dit geval de Nierpatiëntenvereniging LVD, een rol kunnen vervullen in het rouwproces. Er zijn zoveel commissies en werkgroepen, maar als iemand overleden is, houdt het allemaal op. Er zou veel meer aandacht moeten zijn voor nazorg, niet alleen bij overlijden maar ook bij mislukte transplantaties.
Misschien zijn er nabestaanden van overleden nierpatiënten of partners van nierpatiënten die een mislukte transplantatie hebben meegemaakt, die een commissie willen vormen en de betreffende personen willen begeleiden. Al is het maar voor een half jaar. Vooral die eerste periode zit je nog zo in die nierwereld. Ik denk dat de LVD, en in een later stadium Humanitas, daar een goede rol in zouden kunnen spelen, óók in de begeleiding vóór overlijden als iemand kiest voor stoppen met de behandeling. (deels overgenomen uit: WISSELWERKING oktober 2003)

Ineke Kerkhoff-Meeuwis; e-mailadres: pih.lcc@inter.nl.net

Ineke, je hebt ons laten weten dat je graag in contact wilt komen met lotgenoten die hun partner ook door een ernstige ziekte hebben verloren. We hopen dat het plaatsen van jouw verhaal hierbij kan helpen. - Monique -

Ik ben een vrouw van 37 jaar en heb 4 kids uit een ander huwelijk van 8 jaar terug. Op 10 april 1998 heb ik een man ontmoet die ik al kende uit zijn jeugd, en de mijne natuurlijk. Hij was drie jaar ouder dan ik en er begon iets tussen ons te bloeien wat ik niet meer had verwacht. Ik hield veel van deze man omdat hij mij het gevoel gaf dat ik een vrouw was. Ik had veel problemen en hij uiteraard ook. hij had met een vrouw samengewoond waarmee hij 2 kids kreeg. Je zult wel kunnen begrijpen dat er de daaropvolgende vier en een half jaar veel problemen waren. Maar we dachten dat we die konden overwinnen en zo besloten we om op 4 oktober 2002 te gaan trouwen.

Vlak na ons trouwen begonnen de problemen zich steeds meer op te stapelen en konden we er niet uit komen ondanks alle hulp van hulpverlening. Bij toeval, voor zover je daarvan kunt spreken, stuitten hij en ik op een ziekte die we allebei hadden. Het verschil was dat ik het al goed onder controle had en hij niet. De ziekte heet "borderline". Er werd ons aangeraden om van elkaar af te gaan om tot rust te komen. Ik liet hem in zijn woning zitten en ik had zo een andere. Nou dat was ook een drama want we wilden niet van elkaar af en het moest. Omdat hij geen beslissing kon nemen tussen scheiden van tafel en bed of helemaal maakte dit hem depressief. Hij wilde niet scheiden en zo leek het toch net zo. Ik moest de papieren aanvragen voor een uitkering, dus moest hij beslissen. Na veel gedoe en tranen heb ik de knoop doorgehakt en zei uit boosheid dat we volledig gingen scheiden. Ik zie hem nog de deur uitlopen met die droevige blik.
Hij had nog spullen van mij die hij zou komen brengen als hij het aan kon. En dan ga je zitten wachten. Hij komt niet en het duurt lang. Acht weken verstrijken en ik durfde hem niet te bellen.

