Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (5)
vanaf oktober 2001

Beste redactie van de Draaikolk

Mijn naam is Tony Ruys. Mijn partner Mirian overleed op 27 juni 1998 op 40 jarige leeftijd aan de gevolgen van borstkanker. We zijn ruim twintig jaar zielsgelukkig getrouwd geweest. We hebben geen kinderen
Op 28 mei 1998 werd Mirian 40 jaar en 27 juni 1998 overleed ze. Mirian heeft ruim een maand geknokt om te blijven leven, maar moest zich overgeven aan Gods handen en zakte rustig weg. Ik heb een wonderbaarlijk afscheid van Mirian mogen ontvangen. Alleen na haar overlijden merk je wie je echte vrienden zijn. Er waren 198 personen op de crematie en de dag er op niemand meer. Daar zat je dan, alleen met veel verdriet en schreeuwend om hulp.

Via twee rouwverwerkinggroepen en hulp van de huisarts krabbelde ik een beetje overeind. Later, toen ook onze hond, bijna 16 jaar, overleed aan een hersenbloeding en ik weer probeerde mijn werk te hervatten, ging dat helemaal fout. Als ik zo door ging dan ging ik er op staande voet uit, kreeg ik te horen en mijn directeur zei: ,,Het is verleden tijd. En we hebben niets aan jou als je de collega's steeds lastig valt met je probleem." Toen sloegen bij mij de stoppen door. Ik probeerde nog met enkele mensen te praten die me dierbaar waren, maar die hadden geen tijd om naar me te luisteren en een week later heb ik op de laatste werkdag voor de vakantie zoveel gedronken dat ik me bijna dood had gedronken. Door oplettendheid van de buurt en omdat men gelukkig net op tijd reageerde, liep het goed af, anders was ik er niet meer geweest.

Na de vakantie wilde ik weer gaan werken en toen werd ik op het kantoor geroepen en me verteld dat het beter was om na mijn poging tot zelfdoding maar even thuis te blijven en nog niet te gaan werken. Een week later kon ik tijdelijk op een andere werkplek gaan werken om op adem te komen evenals de collega's. Ik was het daar niet mee eens, maar deed het wel. Na een week was het duidelijk voor mij en vroeg ik of ik mocht blijven. Deze chef wilde me graag hebben en regelde het met mijn andere baas. Die was niet blij dat ik dat besluit genomen had en niet meer terug kwam op de oude plek. Maar ik heb nu een fijne werkplek waar ik heel goed ben opgevangen en volledig geaccepteerd ben. Ik ben daar nu 2 jaar en werk met veel plezier.

Drinken doe ik niet meer en eigenlijk had het ook nooit mogen gebeuren. Maar dat kan je toch overkomen als je eerst je dierbare verliest, dan al je zogenaamde vrienden, vervolgens je hond waar je extra aan bent gehecht en dan ook nog eens je werk. Als je dan nergens terecht kunt om je verhaal te vertellen, te praten over de problemen waar je mee zit, dan slaat er een stop door en overkomt je dat gewoon. Maar ik knok nu ook voor elke dag. Ik ga nu echt door. Dat zou Mirian ook gewild hebben. En ik weet dat ze niet wil zien dat ik nog intens verdriet heb. Maar na zo lang jaar getrouwd te zijn geweest met zo'n lieve vrouw kan en wil ik haar niet vergeten. Mijn leven lang niet. Ik zou me schamen als ik dat wel deed.
Bedankt dat er zoiets is als De Draaikolk, waar ik mijn verhaal even kwijt kan.

met vriendelijke groeten Tony Ruys, a-mailadres: 19tw01@uwnet.nl

Beste Tony. Bedankt voor jouw twee uitgebreide brieven aan mij waarin je jouw trieste verhaal hebt verteld. Eén daarvan plaats ik nu in deze brievenrubriek. Dat het leven hard en meedogenloos kan zijn, dáár weet je nu alles van. Vrienden, kennissen, jouw werk: alles kan in één klap wegvallen als je je vrouw verliest en op eigen kracht verder moet. Dan blijkt ineens hoe weinig echte vrienden je in werkelijkheid hebt. Heel weinig of nog triester, zoals in jouw geval: helemaal niet meer. Veel mensen weten niet hoe ze met het verdriet van de ander om moeten gaan en daarom gaan ze er vaak met een grote boog omheen. Dat je trouwens op jouw werk ook zo miserabel werd opgevangen maakt het allemaal dubbel zwaar. Ik ben blij te lezen dat je nu weer fijn werk hebt en het daar wél naar je zin hebt en dat het ook verder weer goed met je gaat voor zover dat mogelijk is. Ik weet dat het rouwproces gewoon door gaat. Dat kon soms, ook na jaren, nog heel zwaar zijn. En natuurlijk vergeet je Mirian nooit meer. Hoe zou dat ook kunnen? Maar dat betekent niet dat je leven dus stil blijft staan. Want dat is niet zo. En misschien, heel misschien ontmoet je op een gegeven moment een vrouw, waarmee je verder wilt gaan. En ik weet dan zeker dat Mirian waar haar geest dan ook moge zijn (de hemel?) zal glimlachen en je het beste zal gunnen. Bedankt dat je mij in je brieven zoveel over jezelf en jouw gevoelens hebt willen vertellen. Ik wens je heel veel sterkte én veel geluk toe in je verdere leven. -Bert-

Hallo Bert,

Na een lange periode bezoek ik nu weer de Draaikolk omdat ik nu het gevoel heb daar weer behoefte aan te hebben.
Het is al weer bijna 2 jaar geleden dat mijn man is overleden en ik merk dat ik me steeds eenzamer ga voelen. Elke dag alleen thuiskomen, alleen eten enz. enz.
Ik heb wel vriendinnen, maar die moeten dan weer rekening houden met hun kinderen, en aangezien zij ook alleenstaande moeders zijn wordt het al moeilijk om iets leuks met hun af te spreken. Ik zou willen dat ik maar iemand hoef op te bellen om mee naar de bios te gaan of om mee uit eten, of mee uit te gaan.
Misschien zit er een lotgenoot bij met hetzelfde probleem, echter weet ik niet waar ik dat moet plaatsen. Kan jij mij misschien hiermee helpen ?
Ik heb de mailbox reeds geraadpleegd maar het is er zoveel dat ik niet weet waar ik op moet reageren. Misschien stom van mij maar ik ben een beetje wanhopig. Alvast bedankt voor je aandacht.
Groetjes, Esther; e-mailadres: v.vanopbergen@chello.nl

(Ik heb Esther inmiddels een mailtje gestuurd en ze heeft zich opgegeven voor de Mailbox. Lotgenoten die ook worstelen met een toenemende eenzaamheid doen er goed aan te proberen contacten te leggen met lotgenoten, zoals ik ook Esther adviseerde. Ook de rubriek ,,Samen actief" kan misschien een oplossing bieden. -Bert-)

Hallo Bert
Mijn naam is Yvonne Koller . Hans, mijn man, is op 6 november 2000 overleden aan een hartinfarct. Wij hebben twee kinderen Jeroen nu 13 en Sanne nu 2,5 jaar.
Zonder enige voortekenen is Hans thuis overleden, reanimatie door mijzelf en door ambulancepersoneel heeft helaas niet meer geholpen
Achteraf was hij erfelijk belast met een te hoog cholesterol en zijn we nu aan het testen of de kinderen het ook hebben.
Het is nu 10 maanden geleden en soms zou ik wel weer eens een gewoon iemand willen zijn, zonder dat iedereen het weet.
Ik hoop dat dit niet gek overkomt maar zo voel ik het soms.

Yvonne, e-mailadres: yvonne.koller@hetnet.nl

Hallo Yvonne. Gewoon iemand willen zijn zonder dat iedereen het weet dat je man is overleden. Ik denk dat veel lotgenoten eigenlijk graag hetzelfde willen. Of, ook al weten ze het, dat je niet steeds hoeft uit te leggen dat je het vandaag bijvoorbeeld even niet ziet zitten. Het is mij ook heel regelmatig overkomen. En elke keer vroeg ik me af of er ooit een tijd zou komen dat ik inderdaad zou kunnen functioneren zonder elke dag te denken aan de tijd die ooit was. Wees gerust: die tijd komt, ook al duurt dat misschien langer dan je hoopt. Natuurlijk, helemáál vergeten is vrijwel onmogelijk, maar er komt een moment dat je ontdekt dat je niet steeds maar weer met je gedachten bij het verleden bent. Dat je gewoon met anderen kunt lachen om wat er om je heen gebeurt. Dat je misschien iemand ontmoet die je leuk vindt en waarmee je een nieuwe relatie opbouwt. Zonder schuldgevoelens. Kortom: er is echt wel hoop, ook al denk je vaak dat het hopeloos is. Dat je moedeloos wordt van jezelf, dat het nooit meer goed komt. Verschillende lotgenoten kunnen je verzekeren dat het best weer ,,goed" komt. Niet zoals het vroeger was, anders, maar op een dag ben je ,,gewoon iemand zonder dat iedereen het weet". Hou dat maar steeds in gedachten, Yvonne, dat helpt. -Bert-

Hallo,
'' Fijn'' om jullie weer te horen, ik heb jullie erg gemist. Ik ben wel elke week ''langs'' geweest en heb veel in het archief gespit.
Heel goed opgezet. Regelmatig tips over boeken gelezen. Zelf heb ik ook verschillende boeken gehaald bij de bieb, maar ik kom er niet mee ''weg''.
Vanmorgen besefte ik dat de Draaikolk hét '' verwerkingsboek'' voor mij is.
Zoveel herkenning, zoveel verdriet, ik haal dat ''nog'' niet uit de '' echte'' boeken.
Heel veel sterkte voor iedereen Ankie van Noordennen. E-mailadres: vannoordennen47@zonnet.nl

Dank je voor het welkom thuis-gevoel dat je ons met dit mailtje gaf! -Bert-

Beste Bert

Na het overlijden van mijn man Jan met Kerstmis, ben ik via een oproep in de krant in contact gekomen met nabestaanden, waarvan de partner was overleden. Daar hoorde ik over de Draaikolk. Nu de bijeenkomsten voorbij zijn, ben ik blij dat ik nu toch voor mijn gevoel troost uit de Draaikolk kan putten. Ik heb al veel gelezen.

Zo ook over de feestdagen. Jan was op 21 december 62 jaar geworden en kreeg van 24 op 25 december na hartritmestoornissen een hartstilstand. Het was de sterfdag van zijn vader toen Jan juist 6 jaar was geworden. Dus met Kerstmis werd er toch altijd aan gedacht.
Waar ik ook nog steeds mee zit is de vraag waarom hij uitgerekend die dag voor het eerst had gepraat over: ,,de donkere dagen voor kerst", maar ik dacht dat dit kwam omdat hij al twee keer eerder een aanval had in deze periode gehad.
De verjaardagen van mijn drie dochters en schoonzonen, de vier kleinkinderen en mijn 55e verjaardag heb ik gehad. Nu gaan we op Jan zijn verjaardag met zijn allen naar een park, waar vooral voor de kleintjes vertier is en we komen de 28e terug.

Ik weet niet of we er goed aan doen, maar Jan zei een paar minuten voordat hij stierf tegen mij ,dat hij na de jaargetijdenmis van zijn vader misschien niet naar de kerk ging, omdat iedereen hem aankeek in de kerk . De vorige aanval had hij tijdens een begrafenis van een kennis gehad. Ik zei toen tegen hem: ,,Dan doen we net of we op vakantie zijn en blijf ik ook thuis". Dat vond hij een goed idee. Hij ging zitten en ging dood. We kwamen juist thuis van onze jongste dochter waar we de kerstavond hadden doorgebracht.
De kinderen hebben na de begrafenis meteen de vakantieweek voor dit jaar gereserveerd. Ik hoop dat het goed gaat, we wachten af.
Groeten, Anny Thielen , e-mailadres: a_thielen@hetnet.nl

Beste Anny. Blij dat je de Draaikolk hebt gevonden en er troost uit kunt putten. De donkere dagen voor Kerst: ik ken ze maar al te goed omdat ook voor mij juist die weken heel veel (nare, verdrietige) herinneringen oproepen die te maken hebben met mijn vrouw Janny, die door haar ziekte uitgerekend verschillende keren in die periode in het ziekenhuis terecht kwam. Monique en ik hebben in december dus ook, net als jij, een vakantie ver van huis geboekt. Misschien zou je dat een vlucht kunnen noemen. Niet thuis willen zijn met al je herinneringen. Maar hoe je het ook noemt, ik hoop dat het helpt om juist aan de verdrietige herinneringen in die donkere dagen te ontsnappen. Ik denk dat het best mee zal vallen. Ik wens je veel sterkte en als je wilt: schrijf ons gerust over jouw ervaringen. -Bert-

Beste Bert,
Ik heb mijn man na 11½ jaar ziekte verloren. Er zijn hele mooie, gelukkige jaren geweest tijdens zijn ziekte, maar ook hele zware perioden met o.a. beenmergtransplantatie en de laatste jaren vaak opname in het ziekenhuis. Uiteindelijk is de ziekte, chronische myloïde leukemie, na 11 jaar overgegaan in een acute vorm en vijf maanden lang heeft hij een strijd gevoerd tegen de tijd. Puur op enorme wilskracht heeft hij het zo lang kunnen rekken. Mijn man was oh zo gelukkig met de geboorte van zijn kleindochter in augustus 1999. Zijn wens was om het jaar 2000 te halen maar het mocht niet zo zijn. Ik wil me graag voor de Mailbox-pagina van de Draaikolk opgeven. Vriendelijke groet,
Agneta Steenbergen-Norén, e-mailadres: agnetanoren@chello.nl

Hallo Agneta.
Bijna twaalf jaar hebben jij en je man geleefd tussen hoop en vrees. Je schrijft dat daar heel gelukkige jaren tussen zaten, maar ook heel zware. Ik denk dat jullie die periode heel intensief zullen hebben beleefd, juist in de wetenschap dat de ziekte het misschien zou kunnen winnen van zijn enorme wilskracht. Wat dat betreft heb ik hetzelfde meegemaakt, zij het niet helemaal zo'n lange periode. Ik kan me dus redelijk goed voorstellen wat jullie hebben meegemaakt. Ik hoop dat je door de Draaikolk en de Mailbox contacten met lotgenoten kunt opbouwen om het gemis en het verdriet mee te delen. Veel sterkte gewenst. -Bert-

Beste Bert en Monique,

Ik wil jullie bedanken voor de steun die ik via de Draaikolk in het afgelopen jaar heb ondervonden. Ik heb diverse jaargangen besteld en ook uit het gedichtenboekje put ik veel steun. Tijdens jullie welverdiende vakantie heb ik de bezoekjes aan de website wel gemist. Door jullie boekbesprekingen heb ik heel wat boeken gelezen en ook daaraan veel steun gehad.Alles wat je leest bevestigt dat we allemaal beseffen wat je door moet maken.

