Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (6)
vanaf februari/maart 2002

Hallo Bert,
Ik stuur je maar een bericht omdat ik graag iets van andere lotgenoten wil horen hoe zij het redden na het overlijden van hun partner. Op 9 november is mijn man Lukas overleden aan de gevolgen van een slagaderlijke bloeding in het hoofd. Wij hebben niet echt afscheid kunnen nemen omdat wij, na de eerste hoopvolle ziekteweek, alleen maar bezig waren met zijn herstel.
De tweede week kreeg hij veel spasmen in het hoofd waardoor er zoveel hersenfuncties verloren zijn gegaan dat het voor hem geen leefbare situatie zou zijn. Op 8 november hadden wij een gesprek met de specialisten, waarin werd aangegeven dat ze de behandeling wilden stoppen omdat het zinloos was. In overleg met mijn kinderen hebben wij mijn man gegund om te sterven. Lukas is maar 48 jaar oud geworden.
Het is nog maar zo kort, en ik vind mijzelf een vreemd iemand en het huis is vreemd. Ik schreeuw, ik huil, ik voel mij erg alleen. Ik verlang ontzettend naar mijn man en het idee dat hij nooit meer thuis komt is niet te verdragen. Toch schijnt het te moeten, rationeel moet het, maar mijn gevoel blijft daar ver in achter. Ik heb geweldige kinderen. Een paar heel goede vrienden. Hulp uit een onverwachte hoek. Maar wat ik mis: het vertrouwen dat zij mij blijven helpen.
Wie herkent dit!!! Groeten Anja, e-mailadres: anjarengersmellies@dolfijn.nl

Beste Anja,
Lukas is totaal onverwacht binnen een tijdsbestek van twee weken overleden. Daarom is het zo goed te begrijpen dat jouw gevoel in dit stadium (nog) achter blijft bij jouw verstand. Het is een natuurlijke beschermende reactie van de geest. Het is immers te veel om in één keer te bevatten? Ik hoop dat naarmate je het verlies - met vallen en opstaan - zult leren verwerken je uiteindelijk zo veel sterker uit de strijd tevoorschijn zult komen, dat jouw angst dat de steun van familie en vrienden zal afnemen een minder groot schrikbeeld zal zijn dan het nu, zo kort naar jouw verlies, vanzelfsprekend nog voor je is. En wie weet zul je via de Draaikolk weer (nieuwe) vriendschappen opdoen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt als jij, zodat jullie elkaar over en weer kunnen steunen. Veel sterkte! -Monique-

Hallo,
Ik ben een vrouw van 26 jaar met drie kindjes. Vorig jaar juli ben ik mijn man verloren. Hij is naar zijn werk gegaan en nooit meer terug gekomen. Door de vele aanloop in het begin had ik geen behoefte aan lotgenotencontact. Nu echter komt er niemand meer langs. Zelfs geen telefoontjes meer. De stilte is verschrikkelijk. Daardoor ben ik veel op internet gaan kijken en zoeken naar lotgenoten. Alleen kan ik geen lotgenoten vinden met jonge kinderen en die ook nog eens rond mijn leeftijd zitten. Echter, ze zullen er best wel zijn!
Nu heb ik zelf een club opgericht. Maar om daar bekendheid aan te geven, moeten mensen hem wél kunnen vinden. Nu is mijn vraag ook, mag mijn club bij jullie links staan? Kom zelf ook eens kijken en vind je de club niet geschikt, dan zou ik dat graag willen vernemen, maar ik hoop eigenlijk dat hij wel door jullie geplaatst word.
Vriendelijke groeten en alvast bedankt!
Marijke Mulders (e-mailadres: m.mulders11@chello.nl)
adres website: http://net.clubs.nl/alleen+over+met+kinderen

Beste Marijke,
Ik kan me voorstellen dat je de eenzaamheid wilt ontvluchten en daarom een eigen site bent begonnen. Maar het wordt zo langzamerhand wel wat dringen bij de alleen-over-clubs van Het Net. Volgens mijn bescheiden mening zijn er al sites die hetzelfde nastreven als jij, heb je dáár al eens gekeken? Niettemin, ik zal de jouwe er toch maar bij zetten. Beter teveel sites over rouwverwerking dan te weinig. Sterkte! -Bert-

Beste meneer Bert, hier een mailtje van mij.
Toen ik op de website keek, zag ik dat mijn naam erin stond en dat vond ik erg fijn, dank u wel. Iedere avond lees ik wat stukjes en het doet me goed te weten, dat er zoveel raakvlakken zijn. Ook ik werk nu heel hard. Ook ik wil graag vóór Kerst een slaappil nemen en op 7 januari wakker worden.
Je denkt dan, dat je gek bent of dit zeker zal worden. Maar nee, dan lees je wat andere mensen doen en dan weet je, dat je niet raar bent, gelukkig!
Ook slepen zoveel lieve mensen mij overal mee naar toe, onder het mom van: "niet achter de geraniums gaan zitten, Els", en die hebben we niet eens, maar zo lief...
Weet u, mijn man en ik hadden samen nog zo'n fijne week thuis, waarin we nog zo veel konden zeggen. Zoveel nog konden regelen, knuffelen. Met iedereen nog konden praten. En elkaar konden vasthouden en steeds maar zeggen hoeveel we van elkaar hielden! Ook de tijd ná hem was bespreekbaar en dat was héél, héél moeilijk en héél verdrietig.
"Je bent sterk genoeg", zei Frans dan, "er zijn zoveel mensen voor je" en ja, hij heeft gelijk. Maar ik wil en wou alleen maar hem, en nu moet ik door en daar heb ik veel moeite mee. Soms wil ik niet meer eten, maar je hebt toch honger. Je wilt niet uit bed, maar de hond moet er wel uit, dus moet jij het ook. En zo kan ik wel uren doorgaan. Gelukkig denk ik nu: wáár Frans ook is, hij heeft geen pijn meer... Ik en de hele familie kijken terug op een fijne warme week samen. Er zijn geen vragen meer. Het was goed en is het nog.
Maar de pijn en het gemis is vreselijk!
En nooit zal ik meer zo gelukkig zijn en nooit zal ik nog zo'n fijn mens ontmoeten. En wat er ook op mijn pad komt, altijd draag ik hem in en bij me.
Erg bedankt, meneer Bert, dat ik even mijn hart bij u kon luchten. Ik wens u en velen warme dagen toe.

Els v.d.Bogert, e-mailadres: e.vd.bogert-weijs@freeler.nl

Beste Els,
Wat een kostbaar geschenk als je nog de gelegenheid krijgt om bewust afscheid te kunnen nemen van je partner en zo over je gevoelens met elkaar te kunnen praten. Ik weet hoe dat voelt. Niet iedereen is dát gegeven. Maar dat neemt niet weg dat de pijn van het gemis er is en dat het veel tijd en moed vergt om daar mee om te leren gaan. Ik hoop dat je die extra moeilijke "feestdagen" naar omstandigheden toch redelijk bent doorgekomen, samen met de familie. -Bert-

Beste Bert,
Waarschijnlijk krijg je niet veel reacties vanuit Canada. Ik ben aan jouw site- adres gekomen door mijn schoonzuster die het vond in de Libelle. Ik ben erg blij dat ik dit heb en heb het onmiddellijk bezocht en ik ben erg onder de indruk van de kwaliteit van de brieven die ik heb gelezen.
Ook ik heb mijn jeugdliefde moeten prijsgeven aan kanker. We ontmoetten elkaar in onze tienerjaren en trouwden toen we 19 en 20 jaar waren. Enige jaren later zijn we naar Canada geemigreerd. Toen ze 46 jaar was, vertelde de dokter haar dat ze borstkanker had en na 3,5 jaar van chemokuren en bestralingen verloor ze de ongelijke strijd.
Ik ben zeer dankbaar dat ik gedurende al die tijd met haar mee kon naar de dokter om haar te steunen, want ze wilde dit "gevecht", zoals ze het noemde, niet opgeven. Zelfs toen de dokter haar vertelde, dat hij niets meer voor haar kon doen, vocht ze door. Het is zo goed om te weten, dat ik niet alleen ben in dit als ik de brieven lees hier.
Het is nu vijf jaar geleden dat zij in mijn armen stierf in huis, waar ze comfortabel was, meer dan in het ziekenhuis. En het voelt nog steeds alsof het gisteren was, dat ze heengegaan is. De pijn is er nog altijd en de vraag wáárom zij jong moest sterven op 49 jaar...
Ja, ik ben ook boos. Voel me belazerd, als ik dat woord mag gebruiken. We hadden nog zo veel dingen die we samen wilden doen: reizen en gewoon van het leven genieten. Maar het is niet anders en ik moet maar op de man boven vertrouwen, al is dat niet altijd zo makkelijk. De eenzaamheid is zo erg, vooral omdat we alles sámen deden, om nog niet te praten over de stilte in huis...
Zoveel van wat ik lees op jouw site kon door ieder van ons, die dit heeft meegemaakt, zijn geschreven en het geeft je moed om verder te gaan in het leven. Beste Bert, al weet ik dat jouw site voor Nederland is, tóch hoop ik dat er iemand is die dit leest, reageert en misschien een e-mailtje afdropt.
Ga door met wat je doet. Het geeft me een heleboel steun om te lezen dat ik niet alleen ben.

Gegroet, Herman Zwanepol, e-mailadres: zwanepoh@cadvision.com

Beste Herman,
Bedankt voor het vertellen van jouw verhaal, dat voor mij en naar ik weet ook voor vele anderen, zo herkenbaar is. En natuurlijk ben je van harte welkom bij de Draaikolk, net als alle andere Nederlandstalige lotgenoten waar ook ter wereld. Schroom dan ook niet om jouw gegevens in de Mailbox op te laten nemen of om zelf iemand hieruit aan te schrijven. Ons verdriet is immers universeel... -Bert-

Beste Bert,
Bij de kapper in de Libelle het adres van jouw website ontdekt. Dat kwam als geroepen. Ik ben op 6 november jl. mijn man plotseling verloren aan een aneurysma (scheuring van de aorta). Mijn man had geen gezondheidsklachten en was 59 jaar. Wij hebben een eigen bedrijf; mijn twee zoons werken daarin ook mee. Het was voor ons als een donderslag bij heldere hemel. Mijn oudste zoon heeft mijn man nog levend in het ziekenhuis gebracht, maar de artsen konden niets voor hem doen. Die jongen (32) heeft het zo erg moeilijk.... Wij allemaal trouwens. Het is ook nog allemaal zo vers en er is en was zoveel te doen. Eindelijk tussen de bedrijfssluiting van Kerst en Nieuwjaar kom ik een beetje aan mezelf toe.
De verdoving van het "moeten regelen" trekt langzaam weg en dan....? Eergisteren, toen ik laat naar bed ging en in bed wilde stappen, dacht ik even: ''misschien belt hij nog", alsof hij op reis was en mij misschien nog laat zou bellen zoals vroeger. Hoe kon ik dat nu denken? Ik heb immers zijn jas van de kapstok gehaald en zijn tandenborstel weggedaan?
Hoe kan een mens zoiets denken? Ik weet het: dit is het begin... Het begin van de lange weg die wij moeten gaan. Ik ben bang en verdrietig en eenzaam. In mijn vrienden- en familiekring ben ik de enige weduwe, afgezien van mijn arme schoonvader die nu ook zijn zoon kwijt is. Als ik de reacties van anderen lees, dan word ik zo onzeker, gaat het ooit nog over? Na vier, vijf jaar zijn er nog mensen met heel veel verdriet. Ik ben mijn ouders al eerder verloren en dat verdriet is ook overgegaan (het heeft een plaats gekregen, zegt men dan). Ik moet sterk zijn voor mijn jongens en ik doe mijn best, maar soms heb ik er helemaal geen zin meer in. Ik heb behoefte aan een positief verhaal. Iemand die het gered heeft, die verder heeft kunnen leven en weer gelukkig geworden is. En ik heb zo weinig aan reacties in de trant van: doe wat je gevoel je zegt en doe wat je zelf wilt, want ik heb zo weinig te willen. Er is een bedrijf, er zijn kinderen die daar ook afhankelijk van zijn. Er zijn financiële overwegingen, kortom pompen of verzuipen!! Het klinkt bitter, maar zo is het wel. Ik wil ook rouwen, dat moet, maar hoe? Ik huil wel af en toe. Mijn schoonzus zegt dat ik meer aan de jongens over moet laten, maar ik heb zo'n sterk plichtsbesef. Ik vind dat ik tekort schiet als ik niet mee werk. Heeft iemand ook zoiets meegemaakt: een sterfgeval en dan de zaken voortzetten? Hoe ga je daar goed mee om?
Verder niets dan lof voor jouw initiatief. Als je ook ziet aan de "oude" reacties van mensen hoe broodnodig zo'n site is... Ga alsjeblieft door!

Elly Krijgsman, 54 jaar, e-mailadres: jan@laip.nl

Beste Elly,
Het lijkt mij een zware opgave om een bedrijf draaiende te moeten houden, terwijl je tegelijkertijd zo'n groot verlies te verwerken hebt. Ik ken overigens ook verhalen van lotgenoten die dit juist als een "pluspunt" zien omdat dit hen wat afleiding biedt en hen "onder de mensen" houdt. Zoals voor zoveel geldt, zal ook dít wel heel persoonlijk zijn. Het gevaar kan er natuurlijk wel in schuilen dat je - mede gezien jouw sterk plichtsbesef - door onvoldoende tijd voor jezelf te nemen te weinig aan je verliesverwerking toekomt. Wie kan Elly hierover uit eigen ervaring adviseren? -Bert-

Beste Bert Vos,
Ik stuur je deze mail uit naam van mijn moeder, omdat zij geen computer heeft. Ik print elke maand jullie tijdschrift uit voor haar. En zij heeft hier heel veel steun aan. Mijn vader is 27 juli 1999 plotseling, tijdens hun vakantie in Oostenrijk, overleden aan een hartstilstand op 55-jarige leeftijd. Voor mijn moeder en voor ons stond de wereld stil. We begrepen niet dat alles doordraaide. Het lange wachten op ons, was voor mijn moeder een nachtmerrie. We leefden in een roes. Toch waren we blij met die ene dag in Oostenrijk dat we samen waren, voordat we naar Nederland terugkeerden. Want vanaf dat moment werden we geleefd en hadden we het idee dat wij mensen moesten troosten in plaats van andersom. Dat kwam natuurlijk ook omdat het volkomen onverwacht gebeurde. Mijn vader was geen hartpatiënt.
Nu bijna 2,5 jaar geleden is het gemis nog steeds immens groot, en nog nauwelijks te bevatten. Mijn moeder zou heel graag willen dat ons verhaal in de Draaikolk wordt geplaatst. En zou graag via mijn e-mailadres mail willen ontvangen van lotgenoten.
met vriendelijke groet,
Heidy Wiehink-Wissink, Ria Wissink, e-mailadres: Wiehink@cs.com

Beste Heidy,
Bij deze is jullie verhaal geplaatst. Fijn dat je dit voor jouw moeder wilt doen, zodat zij er op deze manier toch iets aan heeft. -Bert-

Hallo Bert,
Ik heb al een paar keer geprobeerd om je te schrijven, maar ik haak steeds weer op het laatste moment af. Misschien dat ik dit straks ook wel weer wegdruk... Mijn man Piet is in een tijd van zes maanden overleden aan longkanker. Hij heeft alles gedaan wat er mogelijk was en dat is nogal wat! Operaties, chemokuren. Een pauze tussendoor om even bij te komen had hij niet, want dan was het kalk in het bloed weer te hoog en dan weer een infuus. Klap na klap kregen we steeds weer en steeds maar weer doorgaan, tot 31 oktober toen we kregen te horen dat het al overal zat.
12 dagen... emotioneel, verdrietig, boos. Ik vond het het ergst om een mens die je zo liefhebt zo te zien lijden. En dan hij, een prater was het niet maar ik wist precies wat hij dacht. Dat kon ook niet anders na 27 jaar want we waren bijna altijd samen. Ik was 16 en hij 18 jaar toen we bij elkaar kwamen.
Het jaar 2001 was een rampjaar! Op 21 januari 2001 is mijn vader overleden, die ik ook drie maanden heb "verzorgd". En nu in 2002 gaan we op 21 januari Piet z'n urn bijzetten op de begraafplaats. Dan heb ik een plekje waar ik heen kan gaan. "Het leven gaat door", zeggen ze. Nou mooi niet! Ik heb, in de nachten dat ik wakker lag, een tekst bedacht voor op de rouwkaart en die heb ik ook nog aan Piet voorgelezen:

ik ben blij dat ik je heb gekend
en dat jij de vader van mijn kinderen bent
hoe het verder moet "ik weet het niet"
want wat is Truus nu zonder Piet!