Op 21 april krijg ik een telefoontje 's morgens om half elf van een vriendin die vroeg of het waar was wat ze had gehoord. Mijn man was dood zei ze. Ik schrok me kapot en begon gelijk te huilen alsof ik het in één keer voelde. Ik hing op en belde de politie. Kreeg een man aan de lijn die vroeg wie ik was, nadat ik had gevraagd of het waar was dat mijn man dood was. Ik zei: "zijn vrouw natuurlijk". Toen werd het erg stil daar en ik werd doorverbonden. Weer een andere man aan de lijn die het fijne wou weten, tot ik kreeg te horen dat hem door de familie was verteld dat mijn man gescheiden was. We gingen er namelijk al drie jaar niet meer mee om omdat ik ze niet aanstond. En wat krijg ik te horen na veel sorry's omdat ze de pc niet hadden gecheckt: hij had zich de dag daarvoor opgehangen in de schuur. Zijn kids had hij naar de winkel gestuurd voor een ijsje en daarna konden ze hem niet meer vinden dus hebben ze hun tante gebeld. Ik dacht dat ik gek werd en werd overmand door rare gevoelens. Zijn zoon en tante hadden hem na twee uur gevonden in de schuur in het trapgat naar de zolder. Ben achteraf blij dat me dat bespaard is gebleven.
Ik op zoek naar de juiste begrafenisondernemer en vragen waar hij lag en wat er ging gebeuren. Alles is in handen van de familie, maar ik kan ze bellen om te vragen of ik hem kan zien. Het mocht van hen op een bepaalde tijd. Je kunt misschien wel begrijpen dat ik in zo'n toestand was dat ik er veel eerder stond dan zij. Ben naar binnen gegaan en vond hem op nr. 8. Ik durfde die kamer eigenlijk niet in, was bang. Ik duwde die deur open en daar lag hij in de kist, kon het niet geloven maar het was zo. Ik klapte bijna in elkaar maar daar stond mijn vriendin en die ving me op. Ik keek weer naar hem en ik begon te huilen en zei zachtjes: "waarom?" en op dat moment komt mijn schoonmoeder de kamer binnen met een vriendin van mijn zwager en ze begint tegen me te schelden. Ik wist niet wat ik hoorde: waar ik het lef vandaan haalde om te huilen en dat hij had gelogen over zijn verleden en dat ze een hoop kleren hadden weggegooid en meer van dat. En toen werd ik kwaad en ook mijn vriendin om dat te zeggen boven zijn kist, totaal geen eerbied voor de doden. Ik die kamer uit en zij er achteraan om mij even te vertellen dat ik niks kan regelen. Er knapte iets in mij en ik schreeuwde dat ik nu wel weduwe was. Ze dachten dat wij al waren gescheiden. Je kunt natuurlijk wel begrijpen dat als je op die gang staat met het hele gezin van hen plus aanhang, dat je toch om je heen gaat kijken en wat denk je: ze durven je haast niet aan te kijken. Maar goed, ik ging van binnen kapot en had belooft dat ik me nergens mee zou bemoeien als dat zijn wens was en kreeg de mededeling niet meer te komen en dat ik niet welkom was op de crematie. Je snapt wel, hoop ik, dat na wat ik al had meegemaakt die dag ik goed in de war was. Ik dacht dat ik gek werd. Toen toch de stoute schoenen aangetrokken omdat mijn kids en vrienden ook afscheid moesten nemen en belde de begrafenisondernemer en regelde een afscheid de dag voor de crematie. Stiekem. Ik zag de reactie van de kids en onze vrienden. Vreselijk gewoon. Diezelfde dag ben ik naar het crematorium gegaan 's nachts en heb aan de buitenkant van het raam gestaan waar hij lag. Ik heb vreselijk gehuild. Heb het de volgende dag ook heel moeilijk gehad en dan die kids, helemaal van de wereld.