Mijn man en maatje is vorig jaar 11 oktober, een week na mijn verjaardag, en na 40 jaar huwelijk, plotseling overleden en ik begrijp niet waar dat jaar is gebleven.
Ik ben 60 jaar en werk fulltime bij de gemeente Amsterdam en ik ondervind veel steun van mijn collega's.
Ik heb besloten dat ik vanaf 1 oktober a.s. verlof neem om alles - alleen - nog eens goed te overdenken en te beleven. 6 weken na het overlijden van Jaap ben ik weer gaan werken (ik heb geen kinderen). Iedereen vindt dat ik zo dapper ben, maar dat ben ik alleen als ik "toeschouwers" heb. Alleen thuis is het wel anders. Ik doe mijn best en heb heel veel vrienden die mij steunen.

Wat ik wil laten weten is dat ik heel blij ben met jullie website en ik jullie samen alle geluk toewens en een trouwe bezoeker blijf van jullie site.
Liefs, Thea Kroeskamp, e-mailadres: thea-kroeskamp@hetnet.nl

Hallo Thea,
Wat jij beschrijft is heel erg herkenbaar. Je bent nu een jaar verder en ik heb erg veel bewondering voor het feit dat je vrijwel al die tijd fulltime hebt kunnen werken. Dat vereist wel erg veel doorzettingsvermogen! En nu wil je verlof ,,om alles nog eens op een rij te zetten". Ook dat vind ik eigenlijk bijzonder. Want veel van je lotgenoten zouden al lang de pijp aan Maarten hebben gegeven en gestopt zijn met werken, al dan niet vrijwillig of gewoon omdat het niet langer ging. En ik wéét waar ik het over heb… Monique en ik horen graag wat meer van jouw ervaringen, ook hoe het ,,verlof" op je overkomt, hoe je dát ervaart. Juist omdat meer lotgenoten wellicht ook in dubio staan om zoiets te doen als jij. Veel sterkte gewenst! -Bert-

Hallo Bert.
Ik wil je bedanken dat de Draaikolk bestaat. In moeilijke dagen heb ik veel steun aan de site en heb dan het gevoel dat ik er niet alleen voor sta. Ik geef me hierbij op voor ,,Ik denk aan jou". met vriendelijke groeten, Rina van Aert, e-mail adres: rinavaertdekkers@hotmail.com

Beste Rina, fijn dat je zoveel steun aan de Draaikolk hebt op moeilijke momenten. Ik heb jouw gegevens opgenomen in de rubriek ,,Ik denk aan jou", zoals je wellicht al hebt gezien. Sterkte -Bert-

Beste Bert en Monique,

Na de zoveelste keer uren op 'De Draaikolk' te hebben doorgebracht, toch eindelijk de moed gevonden om eens mijn verhaal te schrijven.
Ik ben nu ruim 3 jaar alleen. Mijn man John, stierf op 12 juni 1998,aan de gevolgen van leukemie. hij was een jaar ziek geweest. In Mei 1997 kwam hij thuis van een reis naar Turkije, hij was internationaal chauffeur. Hij had een flinke keelontsteking en kreeg antibiotica, dit ging gelukkig over, maar vlak erachteraan, kreeg hij longontsteking, weer antibiotica. Zo ging dit een paar keer. Eind mei kreeg hij vreselijke pijn in zijn armen, kon ze niet eens meer optillen. De huisarts wist het ook niet meer en dacht dat hij een of ander virus had opgelopen in Turkije. Door naar het ziekenhuis en daar werd na een paar onderzoeken al vastgesteld dat het leukemie was!
Je begrijpt, onze wereld stortte van de een op de andere dag in. Hij zou de volgende morgen worden overgebracht van het streekziekenhuis, naar het AZU.

John wilde die avond eerst nog naar huis. Dit hebben we ook gedaan. Hij heeft het toen zelf aan de oudste twee kinderen verteld, op dat moment waren die 17 en 18 jaar. De jongste drie alleen verteld dat pappa erg ziek was en naar het ziekenhuis in Utrecht moest. Dit was op een donderdagavond. Na het weekend toch maar besloten om ook de andere drie jongens, 14,12 en 5 jaar in te lichten. Dit vond ik vreselijk moeilijk, maar het moest! We moesten eerlijk blijven. Achteraf zijn we daar ook heel blij om geweest.
Na een aantal chemokuren, vier om precies te zijn, en een beenmergtransplantatie kwam John in december weer thuis. Twee weken voor de Kerst. Alles was heel voorspoedig gegaan en de artsen hadden goede hoop dat het niet meer terug zou komen. Helaas op 9 maart 1998, sloeg het noodlot weer toe. De leukemie was terug en binnen zo'n korte tijd dat er niets meer aan te doen was, alles wat er nog gedaan kon worden, was erop gericht om het leven te verlengen en de kwaliteit wat te verbeteren. We hebben nog zoveel mogelijk kleine dingen met het gezin en samen gedaan, maar uiteindelijk moest hij de strijd staken op 12 juni 1998.
En daar stond ik dan, met onze 5 jongens. We hadden wel gelukkig heel veel dingen van tevoren samen geregeld, maar toch! Zoals jullie zelf ook wel weten, komt er daarna een heleboel op je af.

Het eerste jaar, heb ik er bewust voor gekozen om thuis bij de jongens te blijven. Ik wilde nog niet gaan werken. Ben als een razende Roeland door mijn huis gegaan, schoonmaken, schilderen, behangen. En als mensen zeiden dat ik zo druk was, noemde ik het mijn "arbeidstherapie". Uiteindelijk wilde ik na twee jaar toch weer wat gaan doen. Ik ben toen op een wonderlijke manier weer terug gekomen in het onderwijs waar ik al 20 jaar uit was. Dit was best wel wennen, maar mede door het feit, dat het op de school is van mijn jongste zoontje en ik daar al veel mensen kende, had ik al gauw mijn draai gevonden. Ik werk nu twee dagen in de week en dit vind ik heerlijk!
Je zult wel denken eind goed, al goed, maar dit is helaas niet zo. Want zoals zo velen met mij, mis ik mijn man heel erg, en van alle "vrienden" zijn er niet zoveel meer overgebleven.

En dat alleen zijn, hè? Ik kan er nu na drie jaar nog steeds niet aan wennen. Ik zeg wel eens het grote verdriet wordt minder, maar daarvoor in de plaats komt een stuk heimwee, naar wat is geweest en nooit meer terugkomt. En juist dat " nooit meer" dat doet zo'n pijn.
Mensen zeggen zo makkelijk, meid je bent nog veel te jong (47) om alleen te blijven, maar helaas zo simpel ligt dat niet. Natuurlijk, mensen genoeg die ook alleen zijn, maar iemand die dit niet heeft meegemaakt............ het blijft moeilijk! Die eenzaamheid, het missen van die arm om je heen, een schouder om te huilen en iemand om mee te praten!

Bert en Monique, dit is mijn verhaal. Ik weet, het is nogal chaotisch, maar ik ben toch blij dat ik het heb opgeschreven. Als je wilt mag je het plaatsen, misschien herkennen anderen zich hier ook in en krijg ik een keer een mailtje van iemand.
Verder wil ik alleen nog even kwijt, dat ik jullie site regelmatig bezoek en ondanks de vele tranen, ik er toch ook een stukje troost vind. Voor iedereen, heel veel liefde, kracht en troost.
Met vriendelijke groeten, Gerdi Jekel, e-mailadres: j.jekel@chello.nl

Beste Gerdi,
Bedankt voor je verhaal. En chaotisch? Niet echt hoor. Je hebt je gevoelens van je afgeschreven en wij weten allemaal dat dit niet altijd gaat van 1 tot 10 en van a tot z, maar dat het wel eens van k naar a gaat of van 3 naar 8. Ik noem maar wat. Dat je na drie jaar nog steeds die warme arm je heen mist en die schouder om op uit te huilen: we kennen dat gevoel maar al te goed. We horen vast nog wel eens wat van je. Toch? -Bert-

Bert,
Graag wil ik een vermelding in de mailbox van jullie mooie site "de Draaikolk". In het afgelopen jaar heb ik de Draaikolk veelvuldig bezocht en veel herkenning en troost gevonden in al die verhalen van lotgenoten. Met name de gedichten vind ik vaak erg troostrijk,met vriendelijke groeten,

Gerard Luijks, e-mailadres: e-mail: g.luijks@chello.nl

Beste Gerard,
We hebben jouw gegevens opgenomen. Fijn dat je wat aan de Draaikolk hebt. -Bert-

Bert en Monique,

Mijn complimenten voor jullie site. Jammer dat ik pas 1½ jaar geleden van De Draaikolk hoorde. Het is inmiddels 4½ jaar geleden dat mijn partner (30 jaar) is verongelukt. De herkenning in ieders verhaal blijft me goed doen, ondanks het vele leed dat ik lees. Mede door deelname aan een lotgenotengroep (1999) en jullie site, voel ik me nu stabiel en zie het leven weer zitten. Sinds kort ben ik vrijwilligster bij Humanitas om zoiets met mijn verlieservaring te doen. Samen met anderen zijn we op dit moment bezig met het opzetten van een lotgenotengroep in de regio.
Zoals jullie zelf hebben ervaren en telkens weer via jullie site zien, geeft het contact met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt steun. Lotgenoten kunnen enorm veel voor elkaar betekenen, elkaar ondersteunen, naar elkaar luisteren, samen huilen, maar ook samen lachen. Nou ja, de belangrijkheid van een lotgenotengroep hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen..
Hierbij vraag ik jullie dan ook onderstaande tekst op te willen nemen in de rubriek 'actualiteiten en activiteiten' van De Draaikolk.
Bij voorbaat mijn hartelijke dank. Alle goeds gewenst, en een hartelijke groet van
Irma Stol, e-mailadres: im.stol@zonnet.nl

Hallo Irma,
Fijn dat je een bijdrage levert in de vorm van de activiteitenaankondiging in jouw regio. Dat zouden meer lotgenoten en instanties moeten doen! We zijn een beetje nieuwsgierig naar jouw ervaringen als lotgenote én vrijwilligster in een lotgenotengroep. Zou je t.z.t. ons dáár eens iets over willen vertellen? -Bert

Beste Bert.

Allereerst mijn dank eindelijk een site gevonden te hebben waar ik mijn verhaal kwijt kan. Ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Ward van Boven, woon in Venlo en ben geboren op 26 mei 1959. Mijn vrouw Marjan, geboren op 30 april 1945, overleed op 3 mei 1999 na een strijd van anderhalf jaar. Uit haar eerste huwelijk had ze twee kinderen, een zoon en een dochter. Het contact met de zoon is echter helemaal verbroken. Gelukkig is het contact met de dochter, die inmiddels zelf al vier kinderen heeft, zéér goed. Zelf hebben we geen kinderen.

Marjan is overleden aan een hersentumor. Ze kreeg opeens epileptische aanvallen en al gauw bleek wat de oorzaak daarvan was. Op 5 januari 1998 werd Marjan in Maastricht geopereerd en de tumor verwijderd. Het bericht wat snel daarop volgde deed de wereld voor ons instorten. De tumor bleek kwaadaardig en al in een vergevorderd stadium. Marjan kreeg te horen dat ze misschien nog maar een half jaar of zelf minder te leven had.
Marjan gaat vervolgens naar Eindhoven voor bestraling. Na diverse behandelingen wordt ze gefeliciteerd omdat ze de behandelingen zo goed heeft doorstaan. Niets bleek echter minder waar. Via Internet zijn we uiteindelijk in het VU te Amsterdam terecht gekomen. Daar was op dat moment een experimenteel onderzoek gaande met nucleaire behandelmethoden. Na onderzoek blijkt dat de bestraling in het geheel niet is aangeslagen en dat de tumor inmiddels weer sterk is gegroeid. Omdat Marjan inmiddels is geopereerd kan ze helaas niet in aanmerking komen voor dit experiment.
Wel wordt er met spoed begonnen aan een chemokuur. Wekelijks van Venlo naar Amsterdam reizen. Een zeer vermoeiende bezigheid. In eerste instantie slaat de chemokuur aan en weet de tumor zelfs terug te dringen. Maar ook dat is van korte duur. Reden voor de arts om een uitzondering te maken en Marjan alsnog opnieuw te opereren waarbij nucleaire naaldjes in het hoofd worden geplaatst. De operatie vindt plaats in Rotterdam. Het is dan echter al te laat. De tumor kan slechts voor een klein deel worden verwijderd. Drie weken later overlijdt Marjan in haar eigen vertrouwde omgeving. Maar het leven gaat door, zeggen ze zo fijn. Één week na haar crematie ga ik weer werken, begin de draad op te pakken en houdt me vooral buitenshuis bezig met van alles en nog wat. Wat moet ik immers in een leeg huis? Dit gaat anderhalf jaar 'goed'. In april 2000 komt de eerste klap. Volledig ingestort. De huisarts verwijst me naar het RIAGG. Na een wachttijd van bijna zes weken kan ik eindelijk terecht om te horen dat zij niets voor me kunnen betekenen. Er zijn geen praatgroepen voor mensen van mijn leeftijd en al helemaal niet met deze achtergrond. Ze verwijzen me naar een psycholoog. Weer vier weken wachten voor ik dáár terechtkan. Inmiddels heb ik mezelf weten te 'redden' door alles van me af te schrijven. Prima gedaan zegt de psycholoog. Verdere gesprekken zijn niet meer nodig. Punt uit!!