Bert, heel erg bedankt voor het luisteren. Van Piet moest ik een computer nemen en ik ben daar nu heel "blij" mee.
groetjes, Truus Breedenbach, e-mailadres: tbreedenbach@hotmail.com

Beste Truus,
Je hebt jouw verhaal nu toch maar mooi op papier gezet, niet waar? Ik hoop dat het je een beetje heeft opgelucht. -Bert-

Hallo Bert,
Vandaag voor de tweede keer de Draaikolk gelezen. Nee, ik ben zeker niet de enige met verdriet. Mijn mannetje stierf op 15 december 2001. Onverwachts? Nee...zoiets voel je ergens diep in je, een onheilspellend gevoel van binnen zegt je dat het mis gaat... Op donderdag 6 december heb ik hem naar het ziekenhuis gebracht. Hij was niet lekker. Zijn eten smaakte hem niet meer, de lucht stond hem tegen. Zijn wijntje smaakte hem niet meer. De internist riep mij al snel bij zich, zijn nieren werkten niet goed, zijn lever was ziek. Maar de wetenschap is zó knap! Dialyse? Een nier van mijzelf? Ergens moest er toch een mogelijkheid zijn? Vanaf de zondag na zijn opname heb ik bij hem gewaakt, dag en nacht. "Een dubbeltje op z'n kant", zeiden de artsen. Het dubbeltje viel verkeerd. Mijn "millennium bruidegom" is dood. Hij werd slechts 49 jaar!
Op 1 januari 2000 zijn wij 's nachts getrouwd om 00.05 uur. Al het vuurwerk was voor ons. Ben had voor mij het mooiste vuurwerk wat hij kon vinden gekocht. Speciaal voor mij. Later die dag zaten wij als stralend echtpaar bij Maartje van Weegen in de studio om ons geluk aan de mensen te vertellen in het programma "Hallo 2000!" En nu sta ik aan zijn graf en zet rozen neer: witte en twee rode. "Oud en Nieuw"? Onze trouwdag! Ik heb één hele grote vuurpijl afgeschoten die héél hoog kwam, speciaal voor Ben!
Bedankt voor het lezen, ik moest dit even kwijt.
Wil Vughs-Eielts, e-mailadres: vughsaa@bfjvughs.demon.nl

Beste Wil,
Wat een kortstondig geluk. De jaarwisseling moet voor jou wel dubbel zwaar zijn geweest. Bedankt dat je ons jouw verhaal hebt willen vertellen. -Bert-

Lieve mensen,
Gisteravond was ik geheel van de kaart en ging ik voor het eerst zoeken naar rouwverwerking op mijn PC. Laat ik mij eerst voorstellen. Ik ben Loes en op 9 augustus is Jan, mijn man, gestorven na een ziekbed van twee maanden. Ik ben verpleegkundige en heb hem zelf thuis kunnen verzorgen. Mijn leeftijd is 62 jaar. We waren 20 jaar samen en 18 jaar getrouwd. Jan had uit zijn eerste huwelijk twee dochters die al 22 jaar met hun moeder in Engeland wonen. Ik heb dus geen kinderen.
Ik wil erg graag met mensen praten, maar ik ben erg bang. Ik woon alleen en wie benader je en door wie word je benaderd als je jouw e-mailadres vrij geeft? Ik mail nog maar een paar maanden. Ik hoop dat u mijn twijfels begrijpt en hoop een antwoord te kunnen krijgen op deze moeilijke vraag.
Bij voorbaat dank voor uw aandacht.
Loes Kramer-Otten, e-mailadres: janloeskramer@hotmail.com

Beste Loes,
Ik kan mij jouw twijfels goed indenken, hoor! Maar zolang je niet meer dan jouw e-mailadres aan onbekenden prijs geeft - en dus géén persoonlijke gegevens zoals telefoonnummer en huisadres - kan het, denk ik, niet veel kwaad. Misschien heb je inmiddels meer tijd gehad om de Draaikolk door te lezen en heb je de rubriek de Mailbox ontdekt. Alvorens je iemand uit deze lijst een mailtje wilt sturen, kun je dus alvast iets meer te weten komen over hetgeen die lotgenoot is overkomen en dat maakt het hopelijk een beetje minder "eng". Veel succes ermee! -Monique-

Beste mensen van de Draaikolk,
Voorzichtig probeer ik jullie site. Ik computer pas een paar maanden. Nooit nodig gehad, vond ik zelf. Mijn man Rob was ICT-coördinator en gaf informatica op school. Als ik wat nodig had van internet, of wat dan ook, had hij het zo voor elkaar. Ik gebruikte alleen de tekstverwerker. Nu pas snap ik zijn enthousiaste verhalen en ben ik blij met mail en internet. Alleen had ik het hem graag verteld, wat ik vanavond vol verbazing ontdekte.
Ik ontdekte dat ik niet de enige ben met zo'n verdriet en dat er zelfs mensen zijn die het volgens mij nóg moeilijker hebben. Vol verbazing las ik de lijst in de Mailbox. Het doet bitter pijn, iets mee te maken en te ontdekken wat je je maatje niet meer kunt vertellen. Maar ja, dat is voor jullie geen nieuws! Zal dat ooit een klein beetje minder worden?
Mijn verhaal is het volgende. Ik ben 42 jaar en leefde gelukkig met mijn man Rob (45) en onze drie kinderen van 16, 13 en 9 jaar. Je kent het misschien wel; gezond, gezellig, van elkaar houdend, leuke banen, leuk huis. Kortom: niets meer te wensen. Ook al was ik dat natuurlijk niet elke dag, maar er waren momenten dat ik me echt volmaakt gelukkig voelde. Ik had daarna wel altijd een onverklaarbare angst dat het ook zo over kan zijn.
Per 1 oktober 2001 was Rob aan een nieuwe baan begonnen, op een school dichter bij ons huis. Meer tijd voor het gezin, lekker op de fiets, dus dolgelukkig. Na een week bleef er op school een stukje brood in zijn keel steken. Toen dat nog een paar keer gebeurde, ging Rob naar de dokter en werd doorverwezen naar het ziekenhuis. Toen raakten we in een "draaikolk". Het bleek slokdarmkanker, met uitzaaiingen. Conditie nog steeds ok.
Op 8 november werd hij opgenomen met een acute longontsteking, gevolgd door een maagbloeding, longembolie. Op 16 november kwam hij thuis om te sterven. Hij gaf de moed nog niet op. "Het is mijn tijd nog niet", zei hij steeds. Toch is hij op 9 december 2001 temidden van ons gestorven. Onvoorstelbaar!
Ik probeer de draad weer op te pakken, doe mijn best, maar dat bittere gevoel van binnen is afschuwelijk. Het klinkt misschien arrogant, maar ik weet dat ik het best ga redden op den duur. "Jij bent zo sterk", zegt men dan. Maar niemand zegt mij wáár ik moet of kan beginnen. Hoewel de laatste weken van Rob's leven elke seconde telde, zou ik nu willen dat er al een jaar voorbij was.
Het doet me in ieder geval goed te merken dat ik toch nog ergens bij hoor, bij jullie als lotgenoten. Misschien hebben jullie wel een klein adviesje, gewoon om me op die lange weg te helpen. Ik weet dat ik het uiteindelijk ook zelf moet doen, maar toch.... Ik wil me in ieder geval graag aanmelden met mijn e-mailadres en hoop op een reactie.

Groeten, Monique Hermens, e-mailadres: r.hermens02@chello.nl

Beste naamgenote,
Die momenten waarop je - als in een vertrouwde reflex - iets aan je overleden partner wilt vertellen, om vervolgens tot de pijnlijke ontdekking te komen dat je dit niet meer kunt, dat zijn zo van die momenten waarop je hart voor het eerst voelt wat je verstand reeds wist: hij is niet meer (lijfelijk) aanwezig... En ja, ik weet inmiddels uit ervaring (na drie jaar) dat dit echt wel minder wordt. Maar daar gaat wel een periode van rouwverwerking aan vooraf. Door eerst door het diepe dal te gaan, door stil te staan bij wat je zo mist en niet aan deze uiterst pijnlijke gevoelens voorbij te gaan, zul je er hopelijk - met horten en stoten - steeds een beetje beter uitkomen. Vaak is het "drie stapjes vooruit en twee stapjes achteruit", totdat je steeds vaker tot het besef komt: hé, ik krijg weer een beetje lucht! Dus, houdt moed! -Monique-

Beste Draaikolk,

Met het sturen van deze mail schreeuw ik om aandacht voor het volgende probleem. Mijn vader is 9 januari jl. op 57-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van alvleesklierkanker. En of dit al niet erg genoeg is voor mijn moeder en de rest van ons gezin even het volgende. Ben niet echt te spreken hoe mijn huisarts op dit moment met mijn moeder's situatie omgaat.
Tijdens zijn ziekbed kregen we met regelmaat bezoek van onze huisarts om te kijken hoe het met vader ging, echter, was ik hier toen al niet echt tevreden over omdat mijn zieke vader iedere keer zelf moest bellen of anders zelf maar langs moest komen. Nou, mensen van de Draaikolk, een terminaal kankerpatient die tweemaal chemo heeft ondergaan, is echt niet in staat om even lekker de auto te pakken om naar de huisarts te gaan. Een goede arts bezoekt mensen die erg slecht liggen voor mijn gevoel met regelmaat en zonder dat deze mensen dan hiervoor moeten bellen. Maar dit even terzijde.
Nu mijn vader dan is overleden, hebben wij als zijn nabestaanden óók wel eens zin in een luisterend oor van een huisarts die het hele ziekteproces van vader heeft meegemaakt. Hij heeft vader ook vóór het overlijden belooft altijd voor ons klaar te staan. Maar nu mijn moeder vandaag de eerste dag helemaal alleen was en een beroep deed op onze huisarts om even langs te komen, kreeg ze te horen dat hij dit niet nodig vond. Aangezien mijn moeder ook behoorlijk depressief is, vind ik dat van onze huisarts enorm slecht. Vind ik gewoon dat hij er behoort te zijn om iemand in deze moeilijke tijd en de tijd die nog komen gaat moet opvangen, maar hij denkt er echt heel anders over. Ik denk, beste Draaikolk, als jullie als een normaal mens kunnen denken, en dat kunnen jullie, dat dit niet echt normaal is. Ik hoop dat jullie dat met mij eens zijn.
Hoe moeten we dit met zorg aanpakken? Er is natuurlijk niemand bij gebaat dat mijn moeder opnieuw een harde klap krijgt te verwerken. Geef me eens een goede oplossing of een eventueel middel om dit op te lossen.

Groetjes, Patrick Stakenburg, e-mailadres: p.stakenburg@home.nl

Beste Patrick,
Zoals je misschien wel hebt kunnen lezen, is de Draaikolk geen hulpverlenende instantie. Het draait volledig op liefdewerk, van "ervaringsdeskundigen" die ook hun partner hebben verloren. Wij kunnen jou dan ook geen "pasklare oplossing" aandragen. Maar omdat ik jouw ervaring wel een beetje herken, wil ik er in dit geval wel iets op zeggen.
Ook ík heb mij een beetje in de steek gelaten gevoeld door mijn huisarts toen hij liet merken dat ik maar op het spreekuur moest komen wanneer ik daar behoefte aan had. Op zulke momenten heb ik dan ook bij de doktersassistente een afspraak gemaakt en vóóraf aangegeven dat ik, bijvoorbeeld, een consult van een half uur wilde. Op die manier kon dit tijdig worden ingepast in het spreekuur en ik moet zeggen dat mijn huisarts dan ook steeds alle tijd voor mij nam. Misschien is dat een tip? Succes! -Monique-

Beste Bert en Monique,

Ten eerste bedankt voor deze web-site waar ik zo ongeveer al een jaar op aan het lezen ben. Het is voor mij nu een verademing om wéér je verhaal kwijt te kunnen. Veel geluk samen en Gods zegen toegewenst.
Het volgende wil ik graag schrijven. Het was zomaar, op een dag in februari 2000 en nog wel één van die bijzondere dagen uit een mensenleven dat je met z'n drieën op reis zou gaan naar Amerika om onze dochter en zus na 8 maanden afwezigheid te gaan bezoeken die daar op
highschool zat. Precies op die dag werd het doodsvonnis geveld. In één klap staat het leven op z'n kop, want het feit ligt daar. Je man krijgt te horen dat hij ongeneeslijk ziek is en dat er niets meer qua behandeling mogelijk is en binnen enkele weken /maanden zal sterven.
Onze lieve Peter nam zijn ziekte serieus en heeft na zijn operatie heel veel zonder klagen wat hij overigens nooit deed, voor ons gedaan. Zag niet - ondanks zijn onafgemaakte leven van 45 jaar - tegen het sterven op, maar wel om ons alleen verder te laten gaan, om ons los te laten. In een shock vol van verbijstering leef je dan in een enorme roes. Onze dochter kwam naar terug uit de VS om bij haar vader te zijn, bij elkaar te zijn met elkaar het verdriet te delen. Het woord verdriet is te zacht uitgedrukt. Het is meer een volledige amputatie. Heel intensief hebben wij met elkaar toch nog ruim 10 maanden kunnen delen. Thuis is Peter in alle rust gestorven. Hij is tot de dag van begraven thuis gebleven, wat we ook in overleg besproken hadden, en het was goed voor ons.

Nu is het een jaar later en veel is er gebeurd. Daardoor kan je zien wat er allemaal doorgaat en afspeelt in een mensenleven ook zonder partner. De kinderen hebben het zwaar gehad en nog. Examens doen en ook nog slagen, ook geweldig maar zwaar een nieuwe studie zonder overleg met Peter is zwaar, punten behalen voor de studie evenzo en dan nog steeds het intensieve
verdriet. Zelf voel ik mij 10 jaar ouder geworden, moe, lusteloos en verdrietig. Heb onlangs m'n werk weer opgepakt en aangezien ik een eigen bedrijfje heb, kan ik de tijd die ik hiervoor wil besteden zelf invullen wat op zich een pré is. Evengoed ben ik wel bezig met deze sociale activiteit en ook het huishouden, maar meer komt er vaak niet van, terwijl ik vroeger een
duizendpoot was. Ik maak dan ook geen haast en probeer met de dag te leven en kijk wat ik die dag aan kan. Door de week gaat het redelijk met vallen en opstaan maar het weekeinde voel ik de eenzaamheid des te meer. Met Peter in mijn hart gaat het wel als ik maar niet hoef te denken het zonder hem te moeten doen, wat natuurlijk het geval is. Dan gaat het gewoon niet. Ik laat het hier voorlopig bij, want ik zou een boek kunnen schrijven over zoveel
aspecten van deze afschuwelijke confrontatie die ons nog steeds bezig houdt.
Bedankt dat ik even kon praten met een ieder die ook zo'n trieste gewaarwording mee hebben moeten maken en heb moeten doorleven. Ik leef mee met mijn lotgenoten en wens een ieder kracht moed en sterkte toe om met het verlies om te gaan en weer nieuw energie te vinden om te leven,

Vriendelijke groet Yvonne van der Spek, e-mailadres: despekkies04@wanadoo.nl

Beste Yvonne,
Bedankt voor je lange brief (op de valreep voor het van start gaan van deze editie), waarin je ,,gewoon" weer eens je hart kon luchten en lotgenoten kon vertellen hoe jij je na een jaar voelt. Bedankt daarvoor. Bedankt ook voor je goede wensen. We hopen van harte dat je de kracht zult blijven vinden om door te gaan. -Bert-

REACTIES EN OPROEPEN binnengekomen in februari en maart 2002

Bert,

Het stukje over "Rouwen, trouwen en daarna" spreekt me enorm aan. Niet dat ik al aan een nieuwe relatie toe ben/ben begonnen, maar wat je schrijft over de reactie van mensen.
Dinnus is 21 februari 2001 overleden ten gevolge van een hersentumor. Vijftien jaar geleden voor de eerste keer geopereerd; daarna nogmaals, bestralingen enz. Een heel lange weg met veel verdriet. Ongeveer 6 jaar geleden kwam ik in aanraking met de patiëntenvereniging "Cerebraal". Het was of ik (wij) een warme mantel omgelegd kregen. Mensen die ons begrepen in wat we doormaakten. Het duurde dan ook niet lang voor ik actief werd binnen de organisatie. Eerst regionaal en later ook landelijk.
Na het overlijden van Dinnus heb ik meerdere malen moeten horen dat ik nu toch maar eens mijn werkzaamheden voor "Cerebraal" moest opzeggen. "Het kostte veel tijd en het leven ging toch verder... Ik had al genoeg te maken gehad met niet aangeboren hersenletsel...". Toch kon ik dit niet. Het leek alsof ik mijn verleden verloochende, alsof het niet had bestaan.... Er was weinig begrip voor deze beslissing.
Nu bijna een jaar later ben ik nog steeds actief, zij het op een wat lager pitje, omdat ik prioriteiten moet stellen tussen vrijwilligerswerk, opleiding en betaald werk. Míjn keuze! Ik werk inmiddels weer en ook dáár kom ik nog in aanraking met mensen met niet aangeboren hersenletsel en jammer genoeg wordt ook dít niet altijd begrepen.
Ik zeg dan: "Hoezo het is voorbij, het ligt achter me?" Het is onderdeel van mijn leven en al laat ik het los, het ligt altijd in mij besloten.....