En toen kreeg ik bericht dat ik enig erfgenaam was, dus kon de familie de sleutels bij mij inleveren met een rotbriefje. En nu dus naar dat huis toe. Ik trof daar wel de spullen aan, tenminste de meeste dingen, maar hij was er niet en overal in huis gaf mij niet het idee dat hij daar woonde, gewoon ineens anders na acht weken. Ik vond niks meer van hem wat echt persoonlijk was. Er waren een hoop dingen weg achteraf. Ik heb zoveel mogelijk aan mijn stiefkids meegegeven waar ze wat aan hadden. En dan komt het: de schuur moest ook leeg hè… Ik ging naar binnen met een vrees. Ik kon eigenlijk alleen maar staren naar dat gat waar hij had gehangen. Ben er zelfs onder gaan staan en ik voelde hem hangen. Ben wel 30 keer door dat gat gegaan om de zolder leeg te maken. Ben blij dat het achter de rug is. Ik had nog een beetje hoop, omdat hij zou worden bijgezet en ik een afspraak met de begrafenisondernemer had dat ik te horen zou krijgen wanneer het was voltooid, dat ik er in alle rust heen kon. Het duurde en het duurde en zo verstrekken er drie maanden. Heb mijn advocaat opgebeld om te vragen of ze het kan uitzoeken hoelang nog. Krijg ik op de crematiedag van mijn pleegmoeder te horen dat ze hem hebben uitgestrooid over de zee op 1 juli… Dat was dus de druppel bij mij, want dat was toen een maand en zes dagen verder. Het was al gebeurt dus!

En nu ben ik inmiddels zes maanden verder en heb al een hoop afgehandeld. Hij gaat nog elke dag door mijn hoofd en ik mis de ruzie's en het goedmaken en vooral mis ik hem. En vragen heb ik zat waar ik geen antwoord op krijg. Maar ja, het leven gaat door en ik heb 4 kids die afhankelijk zijn van mij. Ik ben gelukkig een vechter en een doorzetter dus ik weet zeker dat ik dit trauma wel te boven kom omdat ik heel goed weet dat het zíjn keuze was. Het is jammer, maar ik moet net als de rest een weg zonder hem verder zoeken. In mijn hart is hij altijd bij me.

Thea Krens, e-mailadres: theakrens@hetnet.nl

Thea, wat een intriest en heftig verhaal. Het doet ons deugd te weten dat jij dankzij jouw vechtersmentaliteit deze bijzonder moeilijke tijd uiteindelijk te boven zult komen. - Monique -

Reacties binnengekomen in december 2003:

30-12-2003

Beste Bert en Monique,

Ik zit hier op mijn werk en eigenlijk hoor je dan niet te internetten en te mailen, maar dit keer kan ik het niet laten. Deze dagen verlopen toch rommelig: opruimen, weinig collega´s aanwezig en bijkomen van de drukte (begroting) van de afgelopen drie maanden. Vanmorgen heb ik weer eens zitten lezen op jullie site en schrok ik van de berichten over jouw gezondheid, Bert. Je blijft er mee bezig en toen zojuist "Happy New Year" van ABBA op de radio was (top 2000) dacht ik direct aan jullie. Ik wil jullie zo graag ondanks alles een ´happy new year´ toewensen en alleen maar zeggen dat ik aan jullie denk en meeleef. Tot nu toe was ik een ´stille lezer´ (wel "vriendin van de Draaikolk"), maar ik had nog nooit met jullie gemaild.

Ik wil laten weten dat jullie site enorm veel voor mij betekent. De herkenning, het feit dat je niet alleen staat. Gevoelens die anderen dus ook hebben etc. Dingen die jullie waarschijnlijk dagelijks horen en lezen, maar individueel het verschil betekenen tussen een dip en er weer tegen kunnen. Hoeveel dagen jullie (en de andere schrijvers) mij al een oppepper hebben gegeven! Bedankt voor dit alles! Ik denk dat er met mij een heleboel mensen zijn die in stilte heel veel aan de Draaikolk hebben en ook met jullie meeleven. Misschien lever ik ook nog eens een bijdrage voor de vlotte pen (zou wel eens mogen hè, na twee jaar).
Het gevaar bestaat dat ik hier te veel over mezelf praat in plaats van met jullie "hart onder de riem" bezig te zijn. Het cliché "woorden zijn zo moeilijk te vinden" is hier ook zeker van toepassing. Maar ik denk aan jullie en wens jullie het allerbeste voor 2004 (klinkt alweer goedkoop en standaard, maar zo is het niet bedoeld).