Ik voel me op dat moment ook weer redelijk en ben weer volledig aan het werk. Toch blijft er een vreemd gevoel in me zitten. Ik vraag me steeds vaker af wat ik hier nog moet. Iedere weg die ik in sla, lijkt doodlopend. Niemand om eens gezellig mee te praten als je van het werk thuis komt. De feestdagen, verjaardagen, zomaar eens even weg. Na ieder gezellig moment komt de klap steeds harder aan. Ik durf bijna geen gezelligheid meer op te zoeken uit angst steeds verder weg te zakken in depressies.
Onlangs is dit dan ook gebeurd, ditmaal gepaard gaande met een black-out. Ik weet van dat moment me niet veel te herinneren. Marjan en ik gingen vaak naar Antwerpen, ónze stad. Daar hebben we menig weekend doorgebracht. Afgelopen weekend ben ik met familie weer daar geweest. En daar is de 'grote' klap gekomen. Iedere stap die ik daar zette deed ik met Marjan en iedere stap deed steeds meer pijn.
Dit is dan ook de reden waarom ik nu schrijf. Ik hoop via deze site in contact te komen met mensen die zich in deze situatie terug herkennen. Wie kan me een duwtje in de goede richting geven??? Ik kom er zelf niet meer uit en de wanhoop is nabij......

Ward van Boven, e-mailadres: wardvanboven@home.nl

Beste Ward,
Ik ken dat gevoel zo ontzettend goed, zoals jij dat beschrijft. De herinneringen die je overvallen bij elke stap die je zet, je bijna verlammen. Het intense verdriet. Maar ik weet óók dat het in de loop der tijd minder intens wordt. Maar je moet -en ook dát is mijn ervaring- niet altijd bewust plekken opzoeken waar je zoveel goede herinneringen aan hebt. Antwerpen zou ik, als ik jou was, voorlopig niet meer bezoeken. En dat geldt waarschijnlijk voor meer plaatsen. Het duurt heel lang voordat je plaatsen, waar je samen met je partner zulke goede herinneringen aan had weer zonder al teveel verdriet kunt bezoeken. En dan nog. Als je bovendien van jezelf weet dat je er depressief van wordt, is dat een extra reden om het noodlot niet te tarten. Je zegt graag in contact te willen komen met lotgenoten. Mijn advies is dus in ieder geval: geef je op voor de Mailbox en ,,Samen Actief". Sterkte met alles. -Bert-

Reacties uit de editie van november 2001

Veel reacties op het artikel over ,,werken"

In de afgelopen maand heb ik veel reacties gekregen op mijn artikel ,,Werken kan (even?) niet meer, maar gaan we daar goed mee om?" Lotgenoten met uiteenlopende ervaringen, van goed tot slecht, beschreven die in onderstaande reacties. Ik denk dat de brieven van deze lotgenoten voor zich zelf spreken.
Wie wil reageren kan dat natuurlijk altijd doen.

Bert

Hallo Bert,

Mijn naam is Anneke van den Akker. Ik woon en werk in Almere in het basisonderwijs. Mijn man is vorig jaar mei ziek geworden (leukemie). De dag voordat we dit te horen kregen, had ik net gehoord dat ik op een nieuwe school kon gaan werken. Ik heb contact gehad met mijn nieuwe directeur en deze gaf aan mij toch te willen behouden, ondanks dat de toekomst heel onzeker zou zijn.
Het nieuwe schooljaar begon (2000-20001) met werken tot aan de herfstvakantie. Af en toe was ik afwezig omdat mijn man mij nodig had. Dit kon zonder problemen.

Hierna werd het ziekteproces zwaarder en ingewikkelder met o.a. behandelingen in Duitsland. Dat ik vaker afwezig was werd niet erg gevonden en ik heb ook altijd de ruimte gehad om mijn man te steunen en hem te helpen waar het nodig was.
De dagen dat ik echter afwezig was werd ik ziek gemeld ( ik werkte fulltime). Ik kwam dus ook terecht bij de arbo-arts in Almere. Zij zelf heeft 4 jaar geleden ook haar man verloren, dus begreep precies hoe ik mij voelde.
De bedoeling was dat ik zou proberen om zorgverlof te regelen. Het ging echter zo slecht met mijn man dat hij in april dit jaar is overleden. Zorgverlof is er dus niet meer van gekomen.
Na twee maanden thuis geweest te zijn ben ik in juni weer een paar ochtenden aan het werk gegaan op advies van de arbo-arts. Dit was erg zwaar, maar het is toch gelukt.
In de maanden juli en augustus (zomervakantie) kon ik weer even op adem komen, en ben met mijn dochter met onze caravan naar Frankrijk geweest.
Na de zomervakantie ben ik begonnen met drie dagen (ma,do,vrij.). Ik zou alleen voor mijn eigen klasje staan (groep1/2), maar er kwamen toch meer taken bij.
Op een gegeven moment werd dit me echt teveel, en heb dit in een gesprek met mijn directeur aangegeven, zodat ik nu weer alleen voor mijn klasje sta. Zo is de situatie op dit moment. Ook van onze clusterdirecteur en mijn vroegere collega's heb ik altijd veel steun ondervonden.
Je ziet er zijn dus ook begripvolle bazen, al is de wet ook in het onderwijs nog niet goed geregeld voor zieken en rouwenden. Op dit moment werken we met heel veel nieuwe collega's, die ook best wel begrip voor mijn situatie tonen, ik hoop dat dit zo blijft.

Ik hoop dat je iets hebt aan dit positieve verhaal over werkervaringen.
Met vriendelijke groet, Anneke van den Akker, e-mailadres: r.a.van.den.akker@chello.nl

Hallo Bert en Monique

Sinds 1979 ben ik werkzaam geweest in het onderwijs. Na het overlijden van mijn man ben ik een jaar thuis geweest. En toen op therapeutische basis weer geprobeerd te reïntegreren, zoals dat met een mooi woord heet. Ik ben begonnen met een halve dag in de week en later is er nog een middag bij gekomen. Ik kreeg ondersteunende taken. Eigenlijk kon ik die taken ook niet eens uitvoeren.

Ik voelde me er niet meer op mijn gemak. Het plezier waar ik altijd mee gewerkt heb kwam niet meer terug. Ik vond het zeer belastend om in die herrie te functioneren en als ik in een apart kamertje zat om wat kinderen te begeleiden, had ik teveel tijd om te malen en te piekeren.
De eerste tijd had iedereen er natuurlijk wel begrip voor en wilden ze regelmatig weten hou het met me ging. Maar naarmate de tijd vorderde werd er ook niet meer naar gevraagd. Op een gegeven moment kreeg ik zelfs van de directie naar mijn hoofd geslingerd dat ik er vaak maar bij zat, terwijl het voor mij een grote overwinning was om op dat moment een halve ochtend in de klas vol te houden.
Ik heb me echter steeds een soort stagiaire gevoeld. Ik wist niet meer hoe ik les moest geven. Ik ben alles vergeten lijkt het wel. Als ze mij info gaven kon ik dat onthouden en ik begreep zelfs vaak niet wat ze me nu eigenlijk aan het vertellen waren. Alles was me vreemd.

Toen kwam ook de datum van twee jaar 'ziek' zijn steeds dichterbij. Ik heb me achteraf gerealiseerd dat dát het enige was waartegen ik aan het vechten was; mijn ontslag. Ik voelde me zo waardeloos. Zelfs werken kon ik ook al niet meer. Ik ben eigenlijk alles kwijt wat bij vroeger hoorde. Mijn man, mijn huis, mijn 'vrienden', mijn werk, mijn regelmaat. Wat is er overgebleven; mijn kinderen en ik.
Door het overlijden van mijn man, ben ik eigenlijk mezelf kwijtgeraakt en door dat nu te beseffen probeer ik daaruit of doorheen te komen. Ik heb hier hulp bij van een psychiater.
Dit kost mij zoveel energie dat ik daar beslist niet bij kan werken. Niets is meer normaal! Maar wie ik nu ben en wat ik nu wil dat begint heel langzaam duidelijk te worden en dat gaat te langzaam voor het systeem.
Of ik nu werkelijk ontslagen ga worden zal in november duidelijk worden. Begin oktober heb ik, hoop ik, een gesprek met mijn werkgever over hoe het traject verder zal gaan. Het enige wat ik voor mezelf wel weet is dat ik alleen maar rust wil. En het hier thuis probeer op de rails te krijgen.
Het hele verhaal krijg ik niet op papier, maar ik wilde hier toch op reageren.

Groetjes Lian van Meurs, e-mailadres: dmerks@home.nl

Hoi Bert,

Zojuist je verhaal gelezen over werken na rouw. Hierbij mijn reactie.
Ik ben goed opgevangen door mijn werkgever, door de personeelsdienst en door de arbo-arts. Althans meestal wel. Ik was vorig jaar in december voor ongeveer 50% aan het werk, toen de arbo-arts opeens (vlak voor de kerst!!) meedeelde dat men nu een WAO-uitkering aanvroeg voor mij. Een slag bij heldere hemel, want voor die tijd zei hij steeds dat ik me geen zorgen hoefde te maken.
Van de weeromstuit ging ik een tandje harder werken, dat lukte eerst goed,maar vervolgens stortte ik helemaal in. Moe en slapeloos, verschrikkelijk. Dus even (4 maanden) weer met het werk gestopt.
In die tijd kreeg ik door bepaalde medicijnen angstaanvallen. In juni/juli voelde ik mij opknappen en ging weer eens op het werk kijken, ik nam bepaalde taken op me en het ging goed.
Per september ben ik voor 6 uur per week gaan werken, dat hou ik nu amper vol. Nog steeds/ al weer heel moe en slecht slapen. Ik moet het uit mijn tenen persen.
Tegen de bedrijfsarts heb ik gezegd dat het redelijk ging met de 6 uur, maar dat ik toch overweeg om op termijn niet te streven naar 100% werkhervatting maar naar 50% (=12uur), dit laatste heel nadrukkelijk onder vier ogen gezegd.

Vorige week moest ik opeens een gesprek met mijn baas en iemand van personeelszaken hebben. Er was een overleg geweest met het sociaal medisch team en de bedrijfsarts had daar geopperd dat ze maar eens met mij moesten gaan praten of het wel haalbaar is dat ik per februari a.s. 24 uur kan gaan werken (de keuringsarts was hier vanuit gegaan). Terwijl ik in juli met mijn baas had afgesproken dat ik per 3 maanden steeds 6 uur erbij zou gaan werken, zodat ik april/mei volgend jaar op 24 uur zou zitten.
Ik voel me verraden door de bedrijfsarts. Ik zeg niet voor niks dat ik dit onder 4 ogen aan hem vertel! Dat ga ik ook nog wel met hem uitpraten hoor.
Dit is ook weer zo'n slechte timing. Ik was nog maar vier weken op die 6 uur aan het werk, 't ging iets beter met slapen maar met dit gedoe, slaap ik weer slechter en kreeg ik weer een angstaanval die altijd wel 14 dagen na-ebt. Dus weer heel erg moe. Balen hoor.
Dus ja... niet leuk hoor. Maar jij kent het ook hè? Je hebt ook steeds pogingen gedaan om het werk te hervatten,maar het mocht niet lukken. En vervolgens ben je burn-out. En hoe nu verder?? Ik vraag het me echt af.

Ik heb overigens een collega wiens vrouw onverwacht overleden is in april van dit jaar, hij was na de begrafenis weer gewoon op het werk en lijkt goed te functioneren?? Wat een verschil met mij hè, maar ja misschien komt de klap nog bij hem, of lukt het hem inderdaad zo.
Ken jij meer mensen die eigenlijk slechter gaan functioneren na verloop van tijd na het overlijden van hun partner? Jan is in februari 1999 overleden, maar ik heb echt gevoel dat ik nu lichamelijk gezien achteruit hol. Zeker dat niet goed kunnen slapen dat is zo fnuikend en frustrerend, men zegt toch altijd dat het elk jaar ietsje beter wordt?
Ik herken heel erg het stukje over jezelf zo waardeloos voelen. Ik voel me soms een slappeling dat ik het niet beter aan kan, terwijl ik wel weet dat ik dat echt niet ben. Want hoe vaak heb ik mij geworsteld uit een angstaanval, uit depressieve gevoelens, uit enorme pijn. In feite ben ik dus heel sterk (en iedere rouwende met mij). Misschien ga je dat wat je denkt dat de omgeving voelt en denkt over jou, projecteren op jezelf!!
Ik heb nu wel gezegd tegen mijn baas dat ik streef naar 12 uur werkhervatting, maar ik vind het heel erg, ik wil gewoon graag 24 uur werken!!! Misschien lukt zelfs die 12 uur niet!! Maar om gewoon heel moe thuis te zitten zonder werk, dat schiet toch ook niet op??

Hartelijke groeten,

Ankie Ellen, e-mailadres: a.ellen@trouwweb.nl

Bert,
Mijn man is op 21 februari overleden na een langdurig ziekbed (15 jaar)
Ik ben 20 augustus weer begonnen met een nieuwe baan (was sinds 2,5 jaar werkloos wat betreft betaalde arbeid).
Soms denk ik wel eens waar ben ik mee bezig maar het geeft me structuur, ik moet s morgens mijn bed uitkomen, kom met mensen in aanraking en kan in huis de boel niet de boel laten, moet het vandaag opruimen want morgen moet ik werken.
Al met al ben ik blij dat ik dit werk heb ook al is het soms confronterend want een aantal van mijn cliënten kenden mijn man. Gelukkig heb ik een paar fijne collega's die naar me luisteren als het nodig is. een hoofd die naar me luistert en zonodig advies geeft als ik het confronterende soms niet denk aan te kunnen. Mijn ervaring is nog heel kort maar tot nu toe uitstekend!

Mijn complimenten voor jullie werk betreffende de Draaikolk!
Giny, nieuw e-mailadres: giny.hoving@tiscali.nl

Geachte heer Vos,

Als reactie op uw artikel over het weer aan het werk gaan wil ik graag verhalen over mijn ervaringen van de afgelopen maanden, vanaf maart 2001 toen Conny ziek werd.
In mijn ogen maakt het een groot verschil waar je je werkkring hebt; ik heb het geluk dat ik op een universiteit werk waar winst een niet in geld uit te drukken begrip is en waar de kwaliteit van het "product" volledig afhankelijk is van de mensen die er werken.
Ik werk daar niet als wetenschapper maar als technisch ondersteuner die, samen met anderen, de wetenschappers het werken mogelijk moeten maken.