Giny
e-mailadres: giny.hoving@tiscali.nl

Beste Giny,
In alles wat je doet gaat het er -denk ik- om, dat je je er zelf goed bij voelt. Dat gevoel van ,,je verleden verloochenen" is heel herkenbaar. Veel lotgenoten zullen dat hebben in wat voor vorm dan ook. Jij en Dinnus hebben ontzettend veel ontvangen van ,,Cerebraal" en door jouw werk hiervoor geef je terug wat je toen hebt ontvangen. Ik vind dat een hele mooie vorm van ,,ruilhandel"… Bedankt voor jouw bijdrage en ik wens je alle goeds met jouw werk en opleiding. -Bert-

Hallo Monique,
Vaak zoek ik jullie site op; lees die altijd aandachtig. Nu wil ik graag reageren op iets dat jij hebt geschreven.Het gaat over de ongevraagde naamsverandering. Ook ik heb me daar vreselijk boos over gemaakt toen mijn man was overleden.Je bent je man kwijt en gelijk moest je ongevraagd zijn naam ook inleveren. Ik belde gelijk naar instanties dat ik dat niet wilde en dat ik gewoon mijn man's naam wilde gebruiken. Maar je wordt aangeschreven op je meisjesnaam, daar is geen ontkomen aan. "Och mevrouw, zo erg is dat toch niet?". Nou ik vind van wel. Ik heb toen ik trouwde voor zíjn naam gekozen en dat wil ik graag zo houden. Als je een nieuw paspoort aan gaat vragen wordt er wel in vermeld "w/v" omdat ik met mijn man's naam en meisjesnaam teken. Ook met het invullen van papieren kom je het woord "weduwe" niet tegen, terwijl je dat wel bent. Nee, daar is de oplossing "ongehuwd" voor gevonden. Nu heb ik altijd gedacht (en dat vind ik nog steeds) dat, als je nooit getrouwd was of bent geweest, dat je "ongehuwd" was. Had je je partner verloren, dan was je "weduwnaar" of "weduwe".
In het begin, als ik dit aankaartte, hoorde ik heel vaak: "Joh, maak je niet zo druk. Je verandert er toch niets aan". Daar hebben ze wel gelijk in, maar het telde voor mij heel zwaar. Je bent je partner kwijt. Daar heb je veel verdriet van. Daar heb je niet zelf voor gekozen en is het een kleine moeite om met die enorme papierrompslomp je de keus te laten hoe je wilt worden aangesproken.
Monique en Bert, ik wens jullie alle geluk toe en hoop dat jullie huwelijksdag een onvergetelijke dag mag worden.Zoals jullie er beiden over schrijven is het goed overdacht en blijven jullie vorige partners als hele dierbare mensen met jullie meegaan. Geniet van jullie nieuwe leven en ik ben blij dat jullie de site tóch blijven voortzetten, ondanks het nieuwe begin. HEEL VEEL GELUK GEWENST.
Groeten, Janny. E-mailadres: blokkedoos@dolfijn.nl

Beste Janny,
Hoe je het ook wendt of keert, de naamgeving van vrouwen blijft een onnodig teer punt. Vorige week kreek ik te horen dat ik mijn nieuwe naam op mijn nieuwe kentekenbewijs hoogstwaarschijnlijk niet zal kunnen veranderen van Klaverweide-Lodder in Vos-Lodder. Ik zou daarvoor eerst mijn rijbewijs tussentijds moeten aanpassen. Als dit straks blijkt te kloppen, werkt het dus ook omgekeerd... -Monique-

Hallo Bert en Monique,
Alvast van harte gefeliciteerd met jullie huwelijk. Ik hoop dat jullie samen heel oud mogen worden, ondanks al het verdriet dat jullie ook hebben gehad. Ik heb ook sinds kort iemand leren kennen, en inderdaad, het is heel fijn. Af en toe heb ik het nog steeds heel moeilijk dat Nardus er niet meer is en dat begrijpt Henk heel goed (zo heet hij, mijn nieuwe vriend). Hij wil mij er ook bij helpen om het te verwerken. Henk gaat ook mee naar het kerkhof. Hij vroeg de eerste keer of hij met mij mee mocht en dat vond ik zo fijn he. Gewoon een arm om je heen, heerlijk.
Maar heel veel geluk samen. Ik blijf de Draaikolk lezen hoor! Dat heeft mij ook goed gedaan.
Groetjes, Martha v.d. Bulk-Baans. E-mailadres: dvdbulk@wanadoo.nl

Dag Martha,
Fijn dat je in Henk een steun en toeverlaat hebt gevonden. -Monique-

Beste Monique en Bert,
Allereerst van harte gelukgewenst met jullie aanstaande huwelijk.
Al een lange tijd kom ik onregelmatig op de Draaikolk. Al een lange tijd twijfel ik (ja, diezelfde twijfel waar Bert zo treffend mooi over schreef) of het een goed idee zou zijn om eens een heel klein beetje (passief) naar buiten te treden. Nu, na bijna een jaar zijn er beslissingen die ik niet meer kan uitstellen. Deze niet en nog veel meer ingrijpender beslissingen.
Daarom, in een moment van overwinning van de twijfel, mijn vraag of je mij in de rubrieken "Mailbox" en "Ik denk aan jou" wilt zetten. Zo, dat staat erop.
Ik ga me ertoe zetten om tóch wat meer de twijfel te overwinnen, hoewel er iets in mij zegt, dat dit nog niet mee zal vallen, of wel? Ik heb nog zoveel te doen: beslissen over verhuizen, over werk: hoe ga ik daar verder mee? De tijd, zegt een groot deel van mijn omgeving, is op. Maar mijn gulden regel tot nu toe was: "bij twijfel, niet inhalen". Ach, zo herkenbaar als je een beetje leest en proeft. En jullie, Monique en Bert, nogmaals gewoon "inhalen" hoor. De twijfel niet meer zien in de achteruitkijkspiegel. Van harte!
Ik ga nog een beetje inpakken voor de wintersport. Ik zal wel veel vergeten. Ik ga naar dezelfde berg /appartement waar het een gevoelsjaar geleden voor mij als allerlaatste pas duidelijk werd hoe snel het achteruit ging met Lucy. Dezelfde Lucy die op mijn honderdvoudige vragen, dat ik haar terug naar Nederland wilde brengen, naar haar ziekenhuis (want daar doen ze ziek zijn en beter worden werk) en internist/oncoloog, alleen maar zei: "Nee, ik wil bij de kinderen blijven. Laat ze plezier hebben, laat ze hun ski-wedstrijdjes doen aan het einde van de week".
Hoeveel wijzer, verder, was zij dan ik. Ontzaglijk veel.

Frank. E-mailadres: frank.van.heertum@hetnet.nl

Beste Frank,
Ik hoop dat je/jullie - ondanks alles - de wintersport-periode redelijk hebt doorstaan. Het zal niet eenvoudig geweest zijn, de eerste keer zonder Lucy. -Monique-

Hallo Bert en Monique,
Allereerst mijn gelukwensen. Ik vind het ontzettend moedig dat jullie deze moeilijke stap hebben genomen.
Het is een tijdje geleden dat ik op de Draaikolk geweest ben. Inmiddels ben ik verhuist naar een kleinere, en niet zo'n oude, woning. Er moest nog te veel gebeuren aan de andere woning en ik kon dat alleen niet opbrengen. Uit 1930 was de woning, dus dat vereist veel onderhoud. Een hele moeilijke beslissing die gepaard gegaan is met veel pijn en verdriet. Tussendoor ben ik een enkele keer "langs" geweest. Ook heb ik jullie reactie gelezen op het bericht van de Draaikolk "niet meer nodig". Daar moest ik wel even over nadenken. En ik besef dat ik de Draaikolk niet ben gaan bezoeken omdat ik het "nodig'' had, maar je verdriet en pijn te kunnen delen met lotgenoten is voor mij een openbaring.
Heel veel sterkte allemaal!
Ankie van Noordennen.E-mailadres: noordennen@zonnet.nl

Dag Ankie,
Zoals je hebt kunnen lezen in deze editie, gaan Bert en ik ook onze huizen verlaten om ergens anders "opnieuw" te beginnen. Dat dit veel pijn en verdriet met zich meebrengt, ondervinden ook wij. Laat ons in de toekomst eens weten hoe je deze ingrijpende stap uiteindelijk - achteraf bezien - hebt ervaren. Wellicht dat andere lotgenoten, die mogelijk hetzelfde overwegen, hier iets aan kunnen hebben. -Monique-

Hallo Bert en Monique,
Via de website "dewandeling.kro.nl" kwam ik toevallig in jullie - voor mij nog onbekende tijdschrift "De Draaikolk". Nieuwsgierig ging ik er verder op in en werd ik getroffen door sommige verhalen van de inzenders. Ook ik heb mijn man verloren tijdens onze vakantie in Gaasterland. Hij stierf geheel onverwacht aan een hartstilstand. Dit gebeurde op onze een na laatste vakantiedag.

Ja, dat is een zeer zwaar verlies, ook al is het ruim 5,5 jaar geleden. Het is een stille knagende pijn en een heimwee die je de rest van je leven bij je draagt. Dit is een grote zwarte bladzijde uit mijn leven.
Het is hard, keihard, hoe onze vrienden c.q. kennissen destijds daarna ook niets, maar dan ook niets van zich lieten horen. Achteraf blijkt dat ze de ware vrienden niet zijn geweest. Inmiddels heb ik weer een handje goede vrienden, die ik ontmoet heb tijdens mijn pelgrimscursus in Brabant. Ik zoek troost en bezinning in de natuur en doe veel cursussen om ook andere mensen te ontmoeten.
Het gedicht "Maatje" van Adrie van Soldt heeft mij bijzonder diep geraakt. Gaarne zou ik je toestemming willen hebben om dit aan mijn maatje te mogen geven.
Hoe kan ik rechtstreeks zonder tussenkomst van "dewandeling.kro.nl" in jullie website komen?
Met vriendelijke groeten, José Sterk. E-mailadres: jose.sterk@planet.nl

Beste José,
Natuurlijk mag je het gedicht ,,Maatje" gebruiken om weg te geven aan je maatje! En wat dat rechtstreekse Draaikolkadres betreft: als je er bent, gewoon aanklikken als je favoriet en het adres is opgeslagen voor een volgende bezoek. Succes! -Bert-

Hallo Bert,
Na lang twijfelen of ik dit met iedereen zou willen delen, zou ik tóch mijn verhaal aan jullie kwijt willen. Ik ben 32 jaar en mijn man Harry is op 1 juni 2001 overleden aan de gevolgen van een ernstige hartritmestoornis. Hij is 33 jaar geworden. Harry was hartpatiënt. Op 18-jarige leeftijd is geconstateerd dat hij een te dikke hartspier had. Hierdoor kreeg hij last van hartritmestoornissen en hiervoor kreeg hij ook medicijnen. Doordat het pas bij hem ontdekt was, heeft hij veel angsten gehad. Maar ik heb hem acht jaar geleden leren kennen als een zeer levenslustige man, die zijn "ziekte" had geaccepteerd en daar zo goed mogelijk mee probeerde te leven. Hij was twee maanden voor zijn dood nog bij de cardioloog geweest en alles was stabiel gebleven in al die jaren. Het was een ziekte waar heel goed gewoon mee te leven viel en waar je ook honderd mee kon worden. Ik zag het ook niet zo zeer als een ziekte, want hij werkte volledig en was altijd een druk persoon met zijn grappen en Amsterdamse bravoure. Altijd zo vrolijk en hij genoot van elke dag. In 1999 kregen wij ons zoontje en daar was hij apetrots op.
Maar op 1 juni waren wij samen aan het werk en stonden met iemand te praten en toen zei Harry opeens tegen mij dat hij zich niet goed voelde worden. Ik heb hem samen met die man op de grond gelegd en zijn gaan reanimeren. Inmiddels was de ambulance al gebeld en die kwamen vrij snel. Wij zijn doorgegaan met reanimeren totdat de ambulance er was en hebben hem volgens de doktoren zo goed mogelijk "overgeleverd" aan het ambulance personeel. Die hebben ter plaatse alles geprobeerd en daarna zijn ze in het AMC nog een uur met hem bezig geweest, maar zijn hart kwam niet op eigen kracht op gang en hebben ze moeten stoppen. Als je dan zo'n bericht krijgt stort je hele wereld ineen. Het gebeurde allemaal zo snel… En dan blijf je alleen over met je zoontje die daar nog helemaal niets van begrijpt. Hij moest toen nog twee worden en kon maar een paar woordjes praten. Gelukkig heb ik veel steun van mijn familie en buren, maar je moet het toch zelf verwerken. Ik ben nu negen maanden verder en hoe ik al die maanden ben doorgekomen is mij af en toe een raadsel, maar voor die kleine móet je wel door en die houd de regelmaat in je leven. Ik vind het moeilijk om mijn kind alleen op te voeden en vooral de leuke momenten niet met je man te kunnen delen is verschrikkelijk moeilijk. Ik probeer steeds maar iets leuks in het vooruitzicht te stellen om maar een doel te hebben waar je naar toe kan leven, anders red ik het niet.Het is misschien een te lange brief geworden, maar ik ben blij dat ik het eens op papier heb durven zetten.
Groetjes, Claudia Meijer. E-mailadres: h.meyer@quicknet.nl

Beste Claudia,
Als ik eerlijk moet zijn denk ik dat je het hartstikke goed doet. Het is ook niet niks wat je op zo'n jonge leeftijd zo maar overkomt. Fijn dat je zoveel steun hebt aan je familie en goede vrienden. Steun heb je nodig. Altijd, ook al denk je dat je het wel zonder kunt redden. En Claudia, mijn vrouw en ik hebben ooit twee zoons opgevoed. We vonden het hondsmoeilijk. Maak je maar geen zorgen, ook al moet je het nu zonder de steun van Harry doen: je redt het wel, zeker weten. Ik wens je veel sterkte toe en laat nog eens wat van je horen als je daar behoefte aan hebt. Daar is de draaikolk voor. -Bert-

Beste Bert en Monique,
Op een avond, waarin ik in een leeg huis aan het zoeken was op internet, kwam ik op jullie site terecht. Met veel belangstelling heb ik door de Draaikolk gebladerd.
Natuurlijk weten jullie als geen ander dat er veel behoefte is aan contact tussen lotgenoten. Het circuit praatgroepen CNK werkt niet zoals ik me dat voorstelde (zij doen overigens wel goed werk, hoor). Ik heb nú behoefte aan contact en wil niet wachten tot een praatgroep in oktober van dit jaar. Vandaar dat ik me, ook al kost mij dat moeite, aan wil melden voor de rubriek "Mailbox".
Ik heb overigens enkele dagen geleden een kort gedicht gestuurd ter plaatsing.
Ik zie vol verwachting en spanning uit naar reacties.
Groeten, Henk van der Zanden. E-mailadres: vdzanden@wxs.nl

Beste Henk,
Bedankt voor jouw mailtje. Ik heb jouw gegevens inmiddels in de Mailbox geplaatst en ik hoop dat het jouw goede contacten op gaat leveren. En jouw gedichtje heb ik geplaatst in de rubriek ,,Bijdragen van lotgenoten". Ik wens je veel sterkte en mocht je er behoefte aan hebben: schrijf gerust. Daar is de Draaikolk voor. -Bert-

Beste Bert, Monique,
Ik heb nu ergens op de site gelezen dat het misschien niet meer financieel mogelijk zal zijn om dezelfde diensten/activiteiten op de website aan te bieden. Waarom vraag je niet een vrijwillige bijdrage? De meeste mensen van ons kunnen deze
site niet meer missen. Het is een houvast om iedere keer opnieuw de verhalen en gedichten te lezen. Mij heeft het in ieder geval geholpen bij mijn rouwverwerking. Geen workshop, geen kerkelijke bijeenkomsten, maar gewoon op jezelf als je zin en tijd hebt. Alles opnieuw doorleven, soms ook samen met lotgenoten die ik heb ontmoet via jullie site.
Voor wat betreft jullie wens om te reizen wens ik jullie heel veel genoeglijke weken/maanden. Wees voorzichtig. Jullie hebben al genoeg leed meegemaakt.
Groetjes, Vera van Bavel-De Bruijn. E-mailadres: jvanbavel@zeelandnet.nl

Beste Vera,
Waarschijnlijk doel je op een eerdere editie die je in het archief bent tegengekomen. Het is inderdaad zo dat wij tijdens onze afwezigheid in het buitenland (als ons voornemen om veel te gaan reizen inderdaad uitkomt) de Draaikolk niet maandelijks kunnen vernieuwen omdat wij niet over een laptop met internetaansluiting beschikken. In voorkomende gevallen zullen wij wel ons best doen om dan een extra dikke editie voor jullie achter te laten en natuurlijk staat het archief met alle eerder verschenen edities van de afgelopen jaar ook altijd tot jullie beschikking, hoor! Zolang wij het samen nog zo kunnen redden, willen wij hooguit een vrijwillige bijdrage vragen, wat we in dit nummer dan ook voor het eerst doen. Rouw is overigens niet iets dat commercieel geëxploiteerd moet worden, vinden wij althans. Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen geruststellen. -Monique-

Beste Bert en Monique,
Van harte gefeliciteerd met jullie huwelijk. Het geeft mij moed voor de toekomst. Al kan ik nu nog niet bedenken dat ik met een ander het leven deel. Je kunt volgens mij niet weer de liefde van je leven tegenkomen.
Maar waar ik op wil reageren is jouw opmerking over de brief van Maus, waarin zij vertelde dat zij therapeute is. Bert, júist als je therapeute bent, ben je eenzamer dan menigeen. Waarom? Omdat velen denken: "Jij weet toch hoe je moet rouwen, hoe lang dat duurt?" Mijn overleden man was klinisch psycholoog en als hij ergens niet uit kwam waren mensen hoogst verbaasd en zeiden: "Maar jíj moet dat toch weten? Als jij het al niet weet. Jij hebt ervoor gestudeerd". Zo gaat dat bij mij ook. Ze vergeten soms de mens achter de therapeut en erin doorgestudeerd hebben is anders dan het moeten doorleven.
Ik wil niet belerend overkomen, in het geheel niet. Ik ben heel gelukkig dat ik jullie site heb gevonden. En vind het heel fijn dat jullie deze site nog steeds actueel willen houden. Hij is hard nodig. Sommigen kunnen, wanneer het geluk zich weer aandient, alles aan de kant zetten.
Ik vind het heel moedig van Maus dat ze erkent dat het soms niet gaat. Ik wens haar dan ook alle sterkte toe.
Met vriendelijke groeten, Marion van der Toorn-Lancee.
E-mailadres: m.toornlancee@planet.nl

Beste Marion,
Je komt niet belerend over hoor en wat je schrijft over therapeuten en hun ,,onmacht" zichzelf te adviseren, heb ik zelf ook inmiddels ervaren, maar toch verbaast het me, zoals zoveel dingen in de rouwverwerking me verbaast. Mijn opmerking was ook niet ,,bestraffend"bedoeld hoor, zo van: foei, help jezelf. Het is mijn regelmatige verwondering over allerlei zaken die ik gewoon uitspreek en waar ik dan weer reactie op krijg. Die wisselwerking op zich is al fijn om te ervaren. Overigens zag ik dat je een nieuw e-mailadres hebt gekregen. Omdat jouw vorige e-mailadres niet meer werkte en we steeds mails terugkregen zijn jouw gegevens volgens de regels verwijderd. Mocht je er nu toch weer bij willen staan dan kun je je opnieuw opgeven. -Bert-

REACTIES EN OPROEPEN binnengekomen in april 2002

Beste Monique en Bert,

Ooit iets over het initiatief van Bert gelezen in de Libelle. Terzijde gelegd, want mijn man Karja zou niet dood gaan. Nu is hij dood, al ruim een jaar, en mijn leven is kapot. Dan rol ik zomaar "De Draaikolk" binnen en ervaar dat er twee mensen, Monique en Bert, zo integer,
belangeloos, empatisch en liefdevol bezig zijn via "De Draaikolk", door hen opgezet en up to date gehouden. Daarvoor m'n complimenten, echt heel veel!
En wat geweldig dat jullie met en door elkaar het geluk hebben gevonden. Jullie moeten toch een reuzenkoppel zijn. Ik wens jullie in jullie "nieuwe" huwelijk heel veel liefde toe!

Groet, Froukje van Oudheusden, e-mailadres: grotefrouk@hotmail.com

Nou ja, Reuzenkoppel… We voelen ons eigenlijk vaak heel erg klein. Ook al zijn we er best een beetje trots op dat we er nog steeds in slagen om de Draaikolk redelijk actueel te houden, we weten inmiddels dat alles relatief is. Maar niettemin: fijn dat je de Draaikolk hebt gevonden, ook al weten we dat het verdriet groot is. We hopen dat je een klein beetje troost kunt putten uit deze site. We wensen je veel sterkte. Ook al lijkt dat natuurlijk een cliché, we mens het echt. -Bert & Monique-

Beste Bert,

Waarschijnlijk is mijn eerder gestuurde briefje niet aangekomen, ik heb n.l. nog niets terug ontvangen. Ik ben ook nog maar een beginneling op de computer, dus gaat er nog van alles mis. Hier een aanvulling op mijn eerste mail.
Op 18 december 1999( onze trouwdag nota bene) reden wij even naar mijn ouders voor een kopje thee. Wij werden frontaal aangereden door iemand die waarschijnlijk teveel gedronken had. Mijn man, Kees, heeft ruim twee weken in coma gelegen, waarna hij aan zijn verwondingen is overleden. Een week voor het ongeluk was hij 55 jaar geworden.
Dat ik het ongeluk heb overleefd is een groot wonder, ook degene die ons heeft aangereden is na twee maanden overleden. Na een lange tijd van revalidatie probeer ik weer een beetje te leven, rouwen is enorm hard werken! Ik hoop via deze site in contact te komen met mensen die in dezelfde situatie terecht zijn
gekomen.

Alvast dank, groeten, Nelly Overmeijer. E-mailadres: keeso@euronet.nl

Beste Nelly, zoals ik je ook al persoonlijk mailde, is het voor mij niet langer mogelijk om op alle mailtjes persoonlijk te antwoorden. Nieuwe aanmeldingen worden zo spoedig mogelijk verwerkt in de verschillende rubrieken. Het lag dus niet aan jou: met jouw computerkennis lijkt me niks aan de hand. Fijn dat je na je revalidatie weer in staat bent om in ieder geval, zoals je schreef ,,een beetje te leven". Ik ken dat gevoel. Het is de eerste stap in de ,,goede richting" na alles wat je is overkomen.

Beste Ria, Ik las zojuist je brief in de Draaikolk en wil hier toch direct op reageren. Ook ik werd op mijn 52e weduwe, en ben dat vanaf januari 2001. In 9 maanden tijd overleden mijn moeder, mijn vader en mijn liefste. Er zijn mensen voor minder in de psychiatrie terecht gekomen, denk ik wel eens in een vlaag van zelfmedelijden. Ik vond je brief herkenbaar. Je vroeg naar de oorzaak van zulke rampzalige dagen. Mijn ervaring is dat er altijd een rampzalig moment op de loer ligt. Zo'n moment kan kort zijn, maar ook uitlopen tot dagen! Oorzaak: de dood van je geliefde. Aanleiding: vaak een detail in je leven, voor een ander niet waarneembaar, voor jou neemt dat gigantische proporties aan. Zo wilde ik vanmiddag de fontein in de vijver weer sproeiklaar maken. Vol goede zin begon ik er aan, want het riep zulke dierbare herinneringen aan Karja (mijn man) op. Hij immers was de baas van de vijver en ik van de rest van de tuin. Maar dan lukt het niet. Het geduld wat hij altijd kon opbrengen had en heb ik niet, het ding wil niet wat ik wil en het liefst wil ik het opgeven. Huilend zit ik op m'n knieën bij de vijver en de tranen blijven nog een tijd vloeien. Het Grote Verdriet, het Verschrikkelijke Verlies stak weer in alle hevigheid de kop op. Het is altijd aanwezig, elke seconde, en soms neemt het dus die gigantische proporties aan. Het is nooit te plannen. Er is ook geen recept voor om het tegen te gaan. Laat het ook maar gewoon gebeuren! Vanavond was ik blij en een beetje trots op mezelf dat ik toch heb doorgezet. Want de fontein spoot dat het een lieve lust was en ik kon er van genieten, wetende dat Karja mee genoot.
Veel sterkte!

Froukje van Oudheusden, e-mail: grotefrouk@hotmail.com

Hallo Bert en Monique

Jullie verhalen troffen me net weer in het diepst van mijn ziel. Het lijkt of mijn gedachten er nu uit willen komen. Al tijden probeer ik jullie te schrijven over mijn ervaringen maar door hectiek van de tijd glijd deze voorbij. Bij het lezen van deze Draaikolk ging de knop om.
Tijdens de bijeenkomst van lotgenoten in Barneveld heb ik met Monique gesproken over mijn meisjesnaam en ze adviseerde me dit op papier te zetten. Misschien kan ik lotgenoten hiermee helpen.
Bijna 30 jaar getrouwd en altijd de naam van mijn man gedragen. Het voelde goed maar toch was ik trots op mijn meisjesnaam. Die hoorde ik nooit meer en op pasjes werd mij naam altijd afgekapt omdat de naam van Benno zo lang was. Ik vond dat toen al jammer. Toen Benno overleed wilde ik dat zijn naam genoemd bleef. Dat had als consequentie dat ik in mijn nieuwe rijbewijs aangeduid werd met "weduwe van".
Door de Draaikolk leerde ik een jaar later Adri kennen en hij noemde me Gerdi Leussink, mijn meisjesnaam. Het voelde goed en in zijn omgeving stelde ik me dan ook zo voor. Maar in mijn eigen omgeving, mijn vrienden, mijn werk, de clubs daar was ik Gerdi Christenhusz.
Een tijdlang ging dat goed maar ik merkte dat het door elkaar ging lopen en het werkte verwarrend. Toen op een vrijdag vroeg ik Adri mee te gaan naar het gemeentehuis omdat ik mijn meisjesnaam weer terug wilde. Nog knokte het in mijzelf want het voelde als verraad aan Benno maar ik vond dat ik verder moest en dit was mijn keus dus ik ging.
Het was een kleine formaliteit en bij het afscheid zei de jonge ambtenaar: " Dag, mevrouw Leussink". Er joegen golven door me heen en ik was confuus van de emotie.
Oke even uithuilen en toen naar huis.
Daar aangekomen wist ik ineens, zijn naambordje hoort niet meer op het huis, hij is er niet meer dus dit bordje moest eraf. Ik pakte een schroevendraaier en probeerde de schroeven los te draaien maar dat ging niet. Adri moest er aan te pas komen en hij gaf de eerst slag. Toen moest ik het alleen doen. Adri zei alleen maar: " Dacht je nu heus dat Benno zich zo makkelijk liet verwijderen"? De tranen kwamen uit mijn tenen. Ik heb het gered en het naambordje bewaard in een la met kleine dingen van Benno. Van mij hoeft er voorlopig geen nieuwe naam op het huis. Door deze actie heb ik weer een stapje gezet naar mijn nieuwe leven.... samen met Adri.

Onze toekomst samen is een wens van beiden, want het afscheid steeds is vreselijk evenals de twee huizen, twee tuinen, zoals je zelf schrijft twee administraties en ga zo maar door. Door apart te leven komen we tijd te kort want als we nu bij elkaar zijn dan wil je optimaal genieten van elkaar (het leven kan immers zo kort zijn). We kijken uit naar het einde van ons werken, voor Adri nog 1,5 jaar en voor mij nog 3,5 jaar. Waar gaan we dan wonen? Mijn huis is heerlijk en ruim en ik ben er graag. Adri heeft er geen moeite mee te verhuizen naar Twente want hij kent de streek goed. Ik besef dat hij veel op moet geven. Maar wat is er fijner dan weer met z'n tweeën te zijn en weer een liefste om je heen te hebben. Ik wil zo graag dat mijn huis dan ons huis wordt en weet dat als het teveel het huis van mij blijft dat we dan ook dit moeten verkopen en samen een nieuwe start maken. Misschien hebben lotgenoten hier ervaring mee en kunnen ze ons een beetje helpen.

De Paasdagen zijn weer voorbij. Dit soort dagen zijn moeilijk voor veel mensen. In mijn hoofd was het een draaikolk van gevoelens. Tradities zijn mooi maar ook lastig want soms moet er afstand van gedaan worden en dan die herinneringen.... mooi en lastig. Ik ging naar de avondwake en nadien vond ik mezelf terug bij het water van de Waal terwijl de tranen over mijn gezicht stroomden. En waarom... mijn verloren liefde? Ik heb zo'n lieve man terug gekregen en ik ben zo vreselijk gelukkig. Ik weet niet wat het is dat je telkens weer terug wordt gezogen maar misschien zijn juist door de diepe dalen de bergen zo mooi!

Gerdi Leussink, e-mailadres: christenhusz-GJM@zonnet.nl

Beste Gerdi. Eigenlijk bestaat het leven steeds maar weer uit het maken van keuzen. Wat jij beschrijft is natuurlijk ook mijn verhaal. Het vreselijke om te moeten kiezen, je wilt het gewoon niet, terwijl je aan de andere kant weet dat het gewoon beter is om die keuze bewust te maken. In deze editie van De Draaikolk schrijft Anita Ophoff over háár moeilijk keuze: het verlaten van Enschede na de ramp en háár gevecht tegen de emoties.
Monique en ik hebben alle fases doorgemaakt die jij beschrijft. Twee huizen, twee levens, het steeds maar weer afscheid nemen en steeds maar weer opnieuw thuiskomen bij de ander. Inmiddels zijn we getrouwd en doen we nu wat we eigenlijk al veel eerder hadden moeten doen: we verkopen onze huizen en beginnen helemaal opnieuw op een volstrekt andere plek. En dat doet pijn, heel veel pijn. Maar achteraf ( ach ja, achteraf weten we het altijd zo goed…) achteraf zou het beter zijn geweest als we het een jaar eerder hadden gedaan. Toen we beiden waren gestopt met werken en we niet langer economisch waren gebonden aan een streek. Nu zijn we alwéér een fase van gewenning verder in een nieuwe situatie, waardoor we ook dáár over enkele maanden weer afscheid van moeten nemen op het moment dat we weer gaan verhuizen. Ik heb me voorgenomen om niet alles wat nu (na ruim dertig jaar) in mijn huis is opgeslagen mee te nemen. Ik ben al begonnen aan wat ik noem ,,de grote opruiming". En voel dan ineens weer hetzelfde als wat Anita Ophoff beschrijft als ze vertelt over het opruimen van Wim's atelier. Want alles wat je weggooit is onherroepelijk. Keuzes maken. Beslissingen nemen vooral. Ik vind het nog steeds hondsmoeilijk. En ik begrijp jullie helemaal. Maar er komt een moment…
En je hebt gelijk, Gerdi, juist door die diepe dalen zijn de bergen zo mooi. Als je maar niet tegen die bergen opziet, maar ze probleemloos beklimt… We wensen je veel sterkte toe bij alle verder beslissingen! -Bert-

Hallo Bert en Monique

Ik zou graag van lotgenoten willen weten hoe het hen is vergaan weer te gaan werken vlak na het overlijden van hun partner. het is mij namelijk niet gelukt na drie halve dagen ging het niet meer en zit nu weer in de ziektewet. Mijn collega's waren vol begrip en vonden dat ik te vlug was begonnen met werken (na 4 weken) na het overlijden van mijn man. Graag reacties.