Toch even kort over mijzelf: Marion van der Velde, nu 30 jaar. Mijn vriend Jan is op moederdag 2001 heel plotseling overleden aan een hartstilstand. Sinds anderhalf jaar heb ik een relatie met Nico, zijn vriend. Dus ik lees zoveel herkenning, vooral ook in "Dubbel-leven".

Heel veel groetjes,
Marion van der Velde, e-mailadres: fresh.prince@12move.nl

Hallo Marion,
Bedankt voor jouw opbeurende woorden. Jij bent dus één van die "vrienden van de Draaikolk" die wij nooit persoonlijk hebben kunnen bedanken voor het overmaken van een (vrijwillige) donatie. Het is voor ons steeds een vreemde gewaarwording wanneer wij een overmaking ontvangen van iemand die wij totaal niet kennen, simpelweg omdat die persoon, net als jij, de Draaikolk "in stilte" lezen en dus in geen enkele rubriek met e-mailadres vermeld staat. Vandaag ben jij dus uit de anonimiteit getreden (om het maar even deftig te zeggen) en kunnen wij jou nu persoonlijk bedanken.
En jouw complimenten geven wij hierbij graag door aan al die lotgenoten die in de afgelopen vijf jaar de moed hebben gehad en de moeite hebben genomen om hun heel persoonlijke gevoelens voor de Draaikolk op papier te zetten. Een welgemeende pluim voor iedereen, van Marion en van Bert en mij! - Monique -

24-12-2003

Graag meer informatie over jullie blad. Mijn echtgenoot is 18 oktober jl. overleden. Ben radeloos.

Met vriendelijke groet,
Hans en Els Heijnen; e-mailadres: hamakrel@concepts.nl

Beste Els,
Zoals wij jou inmiddels hebben laten weten is de Draaikolk een internettijdschrift voor mensen die hun partner hebben verloren (het bestaat dus niet op papier). Het is gratis en je hoeft er geen lid van te worden. Het wordt gemaakt door, voor en samen met mensen die ook hun geliefde - recent of sedert langere tijd - moeten missen. Op momenten dat je daar behoefte aan hebt kun je, dag en nacht, naar de Draaikolk toe klikken om de verhalen van anderen te lezen. Hopelijk zul jij jezelf kunnen herkennen in de ervaringen van lotgenoten; zien op welke wijze zij weer - stapje voor stapje - uit het dal omhoog zijn geklommen en op welke wijze zij weer zin aan hun veranderde leven hebben weten te geven.
Er zijn diverse rubrieken, zoals de Mailbox, Ik denk aan jou en Samen Actief, waar jij jouw gegevens in kunt laten plaatsen. Misschien dat je zo - via e-mail - in contact kunt komen met lotgenoten. Maar je kunt ook zelf actief een mailtje sturen naar een van de in de rubrieken vermelde personen.
En wie weet, zal ook jij op een gegeven moment de behoefte krijgen om jouw verhaal aan de PC toe te vertrouwen en deze naar ons toe te zenden voor plaatsing in de Draaikolk. Wellicht dat het van je afschrijven van je gevoelens jouw hart enigszins kan verlichten en - zo werkt dit nu eenmaal - hierdoor zal jij weer anderen helpen die, net als jij nu, hun partner zo recent hebben verloren. We hopen dat je veel aan de Draaikolk zult hebben. - Monique -

20-12-2003

Dag Bert en Monique,

Als eerste mijn complimenten voor de geweldige Draaikolk. Ook jullie besluit om over te gaan op de nieuwe aanpak vind ik geweldig. Zo zal de Draaikolk toch z'n voortgang vinden die zowel voor de lezers, maar zeker niet minder voor jullie, een hele goede oplossing is.