Vanaf het moment dat Conny ziek werd kreeg ik de opdracht vooral mijn aandacht op de thuissituatie te richten; ik zat toen net in de afrondingsfase van een project dat ik gelukkig (op enkele details na) met het nodige nachtwerk heb afgerond.
Vanaf dat Conny het ziekenhuis inging (19 april 2001) ben ik alleen nog een enkele keer op mijn werk om wat bij te kletsen, uit huis te zijn of wat hoognodige zaken te regelen. Veel communicatie ging via E-mail, mijn werkmail kan ik ook thuis lezen en zo bleef ik zeker betrokken bij wat er op mijn werk gebeurde. Ook schreef ik met enige (on)regelmaat een E-mail met de stand van zaken omtrent Conny's ziekte aan een aantal naaste collega's, vrienden (o.a. in het buitenland) en familie. E-mail is dan misschien een wat onpersoonlijk medium voor dit soort dingen, maar op deze wijze kon ik toch velen op de hoogte houden en scheelde het veel tijd aan de telefoon, tijd die ik dan o.a. aan de kinderen kon besteden. De lijst collega's aan wie ik mailde werd wel steeds langer want met elke update waren er weer meer die via de wandelgangen gehoord hadden wat er aan de hand was en blijk van hun medeleven wilden geven; gevolg was dat ik ook hen aan de lijst geadresseerden toevoegde want Conny en ik hebben vanaf het begin volledige openheid betracht naar eenieder die vragen had.
Zo waren er op de dag (20/07/2001) dat Conny thuis kwam (om te sterven, veel sneller dan iedereen had verwacht) bloemen van diverse geledingen binnen de faculteit als welkom en hart onder de riem voor de zware tijd die ons te wachten stond. Dit lijken kleinigheden, maar zeker voor mij is alle belangstelling en medeleven van grote waarde gebleken.
Ook op de begrafenis waren er, schat ik, ruim twintig mensen van mijn werk, terwijl ik daar pas drie-en-een-half jaar werk en slechts een enkeling Conny persoonlijk ontmoet heeft.

Een week na de begrafenis ben ik naar mijn werk gegaan -niet om te werken, absoluut niet-, maar de kinderen zaten op school, het was mooi weer, ik wilde een stuk gaan fietsen, het was de eerste keer na de zomer dat er weer gezamenlijke koffie was voor de hele faculteit, dus dat vond ik wel een gelegenheid om mijn gezicht te laten zien; ik was er tenslotte al drie-en-een-halve maand niet geweest. Eigenlijk werd ik bij die gelegenheid (naast het condoleren) vooral gevraagd naar hoe het met mij en de kinderen ging en verschillende mensen verexcuseerden zich eigenlijk dat ze niet op de begrafenis waren geweest omdat ze nog op vakantie waren en pas bij terugkomst het slechte nieuws hadden vernomen. Sommigen schaamden zich zelfs (naar eigen zeggen) dat ze nog niets van zich hadden laten horen. Ik heb ze niets kwalijk genomen, ik was zelf weer zo snel aanwezig, maar dat was meer om even niet thuis te hoeven zijn dan om te werken.
Ook toen ik er de week erna weer eens even was werd er vooral gevraagd of ik toch vooral niet kwam om te werken, want daarvoor was het nog veel te vroeg.

Inmiddels werk ik vier dagen in de week ongeveer zes uur per dag (dat zijn de uren dat ik op werk ben), ik neem wat klusjes mee naar huis om in de avonduren -als de kinderen op bed liggen- te doen en daarover heb ik dus reeds een meningsverschil met mijn chef gehad. Hij vind ten eerste dat ik eigenlijk al te vroeg teveel werk en dat ik werk mee naar huis neem wil hij wel gedogen als ik dan maar minder aanwezig ben op het werk.
Ik vind daarentegen dat ik zoveel als mogelijk de uren moet maken zoals ooit in een arbeidsovereenkomst afgesproken en dat zijn er 40 per week en daar kom ik bij lange na niet aan. Ook vind mijn chef dat ik geen klussen mag aannemen waar hele strakke deadlines aan vastzitten want ik moet ten alle tijde in de gelegenheid zijn om het kalmer aan te doen. Het is wel zo dat hij van duidelijke afspraken houd, dus dat ik doorgegeven heb welke dagen ik welke uren aanwezig ben bevalt hem wel. Daarnaast heeft hij ook voorgesteld om een termijn af te spreken wanneer we beslissen of ik weer fulltime aanwezig kan zijn of dat ik parttime zal gaan werken, als dat financieel haalbaar is. Dat van dat parttime werken was mijn idee, mijn chef wil daar voorlopig nog niet aan. De door hem voor gestelde deadline is oktober 2002!!! Dat is over een jaar!! Zijn chef en de personeelsfunctionaris zijn het met hem eens.
Op zich ben ik er wel content mee dat dit verschil van inzicht zo ligt: het geeft een heleboel rust te weten dat je leidinggevenden vinden dat je teveel doet terwijl ik zelf het gevoel heb dat het prima gaat.
Hoor ik daar iemand roepen: "Dat is een achterlijke workaholic die zijn verdriet verstopt en zijn kinderen verwaarloosd." Daar ben ik het niet mee eens; ik jank regelmatig om mijn maatje die ik verschrikkelijk mis, soms huil ik alleen soms samen met één of meer van de kinderen, Conny is eigenlijk dagelijks wel onderwerp van gesprek in ons gezin, we proberen dan -bijvoorbeeld- te bedenken wat zij gevonden zou hebben van dingen die we meegemaakt hebben. Ik ga samen met de kinderen naar het theater, pretpark, naar het strand lekker wandelen etc.
Iedereen in de omgeving roept dat het zo goed met ons gaat, kinderen zien er verzorgd uit, ik zie er uitgeslapen uit (zo voel ik me niet), zelfs opa en oma die op woensdag de kinderen opvangen als ze uit school komen zeggen dat.

Mijn huisarts met wie ik afgesproken heb geregeld een hoe-voel-je-je-gesprekje te hebben heeft mij gewaarschuwd dat het nogal eens voorkomt dat je zes tot negen maanden na het overlijden van je partner in een dip terecht kan komen. Fijn vooruitzicht, maar ik laat het maar op mij afkomen wetend dat ik vanuit mijn werk geen enkele stressverhogende druk hoef te verwachten en dat ze me alle ruimte geven mijn verdriet te verwerken en mijn -ons- leven weer opnieuw in te richten, echter zonder dat er sprake is van een gebrek aan belangstelling; regelmatig kom ik mensen tegen op de gang die mij dan staande houden alleen maar om te vragen hoe het met mij gaat en omdat ik nogal open ben doe ik dat dan niet met drie woorden af (O, wel goed.).Toch blijft men mij op die manier benaderen dus ik concludeer hieruit dan maar dat men echt belangstellend is en niet uit beleefdheid naar mij vraagt.

Dit verhaal is een beetje lang geworden misschien, maar ik ben nu eenmaal iemand die voor het volledige begrip ook alle details wil overbrengen en dat gaat dan ten koste van de beknoptheid. Doe met mijn verhaal wat u nodig vindt, ik realiseer mij ten volle dat ik mij in zekere zin een geluksvogel mag noemen; er zullen vele werkgevers zijn die minder ruimte geven, maar bij ons geldt vooral dat er gekeken wordt naar wát je doet dan naar hoe en wanneer je je werk doet. Verder is ons werk deels afhankelijk van creativiteit en dat is iets dat meestal makkelijker te blokkeren is dan te sturen.
Met vriendelijke groeten,

Hans de Koning, e-mailadres: chalk.de.koning@freeler.nl

Bedankt allemaal voor jullie reacties. En Hans: het mag best wat minder formeel hoor! -Bert-

Dag Bert,
Het is een lange tijd gelden dat ik naar de home page van je keek. Door de uitnodiging voor de bijeenkomst heb ik weer de tijd genomen. Ik las met veel genoegen je stukje waarin je schrijft over al dan niet verhuizen.
Ik wil je vertellen hoe het mij vergaan is. Op 16-11-1998 overleed mijn geliefde Rob op 50 jarige leeftijd. Een lief mens om van te houden, een lieve vader van mijn zoon. Een relatie waar ondanks de golfbeweging in onze relatie, ruimte bleef voor groei en eigen ontwikkeling. Een onvooraardelijke liefde ligt er aan ten grondslag. Gelukkig maar.
Nu het verhuizen…Vorig jaar dacht ik: ik doe het…..te vroeg, ik werd 's nachts badend in het zweet wakker. Het voelde niet goed. Ik heb de makelaar de zoekoppdracht betaald en heb het losgelaten. Nu, deze zomer…Ik zou voor het eerst met een vriendin op vakantie gaan naar Malta. De avond voor mijn vertrek keek ik, zoals gebruikelijk, naar de avondlucht. Er is altijd wel een ster die naar mij knipoogt. Die avond keek ik naar de maan en wist dat ik de volgende avond op Malta naar dezelfde maan zou kijken. Goh, de volgende avond besefte ik weer eens heel duidelijk dat je eigenlijk alles van jezelf, dierbare herinneringen, pijnlijke gevoelens gewoon met je meedraagt in je rugzakje. Ik wist toen dat ik de uitdaging zou aangaan. Het huis, de plek los zou laten waar ik 27 jaren jaren in liefde (en leed) samen geleefd had . Ik heb zo'n zin in de uitdaging die ik ben aangegaan. Mijn huis is verkocht en ik heb een andere stek gekocht, allemaal in een maand tijd. Bert, er zullen nog vele momenten volgen van pijn, heimwee en verlangen. Maar weet je, ik heb ze overal, waar ik ga of sta….
In attach stuur ik een gedicht toe van Anna Enquist. Ze beschrijft zo mooi het verlangen naar de mens, maar ook zo mooi over de laagjes van leven die er over de doden komen. Ik wil het soms niet weten maar de tijd doet het wel meedogenloos.

Lieve groet Adry Sanders, e-mailadres: adry.sanders@wxs.nl

Bedankt Adry voor jouw bijdrage en mooie gedicht(en) die ik in de rubriek ,,Bijdragen van lotgenoten" plaats. -Bert-

Reacties uit de december 2001/januari 2002-editie:

Hallo Bert
Ik geniet altijd van je verhalen. Er zit zoveel herkenning in over het uitgaan en uit eten gaan, Klaas en ik deden dat eigenlijk nooit, en nu doe ik het wel en dan denk ik wel eens: waarom deden wij dat niet, het was misschien ook de sleur van elke dag en de kinderen die nog thuis woonden.
We dachten er ook niet aan. Tot Klaas 7 jaar geleden kanker kreeg. Dan sta je er ineens bij stil dat er ook nog leven is naast je kinderen. We hebben toen wel veel op terrasjes gezeten. Maar uit eten gaan of naar de film of theater deden we nooit.
Nu vind ik het wel spijtig dat we dat niet gedaan hebben.
Je kunt de tijd niet meer terug draaien. Bij mij is het ook 4 jaar geleden dat Klaas is overleden en ik droom tegenwoordig vreselijk veel over Klaas en dan ben je toch nog veel met de verwerking van het rouwen bezig.
Ik heb eigenlijk een vraag: ik zou graag willen weten hoe je aan die foto's komt, ze zijn zo mooi en sprekend. Haal je die uit boeken of tijdschriften?

Groetjes, Annegré Bouma, e-mailadres: a.aikema@home.nl

Hallo Annegré. Fijn dat je zoveel hebt aan de verhalen in de Draaikolk. Het is wat je zegt: door veel te dromen over Klaas ben je druk bezig met het verwerken van het verlies. Ik heb dat ook nog steeds, ook al denk je dat na vier jaar het verwerkingsproces op een lager pitje wordt gezet, niets is minder waar. Het is hooguit niet meer zo heftig en intens, maar voor de rest verandert er vaak weinig. Wat de foto's betreft: die komen uit verschillende digitale verzamelingen (op CD ROM te koop) en uit mijn eigen archief. -Bert-

Hallo Bert en Monique,
Een half jaar voor ik in de vut ging werd Tine ziek. We hadden plannen om als we met de vut zouden gaan met een camper door Europa te trekken. Later veranderde dat in een caravan en vlak voor dat ze ziek werd, besloten we dat het net zo makkelijk was om van appartement naar appartement te trekken. Een week in een appartement en dan weer verder trekken. Het is er dus niet meer van gekomen.
Eigenlijk waren we ook niet van die trekkers. Twee weken op vakantie per jaar en verder vermaakten we ons het liefste thuis. Ieder met zijn eigen hobby's bezig en toch samen zijn. Ze wilde niet met haar ziekte bezig zijn. Er moest nog van alles gebeuren. Zo moest er nog een knoopwerk van 'n halve m2 afgemaakt worden. Ze bleef zeer geïnteresseerd in haar werk. Ze was een heel geziene onderwijzeres. De kinderen waren gek met haar. We zijn nog vaak naar haar school geweest. De kinderen mochten alleen maar leuke brieven schrijven. En dat gold niet alleen voor de kinderen, maar voor iedereen die haar wilde schrijven. Pakken brieven en kaarten hebben we ontvangen in de twee jaar dat ze ziek was. Ondanks het feit dat ze vaak doodziek was van de chemokuren, wilde ze nog van alles meemaken.
We zijn voor het eerst van ons leven in een luchtballon geweest, hebben in een speedboot gezeten en zijn meegegaan om te zeilen. Diverse concerten hebben we bezocht. We zijn naar musicals geweest, totdat ze de trap zowat niet meer op kon. Zelfs een paar dagen voordat ze op bed kwam te liggen, zijn we nog naar een musical geweest. We hebben nog drie keer een strandvakantie gehad. Genieten wilde ze. En dat zijn toch hele fijne herinneringen.
Toen ze hoorde dat er een kleinkind aan zat te komen, heeft ze heel veel prentenboeken gekocht. Een aantal daarvan hebben we samen verfilmd. Tine naast de open haard, las de boeken voor. En dat kon ze heel goed. Van twee verhalen over "de mooiste vis", hebben we echte films gemaakt, met beelden die we hadden geschoten in grote aquaria. Van anderen hebben we alleen de plaatjes uit het boek gebruikt en van weer een andere blijft Tine continue in beeld. Zo zal oma altijd kunnen blijven voortleven bij haar kleinkinderen. Gelukkig heeft ze nog 'n half jaar van haar kleinkind kunnen genieten. Maar hoe jammer toch. Ze zou beslist de liefste oma van de hele melkweg zijn geweest.
Na de zoveelste chemokuur, die niet werkte, kwam ze in aanmerking voor een experimentele kuur bij de VU in Amsterdam. Eigenlijk wilde ze ons daar niet hebben, want 100 km van Amsterdam vonden ze te ver weg. We moesten namelijk drie tot vier keer in de week naar Amsterdam komen. Tine heeft de heren verteld dat wij wel uitmaakten wat ver weg is en niet zij. Met behulp van de behandelend arts, mocht Tine toch meedoen. Zij was de derde persoon in Europa die deze behandeling met EndostaTINE kreeg. Iedereen was hoopvol gestemd, doch na 2 maanden was duidelijk dat ze heel erg hard was achteruitgegaan. Een week later kwam ze op bed te liggen en zeven weken later is ze overleden.
Ze wilde graag thuis sterven. Gelukkig is mij dat, later met behulp van de thuiszorg gelukt en is ze vredig van ons weggegaan.Een maand nadat bekend werd dat ze ernstig ziek was, heeft ze een gedichtje gemaakt voor haar overlijdensadvertentie. Een zogenaamd elfje. Een gedichtje dat is opgebouwd uit elf woorden.