Vriendelijke groet Hannie van den Boomen, e-mailadres: dboomen@yahoo.com

Beste Hannie, In De Draaikolk is verschillende keren aandacht besteed aan dit onderwerp. Snuffel eens in het Draaikolk-archief. Er zijn lotgenoten die zonder problemen weer heel snel aan het werk zijn gegaan, maar er zijn ook lotgenoten (mannen en vrouwen) die er veel problemen mee hebben, langdurig in de ziektewet zitten en uiteindelijk zelfs in de WAO terecht komen. Wie reageert? -Bert-

Graag zou ik met iemand over rouwverwerking willen praten. Ik heet Willy Eberlei, ben 56 jaar en heb mijn man plotseling verloren door een hartaanval in 1999. Hij was 54 jaar.
Ik heb mijn man ook al een paar maal gezien, alsof hij er in echt zat, of op bed lag. Ook
werd er een arm naar mij uitgestrekt op bed en ik ben daar hevig van geschrokken want het was heel echt. Soms is hij nadrukkelijk aanwezig.
Ik heb twee volwassen kinderen die getrouwd zijn en ook weer kinderen hebben, maar ik ben
wel alleen thuis. Dat heeft niks met de kinderen uit te staan, maar het alleen zijn vind ik verschrikkelijk en kan de draai dan niet vinden. Ik ben er dan ook te moe voor om wat te doen, maar probeer alles en dat is voor mij wel iedere keer een opgave. Ik denk wel eens: waren we samen maar dood dan had ik niet zo'n verdriet en was ik niet zo alleen. De grap is er af van het leven.Waarvoor ga je dan verder?
Vriendelijke groeten Willy Eberlei, e-mailadres: willyeberlei@hotmail.com

Hallo Willy, ik heb je, dacht ik, al gemaild dat je, als je met lotgenoten wilt praten je het beste kunt proberen te mailen met lotgenoten die in de Mailbox van De Draaikolk staan. Maar misschien dat jouw oproep daarbij helpt en dat anderen nu jou gaan mailen. Dat jouw man soms zo nadrukkelijk aanwezig is, moet toch heel troostend zijn, ook al weet je, dat hij is overleden. Zelf heb ik ook soortgelijke ervaringen gehad en ik ook al ben ook ik daar in eerste instantie van geschrokken, het heeft me ook getroost. En dat doet het nog steeds. Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat er lotgenoten zullen zijn met wie je over jouw gevoelens kunt praten/schrijven! - Bert-

Beste Monique en Bert.

Sinds kort heb ik de draaikolk ontdekt , en lees vaak de reacties en verhalen van lotgenoten. Ook jouw bijdrage van de Blaka Rosoe.

Ook ik heb mijn partner door een ( auto ) ongeluk verloren.

Het is donderdag ochtend 17 januari 2002 als ik wakker wordt van een hard geluid , de Bel van de voordeur. Ik ren naar beneden en denk , kan dat niet wat minder , ik doe de deur open en verwacht Hans daar, gek eigenlijk want waarom zou hij aanbellen, hij heeft toch gewoon een sleutel.
Er staan 2 agenten voor de deur , ze zeggen uw man heeft een ernstig auto ongeluk gehad , en of ik mee wil komen naar het ziekenhuis.
Een ongeluk gehad denk ik???? En dat maken jullie uit??? Ik moet me even aankleden zeg ik. Ik ga naar boven en beelden spoken door mijn hoofd.
De agenten vragen of ik zelf kan rijden, welk ziekenhuis vraag ik? een ziekenhuis in Den Haag (naam weet ik niet meer) nee, zeg ik, dat weet ik niet te vinden. 1 agent rijd in mijn auto en de andere agent met hun auto er achteraan. Waarom ik mijn auto zo nodig mee moest hebben weet ik nu nog niet. In de auto gaat mijn telefoon af, ik neem op, het is een collega van Hans zijn werk, die vraagt voorzichtig of hij al wakker is. Ja, zeg ik ,maar hij heeft een ongeluk gehad. Ik ga nu naar het ziekenhuis toe. Ik vraag de agent hoe het gebeurd is ( het is niet Hans zijn schuld denk ik) hij weet het niet, alleen dat het in De Lier gebeurd is.
Bij het ziekenhuis aangekomen informeert de politie of Hans met de ambulance is gebracht, nee zeggen ze, geen Hans van den Bos gebracht.
Ik schrik , dood? denk ik . De agenten bellen de ambulancedienst en vragen waar meneer van den Bos heen gebracht is. Naar het West-einde ziekenhuis in Den Haag (Medisch Centrum Haaglanden). Hersenletsel denk ik , Het West-einde ziekenhuis is gespecialiseerd in hersenletsel.
Daar aangekomen krijg ik eerst een gesprek met een arts, Hans is er slecht aan toe, ligt in coma, aan de beademing en heeft bloed aan zijn gezicht. Dan mag ik naar hem toe, daar ligt hij dan, nog op de brancard, met alleen zijn spijkerbroek aan, opgedroogd bloed aan zijn gezicht, zijn hoofd en nek in beugels, een slang in zijn mond voor de beademing.
Ik loop voorzichtig naar hem toe en raak heel voorzichtig zijn gezicht aan. Het voelt koud aan. Dan moet ik even bij hem weg, ze gaan hem verzorgen, en een drain in zijn hoofd plaatsen. Ik wordt in een kamertje gebracht en kan daar de familie bellen. Familie bellen? Dat doe je toch alleen als er iemand dood gaat? Hans je gaat toch niet dood hè?! dat kan niet, ik heb je nodig, dat weet je.
Ik besluit zijn ouders te bellen, want die moeten toch weten dat Hans een ongeluk heeft gehad. Ze komen met een taxi naar het ziekenhuis. Zijn vader heeft de rest van de familie gebeld. Allemaal komen ze.
Daar hoor ik van familie dat Hans een vrachtwagen heeft ingehaald en frontaal tegen een tegemoetkomende auto is gereden Ze hebben het op TV West teletekst gelezen.
Ik schrik daar erg van Hans inhalen? Het is een heel gevaarlijke weg naar De Lier toe, dat weet Hans, waarom gaat hij daar dan inhalen?????????
s,Middags krijgen wij een gesprek met de neuroloog , hij heeft hersenkneuzing , en hoe het verder verloopt moeten we afwachten, daar kunnen zij niks over zeggen.
s Avonds thuis lees ik op dat Hans heeft ingehaald. Ik begrijp er niets van.

Donderdagavond 31 januari horen we een heel ander verhaal. Hans zou de vrachtwagen niet ingehaald kunnen hebben, zijn auto lag immers aan de andere kant van de weg.
Verward ga ik naar huis, niet ingehaald? Maar ik heb het toch zelf gelezen in 4 kranten en het op t.v gelezen en waarom zie ik helemaal geen politie?
De volgende ochtend bel ik zelf de politie op, ik wordt tig keer doorverbonden, geen agent is aanwezig vandaag die erbij was, als ik hysterisch begin te schreeuwen, dat ik alleen maar wil weten uit welke richting die vrachtwagen komt, wil de agent wel even in de computer voor mij kijken. Uit de richting van Delft, zegt hij, bedankt zeg ik, dus Hans heeft wel ingehaald (dacht ik) Hans kwam ook uit de richting van Delft naar De Lier toe.

Hans heeft 16 dagen in coma gelegen en is op vrijdagavond 1 februari 2002 overleden

Maandag 4 februari ga ik naar een opslagplaats van de politie toe om afstand te doen van Hans z'n auto, ik heb een brief ontvangen met daarin de mededeling dat het anders f. 30.00 per dag kost. Daar aangekomen moet ik formulieren invullen, en als ik naar zijn persoonlijke bezittingen vraag , moet ik even meelopen. Daar staat zijn auto , helemaal kapot , ik mag zelf in het wrak kruipen om naar zijn bezittingen te zoeken tussen het puin.
Ik mis zijn tas. Waar is zijn tas, vraag ik de agent die er bij staat te kijken. Weet hij niet, misschien op het Bureau Naaldwijk die de zaak behandelt, zegt hij. Dan ga ik naar bureau Naaldwijk dacht ik. Daar aangekomen zijn de agenten die de zaak behandelen niet aanwezig. Ik ga niet weg voor ik iemand gesproken heb, zeg ik. Dan kan ik even wachten, er komt wel iemand die mij te woord staat. Er komt een agent en ik mag mee naar een kamertje , daar vertel ik mijn hele verhaal, Mijn man ging naar zijn werk toe, en reed richting De Lier. Oooh, zegt die agent , dat verandert de zaak, wij dachten dat hij uit De Lier kwam rijden. Ik dacht dat ik gek werd, waarom zie ik dan geen politie? Waarom vragen jullie mij niks? Jullie weten toch waar ik woon? Daar had hij geen passend antwoord op. Het onderzoek is nog bezig , het Reconteam heeft de zaak overgenomen, als we wat meer weten hoort u van ons. En de kranten dan, mogen die maar schrijven wat ze willen? Ja, dat mag dus.

Op 18 maart heb ik de toedracht van het ongeluk gehoord, Hans heeft niet ingehaald.
De andere man heeft de vrachtwagen ingehaald, vlak voor een bruggetje met een doorgetrokken streep op het wegdek.
16 dagen heb ik in angst geleefd, 16 dagen heb ik mij gek gemaakt met de vraag , waarom heb je ingehaald? je was altijd zo voorzichtig, zo verstandig, zo rustig.
Ik ben kwaad op je geweest, waarom heb je dit gedaan. Waarom?

Dag lieve Hans, ik ben je kwijt, voor altijd. We kenden elkaar al in onze jeugd, ik was 15 jij 17 jaar toen we verkering kregen. Toen ik 21 en jij 23 jaar was gingen we samen wonen.
Nu ben ik 43 en jij 45 jaar , we hebben bewust niet voor kinderen gekozen. We hadden het zo goed zo saampjes. Hadden nog zoveel toekomstplannen. Nu ben ik alleen, heb niks meer, alles in één klap weg. Ik zal altijd van jouw blijven houden.

Yvonne Rook, e-mailadres: hansenyvon@kabelfoon.nl

Beste Yvonne. Bedankt dat je ons deelgenoot hebt gemaakt van jouw verdriet, van jouw angsten en jouw gevoelens na wat je is overkomen. Toen ik het las dacht ik aan al die mannen en vrouwen die hetzelfde meemaken of hebben meegemaakt. En dan denk ik aan het leed en het verdriet dat nog eens extra wordt veroorzaakt door de bureaucratie.Doordat hulpverleners niet om al dat verdriet en leed om kunnen gaan. Mensen worden dan zo maar een nummer, een proces-verbaal. Verschrikkelijk. Natuurlijk zijn er ook voorbeelden van hoe het ook goed kan gaan, maar we denken dat het tijd wordt dat er veel méér aandacht wordt besteed aan slachtofferhulp of nog beter, nabestaandenhulp. Maar helaas zijn er maar weinig hulpverleners die echt met de dood kunnen omgaan. Yvonne, ik wens je heel veel sterkte, ook namens Monique die haar man óók verloor door een verkeersongeluk. En wie met Yvonne wil schrijven, aarzel niet, mail haar. -Bert-

Hallo Bert,

Na al vele malen lezen, durf ik nu ook te mailen! Ik ben een vrouw, heb 2 kinderen, uitwonend, en een kleinkind.
In oktober 1999 ben ik mijn man en maatje verloren, na 8 weken ziekbed aan de gevolgen van buikvlieskanker. Een doffe wereld... Nu, ben ik aan het proberen, wat gezelligheid en warmte te vinden, om mijn vele stille uurtjes in te vullen....Ik houd van wandelen, tuinieren, en gezellig kletsen bij een haardvuurtje! En, nu durf ik hiermee voor de dag te komen.... In de hoop op deze weg verder te gaan.
Groetjes, Kiek Enning-Reuvers, e-mailadres: kiekenning@planet.nl

Beste Kiek. De Draaikolk is er voor om ruimte te bieden aan lotgenoten. Ik hoop dat het gaat lukken om fijne contacten te leggen. -Bert-

Beste Bert en Monique

Een paar na het overlijden van mijn man Gerco, kwam er een computer in huis .Een vriendin van mij, die ook haar man op jonge leeftijd heeft verloren, wees mij op jullie site. Sindsdien lees ik vaak de verhalen en gedichten, om op die manier een stukje herkenning en steun te vinden. Na een moeilijke periode in ons leven wilden we weer een beetje van ons leven gaan genieten, toen op 15 augustus 2001 mijn man Gerco door een hartstilstand om het leven kwam. Overdag hebben we plannen zitten maken om toch eindelijk een keer weer op vakantie te gaan. Met onze twee hondjes, lekker vissen maar vooral ontspannen. Samen bezig zijn. Maar s'nachts even voor drie uur riep Gerco mij.Toen ik beneden kwam, stond hij voor de koelkast .Hij had dorst zei hij en zakte toen plotseling in elkaar. Ik kan helemaal niet meer staan, zei hij, help me eens in de benen. Ik pakte zijn hand en wilde hem helpen opstaan, maar hij viel helemaal voorover en lag doodstil. Ik had gelijk door dat dit goed fout zat. Direct 112 gebeld. Dat duurde in mijn ogen eindeloos lang en ondertussen maar de hartslag voelen. Maar ja, die was er niet meer. Toen de ambulance kwam, hebben ze Gerco direct aan de monitor gelegd, maar mijn vermoeden werd bevestigd. Hij was dood. Mijn Gerco was dood.
De wereld staat stil. Precies een week na zijn 50ste verjaardag . Ongeloof, verbijstering, machteloosheid. Maanden lang ben ik tot niets meer in staat geweest. Heb geschreeuwd als een klein kind: dit wil ik niet,ik wil hem terug ! Gestampt, op de muren geramd, met de deuren gesmeten. Maar ik had niets te willen. Op 15 mei ben ik negen maanden verder en het word soms een klein beetje rustiger in mij. Dat rauwe, zoals in het begin, is weg, maar het gemis en de heimwee zijn erger geworden. Ik kijk niet naar de toekomst en leef per dag.
Dit was mijn verhaal bedankt voor het lezen. Misschien komt mijn verhaal in aanmerking voor jullie site.
Jannie Bos -Veldkamp, e-mail adres jannie@speedy1234.myweb.nl

Beste Jannie, bedankt voor jouw verhaal. We hebben jouw gegevens natuurlijk in de Mailbox gezet. Ik hoop dat er lotgenoten zullen zijn die hun ervaringen met jou willen delen. -Bert-

REACTIES van lotgenoten, binnengekomen in mei en juni 2002

Hallo,
Mijn naam is Rien de Vroede. Op 28 december 2001 heb ik mijn partner Anja volkomen onverwacht en plotseling op 48-jarige leeftijd verloren aan een gesprongen ader in haar hoofd. Het is alsof je een slag met een voorhamer tussen je ogen krijgt. Je loopt wekenlang als verdwaasd rond, ontvangt lawines van rekeningen (je kunt hier niet eens gratis doodgaan), formulieren, de belastingen vallen je lastig en dan de notaris nog.
En dan al dat gedoe nog. Met een gillende ambulance op zeer hoge snelheid naar het Westeinde-ziekenhuis in Den Haag. Anderhalf uur in je eentje lopen ijsberen tot de kinderen arriveren en dan martelend lang wachten tot een dokter komt vertellen, dat je geliefde in coma ligt en wordt beademd op de intensive care.
Vervolgens wordt er een neurochirurgisch team uit het hele land bijeen getrommeld om een drain in haar hoofd te plaatsen en dan kan je weer naar huis, omdat wachten in een ziekenhuis onder deze omstandigheden onmenselijk is. De volgende dag lijkt er een lichte verbetering te zijn. Ze zullen haar gaan voeden, om de volgende dag te bellen met de boodschap dat je snel naar het ziekenhuis moet, omdat het niet zo goed gaat, terwijl ze op dat moment al hersendood is. In het ziekenhuis aangekomen blijkt het alleen maar te gaan om onze formele toestemming voor orgaantransplantatie want ze had een donorcodicil ingevuld. Ook na haar dood wilde ze mensen helpen.
En dan weer naar huis, een eenzaam huis, dat aanvankelijk gevuld is met mensen, die je komen bijstaan in alles wat noodzakelijk is. En dat is nodig want je beseft zelf amper wat er allemaal gebeurd is en nog gebeurt.
Je geld verdwijnt als sneeuw onder de zon, evenals een aantal spullen, omdat je dat in je warwinkel van emoties niet allemaal bij kunt houden.
Daarna komen de formaliteiten. Een begrafenisondernemer (het woord alleen al), die van alles zegt en verzwijgt en wat in beide gevallen niet tot je doordringt. Daarna de bezoeken aan de rouwkamer waar je maatje ligt opgebaard, koud en stijf -overigens wel goed gedaan door de make up specialiste, maar toch!
Dan de condoleanceavond waar honderden mensen langs je heen trekken wier gezichten je amper waarneemt en de volgende dag de begrafenis met wederom honderden mensen die je condoleren en steun toezeggen.
Daarna hoor je van niemand meer iets en kun je langzaam aan gaan beseffen, dat ze niet naar haar werk is of uit winkelen is gegaan, maar dat ze nooit meer terugkomt.
En nu, nog steeds vrijwel niemand. Hele dagen alleen. Geen telefoon. Niets.
Nog geen maand later staan we opnieuw op hetzelfde kerkhof. Ditmaal voor een goede vriend van ons die door een enorme hufter, inhalend op een levensgevaarlijk weg -in de volksmond de "dodenweg" genoemd, zonder zicht op de weg frontaal op de auto van Hans klapte. Hij heeft zestien dagen in coma op dezelfde afdeling in het Westeinde gelegen als Anja en is toen alsnog overleden. Onze vriendin Yvonne heeft hier ook in jullie rubriek over geschreven. Ik kan me haar woede volledig indenken. Misschien juist wel omdat ik op niemand woedend kan zijn maar het wel graag zou zijn. Dus richt de woede zich op ongrijpbare zaken. En dan het verdriet, de eenzaamheid, de wetenschap, dat je nooit meer gezamenlijk dingen kunt doen die je zo dikwijls samen hebt gedaan'
Yvonne heeft me op deze rubriek gewezen en ik ben haar daar dankbaar voor, want het heeft me uit tenminste één isolement verlost: ik ben niet de enige, er zijn er veel meer.
Dank jullie voor dit initiatief, want er is veel te weinig begrip in deze harteloze maatschappij voor mensen in onze situatie. Dan moeten we dat maar bij elkaar zoeken.

Rien de Vroede, vroede@wanadoo.nl

Beste Rien, bedankt voor jouw uitgebreide verhaal. Zo ontzettend veel herkenbaarheid is in die brief terug te vinden. Je bent er in geslaagd om jouw gevoelens treffend weer te geven. Veel van jouw lotgenoten zullen er ongetwijfeld troost uit kunnen putten, hoe gek dat misschien ook klinkt. Bedankt daarvoor en heel veel sterkte. -Bert-

Dag Bert en Monique,

Hoop dat alles goed gaat met jullie nieuwe onderkomen en jullie nieuwe start. Juist daarom vind ik het bijzonder dat jullie De Draaikolk willen voortzetten.
Op mijn brief heb ik ongelooflijk veel reacties ontvangen van lotgenoten. Ik had dit helemaal niet verwacht en heb het met die bedoeling ook absoluut niet geschreven. Ondanks dat het beantwoorden van alle mail me veel energie kostte, heeft het me ook goed gedaan en ben nu blij dat jullie het toch hebben geplaatst. Inmiddels zijn er enkele z.g. 'vaste' lotgenoten overgebleven met wie ik nog regelmatig mail en dat is inderdaad heel prettig. Had ik ook niet verwacht.
Door die vele reacties had ik al eerder willen mailen of jullie mijn brief van de site willen verwijderen maar vond dit ook moeilijk. Als mensen je mailen dat ze de brief iedere avond voor het slapen gaan lezen en er herkenning maar toch ook troost uit halen, is dit een moeilijke beslissing.
Toch wil ik jullie nu verzoeken de brief eraf te halen de eerstvolgende keer dat jullie de site weer actualiseren.
Nogmaals mijn hartelijke dank. Ik zal zelf voorlopig ook nog een regelmatige bezoeker blijven van De Draaikolk dus ik hoop dat jullie het volhouden en genoeg donaties ontvangen dat dit ook mogelijk blijft.
Alle geluk gewenst,
Suzan Stavenuiter, e-mailadres: suzan.xx@planet.nl

Beste Suzan, natuurlijk is het altijd afwachten hoe en wie er zullen reageren, maar jouw brief vroeg natuurlijk om reacties. Ik ben blij dat je er, ondanks de energie die het je kostte, toch wat aan hebt gehad. Dat je er een paar mailvrienden aan hebt overgehouden is de meest positieve kant. Zo is het bedoeld. Ik hoor graag weer eens van je over jouw ervaringen met het leven. -Bert-

Beste Monique en Bert,

Na lang aarzelen toch eindelijk ook van mij een reactie. Ik ben 48 jaar, dus zoals velen met mij, een nog vrij jonge weduwe. Mijn man Peter is op 5 oktober 2001 gestorven. Wat ik nog steeds heel moeilijk vind is, dat je als jonge weduwe zoveel in moet leveren wat het extra moeilijk maakt. Je moet afscheid nemen van je maatje, zijn naam lever je in, het totale inkomen valt weg als weduwe van na 1950. Geen recht op uitkering en bovendien moet je gaan solliciteren als je nog geen baan hebt.Van mijn generatie stopten vele vrouwen met werken als er kinderen kwamen. In mijn directe kennissenkring al drie vrouwen die hier mee te maken kregen. Verzekeren hiervoor is voor velen niet te betalen. Bij veel bedrijven is daar ook collectief nog niet in voorzien. Op het moment dat je hoofd er helemaal niet naar staat, word je gedwongen een beslissing te nemen die je op dat moment eigenlijk helemaal niet kunt overzien. Over dit onderwerp is er waarschijnlijk al veel gezegd maar ik wilde dit toch even kwijt omdat er waarschijnlijk veel vrouwen zijn die met hetzelfde probleem worstelen.
Met vriendelijke groet Marij, e-mailadres: grijs@zeelandnet.nl

Beste Marij, bedankt voor jouw brief. Ik weet zeker dat je niet alleen staat in de situatie zoals je die beschrijft. Misschien zijn er lotgenoten die willen reageren. We wensen je veel sterkte toe. -Bert-

Beste Bert en Monique,

Misschien herinneren jullie mij nog, ik ben Julia van Surksum en heb mijn man verloren aan melanoomkanker. Ik heb bij jullie in de Draaikolk gestaan van begin 1999 tot begin 2001.
Mijn verhaal was toen dat ik met iemand uit de Draaikolk gemaild had die zijn vrouw ook aan melanoomkanker had verloren en dat wij elkaar ontmoet hadden. Wij kregen een relatie, 6 weken nadat zijn vrouw was overleden. Zijn kinderen hadden het daar erg moeilijk mee. Ik hoop dat jullie het nog weten.
Ik wil namelijk reageren op de verhuizing. Ook ik ben ondertussen verhuisd om bij hem te gaan wonen. Onze relatie loopt uitstekend en wij willen elkaar niet meer missen.
Dat we elke dag nog aan onze geliefden denken hoef ik zeker jullie niet uit te leggen.
Toen ik te kennen gaf om te verhuizen hadden mijn dochters. Familie, vrienden en kleinkinderen het er erg moeilijk mee. Niet voor mij, want ze gunnen mij het geluk.
Vooral voor mijn jongste dochter was het erg zwaar, zij was al uit huis maar zeker twee nachten in de week sliep ze nog bij mij.
Het inpakken heeft mijn partner zoveel mogelijk gedaan. Ik had het er te moeilijk mee. Twijfels: van ja of nee, was orde van de dag, maar ik wilde met Sietse verder dus dan blijft er maar een mogelijkheid over, bij hem gaan wonen.
Vanuit het midden van het land naar Friesland. Iedereen denkt gelijk aan emigreren, terwijl het maar een uurtje rijden is.
De avond voordat Sietse met de nieuwe bewoners de sleuteloverdracht had, ben ik met mijn dochters naar ons huis gegaan.
Ik had vier kaarsen gekocht en er was ook een kaars voor Evert bij.
Wij hebben een foto van hem in de kamer gezet met wierook en de vier grote kaarsen en veel waxinelichtjes aan. We zijn elke kamer doorgelopen en hebben herinneringen opgehaald.
Veel gehuild, maar ook gelachen. Ik had er een gedichtje bij gemaakt. (Deze staat op de pagina ,,Bijdragen van lotgenoten)
Daarna zijn we met z,n drietjes uit gaan eten, daar kwam de ene ontlading na de andere en we hebben veel gelachen. We hebben alle drie onze grote kaars mee naar huis genomen om de rest daar te laten opbranden, de vierde heb ik bij Evert zijn graf op laten branden.
Ik weet precies wat jullie voelen met verhuizen, ik woon nu bij Sietse, waar hij met zijn vrouw gewoond heeft, voel me hier heerlijk maar we denken ook wel eens om toch helemaal een nieuw stekje te creëren, dus wie weet.
Wij wensen jullie nog heel veel sterkte met de volgende verhuizing en alle geluk van de wereld.

Julia Gaarenstroom en Sietse, e-mailadres: bajo@home.nl

Beste Julia (en Sietze),
Bedankt voor je brief. Wat fijn dat het eigenlijk allemaal toch nog goed is gekomen, want toen je mij vorig jaar voor het laatst schreef, ging het toch niet allemaal zoals je graag zou willen. Monique en ik wensen jullie heel veel geluk toe. En wat dat echte nieuwe stekje betreft: die komt er vast wel, is onze ervaring… -Bert -

Beste Bert en Monique

Allereerst wil ik jullie bedanken voor de Draaikolk, ik vind het geweldig dat de site er is. Hoe en wanneer ik voor het eerst op de Draaikolk terecht ben gekomen weet ik niet meer. Het zal vorig voorjaar geweest zijn, op één van de vele lange eenzame avonden dat ik doelloos over het internet dwaalde. Sinds die keer staat de Draaikolk in mijn favorieten.

Mijn vrouw is februari 2001 overleden aan borstkanker, het knobbeltje was in januari 2000 ontdekt, maar een operatie, chemo en bestraling hebben niet meer mogen baten. Het eerste jaar ben ik doorgekomen, maar je moet me niet precies vragen hoe, maar ik heb ontzettend veel steun gehad van familie, vrienden, school en mijn werkgever. Ook de kinderen zijn er goed doorheen gekomen, kinderen beleven het toch heel anders dan de partner.

Eerst heb je dan nog de hoop dat na een jaar het wat makkelijker gaat worden, maar dat is niet zo. De dagelijkse routine gaat wel makkelijker, maar het gemis, het verdriet zijn niet minder geworden. En in mijn omgeving zijn veel mensen het al vergeten Afgelopen zondag zou Désirée 47 zijn geworden, ik ben de enige geweest die haar bloemen heeft gebracht en er was niemand die de moed had er iets over te zeggen.

Ik kijk heel regelmatig op de Draaikolk. Er zijn zoveel herkenbare situaties, zoveel begrip, en iedereen gaat er weer anders mee om. Daarom hoop ik ook dat contact met lotgenoten mij wat steun kan geven om verder te gaan, ik heb zelf al wat contacten gezocht, maar ik zou het ook wel prettig vinden als jullie mij willen opnemen in de Mailbox en in de rubriek ,,Ik denk aan jou".

Sjoerd Nauta, sjoerd.nauta@hetnet.nl

Beste Sjoerd, fijn dat je zoveel steun hebt aan de Draaikolk. Daar is de site voor bedoeld. Je schreef dat het gemis, het verdriet niet minder is geworden. Maar beste Sjoerd, daarvoor is het ook nog tekort geleden. In de loop van de jaren, zo is mijn ervaring, "slijt" het wel, maar kan het verdriet ook zo maar ineens weer in volle hevigheid toeslaan. Praten (schrijven) met lotgenoten helpt echt. Ik heb jouw gegevens uiteraard geplaatst. Sterkte. -Bert-

REACTIES van lotgenoten, binnengekomen in juli en augustus 2002

Hallo Bert en Monique,
Vanavond weer eens op De Draaikolk gekeken, nog niet veel gelezen. Kopieer de teksten en ga daarna rustig lezen (off-line, wat een krent hè?). Las een stukje van je bijdrage "terug naar de plekken van emotie".
Weet je dat het bij mij weer eens heel anders gaat? Net zoals ik al reageerde op het onderwerp "(weer) werken na een verlies" (brief van de maand december 2001), ervaar ik teruggaan naar plekken waar we samen kwamen niet zo emotioneel. Bekende plekken geven me rust en ik denk met plezier terug aan die tijd samen daar.
Maar als ik plekken bezoek waar we ooit nog samen heen wilden "later als de kinderen groot zijn", krijg IK het te pakken omdat IK er nu wel ben en HIJ er niet meer is . . .
Dit is even zo maar een korte reactie, verder draag ik De Draaikolk een warm hart toe, weet hoe de kosten op kunnen lopen omdat ik 2 jaar een kwartaalblad voor weduwen/weduwnaars uitbracht. Neem aan dat je de papieren versie van ons ontvangen hebt? Zal dus bij een eerstvolgende keer dat ik ga overboeken, jullie een bedrag overmaken. Weet ook hoe waanzinnig veel werk erin gaat zitten. Pas nu we gestopt zijn voel ik hoe moe ik ben van het altijd maar doordraven (ik werk nl. ook nog fulltime en sinds het afgelopen jaar ook op onregelmatige tijden, m.n. 's avonds en op zaterdagen). Pak maar eens even een poosje geen vrijwilligerswerk meer aan. Wel vreemd hoor, want ik heb altijd vrijwilligerswerk gedaan al sinds 1975.

Hartelijke groeten,
Nell van Gelderen, e-mailadres: Gelderen.N.van@raketnet.nl

Dag Nell,
Jouw brief is weer zo'n mooi voorbeeld hoe iedereen zijn verlies op z'n eigen manier verwerkt. Gelukkig is er geen "goede" of "slechte" manier. Alleen "jouw" manier waar jij je het prettigst bij voelt. Hou ons op de hoogte hoe het je vergaat nu je het - na de afgelopen hectische tijd - rustiger aan gaat doen. Bedankt voor je donatie, mede namens alle lotgenoten, want dit helpt ons De Draaikolk in de lucht te houden. - Monique -

Hallo Bert en Monique,
Op 19 juni 2002 is mijn partner overleden na 21 jaar te hebben samen gewoond. Omdat ik M.S. heb en niet zo mobiel ben werk ik veel met internet en ik kwam dus al snel op jullie pagina en lees nu regelmatig kleine stukjes van allerlei rubrieken. Nu vroeg ik me wel af of het de bedoeling is dat je lid wordt of zo, dat kon ik eigenlijk niet zo snel ergens vinden. Wel dat jullie financiële hulp kunnen gebruiken voor het onderhoud van de website, dat heb ik zojuist dan ook gedaan. Ga zo door, het is fijn te weten dat je niet alleen staat!
Groetjes van Erna de Bok, e-mailadres: edebok@onetelnet.nl

Beste Erna,
Nee hoor, je hoeft geen lid te worden. De Draaikolk is voor iedereen 24 uur per dag te bezoeken. Jouw donatie stellen wij erg op prijs en we hopen dat je heel veel troost en herkenning bij De Draaikolk zult weten te vinden. Heel veel sterkte! - Monique -

Beste Bert en Monique,
Ik zit de hele middag al achter de computer om jullie site te lezen. Ik ben niet zo thuis in de computer en zeker niet op "het net". Net als je denkt dat je een site hebt gevonden waar je thuis voelt is hij verdwenen. Ik heb de verhalen gelezen, alleen nog niet het archief. Voordat ik voor de computer ga zitten om het verhaal van mijn overleden man op papier te zetten moet ik nog even surfen. En zie hier, niet voor niets dus. Toch heb ik er een raar gevoel bij.

Ik ben kort na het overlijden van mijn man weer aan het werk gegaan. Werkte vijf dagen maar ben na het overlijden vier dagen gaan werken omdat ik nog een schoolgaande zoon heb. Ik vind dat je er dan in zo'n moeilijke periode voor je kinderen moet zijn. Precies een half jaar na weer te zijn begonnen met mijn werk en zeven maanden na het overlijden van mijn man zit ik thuis. Een terugval, zoals ik het zelf noem. Of nee, het verwerken van.... Want beseffen doe je het nog niet.
Nu, vier maanden verder, gaat het redelijk goed met me; met behulp van medicijnen, psycholoog en een maandelijkse gespreksgroep (geen therapie) denk ik. Maar ik moet eerlijk zeggen als ik erbij stil ga staan, dan heb ik het moeilijk.
Nu vraag ik mij af: ben ik het aan het wegstoppen? Want juist nu ik deze site heb gevonden, heb ik het idee dat ik het mezelf weer moeilijk maak, door alles naar boven te halen. Misschien hebben jullie dit vaker meegemaakt?
Vriendelijke groet,
Ria van Keulen, e-mailadres: r.vankeulen1@quicknet.nl

P.S. Ik heb in jullie gastenboek geschreven

Beste Ria,
Mijn ervaring is dat het verwerken een proces is van jaren; van drie stappen voorwaarts en soms weer twee achterwaarts. Op den duur worden de perioden waarin je beter voelt langduriger. Wanneer ik het even niet meer zag zitten, had De Draaikolk een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me. En ondanks het lezen van al die verdrietige verhalen, gaf het mij ook troost. Ik was immers niet de enige die dit overkwam. Maar eerlijk gezegd denk ik dat wanneer je het "moeilijk" hebt, dat je in feite actief bezig bent met het verwerken van het verlies van je partner. Je staat op dat moment stil bij je gevoelens. En dat is nu juist precies het tegenovergestelde van "wegstoppen". En wanneer het je weer even te veel wordt, laat De Draaikolk dan maar even rusten. Wanneer je er weer aan toe bent, kun je alles alsnog nalezen in het archief. - Monique -

Hallo Bert en Monique,
Vorig jaar rond deze tijd schreef ik mijn verhaal over mijn vakantie. Voor het eerst alleen en met de vouwwagen naar Frankrijk. De brief werd toen als brief van de maand geplaatst. Ook dit jaar ben ik weer op vakantie geweest, weer met mijn vouwwagen en naar Frankrijk. Zelfde camping, dat wel, dus toch een beetje vertrouwd.
De vakantie van vorig jaar was een goede ervaring ondanks de vele moeilijke dagen. De vakantie van dit jaar is er een waar ik met nóg meer plezier op terug kijk. Ik vind het een opluchting te ervaren dat ik toch weer een stapje verder ben, wat zeg ik, vele stappen verder. Natuurlijk heb je de herinneringen aan hoe het was en nooit meer zal zijn, maar het feit dat ik echt kon genieten is een verademing. Ik heb veel ondernomen, heb grenzen verlegd, maar bovenal energie opgedaan. Ik weet zeker dat er ergens daarboven iemand ontzettend trots op mij is. Wat dat betreft probeer ik nog steeds te leven naar onze lijfspreuk: "Leef je leven als je allerlaatste uur. Niemand weet hoe laat het is" van Youp van 't Hek. Niet roekeloos, maar wel genieten van iedere dag die je gegeven is. Deze vakantie is dat prima gelukt. Nu de rest van het jaar deze positieve instelling vast proberen te houden. Dat is iets wat ik me heb voorgenomen (raar hè, goede voornemens doe je meestal met Oud en Nieuw, maar toen had ik er emotioneel gezien geen ruimte voor).
Groeten, Karin Passtoors, e-mailadres: kpasstoors@chello.nl

Hallo Karin,
Fijn om te horen dat het zo goed met je gaat. Jouw vakantieverhaal heeft vorig jaar veel indruk op ons gemaakt. Ook Bert is vijf maanden na het overlijden van Janny alleen met de caravan naar Frankrijk gegaan. Een heel moedige en niet geringe stap. Het doet ons goed te lezen dat het jou dit jaar nóg beter is afgegaan en dat je ons dit ook laat weten. Wie weet een strohalm voor andere lotgenoten om zich een beetje aan vast te kunnen klampen. - Groetjes van Bert en Monique -

Mijn naam is Ingrid, ben 50 jaar en wil het volgende schrijven.
Mijn man Chris 57 jaar is op 17 maart 2002 aan een hartstilstand overleden, wat er dan door je heen gaat is met geen pen te beschrijven.
In 1993 heeft hij een hartinfarct gehad. Daar is hij goed van hersteld, werkte weer en 4x per jaar ging hij voor controle naar de cardioloog in Amsterdam. Normaal hoefde dat maar 1x per half jaar, maar omdat hij aan sport deed, vond ik het toch beter dat hij zich vaker liet checken. Donderdag voordat hij een hartstilstand had, is hij nog naar de cardioloog geweest.
Zondag 17 maart zouden wij om 14.00 uur op visite gaan. 's Morgens wou hij nog even een stuk lopen. Hij zei: "Als jij nou vast gaat douchen dan kunnen wij, als ik terug en uiteraard opgefrist ben, op visite gaan." Waarop ik zei: "Doe maar rustig aan, we hebben alle tijd. Als je terug bent drinken we eerst koffie en dan gaan wij pas weg, dus geen gehaast, doe rustig aan." Hij ging om 11.10 uur weg en om 12.10 uur tikte iemand aan het raam. Ik dacht dat het Chris was, maar het was de buurjongen die met hele grote ogen aan de voordeur stond. Eigenlijk wist ik gelijk dat er wat gebeurd was, maar wát, dat wist ik natuurlijk niet. Hij zei dat Chris gevallen was en dat de buren al bezig waren met reanimatie. Even later waren er twee ambulances en twee politieauto's in de straat. Hij heeft 9 keer een klapper gehad en om 12.55 uur zijn zij ermee gestopt. Het was over.
Mijn vrienden zijn vanaf het begin bij mij gebleven. Mijn dochter werkte in De Arena, daar is het verboden om onder het werk je mobiel aan te laten staan, dus konden wij haar niet bereiken. Via een omweg hebben mijn buren een van de bazen te pakken gekregen. We hadden gezegd dat zij niets moesten zeggen. Twee vrienden zijn haar toen op gaan halen en voor De Arena hebben zij het verteld. Ook mijn moeder was op het moment van gebeuren niet te bereiken; zij was weg maar waar naartoe wist ik niet. Toen zij eindelijk thuis was en dat was rond 17.00 uur hebben wij het haar verteld. Zij is gelijk naar mij toegekomen en bij binnenkomst viel zij flauw. Wéér ambulances en politie. Het ambulancepersoneel is toen met mijn moeder bezig geweest, omdat zij drie jaar geleden een hartoperatie heeft gehad. Voor mijn moeder was het een vreselijke klap, want mijn vader was anderhalf jaar geleden overleden en nou dit, dit was ook voor haar ondragelijk. Het ambulancepersoneel heeft toen nog gewacht tot mijn dochter thuiskwam, dat was vreselijk. Ik zie haar nog uit de auto stappen. Toen het ambulancepersoneel zag dat het goed met haar ging, zijn zij weggegaan.
Daarna zijn wij naar het ziekenhuis gegaan, want daar was mijn man naar toegebracht. Ik had gelijk kleding meegenomen, zijn nieuwste kostuum, die wij hadden gekocht voor de feestdagen. De volgende dag is hij thuis opgebaard. Het is heel druk geweest, soms te druk, maar zeker goed bedoeld. Vrijdag 22 maart is hij begraven, het was volgens iedereen een hele mooie begrafenis. De muziek die ik had uitgekozen was Tielman Brothers, U2 "With or without you", Pink Floyd "Money en Dire Straits ""Ticket to Heaven". Daarna hebben onze vrienden Chris naar zijn laatste rustplaats gebracht. De steen wordt ongeveer eind augustus geplaatst. De keuze die ik gemaakt heb is paars, iets roze in de vorm van een hart. Er wordt een muziekteken en een AJAX embleem op gegraveerd. Ik hoop dat het mooi wordt. Nu is het voor mij nog niet af.

Hoe ik het maak? Ik weet het niet. Het is allemaal nog zo onwerkelijk. Ik werk nog niet; kan dat ook nog niet aan, maar zal in de toekomst wel weer gaan gebeuren, het moet wel. Heb goede maar ook hele slechte dagen. De mensen om mij heen denken dat het naar vier maanden wel gesleten is, maar dat is niet zo. Het gemis wordt steeds erger, je bent al het vertrouwde kwijt: onze dansavondjes (iedere donderdag gingen wij met vrienden dansen), onze uitjes (terrasjes en wat al niet meer), het is er niet meer. Het is over. Ik moet iets voor mezelf creëren, maar wat?
Kunnen mensen, zowel mannen als vrouwen, die ook zoiets hebben meegemaakt, mij een beetje op weg helpen? Bij voorbaat dank.
Ingrid, e-mailadres: i.zeeuw@chello.nl

Dag Ingrid,
Jouw gevoelens zijn erg herkenbaar. Het is nog maar zo kort geleden. De mensen om je heen wensen het jou waarschijnlijk wel toe dat jouw verdriet na vier maanden gesleten is, maar realistisch is dat niet. Hoe kun je binnen vier maanden over je liefde van jaren heen zijn? Jouw hele leven is totaal onverwacht op z'n kop gezet. Je zult veel tijd nodig hebben om alles op een rij te zetten. Neem daar ook de tijd voor. Laat je niet opjagen door je omgeving, hoe goedbedoeld ook. Zij voelen immers niet wat jij voelt? Heb je de rubriek De Mailbox al ontdekt? Daarin staat mensen die hetzelfde als jij hebben meegemaakt en die net als jij graag met een lotgenoot in contact willen komen. Je kunt ook jouw eigen gegevens hierin laten opnemen. Sterkte! - Monique -

Beste Bert en Monique,
Wat kan jij het mooi verwoorden. Ik was erg onder de indruk van jouw vakantie met zoveel herinneringen. Fijn dat je het weer kan delen met iemand waar je samen mee bent. Ook al zal het verdriet nooit overgaan. Ik vond de foto ook zo mooi. Je moet er wel oog voor hebben, hoor. Zelf schilder ik en het trof me zo omdat mijn afscheidsschilderij er iets van weg heeft. Ja, nu ik het opschrijf weer niet. Het is een schilderij waarop de weg is omgedraaid (dus perspectief verkeerd) en daarop loopt Jan op de rug gezien naar het oneindige, het licht. Je zou de lijnen ook door kunnen trekken; die zouden nooit ophouden. Ik heb het ook "de omgekeerde weg" genoemd en als bedankkaart gestuurd.
Ook ben ik dit jaar naar Afrika geweest; dezelfde reis die we samen hebben gemaakt. Het was dezelfde ervaring die jij zo mooi verwoordt. Ik was met mijn zus in een groepsreis, want anders is het me te zwaar en dan heb je ook veel afleiding.
Ik moest even reageren want het deed me veel. Bedankt voor De Draaikolk en veel geluk voor de toekomst.
Emmy; e-mailadres: emmy.robbemont-mol@hetnet.nl

Hallo Emmy,
Wat mooi zoals jij jouw gevoelens hebt weten uit te drukken in de vorm van een schilderij ter nagedachtenis aan jouw Jan. Een waardevol bezit! - Monique -

Hallo,
Mijn naam is Bea en ik ben op 22 juli jl. mijn man Rob verloren tijdens het uitoefenen van zijn geliefde hobby motorraces. Hij was pas 41 jaar. Ik zelf ben ook 41 jaar en wil graag met mensen praten of mailen die ook zo jong een partner hebben verloren. Ik heb geen idee hoe ik hier mee om moet gaan en verder moet. Ik heb een zoon van 9 jaar.

Groetjes,
Bea, e-mailadres: r.branderhorst@hi.nl

Beste Bea,
Mijn hart gaat naar jou uit. Ook ik heb mijn man april 1999 op 38-jarige leeftijd verloren als gevolg van een motorongeluk. In de rubriek De Mailbox, die deze maand hopelijk wat overzichtelijker is ingedeeld, kun je bij "ongevallen" zien dat er nog meer lotgenoten zijn die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Click er eens naar toe en stuur eens een mailtje naar een van jouw lotgenoten. Ik hoop dat je er waardevolle contacten aan zult overhouden. Veel kracht toegewenst! - Monique -

Hallo allemaal,
Gisteren zat ik het Gastenboek te bekijken en het ging mij erg aan het hart hoeveel verdriet iedereen moet doormaken. Mijzelf inbegrepen, hoor. Otis is nu zeven maanden geleden gestorven en de achtbaan van emoties waar je door heen gaat, is niet te beschrijven. Mij overkwamen dingen waarvan ik helemaal niet wist wat ik ermee aan moest. De eerste keer kwam hij aan de telefoon in m'n droom en vertelde enthousiast: 'Het is hier hartstikke leuk, want ik kan jullie zo zien!!!!' Als ik met vragen zat werd het d.m.v. liedjes op de radio op cruciale momenten beantwoord, o.a. met het liedje 'If tomorrow never comes'. Ik droom van Otis zo sterk, dat het is alsof ie tegen me praat. De laatste keer riep hij me en liet me over de rand van een prachtig helverlicht landschap kijken. Dit luidde voor mij een periode in van bitter verdriet en hele erge pijn. Ik dacht dat ik compleet gek werd. Ik geloof dat namelijk niet zo, maar het feit was daar! Iedereen heb ik gebeld; of ze wisten wat Otis daarmee
bedoeld zou kunnen hebben. Gewoon aanvaarden dat ie me zijn wereld liet
zien, was te moeilijk. Mijn gevoel zou er dan toch aan moeten dat hij er echt niet meer is, dat wist ik al voor 100%, maar het bleek nog voor 110% te kunnen. Ik ben toen gaan lezen over alles wat los en vast zat over de dood. En daar kwam ik het boek tegen wat Monique Vos in haar boekbespreking beschrijft, 'leven met de dood'. WAT EEN GOED BOEK!!!!! Zo positief gesteld. Waar het ook om gaat, wat je ook voelt, het hoort er allemaal bij en is zuiver individueel!!! Na dit boek ben ik 'de tunnel
en het licht' gaan lezen en ik lees nu 'over de grens van leven en dood', maar dat vind ik een beetje spooky, dus daar 'smul' ik minder van.
Ik heb nu ook een boek van Elisabeth Kubler-Ross besteld, 'over de dood en het leven daarna'. Mij helpt het grip te krijgen op wat me overkomen is. Ik realiseer me wel dat dat ook pas na zeven maanden is! De eerste maanden wilde ik niks vergelijken. Mijn verdriet is uniek en dat zal het voor iedereen zijn, daarom breng ik het nog eens onder de aandacht. Hopelijk heb je er wat aan. Als er mensen zijn bij wie de partner ook in dromen komt, zou je dat dan met me willen delen?
Hartelijke groeten en veel kracht toegewenst van Ellen Koorndijk, e-mailadres: ekoorndijk@zonnet.nl

Hallo Ellen,
Het dromen over je overleden partner is een bekend verschijnsel. Het schijnt zo te zijn dat wij ook tijdens onze slaap veel verwerken van wat wij overdag (nog?) niet kunnen of willen voelen. Er is zelfs onderzoek naar gedaan. Zie mijn boekbespreking van het boek "Droomberichten" in de boekenlijst. Elke droom schijnt zo z'n eigen betekenis te hebben. Het eerste jaar na het overlijden van mijn man heb ik droomloos mogen doorkomen. Het tweede en derde jaar heb ik veel gedroomd en sinds kort merk ik dat ze sterk zijn afgenomen. En dat verklaar ik doordat het nu veel beter met me gaat. Dat je Otis dus in je dromen ziet is niet ongewoon, hoor! Het is een fase die mettertijd over zal gaan. - Monique -

REACTIES van lotgenoten, binnengekomen in september tot en met december 2002

Hallo

Ik zal me even voorstellen mijn naam is Ina Bolink Smolders. Sinds enige tijd ben ik een geregelde bezoeker van de Draaikolk, maar heb mij alleen nog maar aangemeld voor de Mailbox, ik vind het allemaal een beetje eng nog.
Hier is mijn verhaal. Mijn partner Henk is op 22 maart 2001 overleden op 51 jarige leeftijd aan een longembolie. In 1996 had hij een zwaar ongeval overleefd, een week daarna een hartaanval en na geruime tijd hadden we ons leven weer op de regel en dan stapt hij er zomaar uit.
Wie van ons kent het niet: woede,verdriet en onbegrip, je kunt er vaak geen kant mee op.
Het plotselinge verlies is nog vaak niet te bevatten. In een tijd van twee á drie minuten was het afgelopen.
Het besef was er al meteen, maar het gevoel moest nog een poos wachten, want er moet zoveel geregeld worden en ik heb het nu ook al vaak op de site gelezen: wat zijn we allemaal toch sterk in het begin. Ook ik knapte af na ongeveer een jaar en weet met mezelf geen raad.
Erg vaak gezocht naar lotgenoten op internet maar door Teleac de Draaikolk gevonden.
Een supersite waar mensen zichzelf kunnen uiten zonder een weerwoord en allemaal goed bedoelde adviezen.
Ik wens iedereen veel sterkte en als je wilt mailen?graag,

Ina Bolink-Smolders, e-mailadres: ibolink@zonnet.nl

Fijn dat je ons hebt gevonden en we wensen je natuurlijk alle sterkte van de wereld toe. Mede met steun van je lotgenoten kom je vast weer uit het dal! -Bert-

Beste Bert en Monique,

Mijn complimenten voor de wijze waarop jullie de nieuwe aanpak van De Draaikolk vorm geven. Overzichtelijk en ondersteunend.
Nu het "stil " om je heen is geworden vind ik het zo belangrijk om De Draaikolk op je scherm te raadplegen, ondanks, althans voor mij, de vele clubs waar ik zitting in heb.
Blijf zo doorgaan, de behoefte is erg groot!.