Waar ik wel wat moeite mee heb zijn de oproepen in de rubriek "Oproepen, actualiteiten en activiteiten" waarin gevraagd wordt om te reageren. Er is een oproep van een groep die activiteiten onderneemt, maar dan alleen voor mensen van 55 tot 72 jaar. Ook is er een oproep voor mensen jonger dan 50 jaar.
Dit is voor het eerst dat ik merk dat er gediscrimineerd wordt bij verdriet. Volgens mij maakt rouw geen verschil in leeftijd, sekse, geaardheid, kleur, opleiding, leeftijd of wat dan ook. Ik heb beide oproepen als kwetsend ervaren. Aan beide groepen heb ik ook een mailtje gestuurd.

Voor de rest, echt niets anders dan lof. En ik ben nog steeds heel blij met de Draaikolk. Inmiddels is het mij wel duidelijk, jullie zijn topmensen. Het deed me goed te lezen dat jullie goed voor jezelf en voor elkaar zorgen. Heel veel sterkte en kracht voor jullie de komende periode.

Agnes Ostendorf; e-mailadres: agnes.ostendorf@wxs.nl

Lieve Agnes,
Je slaat natuurlijk de spijker op de kop en brengt ons - terecht - weer even bij de les. We hebben de voorwaarden, waaraan oproepen vanaf nu dienen te voldoen, in deze rubriek nog eens aangescherpt. Ook hebben wij van de gelegenheid gebruik gemaakt om de lezers van de Draaikolk om hun onmisbare medewerking te vragen bij het aan ons toezenden van oproepen voor (bijvoorbeeld) rouwgroep-bijeenkomsten die in de diverse plaatselijke kranten (wellicht) verschijnen. Dank voor jouw warme woorden. Je weet, ook wij leven met jou mee. - Bert en Monique -

19-12-2003

Hierbij een verhaal van een man die zijn geliefde veel te vroeg heeft verloren. Mijn naam is Hendrik Evert van Dijk en ik ben nu twee jaar alleen. Mijn liefste wat ik hier op aarde had is op 23 oktober 2001 aan darmkanker, met uitzaaiingen naar de lever, overleden. Ze is maar zes weken ziek geweest, dus het was heel onverwacht. We waren 38 jaar getrouwd en waren beide nog jong. We hebben twee kinderen gekregen, een jongen en een meisje, waar we heel gelukkig mee waren.
Ik ben een eenzaam en ongelukkig persoon. Ik ben nu eenmaal geen huisman en heb veel moeite met het huis schoon te houden. Dus ik doe mijn best om het netjes te houden, maar dat valt niet mee.

Nu en zelf ben ik ook niet zo geweldig goed in vorm. Ik ben deze week naar het ziekenhuis geweest voor een vaatcontrole en daar kwam niet veel goeds uit. Ik moet aan mijn vaten geopereerd worden en dat lijkt me maar niks. Nu ja, als het misgaat ben ik snel bij mijn geliefde en dan ben ik er vanaf. Maar ja, ik heb ook nog twee kleinkinderen en die wil ik geen verdriet aandoen, maar het is niet anders. Ik ben ziek en doe mijn best om er het beste van te maken. Nu ga ik met de Kerst naar Roemenië om een beetje bij te komen en om andere mensen tegen te komen, want ik heb dit jaar niks dan verdriet gehad en dat hou je niet lang vol.
Ik heb voor twee maanden terug een ongeluk met mijn auto gehad en ben er redelijk vanaf gekomen, maar toch gaat dat niet in je kouwe kleren zitten. Daardoor ben ik in het ziekenhuis beland en kwam dit eruit en ik zie erg tegen die operatie op.