Tine. Ik denk bijna de hele dag aan haar. Een voordeel, of een nadeel van het niet meer hoeven werken. Ze was mooi van buiten en schitterend van binnen. Ik heb verschrikkelijk veel fijne herinneringen aan haar. Ik las eens over rouwverwerking, dat je je overleden partner niet moet gaan idealiseren. Maar dat heb ik 33 jaar lang gedaan. We hadden het heel fijn samen. Toen ik haar leerde kennen dacht ik: "die krijg ik nooit" Een half jaar later waren we getrouwd en heeft ze er voor gezorgd dat ik 33 jaar lang de gelukkigste man van de wereld was. Wat ben ik blij dat ik haar dat heel vaak verteld heb, want nu kan het niet meer.
Ze was lief, altijd goede zin, nooit moeilijk doen, gezellig, een super optimist, een fantastische moeder en gigantische echtgenote, maar beslist geen doetje en, gelukkig, een hele eigen wil. We hebben nooit ruzie gehad, ook al waren we het niet altijd met elkaar eens. Ik heb haar urn op het mooiste plekje in de tuin gezet. Vlakbij de vijver waarvan ze zo genoot.
Ik probeer de draad weer op te pakken, maar ik was niet gewend om de hele dag alleen thuis te zijn. Tine te moeten missen en het grootste gedeelte van de week alleen te zijn valt niet mee, maar dat weet iedereen die dit leest. Dus ploeter ik in de tuin, sloop bomen, neem de vijvers onder handen, verbouw mijn huiskamer, lees veel, help anderen een handje met het slopen van bomen en schuren, en doe het nodige filmwerk bij managementtrainingen. Heel leuk werk. Als amateur cameraman heb ik geholpen met het maken van een film over de schilderes Ans Markus en nu zijn we bezig met een groepje om een speelfilm te maken van ongeveer 10 minuten. Daarnaast geniet ik enorm van het mooiste kleinkind van de hele wereld van 'n jaar jong.
Dat je met je Draaikolk heel goed werk doet, wist je natuurlijk al. Ik ben heel blij dat ik die gevonden heb. Helaas kan ik niet komen op de eerste bijeenkomst van de Draaikolk, vanwege de te maken speelfilm, maar een volgende keer ben ik zeker van de partij.
Gegroet, Joop, e-mailadres: joopgrobben@hetnet.nl

Bedankt Joop voor jouw uitgebreide verhaal. Er spreekt enorm veel warmte uit. Veel van je lotgenoten zullen er veel herkenbaars in aantreffen en er wellicht óók troost uit kunnen putten. Veel mensen die hun partner hebben verloren storten zich in een vlucht vooruit door van alles aan te pakken om toch vooral maar niet na te hoeven denken. Jij blijft óók niet alleen thuis achter de geraniums zitten, maar ik heb niet de indruk dat het een vlucht is. Fijn dat je zoveel hobby's hebt. Ik weet uit eigen ervaring hoe je dát door de moeilijkste perioden heen kan helpen. We horen nog graag eens meer van je over jouw ervaringen. -Bert (en Monique)-

Hier een begin: ik heb begrepen dat het aan jou gericht wordt Bert, want regelmatig kijk ik naar de Draaikolk en denk dan iedere keer: oh, er zijn er meer en wat veel, het troost mij een beetje. Ik heb vorig jaar mijn man verloren aan een hartstilstand. Hij was heerlijk wezen golfen en op weg naar huis in de auto is hij gestorven. Ach, dit verhaal heb je natuurlijk al zoveel gehoord en je kent mij niet en weet je, ik heb ook alleen nog maar geleerd te mailen. Verder weet ik ook nog zo weinig van de computer. Alles wat ik doe is een overwinning, ook dit. Mijn jeugdliefde deed zo veel. Hij is 58 jaar geworden en Bert, wat is dit wat ik nu doe toch een raar gebeuren en ook weer fijn, want het geeft me een gevoel dat een vreemde even naar me geluisterd heeft nu deze sombere winter er aankomt. Bedankt en de groeten van
Emmy Robbemont -Mol, e-mailadres: emmy.robbemont-mol@hetnet.nl

Beste Emmy. Eigenlijk is jouw kleine e-mailtje aan mij heel bijzonder. Je zegt het zelf al: wat is dit toch een raar gebeuren, jij kent mij niet en ik ken jou niet en toch heb je het gevoel dat je eventjes met mij hebt gepraat en wees ervan overtuigd dat ik je in gedachten heb gehoord. Fijn dat je een computer hebt en op internet de Draaikolk hebt gevonden. Fijn dat je mij dit kleine mailtje kon sturen. Op die manier kun je met veel meer lotgenoten ,,praten". Geef jouw gegevens voor de rubriek ,,De Mailbox" aan mij door en misschien dat ook anderen met jou gaan praten. Ik wens je heel veel sterkte toe. -Bert-

Wat is het toch goed, de ervaringen van andere lotgenoten eens te lezen. Mijn man was 52 jaar toen hij overleed. Dat is nu bijna 8 maanden geleden. Hij had nierkanker met uitzaaiingen naar de longen.
Hij is ruim 1 jaar ziek geweest. Steeds naar het Academisch Ziekenhuis in Utrecht.
Daar kreeg hij experimentele behandelingen met Interferon en vitamine A-Zuur.
Daar had hij verschrikkelijke bijwerkingen van. Kapotte huid, overgeven, griepverschijnselen, enz. Maar hij zette door, en wilde koste wat het kost, proberen of die experimentele behandelingen aansloegen.
Uiteindelijk hebben ze dat niet gedaan, en kreeg hij er ook nog longontsteking bij.
Toen konden ze niets meer voor hem doen. Toen zei hij, dat hij graag naar huis wilde om de rest van de tijd thuis te kunnen zijn, in zijn eigen omgeving, met zijn vrouw en kinderen. Thuis heeft hij nog 3 weken geleefd, en is te midden van zijn familie gestorven.
Mijn twee kinderen waren niet van zijn bed te krijgen. Ze verzorgden hem zo goed. Ook 's nachts wilden ze dikwijls niet naar bed, maar bij mijn man blijven.
We hebben goed afscheid kunnen nemen, en alles goed kunnen regelen, tot de begrafenis toe. Mijn man heeft zijn eigen gedenksteen getekend, en zijn muziek uitgezocht voor de begrafenismis.
Ik voel me zo ontzettend eenzaam, soms gaat het iets beter, maar er zijn ook dagen, dat ik vreselijk in de put zit. Mijn oudste zoon van 24 jaar, kan zich goed uiten, en erover praten, maar mijn jongste van 21 kan dat niet zo goed. Dan zit hij dikwijls uren op zijn kamer, zomaar voor zich uit te staren.
Ik heb al dikwijls geprobeerd een gesprek met hem te beginnen over zijn vader, maar dan gaat hij er niet op in en gaat weer naar zijn kamer, dat doet me ook veel verdriet.
Misschien kan hij op een dag er beter over praten. Dat hoop ik echt!
Verder wil ik aan alle lotgenoten veel sterkte wensen voor de komende tijd! Dat hebben we allemaal hard nodig!

Angela van Dorenmalen, e-mailadres: p.vandorenmalen@chello.nl

Beste Angela. Jouw verhaal is een heel herkenbaar verhaal. Ongetwijfeld zijn er méér lotgenoten die worstelen met problemen zoals jij ze beschrijft. We hopen van harte dat je er in zult slagen om een goed gesprek met je jongste zoon te hebben. -Bert-

Dag Bert,
Gisteren voor het eerst op je site gestuit na een moeilijke dag. (partner afgelopen juni overleden, het wordt met de dag zwaarder).
In een gesprek met mijn dochter drong zij er op aan om contact te zoeken met lotgenoten, en via de nodige omzwervingen hier terecht gekomen.
Dank voor alle moeite en energie die jij (en anderen?) in dit project steekt! Zal zeker vaker de site bezoeken/nodig hebben.
Ik hoop dat het met jezelf goed gaat, las in het archief dat je zelf ook worstelt met kanker. Het allerbeste toegewenst en zo mogelijk ook wat geluk,
Jos Roelofs, e-mailadres: j.roelofs@tip.nl

Beste Jos. Fijn dat je De Draaikolk hebt gevonden. Bedankt voor je goede wensen, het gaat goed met mij. Veel sterkte met jouw verlies. Het is nog zo kort geleden. Ik kan me voorstellen dat het steeds zwaarder wordt. Maar Jos, het wordt op een gegeven moment toch minder zwaar, ook al kun je je dat nu niet voorstellen. -Bert-

20 november 2001.
Beste Bert en Monique, Een felicitatie voor een nieuw record aantal bezoekers! Fijn dat er zo velen hier troost kunnen vinden! Grandioos dat jullie er zijn. Bedankt, hartelijke groet
Lya, e-mailadres: ivdbeekbosch@hetnet.nl

Hallo Lya, wat aardig dat je hebt bijgehouden hoeveel mensen er de Draaikolk bezoeken. Bedankt voor de felicitatie. -Bert en Monique-

Hallo Bert,

Mijn naam is Pia Rijnsburger, mijn man is op 1 oktober 2001 overleden aan een acute hartinfarct . Nadat hij met zijn vrienden op het motorcircuit in Assen had gereden stapte hij van zijn motor af, zei: ,,Wat is dit gaaf, echt te gek". Daarna viel hij neer. De ambulance was er meteen bij, maar helaas was hij niet meer te reanimeren.
Onze zoon Roy was erbij toen dit gebeurde.
Roy is 16. Ik heb ook nog twee dochters Joyce 14 jaar Charmain 10 jaar .
Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit aan je schrijf.
Pia,e-mailadres: rijnsburger@chello.nl

Beste Pia, je vertelt me jouw verhaal en weet niet waarom je me schrijft, zeg je. Ik denk dat je gewoon even iemand nodig had om jouw verhaal aan te vertellen. Ik was toevallig die iemand. Ik wens je ontzettend veel sterkte toe met jouw verlies. Het is nog maar zo kort geleden en de pijn is nog zo vers. Ik weet hoe dat voelt. Ik hoop dat je voldoende mensen om je heen hebt om je te steunen. -Bert-

Beste Bert,

Enkele weken geleden heb ik mezelf bij jullie aangemeld. Eerder had ik nog niet de moed om iets van mezelf en de situatie te laten weten.
Kort na het overlijden van mijn man is mijn dochter op zoek gegaan op internet of er iets was voor en over lotgenoten. Al snel kwam ze bij jullie. Sindsdien heb ik de Draaikolk al regelmatig bezocht.
Fijn dat het er is.!! Als ik artikelen lees voel ik veel herkenning en erkenning van de dingen waar ook wij tegenaan lopen. De draaikolk heeft op mij ook een corrigerende werking. Het klinkt misschien gek, maar het doet mij goed om te zien dat we niet alleen staan, er zijn zoveel die het ook mee moeten maken. Dan kan ik mezelf tot de orde roepen als ik zie dat de situatie bij anderen soms nog beroerder is dan die van ons. Het overlijden van Nanne is nu 6 maanden geleden. Er zijn best veel onderwerpen waarover ik via deze weg met jullie over zou willen praten. Op dit moment heb ik nog het meest last van een enorm verdriet.! Nu gaat het door m'n hoofd spoken; waarom wij?
Hoewel ik mezelf als Christen beschouw ben ik boos op God. Waarom leverde hij mij deze rotstreek? Natuurlijk weet ik dat Hij dit zo niet bedoeld heeft, maar zo voelt het wel! Deze ochtend had ik een fijn gesprek met een pastoraal werkster, maar ook zij kan mij niet echt helpen.
Hoe ver kan een mens gaan in z'n verdriet.? Hoe diep is de draaikolk waar ik in zit?
Direct na Nanne's overlijden was ik vreselijk verdrietig, ik dacht dat het niet erger kon. Nu 6 maanden verder… ik zit dieper dan ooit. Heeft het te maken met het jaargetijde, het trieste weer van deze week, de komende sinterklaas en dan…….de feestdagen (alleen het woord al)?
Is het misschien toch zinvol om al naar een rouwverwerkinggroep te gaan.? Over het algemeen vind ik het fijn om te praten met mensen die het ook meegemaakt hebben. Zij weten echt wat het is.
In het begin gebeuren er nog dingen in het gezin die we samen besproken hadden. Waarvan ik wist hoe hij ertegenover stond, wat zijn mening was. Nu moeten we gissen naar die mening.
Voorlopig wil ik het hierbij laten; tot slot nog een kort liedje/gedichtje dat ik van plan ben om op een aantal kerstkaarten (we zullen ze toch maar versturen) te schrijven:

Vriendelijke groet,
Ingrid, e-mailadres: familiewinkel@hetnet.nl

Beste Ingrid. Je stelt zoveel vragen die anderen vóór jou zichzelf ook hebben gevraagd. De boosheid en de vraag wáárom het moest gebeuren, het is allemaal erg herkenbaar. Meedoen aan een rouwverwerkinggroep kan helpen om je weg te vinden in de draaikolk van emoties. Verder kun je proberen te mailen met lotgenoten die hetzelfde hebben meegemaakt als jij. Veel sterkte met alles. -Bert-