Vriendelijke groet, Frans Faase, e-mailadres: f.j.faase@freeler.nl

Bedankt en natuurlijk gaan we door! -Bert-

Hallo redactie draaikolk,

Mijn partner is in 1999 overleden. Hij is ruim 6 maanden ziek geweest. Hij had een zeldzame vorm van galblaaskanker. Hij wilde hier niet over praten en ik heb me daar bij neergelegd. Na zijn overlijden heb ik de kinderen (toen 17 en 19) op moeten vangen en alles laten doorgaan: visite, op bezoek gaan e.d. Na een jaar overleed mijn moeder. Kan het zijn dat ik op dit moment na 3 jaar zo ontzettend boos ben? Vooral op andere mensen die het zo goed hebben met z'n twee. Overal zie je mensen, mannen en vrouwen, samen. Nergens iemand alleen. Het feit dat je dit is overkomen op deze leeftijd, ik ben net 51 nu, maakt me boos en dat wil ik eigenlijk niet, want ik wil verder, maar door die boosheid lukt me dat niet. Is dit herkenbaar en zou dit als vraag bij jullie in een rubriek kunnen komen? Mijn e-mail adres is: miekemieke977@hotmail.com

Ik zou zo graag reacties hier op krijgen van anderen. Bedankt.

Hallo Bert en Monique

Mijn naam is Hennie, getrouwd met Jan. We hebben geen kinderen.
Jan werd eind oktober 2000 ziek, hij hoestte al een poosje mijn aandringen om eens naar de dokter te gaan wuifde hij maar steeds nonchalant weg met: ,,Het valt best mee, het is alleen maar avonds". Maar hij was een stevige roker, dus ik maakte me zorgen al dacht ik nog niet het ergste. Eind oktober had hij twee dagen vrij dus ik dacht: ik maak een afspraak bij de dokter. Toen hij thuis kwam van z'n werk
klaagde hij over pijn in z'n rug en zei dat hij een afspraak met de dokter wilde maken, Het kwam dus goed uit dat ik die afspraak al voor hem had gemaakt. Hoewel de artsen aanvankelijk niets verontrustends vonden, ging de gezondheid van Jan snel achteruit en uiteindelijk bleek na uiteindelijke opname in het ziekenhuis dat Jan toch longkanker had, ook al hadden allerlei tests, onderzoeken en foto's uitgewezen dat er niets aan de hand zou zijn. Het bleek uiteindelijk een longkanker van een agressief soort te zijn. Op de dag dat ik het hoorde is Jan diezelfde avond overleden.

Ik voelde niets. Het was of ik zelf ook was doodgegaan. Ik leefde in een roes, was alleen maar druk bezig alles te regelen voor de crematie. Want alles moest perfect zijn.
Maar dan! Dan komt die allesoverheersende, verscheurende, wegvretende smart en pijn. Ik dacht: dit is de hel! Vierentwintig uur per dag pijn, je lichaam wordt uiteengerukt. Je hart breekt echt. Maandenlang heb ik in shocktoestand geleefd. Mijn familie stond me dag en nacht terzijde, maar ik merkte er weinig van.
Waarom, waarom Jan? Hij hield zo van het leven, hij was zo sterk en gezond altijd.
Waarom hij, waarom ik niet? Ik had mijn leven voor hem willen geven.
En dan begint die bekende draaikolk. Ik ga mezelf de schuld geven en ga het als een straf zien. Want als iemand zoveel pijn heeft, moet je dat toch verdiend hebben, dacht ik. En dus ging je zoeken nar wat heb ik allemaal verkeerd gedaan. Ik kon helemaal niet meer aan de mooie dingen denken ,want die waren er niet meer. Mijn familie was ten einde raad. Op verzoek van de dokter ben ik toen aan de antidepressie begonnen en langzamerhand is het wat beter geworden. Zo nu en dan kan ik weer van kleine dingen genieten.

In mijn eerste brief heb ik jullie geschreven hoe mijn man overleden is. Het was toen moeilijk te vertellen hoe het daarna is gegaan. Dus wil ik het nu proberen. Ik hoop niet dat het al te warrig is. Op 1 december 2000 is m'n man dus overleden. Omdat het allemaal zo plotseling is gegaan kwam ik in een shocktoestand terecht. De kerst en nieuwjaar was een vreselijk iets. Die dagen zal ik ook nooit meer vieren.
Het enige wat me op de benen hield was werken, lichamelijk werken. Half februari ben ik weer naar kantoor gegaan, waar ze mij heel goed hebben opgevangen. In het begin was het meer aanwezig zijn dan wat doen, geestelijk was ik een wrak, lichamelijk wist ik niet van ophouden.
Het begon me steeds meer te malen, mijn lieve familie en vrienden probeerde alles voor me te doen. Het is echt fantastisch wat ze voor me deden maar dat wou ik niet zien. Ik had liever gehad dat ze me met rust hadden gelaten, dan was het makkelijker geweest om er uit te stappen.
Het klinkt misschien allemaal heel ondankbaar, maar dat is het niet. Ik wilde niet meer leven zonder Jan en ik moest toch nadenken hoe ik het moest doen, ik wilde niet dat ze zo lief voor me waren dat maakte het toch moeilijker voor mij. Mijn geest was zo verwrongen, ik wou haten en die woede die kwam, o wat was ik woest (en nog) .

En toen begon ik maar weer keihard te werken, om die agressie maar kwijt te raken. Mijn lieve honden en poezen, zelfs die kon ik niet meer uitstaan want ,,die leefden nog, die mochten hem toch niet overleven, dat is toch niet normaal?"
En mijn familie: die bleef maar komen. Ik wist het wel, ze hielden van mij en hadden toch ook verdriet om Jan, ze hielden toch ook van hem. Maar ik durfde niet meer van iemand te houden, bang om weer iemand te verliezen, maar ik denk dat ik dat toen niet in de gaten had.
Het kon zo niet langer. Ik dreef steeds verder weg, ik was gek aan het worden dacht ik, ik weet het niet. In april/mei kwam ik bij een lieve psychologe terecht die mij langzaam de goede richting in leidde.In overleg met haar en de dokter ben ik aan een antidepressie-kuur begonnen waar ik eerst heel erg tegen was. Ik wou het verdriet niet verdringen, maar de dokter maakte me duidelijk dat het antidepressiemiddel alleen maar een stof aanmaakte die nu door mijn hersens werd afgestoten, en dat, als ik die tabletjes ging gebruiken, me een stuk beter zou voelen.
Dat was ook zo.Ik werd weer wat helderder en mijn eetlust kwam weer, m,n verdriet werd er niet minder om, maar ik werd sterker. Maar ik ging Jan zo missen, is mis hem nog steeds zo verschrikkelijk.
Toen, in september 200, kwam Katie! Dat kleine lieve grijze poesje, waar ik zogenaamd een weekend op zou passen, dat weekend werd een week, twee weken en toen zei ik, ik zal haar maar houden, anders weet ik ook niet waar ze terecht komt. Ik was verkocht! Ik durfde weer van iemand te houden.
In april 2002 ben ik een week in therapie geweest om met m'n verdriet te leren omgaan en daar ben ik ook sterker uitgekomen. Je leert andere mensen kennen, ook met hun verdriet. Langzamerhand gaat het wat beter. De gedachte dat ik mijn leven zelf in de hand heb ik, dat ik er uit kan stappen wanneer ik wil, geeft mij ook de moed om verder te gaan.
Ik ben cursussen gaan volgen. Ik ga een paar keer in het jaar een weekend met mijn lieve neef op vakantie die meer nog voor mij betekent als een zoon en die mij ook sterk maakt. Feest en verjaardagen zijn nog steeds een verschrikking voor mij. Mijn verjaardag heb ik het weekend met mijn honden aan zee doorgebracht. Dat gaf me de rust die ik zo hard nodig heb. Ik hoop dat ik eindelijk de rust weer zal vinden in mijn leven en het toch ook nog wat zin te geven.

Bedankt voor het lezen.
Ik ben de laatste weken pas begonnen met jullie site te lezen, toch weet ik al bijna 2 jaar dat de Draaikolk er is. Ik was er nog niet aan toe, maar het is voor mij en heel veel mensen goed dat jullie dit doen.
Jullie hebben ook genoeg meegemaakt, heb ik gelezen, ik hoop ook dat jullie. Bert en Monique, heel lang gelukkig en gezond blijven.

hartelijke groeten van Hennie, e-mailadres: h.deruig@zonnet.nl

Beste Hennie, bedankt voor jouw twee wel zeer uitgebreide brieven. We hebben de eerste wel wat ingekort, met name met betrekking tot de onderzoeks- en ziekenhuisperiode zoals je hebt begrepen. We wensen je heel veel sterkte toe bij het omhoog krabbelen uit het zeer diepe dal waarin je terecht bent gekomen. Het zal je zeker lukken. En dan wordt het zeker nog wat! We horen ook dát verhaal graag een keertje van je. Sterkte. -Bert & Monique-

Hoi,
Mijn naam is Yvonne Koller en ik ben op 6 november 2000 mijn man verloren. Onze kinderen zijn nu 14 en bijna 4 en ik zou graag eens een ontmoeting hebben met lotgenoten die ook nog vrij jonge kinderen hebben. Ik denk b.v. aan een strandwandeling of lekker lopen in het bos. Andere ideeën zijn natuurlijk welkom.
Ik hoop dat er nog meer mensen zijn die hier behoeft aan hebben

Yvonne Koller, e-mailadres: yvonne_koller@hotmail.com

Best Yvonne, wat dacht je van een opgave voor de rubriek ,,Samen Actief"? - Bert-

Beste Monique en Bert,

Al lezende in De Draaikolk kwamen er zoveel dingen bij mij naar boven, dat ik eindelijk eens de moed opvat om te reageren en mijn verhaal van me af te schrijven.
Uiteindelijk is het veel langer geworden, dan ik verwacht had.
Ik was 26 toen ik in 1990 Bob leerde kennen, hij was 17 jaar ouder als ik en had net maanden van bestraling achter de rug voor de ziekte van Hodgkin. We hielden zo ontzettend veel van elkaar, dat we de toekomst vol positieve energie tegemoet zagen. Zolang we samen kunnen zijn, zullen van we van elke seconde genieten, was ons motto, al is het maar een half jaar.
In 1991 kreeg Bob een heel zwaar hartinfarct (mogelijk een gevolg van de bestraling), maar na vijf weken ziekenhuis gingen we vol goeie moed weer verder. Al was Bob's vertrouwen in de toekomst best een beetje geknakt en zijn mogelijkheden en energie intussen nog beperkter. Maar we waren nog steeds samen en dat was het belangrijkste.

Gedurende ruim een jaar ging het best goed met Bob's gezondheid en in dat jaar zijn we ook getrouwd. Daarna ging het in de loop van de jaren weer bergafwaarts, maar er was geen arts die kon vertellen waar het precies aan lag. Veel kwakkelen, diverse ziektes met als gevolg veel ziekenhuisopnames, veel bloedtransfusies en veel medicijnen, maar het ging alleen maar slechter. Voor mij betekende dat veel zorg en verzorgen en vooral veel angst. Steeds als het één was overwonnen, kwam er wel weer wat anders.
Uiteindelijk kwamen we begin 1997 terecht in het Academisch ziekenhuis in Leiden en daar bleek uiteindelijk de Hodgkin weer terug te zijn. Chemokuren volgden en langzaam ging het weer wat beter. Genieten van elkaar en optimistisch blijven, het lukte nog steeds zonder al te veel moeite.
In 2000 bleek, na maanden van vreselijke hoofdpijnen, een hersenvliesontsteking zijn kop te hebben opgestoken. Een bijzondere vorm, veroorzaakt door een schimmelinfectie. Na een intensieve antibiotica-kuur van weken in het ziekenhuis, leek het weer wat beter te gaan. Maar ik had er voor het eerst in al die jaren geen goed (positief) gevoel over. Waarom kon (en kan) ik niet omschrijven. Bovendien was Bob zichzelf niet meer, reageerde anders, het voelde gewoon anders.
In april 2001 kwamen de hoofdpijnen weer terug, raakte Bob steeds meer in de war en werd begin mei (op mijn aandringen) weer opgenomen. De hersenvliesontsteking was in alle hevigheid terug. Op de drie maanden die volgden wil ik nu niet in gaan, die waren afschuwelijk. Op 20 juli overleed Bob.
Vanaf de dag dat Bob werd opgenomen, heb ik gevoeld dat hij het dit keer niet zou overleven (dit was iets wat ontzettend moeilijk was om mee om te gaan, want de mensen om je heen vinden dat je positief moet zijn). Hierdoor dacht ik dat ik me in die drie maanden behoorlijk had kunnen voorbereiden op de klap die ging komen. Toen Bob was overleden, had ik daar vrede mee. Hij had eindelijk de rust, die hij zo verdiende. Dit straalde hij ook uit toen hij opgebaard lag. Maar ondanks dit alles is het verdriet helemaal niet minder.

Op de één of andere manier heb ik in de periode 2000-2001 onbewust geprobeerd een beetje afstand van Bob te nemen. Ben ik wat meer dingen voor mezelf gaan doen, in plaats van mijn leven alleen voor hem te leven. Dit realiseerde ik me overigens pas achteraf.
Tot die tijd heb ik altijd gezegd dat als hij zou gaan, ik niet meer verder wilde leven. Ik voelde me zo één met hem, dat het me onmogelijk leek om alleen verder te gaan.
Bob heeft me ergens in zijn laatste maand, terwijl hij altijd juist wilde dat ík verder ging met mijn leven, in een (voor hem) helder moment gevraagd of ik met hem mee ging. Tot op heden denk ik nog regelmatig: had ik dat toch maar gedaan (als het mogelijk was geweest). Maar dan had ik een heleboel hele lieve mensen, nóg meer verdriet gedaan.
De eerste drie maanden zijn in een roes voorbij gegaan. Daarna een maand of vijf ontzettend down geweest, maar intussen gewoon geprobeerd door te gaan met het "normale" leven en nu lijkt het af en toe wat beter te gaan. Ik geniet weer af en toe van dingen, heb af en toe het gevoel dat het leven weer leuk is en ben net een week terug van een vakantie van 12 dagen bij vrienden in Italië.
De vakantie was heerlijk, voor het eerst in jaren voelde ik me weer ontspannen en ik genoot van het weg zijn. Vol goeie moed en energie weer naar huis. Ik was de drempel van ons huis nog niet over of de dip sloeg toe. Keihard. Weg ontspannen gevoel, weg energie, alleen nog maar tranen.
Bij alles wat ik zie, wat ik pak of wat me ergens aan herinnert word ik alleen maar vreselijk verdrietig. En allerlei gedachten spoken in mijn hoofd: ik wil weer weg en dan langer. Maar wat is dan wel lang genoeg: een maand, een half jaar?