Maar dat is niet alles. Na het sterven van mijn lieve vrouw ben ik door mijn zoon, die tot zijn 35e jaar bij ons heeft gewoond, totaal in de steek gelaten en dat doet me heel veel pijn. Maar ik wil en kan niet zomaar doen of er niks aan de hand is. Daarvoor heeft hij te lang bij me gewoond en ik was er altijd voor hem. Maar ja, het is niet anders. Nu hoop ik dat er in deze situatie verandering komt, want zo lang ben ik er niet meer, daarvoor ben ik te ziek. Nu, ik hoop dat dit niet te negatief is.
Ik wil jullie bedanken voor de tijd en het geld wat jullie er voor over hebben.
Hendrik Evert van dijk; e-mailadres: dijk010@zonnet.nl

Beste Hendrik Evert,
We kunnen ons indenken dat er momenteel wel heel veel op je afkomt. We hopen dat jouw verblijf in Roemenië jou voldoende kracht zal opleveren om de operatie te ondergaan en er hopelijk weer beter uit te komen. - Monique -

18-12-2003

Beste Bert en Monique,

Via mijn schoonzusje ontving ik jullie adres. Mijn lief is vijf weken geleden op de ijsbaan gestorven. Hartstilstand, 43 jaar. Wij waren 23 jaar samen en hebben drie kinderen, waarvan de oudste twee dagen na de geboorte is overleden.

Ik zou zo graag met iemand willen mailen die dit kent: geen afscheid hebben kunnen nemen en achterblijven met twee kinderen van 9 en 11.
Ik zit midden in de razende pijn, heb een prachtige vriendenkring om me heen, maar mis mijn Jan zo waanzinnig. Tot hopelijk hoors,
Carla Veldman; e-mailadres: jan-veldman@planet.nl

Hallo Carla,
Dank voor jouw mailtje. Allereerst gecondoleerd met het verlies van jouw man. Ik weet wat het is om je liefste zo totaal onverwacht te moeten verliezen.
We hebben je reeds laten weten dat wij jouw reactie in januari in de rubriek "Reacties van lotgenoten" zouden plaatsen (bij deze dus). Misschien levert je dit reacties op. Nóg sneller werkt het wellicht om zelf een mailtje te sturen naar een van de vele lotgenoten die vermeld staan in de rubriek "Mailbox" en die ook hun partner van het een op andere moment hebben moeten missen. Als je wilt kun je jouw gegevens ook daarin laten plaatsen. Dan horen we dat nog wel. Heel veel kracht toegewenst... - Monique -

15-12-2003

Hallo Bert en Monique,

Hier een aardig gedichtje [uit een boek van Hans Stolp] voor de Draaikolk. Ik hoop dat jullie het willen plaatsen:

Ik weet: je leeft daar in het land van licht.
Je bent niet dood, je leeft.
Ik weet het met mijn hart.

Ik weet: de liefde die ons bindt sterft nooit.
Liefde kan niet sterven, omdat zij eeuwig is.
Daarom blijven wij in liefde met elkaar verbonden,
jij daar, ik hier.

Ik weet: je zorgt voor mij vanuit het land waar jij nu leeft.
Je ziet er wat verborgen is,
je ziet de levensles die ik te leren heb,
de opdracht die ik vervullen mag.
En met al je kracht, inspireer je mij en sta je mij bij.

Ik weet: je bent niet dood, je leeft.
Ik stuur je al de liefde van mijn hart
zodat onze liefde eeuwig is.

Tevens wil ik hierbij zeggen dat ik heel veel troost heb gevonden bij mijn bezoekjes aan de Draalkolk. Ik vind jullie geweldig en wens jullie een mooie Kerst samen en het allerbeste voor 2004!

Veel liefs, Patricia van Vliet; e-mailadres: d-p-vanvliet@hetnet.nl

Bij deze geplaatst, Patricia. In de hoop dat ook anderen er veel aan zullen hebben - Monique -

15-12-2003

Mijn naam is Anne Theuns, thans 59 jaar oud. Mijn man is in het verkeer aangereden en was direct dood. De politie stond voor mijn deur. Ik dacht toen, zij komen zeggen dat er iets niet goed is, maar niet zo'n drama. Het was een zeer warme zomer, midden op de dag. Mijn reactie was alleen maar: "dat kan niet".

Dit is nu al geruime tijd geleden, augustus 1994. De Draaikolk bestond niet. Zelf heb ik in een blad over jullie gelezen, maar toen had ik geen pc. Het is al weer geruime tijd geleden dat ik een pc heb en de Draaikolk-site diverse malen heb bekeken en denk: dit heb ik doorstaan, wat een verdriet, daar hoort mijn stukje ook bij. Je kunt het nooit overslaan.
Hopelijk kan de Draaikolk blijven bestaan, het geeft veel steun.

Veel sterkte en een groet van
Anne Theuns, e-mailadres: a.theuns@chello.nl

Dag Anne,
Bij deze heeft jouw verlies hier nu ook - alsnog - een plek gekregen. - Monique -

10-12-2003

Ik ben Marianne (55 jaar) en heb op 17 september mijn man Ger verloren. Hij is geboren op 2 juni 1941. Wij hadden vier kinderen. Ze zijn allemaal de deur uit. Wij hebben ook acht kleinkinderen. De kinderen komen en helpen zo veel ze kunnen, maar hun gezin eist ook hun aandacht op.

Ik vind dat thuiskomen en alleen eten verschrikkelijk. Ook de avonden dat je vaak alleen zit, om over de lange nachten maar te zwijgen. Ik hoop zo op contact met lotgenoten om onze gevoelens met mekaar te kunnen verwerken.

Marianne Bosch-Siebeling; e-mailadres: marianne_bosch48@hotmail.com

Ach Marianne, jouw gevoelens van eenzaamheid zijn zo herkenbaar voor iedereen die net als jij zijn of haar partner moet missen. Die pijn kunnen wij niet bij jou wegnemen. Hopelijk zal het een beetje worden verzacht als je bij het doorlezen van de Draaikolk tot de (trieste) ontdekking komt dat zo velen jou in verdriet zijn voorgegaan, dat zo velen gelijktijdig met jou min of meer hetzelfde voelen en zo velen nog in zalige onwetendheid verkeren van wat nog komen gaat... Wie geeft Marianne een steuntje in de rug? - Monique -

10-12-2003

Beste Bert en Monique,

Eind september, toen ik wat in het (opgeheven) gastenboek geschreven had, kreeg ik een mailtje terug om mijn verhaal te vertellen indien ik dit wilde. Nu ben ik er (denk ik) aan toe om het te vertellen.

Het is allemaal begonnen op vrijdagavond 24 mei 2002. Nico kwam thuis na het werken (tram Amsterdam) en voelde zich niet lekker. Om 20.00 uur ging hij naar boven om te douchen en trok een pyjama aan. Dat deed hij normaal nooit maar hij dacht dat hij had kou gevat: pijn boven in zijn rug en wat spierpijn, zei hij. Ik vertrouwde het niet en wilde de artsendienst bellen, dat mocht niet van hem. Toen zag ik opeens dat hij naar zijn linkerarm greep en op dat moment pakte ik de telefoon om direct te gaan bellen, maar hij wilde dat zelf doen. Hij moest toen langskomen. Mijn oudste zoon, die gelukkig thuis was en dichtbij woonde, heeft hem toen daar naartoe gereden. Vandaar uit werd hij naar de eerste hulp gestuurd van het Waterland-ziekenhuis. Daar heeft hij tot 2.00 uur gelegen en toen is hij weer naar huis gestuurd met de mededeling: "waarschijnlijk zuurstofgebrek bij het hart". Als hij de volgende dag nog last had of weer opnieuw pijn kreeg, moest hij de artsenpost weer bellen. Geslapen hebben wij toen amper, want ik bleef hem maar in de gaten houden.

Zaterdagmorgen ben ik snel op de fiets even wat boodschappen gaan doen (wij werkten beiden) en toen ik terugkwam zag ik al dat het helemaal niet ging. Ik heb toen gezegd dat ik 112 zou bellen, maar volgens hem was het toch een koutje. Op mijn aandringen belde hij toen de dokterspost weer en zowaar: er zou een arts langs komen. Nu dat hebben wij beiden geweten.
De arts kwam (hooghartig). Volgens hem moest Nico zich niet zo aanstellen, was het hyperventilatie en spanningen omdat hij op de tram reed. Inmiddels kon Nico niet meer zitten of lopen, zo benauwd had hij het, en dat terwijl hij nooit ziek was en ook nooit in een ziekenhuis gelegen had.
Voor de gemoedsrust van de arts wilde hij Nico toch voor een tweede onderzoek naar het ziekenhuis laten gaan en belde dus voor een ambulance. Toen hij de telefoon neerlegde heeft hij voor Nico en mij een onvergeeflijke opmerking gemaakt.
Hij stelde dat Nico een probleem zou krijgen als hij voor niets naar het ziekenhuis ging, dan zou Nico meteen een afspraak met de psychiater moeten maken, want volgens hem mankeerde hij niets. Nico klapte toen echt helemaal in, want hij was geen aansteller, maar zo kwam het wel over. Toen ik naar boven ging om wat droog goed te halen (hij was helemaal nat van het zweten) stelde de dokter zelfs dat hij wel ruzie met mij gehad zou hebben, want daar werd men ook gespannen van. Ook mocht ik niet van hem mee in de ziekenauto. "U gaat maar lekker op uw fietsje, want dan ontspant u ook wat". Ik liet mij toen gewoon overdonderen.

Toen de broeders arriveerden zagen zij meteen dat het met Nico helemaal niet goed ging. Hij werd ook met spoed naar het ziekenhuis vervoerd en ik heb intussen even de kinderen gebeld om dit te zeggen en ben er toen meteen achteraan gegaan.
In het ziekenhuis aangekomen bleek dus inderdaad dat Nico een behoorlijke hartaanval had gehad. Hij kwam dus op hartbewaking te liggen. Op zondag vertelde de arts dat, als alles goed ging, hij maandag naar zaal zou mogen en dan revalideren. Echter hij ging erg achteruit in het Waterland. Zij konden daar niet veel voor hem doen en wilden hem ook naar de VU laten brengen, maar dan moest hij eerst stabiel zijn. Op maandagnacht en dinsdagnacht zijn wij bij hem geroepen omdat hij te snel achteruit ging. Op woensdag werd hij naar de VU gebracht en toen mocht ik wel mee in de ziekenauto, want hij wilde mij steeds zien. Ik had mij inmiddels ziek gemeld bij mijn werk. In de VU mocht ik er ook steeds bij blijven, ik heb daar toen een kamer genomen. Op donderdag werd hij gekatheteriseerd en op vrijdag gedotterd. De professor was vrijdag erg enthousiast en stelde dat wij nu in plaats van per uur, per dag konden gaan leven.

Op vrijdagnacht belde Nico mij via de telefoon van een broeder of ik wilde komen. Ik ben toen gegaan en het ging slecht. Hij had het ontzettend benauwd en wilde de machine weg hebben. Ik was nog steeds ervan overtuigd dat het goed ging komen, dus eigenlijk is ons laatste gesprek geweest van: "kom op, joh, probeer goed te ademen en alles komt echt wel goed." Hij heeft toen net gedaan of hij sliep zodat ik ook weer even naar bed kon. Op zaterdagochtend, toen ik weer bij hem kwam, was er paniek. Er werden foto's gemaakt, overal vocht afgenomen en mijn oudste zoon die even langs was gekomen werd geadviseerd om te blijven, want de arts was met iets bezig. Na een kwartiertje kwam ook de arts bij Nico en stelde dat ze hem naar de intensive care zouden brengen, aan de beademing zouden leggen en zodra hij gestabiliseerd was Nico naar Utrecht vervoerd zou worden, daar wat nieuws (implantaties) zou krijgen en dan zou hij moet