Reacties van deelnemers aan de Draaikolkbijeenkomst van december 2001

Hallo Bert en Monique

Het is alweer 10 dagen geleden dat we met elkaar in Barneveld waren. En er is geen dag voorbij gegaan dat ik er niet mee bezig was: het heeft veel met me gedaan .
Eerst kon ik het niet zo goed plaatsen als men mij vroeg: ,,Was dat nou goed, was dat nou verstandig?"dan wist ik eigenlijk geen antwoord.
Het waren voor mij toch al hele zware dagen, maar nu zeg ik: ja, het is goed geweest dat ik gegaan ben. Ten eerste kom je binnen en ontmoet je jonge mensen die nu al moesten mee maken wat ik pas na 40 jaar moest meemaken. Ik heb tenminste een geheugen vol met herinneringen.
Ik werd opgevangen door Monique en dat doet je o zo goed, maar werd wel meteen met me zelf geconfronteerd. Tjerk is ruim een jaar erg ziek geweest en toen heb ik me zelf helemaal weggecijferd, vond hem alleen maar belangrijk. Maar ik ontdek nu dat ik moeite heb met zelf mensen ontvangen.
En ik helemaal niets te klagen: vrienden en kennissen komen nog regelmatig. Ik ga zelf veel op bezoek, maar ook ik heb juist die ene vriendin verloren waar ik juist zo op gesteld was.
De gesprekken die we die middag samen hielden en waar je hoorde dat iedereen dezelfde ervaring met de ,,buitenwereld" heeft, hebben mij geholpen. Je denkt zo vaak: wat moet ik hier nu weer mee? en dan bedoel ik één of andere opmerking. Als ik dan hoor dat anderen dat ook meemaken, is dat eigenlijk wel jammer, maar het helpt wel om je eigen ervaringen wat beter te begrijpen.
En dat je niet 24 uur kunt rouwen, dat klopt. Het is soms wel eens ,,Jantje huilt, Jantje lacht".
Van een goeie vriend van ons krijg ik vaak advies. Zoals bijvoorbeeld: ,,Tien, je hebt een gebroken been en gips zit je erg in de weg. Als je in die stoel blijft zitten voel je dat de hele dag. Ga dus op vakantie of zo, ga iets leuks doen!" En na zulke momenten zeg je bij het naar bed gaan tegen jezelf: hè, ik heb het vandaag niet gevoeld. Dat is niet erg, dat mag .

Nu wil ik jullie nogmaals bedanken voor jullie inzet en organisatie. Bij het weggaan hoorde ik Bert zeggen, dat hij erg moe was. Nou, dat geloof ik graag, maar ik hoop wel dat hij voldaan moe was.
Voldaan, warm, goed, liefdevol: een dag om nooit te vergeten.

Hartelijke groeten Tiny Smit.

Beste Bert en Monique

Ik wil jullie nog bedanken voor het organiseren van de bijeenkomst van de Draaikolk.
Het was een dag met een lach en een traan.
En heel veel herkenning en erkenning. Gelukkig dat er mensen zijn als jullie die dit doen.
Nogmaals bedankt ervoor. Ik had het niet willen missen.

Groetjes
Henny Radix

Beste/lieve Bert en Monique,

Wat een ervaring was dat zaterdagmiddag, ik heb jullie niet persoonlijk kunnen bedanken want jullie waren druk in gesprek, vandaar deze bedankmail.
Herkenning wat iedereen doormaakt, je zag velen ja knikken op reacties van lotgenoten, je staat gelukkig niet alleen. Na deze middag was ik moe maar wel tevreden, ik heb er geen spijt van dat ik gekomen ben. De rozen waren ook een symbool van gevoelens die niet te verwoorden zijn hoeveel ik aan de site De Draaikolk heb gehad en nog heb. A.s zaterdag ontmoet ik een lotgenoot die mij heeft gemaild, zij heeft mij gevonden in de Draaikolk.
Heel, heel veel dank dat jullie deze stap hebben genomen voor deze ontmoetingsmiddag, hopelijk krijgt dit een vervolg.

Groeten
Greta van Dijk (uit het hoge Noorden)

Hallo Bert en Monique,

Wat een geweldig initiatief is de bijeenkomst gebleken! Ik wilde jullie even bedanken hiervoor.
Vond het zeer waardevol, vooral de wijze waarop Ingrid Elfferich het gesprek leidde. Iedereen die zijn of haar reactie kon geven. Maar ook het contact onderling, heel warm.
Jammer dat ik eerder weg moest vanwege noodzakelijk bezoek aan de tandarts. (Ben er nog nooit zo graag naar toe gegaan.) Ik hoop dat deze bijeenkomst nog eens een vervolg krijgt. Zal zeer zeker proberen weer van de partij te zijn dan.
Nogmaals, bedankt voor alle moeite!

Lieve groet,
Leonie Groenewoud

Beste Bert en Monique

Ik wil jullie bij deze nog heel hartelijk bedanken voor het organiseren van de draaikolkbijeenkomst. Ik heb het zeer gewaardeerd. Het praten over het verlies van mijn partner was in dit gezelschap toch stukken makkelijker door de herkenning die je overal om je heen hoorde. Ik heb er namelijk nog steeds veel moeite mee.
Maar ook wil ik jullie nog veel succes wensen met de Draaikolk, blijf doorgaan. En natuurlijk ook heel veel geluk voor jullie samen in de toekomst toegewenst.

Het allerbeste en hartelijke groeten
Willy Brouwer-van Essen

Beste Monique en Bert,

Bij deze wil ik jullie graag bedanken voor de bijeenkomst in Barneveld. Het was uitstekend georganiseerd in alle opzichten. Geen twijfel dus meer, het lukt jullie prima. Ook voldeed het duidelijk aan een behoefte wat betreft de verliesverwerking en het kunnen praten en delen met elkaar. De begeleiding van Ingrid daarbij was een plezierige steun en leidraad gedurende de middag. Wie weet wat voor kontakten hier nog uit voortvloeien. Zeker wil ik jullie ook veel geluk wensen met elkaar en in jullie komende huwelijk.

Vriendelijke groet,
Tineke Rijnders

Lieve Bert en Monique,

Ik hoop dat jullie een goede terugreis hebben gehad, en vandaag niet al te moe zijn van de dag van gisteren. Het was een inspannende dag, waar ik met een heel goed gevoel op terug kijk. Wat mij zo heeft getroffen was de hele sfeer waarin alles gebeurde. Heel open. Er heerste naar mijn idee echt een sfeer van samenzijn, ook al had iedereen een eigen verhaal met daarbij behorend eigen rouwproces. Het is toch fantastisch dat wij met zijn allen dan instaat zijn om ook daadwerkelijk naar elkaar te luisteren en een ieder in zijn waarde te laten, zonder (zoals goedbedoeld in de maatschappij om ons heen vaak gebeurd) elkaar met al dan niet bruikbare adviezen te bestoken. Gewoon vertellen dat jij het op die manier, ervaart, doet etc. En dat daar tranen aan te pas komen is, denk ik alleen maar goed. Er is best moed voor nodig om jezelf in zo'n groep van toch vnl. vreemden kwetsbaar op te stellen. Wat dat betreft lotgenoten: PETJE AF VOOR ONS.
Zeker voor herhaling vatbaar dus.
Nogmaals heel erg bedankt, een heel fijne vakantie toegewenst,

Groetjes Karin Passtoors

Hallo Bert en Monique,

In de eerste plaats wil ik niet alleen jullie, maar ook Ingrid, heel erg bedanken voor het feit dat jullie er voor gezorgd hebben dat ik een onvergetelijke dag gehad heb vandaag. De middag was af en toe best emotioneel, maar ik had het toch niet graag willen missen.
Veel mensen gesproken die ik dankzij jullie nu eens ''echt'' kon zien en spreken. Maar ook ''ouwe bekenden'' weer ontmoeten. Ook de maaltijd vanavond was heerlijk en goed verzorgd en doordat we toch in betrekkelijk kleine groepjes aan tafel zaten hebben we daar ook weer fijne gesprekken gehad.
Kortom ik hoop dat jullie nog eens weer zoiets zullen organiseren, dan ben ik zeker weer van de partij.

Groetjes, Willy Zantingh

Beste Bert en Monique,

Ook ik wil nog even reageren op de bijeenkomst in Barneveld, het heeft even geduurd, maar ik had problemen met mijn computer en nu doet hij het weer. Ook hier word je dan weer geconfronteerd met het feit dat je het alleen op moet lossen, voorheen deed mijn man dat. Ik heb ook gemerkt dat zulke futiliteiten me volledig van slag kunnen maken, hieraan merk je dat je niet lekker in je vel zit.

Zoals iedereen ging ik met pijn in mijn buik naar Barneveld, het hielp mij door te beseffen dat iedereen in hetzelfde schuitje zat. Onderweg raakte ik de weg kwijt, ook dit was voorheen makkelijker, de een reed en de ander keek op de borden en volgde de aanwijzingen, maar ik ben er toch gekomen, alweer een overwinning.
Ik vond het moeilijk om te reageren op de vragen en opmerkingen van Ingrid Elfferich, omdat er teveel emoties boven kwamen, maar de herkenbaarheid deed me goed. In de gesprekken met anderen besefte ik dat er even zoveel verhalen als mensen zijn, maar er werd geluisterd naar elkaar en in je dagelijkse omgeving ontstaat er toch een schroom om weer over je verdriet te praten, je wilt anderen er niet steeds mee lastig vallen, het is tenslotte alweer bijna twee jaar geleden. Helaas denkt mijn gevoel daar anders over, het gemis wordt steeds heviger en intenser, alsof je je steeds beter realiseert hoe nooit nooit is.

Een paar maanden na het overlijden van mijn man heb ik een collage gemaakt die voor mij heel erg mijn gemoedstoestand weergaf. De puinhoop in mijn binnenste ( inderdaad een soort draaikolk) en het gestructureerde van de buitenwereld. Ik stuur een foto van de collage als bijlage en ook een klein gedichtje dat niet van mijzelf is maar dat ik uit de krant geknipt heb. Er stond geen naam bij.

Heel erg bedankt voor de bijeenkomst, het heeft me goed gedaan.

Berna de Vos

Beste Berna, bedankt voor je bijdrage, maar de collage kon ik helaas niet openen. -Bert-

REACTIES EN OPROEPEN binnengekomen in december 2001 en januari 2002

Hallo Bert,
Ik stuur je maar een bericht omdat ik graag iets van andere lotgenoten wil horen hoe zij het redden na het overlijden van hun partner. Op 9 november is mijn man Lukas overleden aan de gevolgen van een slagaderlijke bloeding in het hoofd. Wij hebben niet echt afscheid kunnen nemen omdat wij, na de eerste hoopvolle ziekteweek, alleen maar bezig waren met zijn herstel.
De tweede week kreeg hij veel spasmen in het hoofd waardoor er zoveel hersenfuncties verloren zijn gegaan dat het voor hem geen leefbare situatie zou zijn. Op 8 november hadden wij een gesprek met de specialisten, waarin werd aangegeven dat ze de behandeling wilden stoppen omdat het zinloos was. In overleg met mijn kinderen hebben wij mijn man gegund om te sterven. Lukas is maar 48 jaar oud geworden.
Het is nog maar zo kort, en ik vind mijzelf een vreemd iemand en het huis is vreemd. Ik schreeuw, ik huil, ik voel mij erg alleen. Ik verlang ontzettend naar mijn man en het idee dat hij nooit meer thuis komt is niet te verdragen. Toch schijnt het te moeten, rationeel moet het, maar mijn gevoel blijft daar ver in achter. Ik heb geweldige kinderen. Een paar heel goede vrienden. Hulp uit een onverwachte hoek. Maar wat ik mis: het vertrouwen dat zij mij blijven helpen.
Wie herkent dit!!! Groeten Anja, e-mailadres: anjarengersmellies@dolfijn.nl

Beste Anja,
Lukas is totaal onverwacht binnen een tijdsbestek van twee weken overleden. Daarom is het zo goed te begrijpen dat jouw gevoel in dit stadium (nog) achter blijft bij jouw verstand. Het is een natuurlijke beschermende reactie van de geest. Het is immers te veel om in één keer te bevatten? Ik hoop dat naarmate je het verlies - met vallen en opstaan - zult leren verwerken je uiteindelijk zo veel sterker uit de strijd tevoorschijn zult komen, dat jouw angst dat de steun van familie en vrienden zal afnemen een minder groot schrikbeeld zal zijn dan het nu, zo kort naar jouw verlies, vanzelfsprekend nog voor je is. En wie weet zul je via de Draaikolk weer (nieuwe) vriendschappen opdoen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt als jij, zodat jullie elkaar over en weer kunnen steunen. Veel sterkte! -Monique-

Hallo,
Ik ben een vrouw van 26 jaar met drie kindjes. Vorig jaar juli ben ik mijn man verloren. Hij is naar zijn werk gegaan en nooit meer terug gekomen. Door de vele aanloop in het begin had ik geen behoefte aan lotgenotencontact. Nu echter komt er niemand meer langs. Zelfs geen telefoontjes meer. De stilte is verschrikkelijk. Daardoor ben ik veel op internet gaan kijken en zoeken naar lotgenoten. Alleen kan ik geen lotgenoten vinden met jonge kinderen en die ook nog eens rond mijn leeftijd zitten. Echter, ze zullen er best wel zijn!
Nu heb ik zelf een club opgericht. Maar om daar bekendheid aan te geven, moeten mensen hem wél kunnen vinden. Nu is mijn vraag ook, mag mijn club bij jullie links staan? Kom zelf ook eens kijken en vind je de club niet geschikt, dan zou ik dat graag willen vernemen, maar ik hoop eigenlijk dat hij wel door jullie geplaatst word.
Vriendelijke groeten en alvast bedankt!
Marijke Mulders (e-mailadres: m.mulders11@chello.nl)
adres website: http://net.clubs.nl/alleen+over+met+kinderen

Beste Marijke,
Ik kan me voorstellen dat je de eenzaamheid wilt ontvluchten en daarom een eigen site bent begonnen. Maar het wordt zo langzamerhand wel wat dringen bij de alleen-over-clubs van Het Net. Volgens mijn bescheiden mening zijn er al sites die hetzelfde nastreven als jij, heb je dáár al eens gekeken? Niettemin, ik zal de jouwe er toch maar bij zetten. Beter teveel sites over rouwverwerking dan te weinig. Sterkte! -Bert-

Beste meneer Bert, hier een mailtje van mij.
Toen ik op de website keek, zag ik dat mijn naam erin stond en dat vond ik erg fijn, dank u wel. Iedere avond lees ik wat stukjes en het doet me goed te weten, dat er zoveel raakvlakken zijn. Ook ik werk nu heel hard. Ook ik wil graag vóór Kerst een slaappil nemen en op 7 januari wakker worden.
Je denkt dan, dat je gek bent of dit zeker zal worden. Maar nee, dan lees je wat andere mensen doen en dan weet je, dat je niet raar bent, gelukkig!
Ook slepen zoveel lieve mensen mij overal mee naar toe, onder het mom van: "niet achter de geraniums gaan zitten, Els", en die hebben we niet eens, maar zo lief...
Weet u, mijn man en ik hadden samen nog zo'n fijne week thuis, waarin we nog zo veel konden zeggen. Zoveel nog konden regelen, knuffelen. Met iedereen nog konden praten. En elkaar konden vasthouden en steeds maar zeggen hoeveel we van elkaar hielden! Ook de tijd ná hem was bespreekbaar en dat was héél, héél moeilijk en héél verdrietig.
"Je bent sterk genoeg", zei Frans dan, "er zijn zoveel mensen voor je" en ja, hij heeft gelijk. Maar ik wil en wou alleen maar hem, en nu moet ik door en daar heb ik veel moeite mee. Soms wil ik niet meer eten, maar je hebt toch honger. Je wilt niet uit bed, maar de hond moet er wel uit, dus moet jij het ook. En zo kan ik wel uren doorgaan. Gelukkig denk ik nu: wáár Frans ook is, hij heeft geen pijn meer... Ik en de hele familie kijken terug op een fijne warme week samen. Er zijn geen vragen meer. Het was goed en is het nog.
Maar de pijn en het gemis is vreselijk!
En nooit zal ik meer zo gelukkig zijn en nooit zal ik nog zo'n fijn mens ontmoeten. En wat er ook op mijn pad komt, altijd draag ik hem in en bij me.
Erg bedankt, meneer Bert, dat ik even mijn hart bij u kon luchten. Ik wens u en velen warme dagen toe.

Els v.d.Bogert, e-mailadres: e.vd.bogert-weijs@freeler.nl

Beste Els,
Wat een kostbaar geschenk als je nog de gelegenheid krijgt om bewust afscheid te kunnen nemen van je partner en zo over je gevoelens met elkaar te kunnen praten. Ik weet hoe dat voelt. Niet iedereen is dát gegeven. Maar dat neemt niet weg dat de pijn van het gemis er is en dat het veel tijd en moed vergt om daar mee om te leren gaan. Ik hoop dat je die extra moeilijke "feestdagen" naar omstandigheden toch redelijk bent doorgekomen, samen met de familie. -Bert-

Beste Bert,
Waarschijnlijk krijg je niet veel reacties vanuit Canada. Ik ben aan jouw site- adres gekomen door mijn schoonzuster die het vond in de Libelle. Ik ben erg blij dat ik dit heb en heb het onmiddellijk bezocht en ik ben erg onder de indruk van de kwaliteit van de brieven die ik heb gelezen.
Ook ik heb mijn jeugdliefde moeten prijsgeven aan kanker. We ontmoetten elkaar in onze tienerjaren en trouwden toen we 19 en 20 jaar waren. Enige jaren later zijn we naar Canada geemigreerd. Toen ze 46 jaar was, vertelde de dokter haar dat ze borstkanker had en na 3,5 jaar van chemokuren en bestralingen verloor ze de ongelijke strijd.
Ik ben zeer dankbaar dat ik gedurende al die tijd met haar mee kon naar de dokter om haar te steunen, want ze wilde dit "gevecht", zoals ze het noemde, niet opgeven. Zelfs toen de dokter haar vertelde, dat hij niets meer voor haar kon doen, vocht ze door. Het is zo goed om te weten, dat ik niet alleen ben in dit als ik de brieven lees hier.
Het is nu vijf jaar geleden dat zij in mijn armen stierf in huis, waar ze comfortabel was, meer dan in het ziekenhuis. En het voelt nog steeds alsof het gisteren was, dat ze heengegaan is. De pijn is er nog altijd en de vraag wáárom zij jong moest sterven op 49 jaar...
Ja, ik ben ook boos. Voel me belazerd, als ik dat woord mag gebruiken. We hadden nog zo veel dingen die we samen wilden doen: reizen en gewoon van het leven genieten. Maar het is niet anders en ik moet maar op de man boven vertrouwen, al is dat niet altijd zo makkelijk. De eenzaamheid is zo erg, vooral omdat we alles sámen deden, om nog niet te praten over de stilte in huis...
Zoveel van wat ik lees op jouw site kon door ieder van ons, die dit heeft meegemaakt, zijn geschreven en het geeft je moed om verder te gaan in het leven. Beste Bert, al weet ik dat jouw site voor Nederland is, tóch hoop ik dat er iemand is die dit leest, reageert en misschien een e-mailtje afdropt.
Ga door met wat je doet. Het geeft me een heleboel steun om te lezen dat ik niet alleen ben.

Gegroet, Herman Zwanepol, e-mailadres: zwanepoh@cadvision.com

Beste Herman,
Bedankt voor het vertellen van jouw verhaal, dat voor mij en naar ik weet ook voor vele anderen, zo herkenbaar is. En natuurlijk ben je van harte welkom bij de Draaikolk, net als alle andere Nederlandstalige lotgenoten waar ook ter wereld. Schroom dan ook niet om jouw gegevens in de Mailbox op te laten nemen of om zelf iemand hieruit aan te schrijven. Ons verdriet is immers universeel... -Bert-

Beste Bert,
Bij de kapper in de Libelle het adres van jouw website ontdekt. Dat kwam als geroepen. Ik ben op 6 november jl. mijn man plotseling verloren aan een aneurysma (scheuring van de aorta). Mijn man had geen gezondheidsklachten en was 59 jaar. Wij hebben een eigen bedrijf; mijn twee zoons werken daarin ook mee. Het was voor ons als een donderslag bij heldere hemel. Mijn oudste zoon heeft mijn man nog levend in het ziekenhuis gebracht, maar de artsen konden niets voor hem doen. Die jongen (32) heeft het zo erg moeilijk.... Wij allemaal trouwens. Het is ook nog allemaal zo vers en er is en was zoveel te doen. Eindelijk tussen de bedrijfssluiting van Kerst en Nieuwjaar kom ik een beetje aan mezelf toe.
De verdoving van het "moeten regelen" trekt langzaam weg en dan....? Eergisteren, toen ik laat naar bed ging en in bed wilde stappen, dacht ik even: ''misschien belt hij nog", alsof hij op reis was en mij misschien nog laat zou bellen zoals vroeger. Hoe kon ik dat nu denken? Ik heb immers zijn jas van de kapstok gehaald en zijn tandenborstel weggedaan?
Hoe kan een mens zoiets denken? Ik weet het: dit is het begin... Het begin van de lange weg die wij moeten gaan. Ik ben bang en verdrietig en eenzaam. In mijn vrienden- en familiekring ben ik de enige weduwe, afgezien van mijn arme schoonvader die nu ook zijn zoon kwijt is. Als ik de reacties van anderen lees, dan word ik zo onzeker, gaat het ooit nog over? Na vier, vijf jaar zijn er nog mensen met heel veel verdriet. Ik ben mijn ouders al eerder verloren en dat verdriet is ook overgegaan (het heeft een plaats gekregen, zegt men dan). Ik moet sterk zijn voor mijn jongens en ik doe mijn best, maar soms heb ik er helemaal geen zin meer in. Ik heb behoefte aan een positief verhaal. Iemand die het gered heeft, die verder heeft kunnen leven en weer gelukkig geworden is. En ik heb zo weinig aan reacties in de trant van: doe wat je gevoel je zegt en doe wat je zelf wilt, want ik heb zo weinig te willen. Er is een bedrijf, er zijn kinderen die daar ook afhankelijk van zijn. Er zijn financiële overwegingen, kortom pompen of verzuipen!! Het klinkt bitter, maar zo is het wel. Ik wil ook rouwen, dat moet, maar hoe? Ik huil wel af en toe. Mijn schoonzus zegt dat ik meer aan de jongens over moet laten, maar ik heb zo'n sterk plichtsbesef. Ik vind dat ik tekort schiet als ik niet mee werk. Heeft iemand ook zoiets meegemaakt: een sterfgeval en dan de zaken voortzetten? Hoe ga je daar goed mee om?
Verder niets dan lof voor jouw initiatief. Als je ook ziet aan de "oude" reacties van mensen hoe broodnodig zo'n site is... Ga alsjeblieft door!

Elly Krijgsman, 54 jaar, e-mailadres: jan@laip.nl

Beste Elly,
Het lijkt mij een zware opgave om een bedrijf draaiende te moeten houden, terwijl je tegelijkertijd zo'n groot verlies te verwerken hebt. Ik ken overigens ook verhalen van lotgenoten die dit juist als een "pluspunt" zien omdat dit hen wat afleiding biedt en hen "onder de mensen" houdt. Zoals voor zoveel geldt, zal ook dít wel heel persoonlijk zijn. Het gevaar kan er natuurlijk wel in schuilen dat je - mede gezien jouw sterk plichtsbesef - door onvoldoende tijd voor jezelf te nemen te weinig aan je verliesverwerking toekomt. Wie kan Elly hierover uit eigen ervaring adviseren? -Bert-

Beste Bert Vos,
Ik stuur je deze mail uit naam van mijn moeder, omdat zij geen computer heeft. Ik print elke maand jullie tijdschrift uit voor haar. En zij heeft hier heel veel steun aan. Mijn vader is 27 juli 1999 plotseling, tijdens hun vakantie in Oostenrijk, overleden aan een hartstilstand op 55-jarige leeftijd. Voor mijn moeder en voor ons stond de wereld stil. We begrepen niet dat alles doordraaide. Het lange wachten op ons, was voor mijn moeder een nachtmerrie. We leefden in een roes. Toch waren we blij met die ene dag in Oostenrijk dat we samen waren, voordat we naar Nederland terugkeerden. Want vanaf dat moment werden we geleefd en hadden we het idee dat wij mensen moesten troosten in plaats van andersom. Dat kwam natuurlijk ook omdat het volkomen onverwacht gebeurde. Mijn vader was geen hartpatiënt.
Nu bijna 2,5 jaar geleden is het gemis nog steeds immens groot, en nog nauwelijks te bevatten. Mijn moeder zou heel graag willen dat ons verhaal in de Draaikolk wordt geplaatst. En zou graag via mijn e-mailadres mail willen ontvangen van lotgenoten.
met vriendelijke groet,
Heidy Wiehink-Wissink, Ria Wissink, e-mailadres: Wiehink@cs.com

Beste Heidy,
Bij deze is jullie verhaal geplaatst. Fijn dat je dit voor jouw moeder wilt doen, zodat zij er op deze manier toch iets aan heeft. -Bert-

Hallo Bert,
Ik heb al een paar keer geprobeerd om je te schrijven, maar ik haak steeds weer op het laatste moment af. Misschien dat ik dit straks ook wel weer wegdruk... Mijn man Piet is in een tijd van zes maanden overleden aan longkanker. Hij heeft alles gedaan wat er mogelijk was en dat is nogal wat! Operaties, chemokuren. Een pauze tussendoor om even bij te komen had hij niet, want dan was het kalk in het bloed weer te hoog en dan weer een infuus. Klap na klap kregen we steeds weer en steeds maar weer doorgaan, tot 31 oktober toen we kregen te horen dat het al overal zat.
12 dagen... emotioneel, verdrietig, boos. Ik vond het het ergst om een mens die je zo liefhebt zo te zien lijden. En dan hij, een prater was het niet maar ik wist precies wat hij dacht. Dat kon ook niet anders na 27 jaar want we waren bijna altijd samen. Ik was 16 en hij 18 jaar toen we bij elkaar kwamen.
Het jaar 2001 was een rampjaar! Op 21 januari 2001 is mijn vader overleden, die ik ook drie maanden heb "verzorgd". En nu in 2002 gaan we op 21 januari Piet z'n urn bijzetten op de begraafplaats. Dan heb ik een plekje waar ik heen kan gaan. "Het leven gaat door", zeggen ze. Nou mooi niet! Ik heb, in de nachten dat ik wakker lag, een tekst bedacht voor op de rouwkaart en die heb ik ook nog aan Piet voorgelezen:

ik ben blij dat ik je heb gekend
en dat jij de vader van mijn kinderen bent
hoe het verder moet "ik weet het niet"
want wat is Truus nu zonder Piet!

Bert, heel erg bedankt voor het luisteren. Van Piet moest ik een computer nemen en ik ben daar nu heel "blij" mee.
groetjes, Truus Breedenbach, e-mailadres: tbreedenbach@hotmail.com

Beste Truus,
Je hebt jouw verhaal nu toch maar mooi op papier gezet, niet waar? Ik hoop dat het je een beetje heeft opgelucht. -Bert-

Hallo Bert,
Vandaag voor de tweede keer de Draaikolk gelezen. Nee, ik ben zeker niet de enige met verdriet. Mijn mannetje stierf op 15 december 2001. Onverwachts? Nee...zoiets voel je ergens diep in je, een onheilspellend gevoel van binnen zegt je dat het mis gaat... Op donderdag 6 december heb ik hem naar het ziekenhuis gebracht. Hij was niet lekker. Zijn eten smaakte hem niet meer, de lucht stond hem tegen. Zijn wijntje smaakte hem niet meer. De internist riep mij al snel bij zich, zijn nieren werkten niet goed, zijn lever was ziek. Maar de wetenschap is zó knap! Dialyse? Een nier van mijzelf? Ergens moest er toch een mogelijkheid zijn? Vanaf de zondag na zijn opname heb ik bij hem gewaakt, dag en nacht. "Een dubbeltje op z'n kant", zeiden de artsen. Het dubbeltje viel verkeerd. Mijn "millennium bruidegom" is dood. Hij werd slechts 49 jaar!
Op 1 januari 2000 zijn wij 's nachts getrouwd om 00.05 uur. Al het vuurwerk was voor ons. Ben had voor mij het mooiste vuurwerk wat hij kon vinden gekocht. Speciaal voor mij. Later die dag zaten wij als stralend echtpaar bij Maartje van Weegen in de studio om ons geluk aan de mensen te vertellen in het programma "Hallo 2000!" En nu sta ik aan zijn graf en zet rozen neer: witte en twee rode. "Oud en Nieuw"? Onze trouwdag! Ik heb één hele grote vuurpijl afgeschoten die héél hoog kwam, speciaal voor Ben!
Bedankt voor het lezen, ik moest dit even kwijt.
Wil Vughs-Eielts, e-mailadres: vughsaa@bfjvughs.demon.nl

Beste Wil,
Wat een kortstondig geluk. De jaarwisseling moet voor jou wel dubbel zwaar zijn geweest. Bedankt dat je ons jouw verhaal hebt willen vertellen. -Bert-

Lieve mensen,
Gisteravond was ik geheel van de kaart en ging ik voor het eerst zoeken naar rouwverwerking op mijn PC. Laat ik mij eerst voorstellen. Ik ben Loes en op 9 augustus is Jan, mijn man, gestorven na een ziekbed van twee maanden. Ik ben verpleegkundige en heb hem zelf thuis kunnen verzorgen. Mijn leeftijd is 62 jaar. We waren 20 jaar samen en 18 jaar getrouwd. Jan had uit zijn eerste huwelijk twee dochters die al 22 jaar met hun moeder in Engeland wonen. Ik heb dus geen kinderen.
Ik wil erg graag met mensen praten, maar ik ben erg bang. Ik woon alleen en wie benader je en door wie word je benaderd als je jouw e-mailadres vrij geeft? Ik mail nog maar een paar maanden. Ik hoop dat u mijn twijfels begrijpt en hoop een antwoord te kunnen krijgen op deze moeilijke vraag.
Bij voorbaat dank voor uw aandacht.
Loes Kramer-Otten, e-mailadres: janloeskramer@hotmail.com

Beste Loes,
Ik kan mij jouw twijfels goed indenken, hoor! Maar zolang je niet meer dan jouw e-mailadres aan onbekenden prijs geeft - en dus géén persoonlijke gegevens zoals telefoonnummer en huisadres - kan het, denk ik, niet veel kwaad. Misschien heb je inmiddels meer tijd gehad om de Draaikolk door te lezen en heb je de rubriek de Mailbox ontdekt. Alvorens je iemand uit deze lijst een mailtje wilt sturen, kun je dus alvast iets meer te weten komen over hetgeen die lotgenoot is overkomen en dat maakt het hopelijk een beetje minder "eng". Veel succes ermee! -Monique-

Beste mensen van de Draaikolk,
Voorzichtig probeer ik jullie site. Ik computer pas een paar maanden. Nooit nodig gehad, vond ik zelf. Mijn man Rob was ICT-coördinator en gaf informatica op school. Als ik wat nodig had van internet, of wat dan ook, had hij het zo voor elkaar. Ik gebruikte alleen de tekstverwerker. Nu pas snap ik zijn enthousiaste verhalen en ben ik blij met mail en internet. Alleen had ik het hem graag verteld, wat ik vanavond vol verbazing ontdekte.
Ik ontdekte dat ik niet de enige ben met zo'n verdriet en dat er zelfs mensen zijn die het volgens mij nóg moeilijker hebben. Vol verbazing las ik de lijst in de Mailbox. Het doet bitter pijn, iets mee te maken en te ontdekken wat je je maatje niet meer kunt vertellen. Maar ja, dat is voor jullie geen nieuws! Zal dat ooit een klein beetje minder worden?
Mijn verhaal is het volgende. Ik ben 42 jaar en leefde gelukkig met mijn man Rob (45) en onze drie kinderen van 16, 13 en 9 jaar. Je kent het misschien wel; gezond, gezellig, van elkaar houdend, leuke banen, leuk huis. Kortom: niets meer te wensen. Ook al was ik dat natuurlijk niet elke dag, maar er waren momenten dat ik me echt volmaakt gelukkig voelde. Ik had daarna wel altijd een onverklaarbare angst dat het ook zo over kan zijn.
Per 1 oktober 2001 was Rob aan een nieuwe baan begonnen, op een school dichter bij ons huis. Meer tijd voor het gezin, lekker op de fiets, dus dolgelukkig. Na een week bleef er op school een stukje brood in zijn keel steken. Toen dat nog een paar keer gebeurde, ging Rob naar de dokter en werd doorverwezen naar het ziekenhuis. Toen raakten we in een "draaikolk". Het bleek slokdarmkanker, met uitzaaiingen. Conditie nog steeds ok.
Op 8 november werd hij opgenomen met een acute longontsteking, gevolgd door een maagbloeding, longembolie. Op 16 november kwam hij thuis om te sterven. Hij gaf de moed nog niet op. "Het is mijn tijd nog niet", zei hij steeds. Toch is hij op 9 december 2001 temidden van ons gestorven. Onvoorstelbaar!
Ik probeer de draad weer op te pakken, doe mijn best, maar dat bittere gevoel van binnen is afschuwelijk. Het klinkt misschien arrogant, maar ik weet dat ik het best ga redden op den duur. "Jij bent zo sterk", zegt men dan. Maar niemand zegt mij wáár ik moet of kan beginnen. Hoewel de laatste weken van Rob's leven elke seconde telde, zou ik nu willen dat er al een jaar voorbij was.
Het doet me in ieder geval goed te merken dat ik toch nog ergens bij hoor, bij jullie als lotgenoten. Misschien hebben jullie wel een klein adviesje, gewoon om me op die lange weg te helpen. Ik weet dat ik het uiteindelijk ook zelf moet doen, maar toch.... Ik wil me in ieder geval graag aanmelden met mijn e-mailadres en hoop op een reactie.

Groeten, Monique Hermens, e-mailadres: r.hermens02@chello.nl

Beste naamgenote,
Die momenten waarop je - als in een vertrouwde reflex - iets aan je overleden partner wilt vertellen, om vervolgens tot de pijnlijke ontdekking te komen dat je dit niet meer kunt, dat zijn zo van die momenten waarop je hart voor het eerst voelt wat je verstand reeds wist: hij is niet meer (lijfelijk) aanwezig... En ja, ik weet inmiddels uit ervaring (na drie jaar) dat dit echt wel minder wordt. Maar daar gaat wel een periode van rouwverwerking aan vooraf. Door eerst door het diepe dal te gaan, door stil te staan bij wat je zo mist en niet aan deze uiterst pijnlijke gevoelens voorbij te gaan, zul je er hopelijk - met horten en stoten - steeds een beetje beter uitkomen. Vaak is het "drie stapjes vooruit en twee stapjes achteruit", totdat je steeds vaker tot het besef komt: hé, ik krijg weer een beetje lucht! Dus, houdt moed! -Monique-

Beste Draaikolk,

Met het sturen van deze mail schreeuw ik om aandacht voor het volgende probleem. Mijn vader is 9 januari jl. op 57-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van alvleesklierkanker. En of dit al niet erg genoeg is voor mijn moeder en de rest van ons gezin even het volgende. Ben niet echt te spreken hoe mijn huisarts op dit moment met mijn moeder's situatie omgaat.
Tijdens zijn ziekbed kregen we met regelmaat bezoek van onze huisarts om te kijken hoe het met vader ging, echter, was ik hier toen al niet echt tevreden over omdat mijn zieke vader iedere keer zelf moest bellen of anders zelf maar langs moest komen. Nou, mensen van de Draaikolk, een terminaal kankerpatient die tweemaal chemo heeft ondergaan, is echt niet in staat om even lekker de auto te pakken om naar de huisarts te gaan. Een goede arts bezoekt mensen die erg slecht liggen voor mijn gevoel met regelmaat en zonder dat deze mensen dan hiervoor moeten bellen. Maar dit even terzijde.
Nu mijn vader dan is overleden, hebben wij als zijn nabestaanden óók wel eens zin in een luisterend oor van een huisarts die het hele ziekteproces van vader heeft meegemaakt. Hij heeft vader ook vóór het overlijden belooft altijd voor ons klaar te staan. Maar nu mijn moeder vandaag de eerste dag helemaal alleen was en een beroep deed op onze huisarts om even langs te komen, kreeg ze te horen dat hij dit niet nodig vond. Aangezien mijn moeder ook behoorlijk depressief is, vind ik dat van onze huisarts enorm slecht. Vind ik gewoon dat hij er behoort te zijn om iemand in deze moeilijke tijd en de tijd die nog komen gaat moet opvangen, maar hij denkt er echt heel anders over. Ik denk, beste Draaikolk, als jullie als een normaal mens kunnen denken, en dat kunnen jullie, dat dit niet echt normaal is. Ik hoop dat jullie dat met mij eens zijn.
Hoe moeten we dit met zorg aanpakken? Er is natuurlijk niemand bij gebaat dat mijn moeder opnieuw een harde klap krijgt te verwerken. Geef me eens een goede oplossing of een eventueel middel om dit op te lossen.

Groetjes, Patrick Stakenburg, e-mailadres: p.stakenburg@home.nl

Beste Patrick,
Zoals je misschien wel hebt kunnen lezen, is de Draaikolk geen hulpverlenende instantie. Het draait volledig op liefdewerk, van "ervaringsdeskundigen" die ook hun partner hebben verloren. Wij kunnen jou dan ook geen "pasklare oplossing" aandragen. Maar omdat ik jouw ervaring wel een beetje herken, wil ik er in dit geval wel iets op zeggen.
Ook ík heb mij een beetje in de steek gelaten gevoeld door mijn huisarts toen hij liet merken dat ik maar op het spreekuur moest komen wanneer ik daar behoefte aan had. Op zulke momenten heb ik dan ook bij de doktersassistente een afspraak gemaakt en vóóraf aangegeven dat ik, bijvoorbeeld, een consult van een half uur wilde. Op die manier kon dit tijdig worden ingepast in het spreekuur en ik moet zeggen dat mijn huisarts dan ook steeds alle tijd voor mij nam. Misschien is dat een tip? Succes! -Monique-

Beste Bert en Monique,

Ten eerste bedankt voor deze web-site waar ik zo ongeveer al een jaar op aan het lezen ben. Het is voor mij nu een verademing om wéér je verhaal kwijt te kunnen. Veel geluk samen en Gods zegen toegewenst.
Het volgende wil ik graag schrijven. Het was zomaar, op een dag in februari 2000 en nog wel één van die bijzondere dagen uit een mensenleven dat je met z'n drieën op reis zou gaan naar Amerika om onze dochter en zus na 8 maanden afwezigheid te gaan bezoeken die daar op
highschool zat. Precies op die dag werd het doodsvonnis geveld. In één klap staat het leven op z'n kop, want het feit ligt daar. Je man krijgt te horen dat hij ongeneeslijk ziek is en dat er niets meer qua behandeling mogelijk is en binnen enkele weken /maanden zal sterven.
Onze lieve Peter nam zijn ziekte serieus en heeft na zijn operatie heel veel zonder klagen wat hij overigens nooit deed, voor ons gedaan. Zag niet - ondanks zijn onafgemaakte leven van 45 jaar - tegen het sterven op, maar wel om ons alleen verder te laten gaan, om ons los te laten. In een shock vol van verbijstering leef je dan in een enorme roes. Onze dochter kwam naar terug uit de VS om bij haar vader te zijn, bij elkaar te zijn met elkaar het verdriet te delen. Het woord verdriet is te zacht uitgedrukt. Het is meer een volledige amputatie. Heel intensief hebben wij met elkaar toch nog ruim 10 maanden kunnen delen. Thuis is Peter in alle rust gestorven. Hij is tot de dag van begraven thuis gebleven, wat we ook in overleg besproken hadden, en het was goed voor ons.

Nu is het een jaar later en veel is er gebeurd. Daardoor kan je zien wat er allemaal doorgaat en afspeelt in een mensenleven ook zonder partner. De kinderen hebben het zwaar gehad en nog. Examens doen en ook nog slagen, ook geweldig maar zwaar een nieuwe studie zonder overleg met Peter is zwaar, punten behalen voor de studie evenzo en dan nog steeds het intensieve
verdriet. Zelf voel ik mij 10 jaar ouder geworden, moe, lusteloos en verdrietig. Heb onlangs m'n werk weer opgepakt en aangezien ik een eigen bedrijfje heb, kan ik de tijd die ik hiervoor wil besteden zelf invullen wat op zich een pré is. Evengoed ben ik wel bezig met deze sociale activiteit en ook het huishouden, maar meer komt er vaak niet van, terwijl ik vroeger een
duizendpoot was. Ik maak dan ook geen haast en probeer met de dag te leven en kijk wat ik die dag aan kan. Door de week gaat het redelijk met vallen en opstaan maar het weekeinde voel ik de eenzaamheid des te meer. Met Peter in mijn hart gaat het wel als ik maar niet hoef te denken het zonder hem te moeten doen, wat natuurlijk het geval is. Dan gaat het gewoon niet. Ik laat het hier voorlopig bij, want ik zou een boek kunnen schrijven over zoveel
aspecten van deze afschuwelijke confrontatie die ons nog steeds bezig houdt.
Bedankt dat ik even kon praten met een ieder die ook zo'n trieste gewaarwording mee hebben moeten maken en heb moeten doorleven. Ik leef mee met mijn lotgenoten en wens een ieder kracht moed en sterkte toe om met het verlies om te gaan en weer nieuw energie te vinden om te leven,

Vriendelijke groet Yvonne van der Spek, e-mailadres: despekkies04@wanadoo.nl

Beste Yvonne,
Bedankt voor je lange brief (op de valreep voor het van start gaan van deze editie), waarin je ,,gewoon" weer eens je hart kon luchten en lotgenoten kon vertellen hoe jij je na een jaar voelt. Bedankt daarvoor. Bedankt ook voor je goede wensen. We hopen van harte dat je de kracht zult blijven vinden om door te gaan. -Bert-

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren