Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (4)
vanaf maart 2001

Eind januari en begin februari waren voor mij moeilijke perioden. Ik ontving van verschillende lotgenoten een hart onder de riem in de vorm van troostende e-mail en electronische kaarten. Dat deed me erg goed. Bedankt daarvoor!

Bert Vos, e-mailadres: elvo@planet.nl

Hallo Bert,

Ik kreeg kort geleden jouw interview met de Libelle onder ogen en heb je site nu voor de tweede keer bezocht. Het is voor mij een steun om te weten dat er zo veel anderen ook dit verdriet doormaken. Mijn partner is op 13 april 2000 overleden, hij was 38 jaar. Tien maanden daarvoor werd bij hem acute leukemie geconstateerd. Hij heeft al die maanden gevochten om zijn ziekte te overwinnen, we hebben lange tijd hoop gehad. Tot het
moment dat we wisten dat er geen hoop meer was, zes weken later stierf hij.
En nu vecht ik -tenminste zo voelt het- om door te gaan. We hebben twee kinderen, ze zijn zeven en vier jaar. Ik heb gelukkig heel veel steun van mijn familie en vrienden. Ik zou het fijn vinden om in contact te komen met lotgenoten. Zou je mijn gegevens in de Mailbox willen zetten? Alvast bedankt. Hartelijke groeten,

Maaike Kila, e-mailadres: m.kila@ps.nl

Hallo Maaike. Uiteraard heb ik jouw gegevens in de mailbox opgenomen. Ik hoop dat het al reacties heeft opgeleverd, anders moet je misschien zelf aan de slag. Ik wens je heel veel sterkte toe met je ,,gevecht". Want dat is het, een voortdurend gevecht om jezelf staande te kunnen houden. Het zal niet gemakkelijk zijn, samen met je twee jonge kinderen. Ik hoop dat je nog veel steun zult hebben aan de Draaikolk. -Bert-

Mijn man is 29.05.00 overleden aan een hersentumor. Hij was 70 jaar, 5 jaar jonger dan ik. Ik heb deze website ontdekt en zal er veel gebruik van maken, omdat het ook voor mij nodig is te praten (schrijven) met lotgenoten.

Diny Tax, e-mailadres: dinytax@hetnet.nl

Dag Diny, fijn dat je de Draaikolk hebt gevonden. Praten en schrijven met lotgenoten helpt altijd. Ik ben steeds weer blij te ontdekken dat ook de senioren onder ons de mogelijkheden van internet ontdekken. Ik ben er zelf ook een, maar niet voor iedereen zal het werken met computer en internet vanzelfsprekend zijn. Misschien zou je voor De Draaikolk eens iets kunnen schrijven over jouw ervaringen waar andere leeftijdgenoten misschien iets aan kunnen hebben. -Bert-

Ine Fortgens, e-mailadres: ine.fortgens@hetnet.nl

Hallo Ine. Ik heb jouw gegevens inmiddels in de rubriek ,,Ik denk aan jou" gezet, zoals je wel zult hebben gemerkt. Het is inderdaad extra verdrietig als je naast het verlies van je vriend ook nog geconfronteerd wordt met verwijten van zijn ex-echtgenote. Die dingen gebeuren helaas. Je bent niet de enige lotgenoot die ook dát er nog even bij krijgt. Ik wens je in ieder geval veel sterkte toe. -Bert-

Ook ik ben via het lezen van de Libelle op deze pagina terecht gekomen. Bij mijn vrouw werd een hersentumor geconstateerd in 1997 en na een operatie en vééél behandelingen,is zij overleden op 18-11-1998. Na een moeilijk jaar, werd bij mij een tumor in mijn long geconstateerd, bleek later gelukkig goedaardig te zijn na een operatie, waarbij een gedeelte van mijn long werd weggenomen in 1999. Hierna dacht ik dat ik "vast" kwam zitten, ondanks dat ik weer aan het werk ben, maar na het lezen van enkele verhalen van mensen, (lotgenoten) begrijp ik nu dat het er allemaal bij hoort.
Als ik weer een moeilijk moment heb, zoek ik jouw pagina weer op en ik vind de kracht en moed om weer verder te gaan. Niet dat het allemaal even makkelijk is, maar het besef dat je niet alleen bent. Ik zal jouw pagina nog vele malen bezoeken.
Het verhaal in de Libelle was zo begrijpelijk voor mensen die hun maatje moeten missen.
Bert (mag ik wel zeggen) bedankt en tot ziens

Jan Gijsbertsen, e-mailadres: jan.gijsbertsen@planet.nl

Beste Jan, jouw verhaal doet een beetje aan de mijne denken. Ook mijn vrouw overleed na een lange ziekteperiode aan kanker, waarna ik een half jaar later darmkanker kreeg. Ik begrijp dan ook helemaal jouw gevoelens en hoop dat je nog veel aan de Draaikolk zult hebben. -Bert-

Leonie Groenewoud, e-mailadres: hangro@wxs.nl

Toen Monique haar verhaal over die herbeleving van een afscheid schreef, hadden we net samen een crematie-bijeenkomst achter de rug en we voelden eigenlijk allebei hetzelfde. Ik denk dan ook dat dit een universeel gevoel is van mensen die hun partner hebben moeten verliezen. Elke keer als ze een crematie of begrafenis bijwonen zullen al die gevoelens terug komen. En het gekke is, net zoals Monique ook schreef, dat je niet meer zoals ,,vroeger" geneigd bent om dus maar niét naar zo'n verdrietige bijeenkomst te gaan. Nu wéét je wat het betekent voor de achterblijvenden dat je er wél bent. Jij hebt nu een jaar achter de rug waarin je hebt geworsteld met het alleenzijn, de eenzaamheid, het verdriet, de wanhoop. Fijn te lezen dat er nu ook weer van die kleine dingen zijn waar je weer van kunt genieten. En, zo is onze ervaring, er komen steeds vaker van die momenten dat je denkt ,,ik geniet ondanks mijn verdriet". Want dat is het dubbele ervan. Het verdriet gaat nooit helemaal weg, terwijl er steeds vaker ,,gelukkiger" momenten zullen komen. Ook jij laat dat ,,gewoon" gebeuren, schrijf je, en dat is naar mijn mening nog steeds de enige manier: verstop jezelf niet, laat het je maar overkomen. En wie weet overkomt je dan op een gegeven moment iets, waardoor je leven echt weer opnieuw kan beginnen. Het is ons overkomen zonder dat we er naar gezocht hebben. Wij hebben dat gewoon laten gebeuren. Ik zou het fijn vinden eens bijdragen van jouw hand te mogen ontvangen voor de Draaikolk. Bijvoorbeeld verhalen over gebeurtenissen in je leven en hoe je daar bijvoorbeeld op reageerde. Want zoals jij troost putte uit het verhaal van Monique, zo zullen er ongetwijfeld lotgenoten zijn die op hun beurt weer troost kunnen putten uit jouw verhalen. Denk er eens over na. -Bert-

Mag ik mijn gedachten even bij jullie neerleggen. Ik heb het gevoel dat ik verzuip in mijn verdriet en eenzaamheid. Natuurlijk ben je flink. Altijd de zorgende persoon die het iedereen naar de zin maakte. Het lukt me niet meer. Ik ben veranderd. Ik hoop dat mijn spirit nog terugkomt maar nu kruip ik het liefst in mijn schulp en hoop dat mijn familie, mijn kinderen, mijn vrienden, mijn buren iets laten horen. Ik hoop telkens op een telefoontje. Het betekent voor mij dat ik besta. Er heeft iemand aan mij gedacht. Toen Benno nog leefde was hij voor mij de belangrijkste persoon in mijn leven. Mijn verhalen, mijn ervaringen, mijn zorgen, mijn verdriet en teleurstellingen kon ik bij hem neerleggen en dan werden ze gedeeld. Dit was ons leven. Door al mijn contacten stond ook Benno met zijn ziekzijn midden in de maatschappij.
En nu is er niemand meer om aan te vertellen. Ik heb lieve vrienden maar het is anders. Ik heb behoefte aan warmte, aan een knuffel, aan iemand die zegt: zullen we een eind gaan wandelen, kom een kop koffie drinken of een glas wijn.
Het beangstigt me dat ik mijn zijn af laat hangen van anderen. De bloemen die ik koop om mijn huis te versieren worden niet door anderen gezien. Dat doet pijn. Ik kom er niet doorheen en het lijkt wel of ik steeds verder afglijd.
Mijn lifelijn is De Draaikolk momenteel. Dank jullie voor de mogelijkheid. Liefs

Gerdi Christenhusz, e-mailadres: Christenhusz-GJM@zonnet.nl

Beste Gerdi, verzuipen in verdriet en eenzaamheid. Een bekend gevoel. Ik weet zeker dat al onze lotgenoten datzelfde gevoel kennen of hebben gekend. De wanhoop die van je meester maakt, het gevoel dat je er nooit meer bovenop zult kunnen komen. Het gevoel dat er niemand is die de ,,reddende" hand naar je uitsteekt. Niemand om te knuffelen, niemand om je gedachten mee te delen. Ik weet het, het is een verschrikkelijk gevoel en als je het niet zelf hebt meegemaakt zul je het ook niet kunnen begrijpen. Daarom zijn die onderlinge contacten met lotgenoten ook zo belangrijk, denk ik. Je kunt dan in ieder geval de gevoelens delen en elkaar als het even kan, troosten. De Draaikolk als ,,lifeline", ik had het zo nog niet gezien maar misschien is het min of meer ook wel een goede en ook aardige vergelijking. Ik krijg tenminste regelmatig mailtjes van lotgenoten (ik stel dat erg op prijs) die me even vertellen hoe fijn ze het vinden dat ze een lotgenoot hebben gevonden om mee te mailen. Zij hebben zich daarmee omhoog kunnen trekken uit de put van eenzaamheid, verdriet en wanhoop, ook al zijn die gevoelens daarmee natuurlijk niet verdwenen. Maar het helpt om verder te kunnen, stapje voor stapje. Ik hoop Gerdi, dat ook jij met lotgenoten zult kunnen corresponderen. Om te kunnen delen en om een luisterend oor te hebben. Als een ,,reddende hand" op momenten dat je denkt te verzuipen. -Bert-

Hallo Gerda. Als de partner met wie je al zo lang samen bent zo maar van de ene op de andere dag wegvalt uit je leven, dan is je leven een zwart gat. Voor jou is het nog maar zo kort geleden gebeurd dat je het eigenlijk nog niet echt kúnt bevatten. Lotgenoten beschrijven die eerste periode steeds als de ,,verdovingsfase", je bent er, je doet alles wat er van je wordt verwacht, zelfs vaak meer dan dat. Dat is ook de reden dat het ,,overleven" nog steeds lukt. Het is goed dat je nu behoefte hebt om met lotgenoten te willen ,,praten". De Draaikolk kan je daarin misschien helpen. Via de Mailbox. Ik hoop van harte dat het lukt en ik wens je veel sterkte toe, ook bij de geboorte van je baby als het verdriet en het gemis van je man ongetwijfeld in volle sterkte bezit van je zal nemen, ondanks het geluk van een nieuw leven, iets wat óók van hem is. -Bert-

Annie v.d. Groenendaal-Hendriks, e-mailadres: annie73@zonnet.nl

Hallo Annie, ik heb jouw gegevens en e-mailadres direct in de Mailbox gezet en wat de Draaikolk betreft: we zijn nog lang niet van plan er mee te stoppen, hoor. Ik wens je heel veel steun en troost bij het uitwisselen van contacten via e-mail. -Bert-

Désirée, e-mailadres: dsc.den.elzen@hetnet.nl

Geen dank, graag gedaan! Jouw gegevens zijn inmiddels geplaatst -Bert-

Christien Vullings, e-mailadres: cvullings@hetnet.nl

Hallo Christien, ik heb jouw gegevens opgenomen. Het maakt natuurlijk niets uit of het nou zeven jaar geleden is of gisteren dat je je man verloor. Je schrijft zelf al dat je het gevoel hebt dat de pijn om het verlies weer erger aan het worden is. Voor rouw is geen vaste tijdsduur vastgesteld. In feite gaat het rouwen je hele verdere leven door. Gelukkig niet altijd bewust, maar het gebeurt wel. Ik hoop dat je wat zult hebben aan de Draaikolk en e-mailcontact met lotgenoten. -Bert-

Allereerst wil ik u even complimenteren met uw site. Via deze site heb ik steun gekregen en contact met lotgenoten. Mijn vrouw Miranda is op 27-jarige leeftijd op 17 dec 2000 overleden, door een hartinfarct, waarschijnlijk veroorzaakt door een virale infectie (griep). Ik heb ter herinnering aan haar een homepage gemaakt. Ik hoop dat u deze wilt plaatsen in uw rubriek ,,Links". Het adres is http://transfer.to/miranda.
Bij voorbaat dank. Met vriendelijke groet,

Adrie de Roo, e-mailadres: miranda@transfer.to

Beste Adrie, ik heb jouw homepage opgenomen op de pagina ,,Relevante links". Ik wens je heel veel sterkte toe en hoop nog eens wat van je te horen en dan zonder dat ,,geachte heer" er boven als het even kan…. -Bert-

Beste Annabelle. Dat je nog geen reacties hebt gekregen, tja, dat is vaak niet te voorspellen. Maar ik herhaal het nog maar eens: trek zelf de stoute schoenen aan en schrijf gewoon zelf mailtjes naar lotgenoten waarvan je denkt dat die iets aan jou kunnen hebben en jij aan hen. Leeftijdgenoten, misschien lotgenoten met eenzelfde soort ervaring. Je vroeg me of het ,,normaal"is, dat jouw herinneringen vrijwel allemaal dateren van de eerste periode dat jullie elkaar kenden. Ik weet het niet echt, maar misschien hebben jullie juist in die eerste jaren veel intensiever geleefd, samen. Misschien door de druk van jullie studie. Maar tja, aan de andere kant overkomt het mij ook hoor, dat er allerlei dierbare herinneringen boven komen van tientallen jaren geleden en dat wat er nog geen vier, vijf jaar geleden gebeurde soms (voor een moment of kortere periode) aan het vervagen is. De menselijke geest zit wonderlijk in elkaar. Ik ben er maar mee gestopt om te begrijpen hoe die werkt… Ik hoop overigens dat de verjaardag van zoontje Loïc is meegevallen. Vaak voelt de periode ervóór zwaarder dan het moment zelf, zo is de ervaring, ook die van mij. -Bert-

Ik heb al een paar keer jullie site gelezen en vind er veel troost op. Ik heet Ineke van Bussel, geboren 15 december 1962, heb 3 zonen. Op 7 oktober 2000 ben ik mijn man verloren, 38 jaar oud, aan een zeer zeldzame stofwisselingsziekte , de ziekte x-ald (adreno-leuko-dystrofie). Ik zou graag mee willen doen met het lotgenotencontact via de mailbox. Bij deze vast bedankt en ga vooral door met deze site,want ik vind er veel troost.

Ineke van Bussel, e-mailadres: busselp@hotmail.com

Beste Ineke. Fijn te lezen dat je veel troost put uit De Draaikolk. Jouw gegevens heb ik opgenomen en ik hoop dat er wat uit voort komt. -Bert-

Vorig jaar heb ik een paar keer naar jou gemaild om mijn verhaal te vertellen en mijn verdriet te delen. Inmiddels is het 15 maanden geleden dat mijn Henk is overleden en tot een maand of wat geleden heb ik een enorme zware tijd gehad!
Ik schreef je al eerder dat het eerste half jaar best wel redelijk ging, omdat de wetenschap dat Henk geen pijn meer had, de overhand had. Daardoor verdrong ik het echte rouwen en wilde niet geconfronteerd worden met de werkelijkheid. Je hebt me toen nog geantwoord op een noodkreet van mij over de muziek van hem en mij die ik niet verdragen kon en dat ik dat eignelijk als een verraad naar Henk voelde.
Toen het weer september werd (een jaar na het sterfbed en later in november zijn overlijden) heb ik alles opnieuw en intens doorleefd. Ik ben in wezen een jaar terug in de tijd gegaan en merkte dat ik toen echt begon te rouwen! Dat hield in dat ik alle activiteiten die ik direct weer opgenomen had, afzegde en me bewust alleen bezig hield met mijn Henk! Foto's, onze muziek, zijn boeken, zijn brieven en faxen! (Hij werkte immers in het buitenland?) Kortom....ik ben volledig door het diepe gegaan en vanaf het prille begin van dit jaar gaat het beter met me! De cirkel is in zo verre rond gemaakt, dat ik weer zin krijg in dingen doen en ook doe! Er zijn nog steeds dagen dat het verdriet volledig de overhand heeft, maar waren het eerst weken dat het slecht ging en dagen goed.....nu is het andersom. Ik schrijf deze brief aan jou in de hoop dat je hem plaatsen zult. Ik wil aan alle mensen zeggen dat ik zo met hen meeleef en natuurlijk uit ervaring weet wat zo'n intens radeloos verdriet voor je betekent. Maar ook....dat je er steeds meer gelouterd uit vandaan komt en je realiseert dat je daardoor sterker geworden bent! Ook in die zin..sterker...je leert mensen bij te staan en je eigen verdriet daardoor even te vergeten.Ik lees je site altijd, reageer niet zo vaak meer, maar dat betekent ook dat het me weer wat beter gaat en dat is een positief gegeven.Toch? Ik wens alle lotgenoten heel veel sterkte met het grote verlies van je eigenste maatje die door niemand meer te vervangen is! Koester de mooie dingen die je samen deelde en dan komt er een tijd dat je weer met een glimlach om gaat zien! Wees hartelijk gegroet van

Greet Zwierenga, e-mailadres: z.margareta@quicnet.nl

PS. Ik wil ten alle tijden open blijven staan om met lotgenoten te mailen en te delen.

Beste Greet, wat fijn van je te horen dat jouw worsteling van het afgelopen jaar uiteindelijk toch iets positiefs heeft opgeleverd. Na die periode van verdoving en misschien ook wel onbewuste ontkenning, ben je opnieuw begonnen en dat zal ontzettend veel pijn hebben gedaan. Pijn die je tot dat moment voor jezelf hebt willen vermijden. Monique schreef kortgeleden al eens iets over haarzelf als geroutineerde struisvogel en dat verhaal zal jou vast ook wel op onderdelen bekend zijn voorgekomen. Eigenlijk zijn wij lotgenoten allemaal, in meer of mindere mate, struisvogels. We ontvluchten graag de harde realiteit, vermijden als het even kan het nemen van echte beslissingen en doen net alsof we het gewone leven weer ,,gewoon" op kunnen pakken. We storten er ons er met volle overgave op en gaan dan uiteindelijk roemloos ten onder met de kop nog diep in het zand gestoken. En dat laatste overkomt ons vrijwel allemaal. We slagen er niet meer in om ons werk voor de honderd procent te doen, of we stoppen er zelfs helemaal mee. We ontvluchten de oude omgeving door naar een andere hoek van Nederland te verhuizen of we ondernemen verre reizen, ver van de plek waar alles gebeurde, ver van de plaats waar het verdriet van onze herinneringen het sterkste is. En dan ineens voldoet die struisvogelpolitiek niet langer, kunnen we er niet meer mee uit de voeten en moeten we de confrontatie met de realiteit aangaan. Onze realiteit. En moeten we alsnog beginnen met wat we even hadden verzuimd: tijd nemen voor de rouw. Luisteren naar het verdriet in je geest en erkennen dat je er niet omheen kunt. Jouw ervaringen Greet, zoals jij die beschrijft, zullen anderen ongetwijfeld weer kunnen helpen. Bedankt. -Bert-

Willie de Leeuw, e-mailadres: wildeleeuw@hetnet.nl

Hallo Willie. Jouw gegevens heb ik uiteraard direct geplaatst. Verdriet met anderen delen kun je, zo is mijn ervaringen, het allerbeste met mensen die je verdriet ook echt begrijpen. En dat zijn dus jouw lotgenoten die hetzelfde hebben meegemaakt. Jij ben nu ,,al weer" (of eigenlijk ,,pas") bijna een jaar verder en je probeert steeds maar weer overeind te krabbelen. De ervaring leert dat je dat steeds beter af zal gaan. Zeker als je die ervaringen kunt delen met anderen die hetzelfde meemaken. Bedankt voor je goede wensen. -Bert-

Gonnie Dierks. e-mailadres: go.dierks@planet.nl

Beste Gonnie, beter laat dan nooit. Ik hoop dat je nog veel aan De Draaikolk zult hebben! -Bert-

Vera Tigchelaar, , e-mailadres: vtigchel@nl.packardbell.org

Hallo Vera, ik heb jouw ,,oor" in de Mailbox geplaatst en ik weet zeker dat er lotgenoten zullen zijn die hun verhaal met jou willen delen. Ik hoor graag eens van je of het gelukt is. Succes! -Bert-

Lieve groeten, Ank, e-mailadres: j.h.beek.engelberts@chello.nl

Beste Ank. Ik hoop dat je ons binnenkort deelgenoot wilt maken met jouw verhaal. Juist omdat het belangrijk is om je verhaal te kunnen vertellen. -Bert-

Reacties uit de editie van april 2001:

Beste Bert,
Ik wil even reageren op de brief van Tini Scheide. Het is heel herkenbaar en een waarschijnlijk veel voorkomende situatie.
De echte vrienden, zijn diegene, die, aldus Toon Hermans, met je huilen en met je lachen.Die jou ook in moeilijke periodes (en die zijn er vele) een schouder bieden en soms niets hoeven te zeggen, alleen maar een luisterend oor lenen.
Ik heb veel goede vrienden en twee uitstekende en begripvolle schoonzusjes die het leven voor mij nog enigszins dragelijk maken. Ik zou niet weten hoe ik zonder hen verder moest. Ik grijp dan ook ieder moment aan om samen dingen te doen, om maar de stilte en de eenzaamheid te ontvluchten.
Ik heb intussen geleerd dat het initiatief in de meeste gevallen van jezelf uit moet gaan. Ik ben gaan golfen, gaan bridgen en zit in diverse clubs. Ik leer weer nieuwe vrienden kennen en dat is ongelooflijk belangrijk. Mieke zou niet anders gewild hebben. Maar, ik weet het, je komt toch altijd weer in een dood huis, het leeft niet meer en dan kan ik het wel uitschreeuwen van verdriet (wat ik soms ook doe).
Jouw lijfspreuk Bert, wie een brug bouwt etc.is zeker waardevol en het proberen waard. Ik heb er baat bij.
Ik hoop een bijdrage te leveren aan deze site. Ik weet het, het is voor iedereen anders. Maar met elkaar te ondersteunen en zelf het initiatief te nemen, kom je verder dan af te zitten wachten. Ook ik heb het nog steeds zeer moeilijk en dat zal ook wel zo blijven.

Frans Faase, e-mailadres: f.j.faase@freeler.nl

Beste Frans. Natuurlijk heb je het nog steeds moeilijk. Maar je zegt dat het ook wel zo zal blijven. Misschien dat in de loop der tijd het verdriet toch een heel klein beetje wordt verzacht. Ik wens je veel sterkte toe. Bedankt voor je reactie. Ik wacht met belangstelling verdere bijdragen van je af. -Bert-

Beste Bert,
Het stuk van jou over keuzes maken en beslissingen nemen was voor mij erg bekend. In de drie jaar dat ik alleen ben heb ik al vaak beslissingen moeten nemen. Belangrijke en minder belangrijke. Een aantal beslissingen op een rijtje: negen maanden na het overlijden ging de auto kapot, niet meer te maken. Zonder wilde ik niet, dus er moest een andere komen. Dan sta je met zeer gemengde gevoelens bij de garagehouder (die hier gelukkig goed mee omging) en koop een tweedehands auto. Ik weet nog dat ik naar anderen toe reageerde met de opmerking: "stom hè, sta je te grienen om een stuk blik", totdat mijn schoonzus zei: ,,Ja,maar wel een stuk blik wat van jullie samen was".
En dat is een kernpunt wat steeds weer terugkomt bij vrijwel iedere beslissing die ik neem of keuze die ik maak. Zo heb ik vorig jaar besloten dat ik wil blijven kamperen tijdens vakanties, maar onze Alpenkreuzer was veel te zwaar en te groot voor mij alleen. Dus heb ik een kleine vouwwagen gekocht die ik zonder hulp kan verrijden en opzetten. Ook hierbij weer gemengde gevoelens. Aan één kant heel erg blij en trots op het feit dat ik dit toch maar weer doe, aan de andere kant het gevoel dat het anders had moeten zijn.
Ik heb tot begin dit jaar de hobby schaatsen nog steeds uitgeoefend, ook al viel het me zwaar om iedere zondag de plek op te zoeken waar we met zoveel plezier samen hebben geschaatst en waar Herman is overleden. Nu, na drie jaar heb ik de keuze gemaakt om te stoppen. Ik kan nu pas voor mezelf toegeven dat het schaatsen ook iets van ons samen was en dat ik er minder plezier aan beleef in mijn eentje (ook al heb je met z'n vijftienen les).
Wat ik wel bij mezelf merk en wil meegeven aan anderen is dat ik me na iedere beslissing die ik neem een stukje sterker voel. En ik ga op mijn gevoel af. Als ik er een goed gevoel over heb, dan is het ook goed. Maar het blijft vermoeiend; letterlijk en figuurlijk. De emoties die er bijkomen kosten energie,keer op keer. Ik denk dat dit zo blijft en dat heb ik geaccepteerd, net zoals ik heb geaccepteerd dat ik op bepaalde dagen wat minder prettig in mijn vel zit. Ik denk dat als je van jezelf moe mag zijn, huilen mag, kwaad mag zijn op de oneerlijkheid van jouw situatie, dit alleen in je voordeel werkt en helpt bij je rouwproces.

Vriendelijke groeten, Karin Passtoors, e-mailadres: kpasstoors@chello.nl

Hallo Karin. Bedankt voor jouw reactie op het artikel over ,,keuzes moeten maken". Ook jij hebt daar mee te maken gehad, een beetje vergelijkbaar met mij. En je hebt gelijk als je stelt dat je je na iedere beslissing een stukje sterker voelt. Maar gemakkelijk is het beslist niet. Moedig van je om toch te willen blijven kamperen! Ik hoop dat je ondanks alles een fijne vakantie zult kunnen hebben. Anders, maar ook daarna zul je je misschien wéér een stukje sterker voelen. -Bert-

Beste Bert en Monique,
Onlangs heb ik mij aangemeld om me bij te schrijven in de mailbox voor lotgenoten. Jullie hebben dat ook gedaan, mijn dank daarvoor.
Nu heb ik een website gemaakt voor en over mijn overleden vrouw Elly. Ik vind dat ze nog steeds aandacht moet krijgen omdat ze dat gewoon dik verdient. Ze was echt fantastisch, niet alleen voor mij en m'n kinderen, maar voor iedereen. Ze sprak ook altijd tegen iedereen over haar ziekte, haar strijd hiertegen, haar ups en downs. Ze was voor iedereen een open boek wat dat betrof. Het deed haar ook goed om er veel over te praten. Zelfs na de borstamputatie trok ze haar trui uit om het aan iedereen te laten zien. Dit was voor haar een soort van verwerking, om haar gemis te delen met anderen. Ze heeft zelfs nog een foto laten maken na de borstamputatie. Ook toen d'r haar uitviel van de chemotherapie liet ze spontaan haar blote kopje aan iedereen zien. Overigens vond ze het kaal zijn veel erger dan het gemis van d'r borst.
Juist omdat Elly er zo open over sprak heb ik deze website gemaakt. Op deze manier wordt haar "spreken erover" voortgezet. Ook voor mezelf is het een stuk rouwverwerking. Tijdens het maken van de website ben ik steeds bezig geweest met Elly. Wel steeds met een brok in de keel en dikke tranen over het toetsenbord, maar ja dat hoort er uiteraard bij. Ik vind gewoon dat Elly de aandacht door deze website verdient. Anderen mogen Elly niet zomaar vergeten nu ze er niet meer is.
Mijn vraag aan jullie is nu of er een link gelegd kan worden vanuit mijn gegevens op de mailbox naar deze website over Elly. Het adres is: http://people.zeelandnet.nl/leendertb/

Met vriendelijke groeten,
Leo Bolleman, e-mailadres: leendertb@zeelandnet.nl

Leo, uit jouw verhaal blijkt dat Elly een bijzondere vrouw was. Jouw link hebben wij uiteraard opgenomen. Het maken van deze website ter haar nagedachtenis zal jou ongetwijfeld geholpen hebben in je verwerking. Niettemin blijft het moeilijk. Veel sterkte! -Monique-

Beste Bert,
Vanavond heb ik urenlang op jullie site doorgebracht. Veel gehuild, maar ik geloof dat het heel goed voor mij was. Graag wil ik mijn gegevens in de mailbox vermeld hebben. Ik schrijf zeker mijn verhaal nog eens. In het kort: mijn man Ernst is vier maanden geleden overleden na elf maanden in coma te hebben gelegen ten gevolge van een minibusongeluk in Thailand.
Groetjes,

Dymph Bakx, e-mailadres: d.r.m.bakx@freeler.nl

Beste Dymph, natuurlijk heb ik jouw gegevens opgenomen. Ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat je nog eens wat meer zult willen vertellen. -Bert-

Hallo Bert,
Ook ik heb uw stukje in de Libelle gelezen. Niet dat ik zelf iemand ben verloren, maar iemand uit mijn omgeving wél. Hij is nu nog met een internetcursus bezig, maar zijn verhaal leek precies op de uwe; alsof ik over dezelfde persoon las. Afgelopen week heeft hij even bij mij op deze site gekeken. Ook híj was er erg enthousiast over en zal hem zeker bezoeken als hij op internet is aangesloten. Heel veel succes er verder mee.

Froukje, een alpha hulp

Bedankt voor de ,,reclame" voor de Draaikolk, Froukje. Je helpt daar anderen mee. -Bert-

Beste Bert,
Ik wou je hierbij toch even laten weten dat ikzelf heel veel gebruik maak van het archief. Vooral het alfabetische archief. Als ik bepaalde gevoelens ervaar dan zoek ik vanuit het archief naar teksten, gedichten die mij telkens weer troost bieden. Het verhaal van Monique heb ik helemaal uitgeprint om het eens rustig te kunnen lezen en nalezen. Mijn echtgenoot is ook door een verkeersongeval overleden. Ik herken zoveel in haar verhaal.
Tips? Ik vind het perfect zoals het nu is. Hierbij laat ik je ook weten dat ik mijn eerste mail van een lotgenoot ontvangen heb. Het gaf ontzettend veel steun. Ik denk dat ik ook maar eens de stap zet anderen als eerste aan te schrijven.
Groetjes,

Annabelle De Bruycker, e-mailadres : a.debruycker@pi.be

Bedankt voor je reactie, Annabelle. Fijn dat je contact hebt met een lotgenoot. -Bert-

Beste Bert en Monique,
Al een tijdje surf ik regelmatig door jullie prachtige website, heb ook al eens gereageerd in het gastenboek. Vandaag las ik de brieven van lotgenoten en was erg getroffen door jullie reactie op één van de brieven. Jullie maakten de vergelijking met een struisvogel en ik herkende me daar erg in.
Drie jaar geleden ben ik mijn man verloren na een langdurig ziekbed (Non-Hodgkin). Ik bleef achter met twee kinderen van 4 en 6 jaar. Mijn man was freelancer. Ik had de zekerheid van een vast inkomen door mijn baan. Twee maanden na zijn overlijden ben ik bezig geweest met alle zaken op orde te stellen, op te ruimen en dingen te regelen. Toen dat achter de rug was ben ik weer aan het werk gegaan. Ik hou van mijn werk en van de afleiding die het me gaf. Ondertussen vond ik dat alles zo normaal mogelijk door moest gaan, kinderfeestjes, op vakantie gaan etc. Ik had immers aan mijn man beloofd dat ik goed voor de kinderen en mezelf zou zorgen. Na het eerste afschuwelijke jaar had ik het gevoel dat ik langzaam uit het dal aan het klimmen was. De kinderen hebben vorig jaar een terugslag gehad, mijn zoon is onder behandeling geweest van een orthopedagoge, mijn dochter wilde ineens alsmaar bij me blijven. Heel logisch allemaal, maar ik vond het heel moeilijk om ook aan deze problemen het hoofd te bieden. Gelukkig ging het met de kinderen al snel veel beter. Zij zitten goed in hun vel, we praten nog vaak over mijn man, ik heb ook nooit mijn verdriet voor hen verborgen gehouden. Kortom, ik dacht dat we het ergste hadden gehad.

Maar rond de derde sterfdag van mijn man ging het ineens veel slechter met me. Misselijk, vreselijk gespannen, niet kunnen slapen. Tegen de Arbo-arts zei ik dat ik vooral niet minder wilde gaan werken, thuis zitten schrok me af. Totdat het ineens echt niet meer ging. Ik heb me ziek gemeld en voor het eerst in mijn leven ben ik zo maar de hele week thuis. Het vreemde is dat ik er nu ook niet meer bang voor ben, ik maak me zelfs niet druk over hoe het op mijn werk gaat. Pas nu besef ik, dat ik al die jaren veel te veel heb "gemoeten". Vooral van mezelf natuurlijk, ik zou ze wel eens laten zien dat ik het allemaal red in mijn eentje! Helaas, ook al denk je jezelf nog zo goed onder controle te hebben, je lichaam geeft anders aan. Dat is een duidelijk signaal dat de boog te lang gespannen heeft gestaan. Het is even op. Ik schrok me rot dat me dat na drie jaar nog kon overkomen, maar achteraf valt wel alles op zijn plaats. Ik denk dat ik mijn emoties toch te weinig ruimte heb gegeven, die moeten er vroeg of laat toch uit. Ik ben daar aan de ene kant bang voor, aan de andere kant weet ik dat het nodig is. Ik ben het dan ook hartgrondig eens met jullie opmerking dat je vooral de tijd moet nemen om te rouwen. Achteraf zie ik wel dat ik me ook als een struisvogel heb gedragen, door mijn kop in het zand (mijn werk) te steken. Ondertussen put ik veel troost uit de verhalen van lotgenoten op deze site, misschien dat mijn verhaal voor sommigen ook
herkenbaar is.

Jacqueline Jacobs, e-mailadres : jjacobs-muller@hetnet.nl

Jacqueline, het is voor mij een geruststelling te weten dat ik niet de enige 'struisvogel' ben. Er zijn vele manieren om weg te vluchten voor de pijn. Het trieste is: zolang je nog op de vlucht bent heb je dit niet altijd in de gaten. Pas wanneer het niet meer gaat en je bereid bent door dat diepe dal te gaan, om vervolgens te ervaren dat het behalve verschrikkelijke pijn óók opluchting geeft, kun je dit achteraf wél inzien. Ik had het voordeel dat ik vrij snel boeken over rouwververwerking ben gaan lezen waardoor ik mijzelf in ieder geval voor déze valkuil kon behoeden. Jouw verhaal zal mogelijk hetzelfde doen voor anderen. Bedankt daarvoor. -Monique-

Hallo Bert en Monique,
Knap dat er al weer een nieuw tijdschrift is ontstaan. Als ik al de berichten en verhalen lees, en mijn eigen behoefte om te schrijven daaraan toevoeg, dan moet het bijhouden en verzorgen van De Draaikolk een enorme klus zijn. Dank jullie wel.

Gerdi Christenhusz, e-mailadres: christenhusz-GJM@zonnet.nl

Op momenten dat wij zelf in een dip zitten terwijl de deadline van de Draaikolk nadert, kan het inderdaad een extra emotionele belasting voor ons zijn. Maar als we dan denken aan onze lotgenoten, die - vaak onder nóg slechtere omstandigheden - in hetzelfde schuitje zitten, kunnen wij niet anders dan onze tanden dan maar even op elkaar te zetten. En dankzij jouw bijdragen en die van anderen lukt het ons dan tóch weer. Bedankt! -Monique-

Hallo Bert,
Ik wilde even reageren op jouw bijdrage "Samen kiezen en beslissen". Het heeft zo moeten zijn dat ik jouw verhaal deze week las op de dag vóórdat ik onze caravan ging verkopen. Met heel veel pijn in mijn hart heb ik deze zware beslissing alleen moeten nemen. Ik kan er niet mee rijden en ik wil niet alleen of met wie dan ook in "onze" caravan kamperen. Dus heb ik nu negen maanden nadat Chris is overleden ervoor gekozen tóch maar te verkopen. Er zijn hier al veel tranen om gelaten en het zullen niet de laatste zijn. Wéér een afscheid zoals zovele. Waarom? Waarom? Waarom? Zoveel vakantieherinneringen schieten door je hoofd. Zoveel doe-het-zelf extra's zijn door Chris in de loop der jaren met liefde en plezier in en om de caravan aangebracht. Zoveel mooie vakanties op vele campings in Frankrijk en Nederland hebben we doorgebracht met onze twee kinderen. We zouden vorig jaar voor het eerst sinds jaren weer met z'n tweetjes gaan en daar hadden we ons heel erg op verheugd, maar het heeft niet meer zo mogen zijn. "Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt."
Binnenkort komt de dag dat ik onze spullen uit de caravan ga halen en dan is het echt definitief. De nieuwe eigenaren hebben al aangeboden dit voor mij te doen, maar dit is iets wat ik zelf moet doen om het met een enigszins goed gevoel af te sluiten. Van tevoren weet ik dat dit weer moeilijk zal worden maar ik moet ook hier weer dwars doorheen.
Ik wens jou samen met Monique alvast heel veel vakantieplezier toe op jullie trektocht door Europa in jullie nieuwe caravan.Groeten,

Corrie Kooloos, e-mailadres: corrie@kooloos2.tmfweb.nl

Hallo Corrie. Zou het toeval zijn? Karin schreef ook al over haar ervaringen met haar kampeerwagen. Het valt gewoon niet mee om te erkennen dat je er een punt achter moet zetten en op een andere manier opnieuw moet beginnen. Bedankt voor je goede wensen. -Bert-

Hallo Bert,
Ik heb een half jaar geleden mijn man verloren aan kanker. Ik hoop door mijn gegevens op te laten nemen in de mailbox steun te vinden door er met lotgenoten over te schrijven.
Ik heet Gerda Schollaart en ben geboren op 9 juni 1954. Vorig jaar juli werd bij mijn man longkanker met uitzaaiingen in het hoofd geconstateerd. Genezing was niet meer mogelijk en daarna hebben wij gekozen voor kwaliteit boven kwantiteit. Gelukkig heb ik aan zijn wens om niet in het ziekenhuis terecht te komen kunnen voldoen. Ook de laatste weken heb ik hem thuis kunnen verzorgen. Op 7 september 2000 is hij overleden.

Gerda Schollaart, e-mailadres: scholhans@hetnet.nl

Beste Gerda. Ik heb jouw gegevens opgenomen en hoop dat je mail ontvangt van lotgenoten. Maar je weet het: zelf schrijven kan ook hoor! Ik wens je heel veel steun toe. -Bert-

Dag Bert,
Het is al weer enige tijd geleden dat ik je geschreven heb. Gewoon geen tijd gehad om op deze site te kijken. Waar ik dan zo druk mee ben? Ik zit ook op een list van seniorenweb: nl. de "vriendinnenlist". Daar komen dagelijks mailtjes op en eer ik die gelezen en beantwoord heb is m'n energie op. Maar vandaag kwam ik weer op deze site terecht.
Begin van dit jaar heb ik m'n verhaal naar je gezonden. Reacties zijn er nooit gekomen (wel van jou). Ik denk dat het komt door m'n leeftijd, die is nl. 78 jaar. Niet zo heel veel vrouwen (en mannen) hebben als tijdsvulling en belangstelling voor anderen deze hobby. Mij bevalt het uitstekend. De vorige keer heb ik geschreven dat ik ook bij een cursus rouwverwerking was. Deze is nu bijna afgerond. A.s. woensdag nog een keer en dan moeten we onszelf zien te redden. We zijn daar met zes vrouwen (+ twee gesprekleidsters) en hebben een heel goed contact. Je kunt het geloven of niet,maar soms zitten we om goed 9 uur v.m. al te schateren van de lach.Maar ook het verdriet wordt met elkaar gedeeld. Deze week waren er twee vrouwen weer in een gat terechtgekomen en dan probeer je hen te helpen.
Het is nu bijna drie jaar geleden dat mijn man is overleden. En tot mijn verwondering begin ik steeds meer mezelf te worden. Het "meisje" van voor m'n huwelijk. Dit is niet omdat ik m'n liefste vergeet, maar je moet nu je eigen leven alleen verder leven. Je eigen smaak volgen (met als gevolg dat ik nog nooit zoveel miskopen gedaan heb wat m'n kleding betreft, want we gingen altijd samen kleding kopen. Nu blijkt wat een goede smaak m'n man had!). Maar ik hield altijd veel van uitgaan. Dat wil zeggen, een dag met de trein, vakanties enz. Gelukkig heb ik een goede gezondheid en kan nog heel veel dingen doen. Ik ben er ook dagelijks dankbaar voor en kan iedere avond God danken voor de dag die ik weer gehad heb. Alleen thuis zijn is nog steeds geen feest voor me, maar dat gaat ook steeds beter.
Bert, ik hoop dat ik met deze positieve berichten anderen kan bemoedigen; dat het verdriet écht milder wordt. Je mag deze brief best plaatsen.

Hartelijke groeten voor alle lotgenoten, Bep. E-mailadres: b.hulstein@chello.nl
PS. Bij de rouwgroep heb ik een lotgenote gevonden waarmee ik op vakantie
hoop te gaan in mei: 19 dagen naar Zwitserland.

Jammer, dat je zo weinig reacties hebt ontvangen. Je zou eens kunnen proberen om zelf het initiatief te nemen om iemand te mailen. Niet iedereen durft dit blijkt wel. Ik waardeer het erg dat je ondanks dat tóch je verhaal in De Draaikolk plaats. Menigeen zal zich geïnspireerd kunnen voelen door de wijze waarop jij opnieuw invulling tracht te geven aan jouw leven zonder je man, zonder hem te vergeten. En jouw ervaring dat het verdriet op den duur milder wordt, zal een bemoedigende troost voor velen zijn. Blijf ons vooral op de hoogte houden hoe het met je gaat! -Bert-

Hallo Bert,
Ik heb mij al een aantal malen opgegeven voor de mailbox lotgenoten maar sta nog steeds niet in de lijst, waarschijnlijk doe ik iets fout want ik ben nog niet zo bedreven met internet dus probeer ik het zo maar eens. Ik wil je trouwens mijn complimenten maken over deze site, ik heb er heel veel aan en het geeft mij een stukje troost en herkenning.

Rika Stuut, e-mailadres: rikastuut@yahoo.co.uk

Beste Rika, ik hoop dat het nu voor elkaar is, want ik heb jouw gegevens echt geplaatst. Er was trouwens bij mij iets fout gegaan… -Bert-

Hallo Bert,
Het was gisteren een half jaar geleden dat ik mijn partner verloor. Ik dacht dat ik het "goed deed", zoals ze zeggen, maar het wordt voor mij steeds zwaarder. Daarom dacht ik, dat ik misschien wat meer moest praten met lotgenoten. Ik hoop dat het hiermee lukt. Ik trek het niet op het moment. Ik zou graag in de Mailbox worden opgenomen. Ik hoop dat je me kan helpen, waarmee dan ook.

Liefs Carla, e-mail adres: carlalubbersen@hotmail.com

Hallo Carla. Intussen sta je alweer een tijdje met je gegevens in de Mailbox en ik hoop echt dat er lotgenoten zijn die contact met je hebben gezocht of anders moet je zelf alle moed verzamelen door zelf te schrijven. Verder hoop ik dat het nu weer wat beter gaat. We hebben allemaal zo van die momenten dat we het niet meer zien zitten, maar gelukkig gaat dat voorbij en komen er weer hoopvollere gedachten. Die wens ik jou ook heel veel toe! -Bert-

Beste Bert,
Op 26 januari ben ik voor de eerste keer naar een rouwverwerkingsbijeenkomst geweest bij mij in de buurt, in Capelle aan den IJssel. Daar kreeg ik van een van de aanwezigen het adres van de Draaikolk. Ik ben een vrouw van 64 en heb op 5 oktober totaal onverwacht mijn man verloren aan een acute hartstilstand. Destijds stortte mijn wereld in een klap in elkaar, iets dat ik je zeker niet hoef uit te leggen. Ik was dus al een tijdje op zoek naar een mogelijkheid om contact te zoeken met lotgenoten, niet met een duidelijk omschreven wens of verlangen, maar toch wel met het idee, dat ik daar herkenning zou vinden en dat ik daar op de een of andere manier iets mee zou kunnen.

De eerste rouwverwerkingsbijeenkomst heb ik als heel plezierig ervaren, eigenlijk wel een beetje zoals ik het me had voorgesteld. Maar daarna ben ik ook op zoek gegaan naar de Draaikolk en alhoewel ik nu pas reageer moet ik zeggen, dat het voor mij haast een openbaring was. Wat een geweldige site heb je er van gemaakt! Zeker de eerste keren heb ik, in tranen, de redactionele artikelen, de reacties, de gedichten en andere bijdragen zitten lezen en herlezen. Ik heb er nooit ook maar enige notie van gehad dat zoiets bestond. Ik ben zelf trouwens ook nog niet zo bedreven op de PC en het Internet. Op deze site heb ik eigenlijk alles gevonden waaraan ik behoefte had, de herkenning, het medeleven, meevoelen, het geconfronteerd worden met alle aspecten van verlies en rouwverwerking. Ik ga bijna elke dag wel even kijken en probeer dan wel iets van mijn gading te vinden. Er staat zo ontzettend veel op, dat ik af en toe de weg wel eens een beetje kwijtraak en sommige pagina's al voor de zoveelste keer lees en bij andere ontdek, dat ik die nog niet eerder gezien heb. Inmiddels merk ik zelf al wel, dat ik wat minder geëmotioneerd ben en dus ook minder behoefte heb om mijn verhaal, dat in eerste instantie mijn hele leven beheerste, in te zenden voor de Draaikolk. Maar ik heb al wel naar mensen persoonlijk gereageerd, waardoor ik al wel heel prettig contact heb.

Vaak heb ik ook, juist als ik heel verdrietig ben, extra de behoefte om je site te bezoeken en dan komen er al lezend zo veel tranen los, dat ik daarna weer met een wat opgeruimder gemoed verder kan. Je merkt ook, hoe betrekkelijk je eigen leed is, dat de verhalen van anderen soms zo schrijnend zijn, dat je bijna blij bent, met wat jou zelf is overkomen. Dat het altijd nog erger kan. En ik merk ook, dat ik heel duidelijk op zoek ben naar herkenning, met name mensen van enigszins mijn eigen leeftijd, die hun partner ook zo totaal onverwacht hebben moeten verliezen; daar heb ik meer voeling mee. Maar aan de andere kant heeft het me ook wel heel erg getroffen, dat er zo veel JONGE mensen zijn, die, terwijl ze nog een heel leven voor zich hebben, hun toekomst in een klap weggevaagd zien. Hopelijk niet voor altijd, maar op dit moment is dat voor hen niet aan de orde, voelen ze alleen maar de pijn, de boosheid, het gevoel van onrecht, het niet begrijpen. En ik denk en hoop wel, dat ook zij zo veel troost en kracht kunnen putten uit de ervaringen van andere jonge mensen, die hun verdriet en ellende bij de Draaikolk kwijt kunnen. Want voor mij is een ding zeker: het van je af kunnen schrijven doet ontzettend veel goed. Je kunt al je gevoelens kwijt op het moment, dat jij daar zelf behoefte aan hebt en dat helpt. Omdat het anoniem is, voel je je minder geremd en ik denk, dat ik lang niet de enige ben, die dat zo ervaart. En daartegenover staat degene, die het verhaal leest en daaruit weer troost put, omdat hij of zij dezelfde gevoelens herkent. Het werkt m.i. naar twee kanten. Ik denk, dat ik nog een hele tijd regelmatig de Draaikolk zal bezoeken. Ik voor mezelf ben er in ieder geval zeker van, dat het voor mij duidelijk helpt bij het verwerkingsproces.

Even heel iets anders is, dat ik pas ergens een verzoek las om een soort rubriek te gaan maken om lotgenoten met dezelfde gemeenschappelijke interesses bij elkaar te brengen. Jij schreef toen, dat dit misschien wel een goed idee was, mits er voldoende reacties op zouden komen. Ik weet niet meer, in welke aflevering of in welke rubriek ik dat gelezen heb en soms vind ik het ook wel moeilijk om uit te vinden of dit een nieuw iets is, of dat het al dateert van b.v. twee jaar geleden. Dit was een vraag van een Betsy Kampschreur! In elk geval lijkt het mij wel een goed initiatief. Ik zelf houd b.v. veel van fietsen, wandelen, kamperen, ergens lekker eten, een toneelvoorstelling bezoeken en dat zijn allemaal dingen, die vaak in je eentje niet zo leuk zijn. Misschien is het inderdaad wel mogelijk om op deze manier mensen met dezelfde interessen in dezelfde omgeving met elkaar in contact te brengen.

Dit was het voorlopig even. Ik las, dat je een eventuele bijdrage graag in een RTF bestand toegestuurd wilde hebben, maar ik heb geen flauw idee, hoe dat werkt. Daar zal ik dan eerst wel de hulp van een of meer kinderen bij nodig hebben. In elk geval wil ik je bij dezen nog even laten weten, dat ik heel erg blij en gelukkig ben met je site en ik hoop, dat je er nog mee kunt doorgaan, want ik zou me kunnen voorstellen, dat het je op een gegeven moment boven het hoofd gaat groeien. Of ben je zo'n computerfreak? Heel hartelijke groeten en bedankt.

Helene van Grondelle - Kors, e-mailadres: p.van.grondelle@freeler.nl

Dag Helene. Om met je laatste vraag te beginnen: Ja, ik ben een computerfreak. Maar dat wil niet zeggen dat het daarom simpel werk is. Het begint inderdaad steeds meer tijd te kosten om elke maand een nieuwe editie klaar te hebben. Want ook al wil je wel, je moet natuurlijk ook voldoende inspiratie hebben. En met een dip zo nu en dan weet je dat maar nooit… Maar we gaan gewoon verder. En de rubriek over gelijkgezinde zielen met dezelfde interesses gaat in deze editie van start. Als proef. Ik hoop dat er voldoende respons op komt om er mee door te gaan. En wat het RTF-formaat betreft: dat is een tekstformaat waaronder je een tekst, gemaakt in bijv. Word, kunt opslaan. Wanneer je een tekst wilt opslaan, kies je in het menu inplaats van ,,Opslaan" ,,Opslaan als" en vervolgens inplaats van ,,Word-document" kies je ,,RTF" . Maar je kunt de tekst natuurlijk ook rechtstreeks als mail versturen zonder gebruik te maken van een attachment.
Overigens zal Monique nog even verder ingaan op jouw brief. Als plaatsgenoot, heb ik begrepen… -Bert-

Hallo Helene, Eigenlijk had jouw brief de mijne kunnen zijn. Ik deel jouw ervaringen met het ontdekken van De Draaikolk en het van je af kunnen schrijven van je verdriet. Om je verhaal via De Draaikolk te kunnen delen met anderen, daarvoor hoef je echt geen professionele schrijver te zijn. Ik ben dat ook niet. Het gaat om de inhoud, ons gemeenschappelijk verdriet, en niet om de schrijfwijze. En ook ik heb, net als jij, mijn man plotseling verloren; in mijn geval door een motorongeluk in onze (en jouw) woonplaats. Ik zou zeggen: geef je op voor de nieuwe rubriek en wie weet tref je iemand met gemeenschappelijke interesses met wie je een keer iets samen kunt ondernemen, bijvoorbeeld door een bezoek te brengen aan ons mooie Isala Theater. Bert en ik kunnen je dit van harte aanbevelen want het afgelopen jaar zijn wij daar "vaste klant" geworden. -Monique-

Hallo,
Ik zal mij eerst voorstellen. Ik ben Ankie van Noordennen, 44 jaar en sinds 18 januari 1999 weduwe. Dat bewuste weekend heb ik eigenlijk met niemand gedeeld; ons laatste weekend samen. Wij zouden alle twee vrij zijn voor een trouwdag van goede vrienden. Ik had mij er erg op verheugd, het was alweer een hele tijd geleden dat we wat samen hadden gedaan. Mijn ventje werkte in de beveiliging en had daardoor veel onregelmatige diensten. Ik werkte toen in een slagerij met de nodige avonden en zaterdagen. Ik had inderdaad vrij dat weekend, maar mijn ventje lukte het niet. Die zaterdag zijn we wel naar het feestje geweest van de vrienden. We zijn er eigenlijk niet lang gebleven. Achteraf is mijn ventje toen al niet lekker geweest maar heet niks gezegd en ik dacht dat het met zijn werk te maken had. Zondag moest hij ook weer werken en tussen het werk door kwam hij thuis en is nog even naar bed gegaan want hij had niet zo goed geslapen, dat gebeurde wel meer.Om een uur of twee is hij weer gaan werken en om acht uur zat zijn dienst erop. Nooit zal ik vergeten hoe hij thuis kwam: hij zakte gelijk in elkaar en vroeg mij om een dokter te bellen hetgeen ik heb gedaan. Wat duurde dat lang voordat die kwam! Nadat hij Jan onderzocht had zei hij dat het hyperventilatie was, inmiddels was de pijn van de borst weggezakt.
Die nacht hebben we niet veel geslapen. Maandag ben ik gaan werken, ondanks dat ik zag dat het niet goed ging met mijn ventje. Hij had wel beloofd langs de huisarts te gaan en zijn werk af te bellen. Op mijn werk ben ik heel ongerust geweest. Mijn collega merkte dat ook en vroeg ernaar en ik vertelde dat Jan niet lekker was. "Bel hem dan even" zei ze, maar dat durfde ik niet. Ik was bang dat hij niet op zou nemen.
Ik was om 1 uur klaar met werken en ben gelijk naar huis gegaan. Ik kom de werf op met mijn brommer en zie dat Sasja, onze Mechelse herder van 12 jaar, heerlijk op de bank ligt te slapen met vier poten in de lucht. Zie je wel, zeg ik tegen mezelf, ik maak me ongerust voor niks, en ik loop richting achterdeur en ik zie Jan ook zitten. Ik zag gelijk dat hij dood was. Ik heb gegild en geschreeuwd dat het niet waar was. Ik heb gelijk 112 gebeld terwijl ik wist dat hij dood was. De ziekenauto kwam en het werd bevestigd dat mijn man was overleden. Heel mijn wereld stortte in. Alles was zo anders, niet te beschrijven. Drie maanden daarna moest ik alleen de beslissing nemen om Sascha in te laten slapen (inmiddels was ze 13 geworden).

Ik ben nu weer een beetje aan het opkrabbelen, met behulp van medicijnen en ruim een jaar psychiatrie in Dijkzicht, waar ik nog onder behandeling ben. Afgelopen donderdag werd mij daar weer de vraag gesteld wat ik wilde. Ik mag het niet zeggen eigenlijk, maar het liefste wil ik naar mijn ventje, waar die ook is.
Van mijn familie heb ik het eerste jaar veel steun gehad, na mijn opname in Dijkzicht helaas niet meer van allemaal. Ook heb ik na veel overwegingen tóch weer een viervoeter uit het asiel gehaald. Jimmy heet ze en ik kan weer een beetje genieten van haar en de lange wandelingen doen me "goed". Ik ben al verschillende keren op jullie website geweest en vind hier veel steun en herkenning.
Voor iedereen heel veel sterkte!

Ankie, e-mailadres: vannoordennen47@zonnet.nl

Het zal niet gemakkelijk voor je zijn geweest om nu voor het eerst jouw verhaal over dat verschrikkelijke weekend met ons te delen. Je schrijft dat je dat nog niet eerder hebt kunnen doen en dat begrijp ik heel goed. Dat is ook de reden dat ik mijn gevoelens, net als jij nu doet, op papier ben gaan zetten. Ik kon (en kan) er niet écht goed over praten. Schrijven gaat mij beter af en ik hoop dat jij dat nu ook ervaren zult. Ook jouw verlangen om bij jouw man te willen zijn, is heel herkenbaar. Ook die gevoelens zijn begrijpelijk nu je door een diep dal gaat, maar uit dit dal zul je weer uitkomen. Praat erover met je psychiater en je zult zien dat het oplucht om dit uit te spreken. Overigens, fijn dat je een nieuwe hond hebt. Jimmy zal je ongetwijfeld veel liefde geven en wat nog mooier is: ook jij kunt nu een beetje van jouw liefde kwijt, ook al is het natuurlijk geen vervanging voor jouw man. Sterkte! -Monique-

Hallo,
Ik ben Angelique van Cadsand-IJzerman. Mijn partner Eric is op 18 februari 2001 overleden aan een acute hartstilstand, hij was 41 jaar. We hebben 2 dochtertjes. Het is nog maar 5 weken geleden en ik heb het gevoel, dat ik al maanden in de ellende zit. Er is zoveel gebeurd, het was zo onverwacht. Eric stapt ' s morgens de deur uit en komt niet meer terug. Hij was nooit ziek en erg sportief. Hij was ook wezen sporten en op de terugweg naar huis is hij onwel geworden. Waarschijnlijk was hij al dood voor hij op de grond viel. Mensen die hem zagen vallen, hebben direct hun auto gestopt en waren snel bij hem. Eric had toen al geen pols meer.
Het is rond 12 uur 's middags gebeurd. Hij zou rond 13 uur thuis zijn. Om 13.15 uur was hij er nog niet. Ik belde zijn mobiele nummer, maar kreeg de voicemail. Op de fiets had hij altijd zijn telefoon aan. Vanaf dat tijdstip ben ik erg ongerust geworden. Heb wel dertig keer zijn mobiele nummer gebeld, zonder resultaat.
Uiteindelijk om 15 uur kwam de politie het slechte nieuws melden. Ik verwachtte, dat ze zouden zeggen, dat Eric een ongeluk had gehad. Dan hoor je, het was een hartstilstand. Ik kon het niet geloven. Nu nog steeds is het voor mij onbegrijpelijk. Eric had tegen mijn oudste dochter gezegd, dat hij 's middags met haar zou kleuren, maar hij kwam niet meer thuis. Zij vraagt steeds hoe het kan, maar ik begrijp het zelf nog niet eens.
Alles gaat in een roes voorbij, er komt zoveel op me af. Voor onze meiden moet ik verder, maar het valt me zo zwaar. Wij deden zoveel samen, ook met onze meiden en nu sta ik alleen. Niemand in mijn omgeving weet wat ik voel, ze proberen zich in te leven, maar ze kunnen het zich niet voorstellen hoe het is om zo verder te moeten.
Alleen het feit, dat er zoveel lotgenoten zijn, geeft me al troost. Ook het opschrijven op papier lucht op, al valt het me niet mee. Toch je verhaal kwijt kunnen, doet goed.
Ik zou heel graag met mijn gegevens in de mailbox en in Ik denk aan jou willen. Alle steun en troost die ik kan vinden, wil ik graag ontvangen. Bedankt voor je aandacht en groeten van

Angelique , e-mailadres: cadsand@hetnet.nl

Ik kreeg de koude rillingen van jouw verhaal, van herkenning. Ook mijn man heette Eric en ook ik verloor hem plotseling. Het is nog zo kort geleden voor jou en daardoor - heel begrijpelijk - nog totaal niet te bevatten. Voor mij is het bijna twee jaar geleden en nog vraag ik mij weleens af, of ik het nu werkelijk wel helemaal bevat.
Waarschijnlijk lijkt het nu net alsof je naar een film kijkt en dat die film over iemand anders gaat. Heel af en toe schrik je dan en realiseer je je dat het over jou gaat! Je verstand vertelt je dat je man overleden is, maar je hart weet dat nog niet. Omdat het allemaal zo plotseling is gebeurd. Ik ben blij voor je dat je zo snel De Draaikolk hebt weten te vinden. Ons is hetzelfde overkomen en wij weten wat je voelt. Je staat dus écht niet alleen, hoor !. Bedankt voor het sturen van jouw verhaal en laat nog eens wat van je horen. Heel veel kracht toegewenst ! -Monique-

Beste Bert,
Zoals zo veel mensen op je website heb ik ook jouw Kerstbrief gelezen in de Libelle. Al een hele tijd loop ik met de gedachte mijn verhaal op papier te zetten, maar dat is toch nog wel erg moeilijk. Aanstaande juni is het zes jaar geleden dat mijn man is overleden in Johannesburg, Zuid-Afrika. In 1968 leerde ik mijn man kennen toen hij hier studeerde aan de TH in Delft. Mijn man was Engels, en dus verhuisde ik in eerste instantie naar Engeland, maar al gauw werd mijn man via zijn zaak uitgestuurd naar de Soedan in Noordelijk Afrika.
Wij hebben al met al zo'n 25 jaar in verschillende landen in Afrika gewoond en het was ook onze bedoeling daar te blijven. We hebben drie kinderen gekregen. Twee jongens en een meisje. Daar het niet mogelijk was goede middelbare scholen te vinden voor de twee oudsten, moesten zij helaas naar een internaat in Engeland. De jongste zoon is bij ons gebleven en onze laatste woonplaats was Gaborone in Botswana. Mijn man werd daar ziek, en overleed twee weken later in Zuid-Afrika aan kanker. Hij was net die week 52 jaar geworden en onze wereld stortte in. Ik was bij hem toen hij overleed maar er was geen tijd meer om de 2 oudste kinderen over te laten komen uit Engeland. M'n jongste zoon was bij vrienden achter gebleven daar wij dachten dat mijn man toch weer snel terug zou zijn in Botswana aangezien hij volgens de doktoren daar niet zo ernstig ziek was. Helaas verliep alles heel anders en dus was ik alleen in Johannesburg toen hij overleed.

Wat mij daarna te wachten stond was niet te beschrijven. Ik wilde dat mijn man in Engeland begraven zou worden maar om hem daar te krijgen duurde bijna drie weken. Wel ben ik met mijn jongste zoon (9) eerst naar Holland gevlogen en toen door naar Engeland om daar alles te regelen. Er moest zo ontzettend veel gebeuren en het was niet zo eenvoudig om invoerrechten voor mijn man te krijgen. Als ik dit nu schrijf klink dat allemaal zo koud en dat was het ook. De bureaucratie die er bij aan te pas kwam was niet te beschrijven.
Mijn man is uiteindelijk in York begraven waar wij woonden als we in Engeland waren. Het was een prachtige dienst met heel veel familie en vrienden. Al mijn broers en zussen waren overgekomen uit Nederland met hun families en dat was voor ons een reuze steun. Drie dagen na de begrafenis moest ik weer terug naar Botswana om de verhuizing terug naar Engeland te regelen daar ik geen verblijfsvergunning meer had en ook de protectie van de VN (mijn man werkte daar) niet meer had en dus moesten we terug. Het was heel moeilijk om maar weer al je bezittingen in te pakken, wetende dat je nooit meer in Afrika zult wonen.

Naast het verdriet over het verlies van m'n man had ik ook vreselijke heimwee naar het Afrikaanse leven. We hebben in acht verschillende landen gewoond en dus was het moeilijk in Engeland weer opnieuw te beginnen. Helaas lukte dit niet en ben ik een jaar later met m'n jongste zoon naar Nederland verhuisd. Het was een moeilijke beslissing maar het moest. Ik had geen contact met andere mensen en voelde me zo vreselijk alleen. Zoals ik al zei, was het een moeilijke beslissing, maar wel de beste.
Mijn zoon ging naar de Internationale School in Hilversum en ik werd door mijn familie en de school opgevangen.
En toen kwam het echte verdriet pas, en nog steeds die vreselijke heimwee. Toch gaat het nu stukken beter. Drie weken geleden zijn m'n jongste zoon en ik terug gegaan naar Zuid Afrika. Dat was goed. Mijn man is daar, dat voel ik, ook al ligt hij dan in York. Ik voelde me dichter bij hem toen we daar waren en het heeft me enorm goed gedaan. Veel vrienden heb ik hier nog niet maar dat komt wel denk ik.
De vrienden die ik heb steunen me enorm, maar ik mis m'n man steeds meer. Hij was altijd vrolijk en we hadden zoveel plezier.Ons leven was nooit saai. Verhuizen van het ene land naar het andere is voor ons altijd heel spannend geweest, en dus blijf ik rusteloos.
Bert, ik heb het op papier gezet, en ik hoop dat ik een reactie van je krijg.
Ik zal zeker je website blijven bezoeken want ik denk dat ik daar veel aan zal hebben.

Lien Chapman-Jaquet, e-mailadres: kisiwani-pembadiv@hi.nl

Beste Lien, bedankt voor je uitgebreide verhaal. Dat is allemaal niet niks wat je hebt moeten doormaken. Zoveel bureaucratische ,,misverstanden" zouden eigenlijk niet mogen plaatsvinden, maar helaas. Ik ken meer lotgenoten die me over dergelijke, in feite gruwelijke, bureaucratie hebben geschreven. Verdriet én heimwee, ook dat gaat dus dubbel op. Ik wens je heel veel sterkte toe bij het verwerken van je verlies. Ik ben blij dat je iets aan De Draaikolk hebt gehad. -Bert-

Reacties uit de editie van zomer 2001

Beste Bert,
Bij toeval trof ik deze site aan. Wat een geweldig idee om zo ervaringen van mensen die hun partner hebben verloren bij elkaar onder te brengen. Mijn naam is Esther, ik ben 33 jaar. Op 22 november 1995 kreeg mijn man longkanker, precies toen wij een jaar getrouwd waren (22 november 1994), wij hadden toen net een baby van een 1/2 jaar oud. Zijn long is toen weggenomen, er waren geen uitzaaiingen en het ging eigenlijk best redelijk goed daarna. Hij was thuis en gedeeltelijk afgekeurd en verzorgde onze zoon, ik werkte toen 5 dagen per week. In maart 1997 werd onze tweede zoon geboren. Eind 1997 kreeg mijn man steeds meer hoofdpijn, na onderzoek bleek hij een hersentumor te hebben. De arts in het ziekenhuis vertelde toen dat deze tumor los stond en niets met de longkanker te maken had. Wij hoorden toen dat hij nog maar een paar weken te leven had. Hij is thuis door mij en de wijkverpleegkundige verzorgd. Op 18 januari 1999 is mijn man overleden op 39 jarige leeftijd. Mijn kinderen waren toen bijna 2 en bijna 4 jaar oud. Ik ben nu ruim twee jaar verder, heb gesprekken gehad met een psycholoog die mij heeft bijgestaan bij het verwerken van de dood van mijn man en advies heeft gegeven m.b.t. de kinderen. Ik heb heel veel steun van mijn ouders gehad en nog steeds, wat ben ik trots op deze mensen. Zij hebben de kinderen en mij heel goed opgevangen. Als ik hen niet had gehad dan had ik nu in de bijstand gezeten en was het heel anders met mij afgelopen, denk ik wel eens. Ook mijn baas, bij wie ik nu nog steeds werk, heeft ervoor gezorgd dat ik tijdens het ziekbed van mijn man thuis kon blijven zonder schuldgevoelens, want ik was toch de kostverdiener van ons gezinnetje.
Overigens leer je je vrienden in dit soort situaties pas echt goed kennen, ik weet nu pas echt wie mijn ware vrienden zijn. Helaas heb ik een stuk minder steun van mijn schoonfamilie ontvangen. In die zin, in de twee jaar dat mijn man is overleden ben ik altijd diegene geweest die achter hen aanliep, spontaan bij hen op bezoek ging en naar verjaardagen en feestjes bij hen ging. In de twee jaar tijd dat mijn man is overleden is er nog nooit iemand van mijn schoonfamilie (een schoonmoeder, 3 broers en 4 zussen van mijn overleden man met een heleboel neefjes en nichtjes) spontaan langsgekomen om bijvoorbeeld mijn twee zoontjes eens mee te nemen of om samen iets gezelligs te gaan doen. Ook is er nog nooit spontaan getelefoneerd met mij. Alles moet van mij afkomen, terwijl zij toch twee neefjes hebben. Zij komen alleen op een verjaardag als ze uitgenodigd zijn door mij. Ik voel me dan ook behoorlijk in de steek gelaten door hen. Zij hebben het zo moeilijk zeggen ze, maar mijn partner en de vader van mijn kinderen is weggevallen.
Gelukkig gebeuren er ook nog positieve dingen in je leven. Sinds een tijd heb ik nu een hele lieve man leren kennen die ook goed is voor mijn kinderen, waardoor ik in een andere fase van mijn leven ben gekomen. Daarbij werk ik ook nog vier dagen in de week. Ik heb hierdoor niet meer zo veel tijd om de verjaardagen van mijn schoonfamilie bij te houden en heb er ook geen zin meer in omdat altijd alles maar van mijn kant af moet komen. Het lijkt nu wel of iedereen van mijn schoonfamilie hem gaat knijpen, omdat zij zogenaamd hun twee neefjes niet meer zien. Zij reageren argwanend. Het lijkt wel of zij mij geen nieuwe partner gunnen. Mijn nieuwe vriend heeft ook een grote familie, ik krijg er als het ware een nieuwe familie bij. Ik heb ook uitgelegd dat ik niet meer alle verjaardagen bij kan houden. Mijn nieuwe vriend staat dan ook helemaal achter mij, ook mijn ouders. Mijn schoonfamilie zien mijn twee zoontjes als een herinnering aan hun broer, alleen begrijp ik niet waarom zij in de afgelopen twee jaar hier totaal geen moeite voor hebben gedaan. Ik hoop dat er iemand is die hetzelfde heeft meegemaakt. Reacties hierop zijn dan ook welkom.

Groetjes Esther, e-mailadres: e.coppendubbeld@wanadoo.nl

Beste Esther,
Dat was een heel verhaal. Ik begrijp daaruit dat het allemaal niet zo gemakkelijk gaat met jouw schoonfamilie. Te oordelen naar wat ik aan reacties van andere lotgenoten binnen krijg over dit onderwerp, sta je daarin niet alleen, helaas. Het is zo spijtig om te moeten vaststellen dat je schoonfamilie het laat afweten. Ik hoop dat het desondanks goed zal gaan en je op een positieve manier met je vriend verder kunt. En misschien draait jouw schoonfamilie wel bij, ook al zul je toch misschien niet meer echt met een goed gevoel met ze kunnen praten, zo is de praktijk vaak. Dat ze nu zo argwanend reageren op jouw nieuwe vriend, ook dat gebeurt vaak. Maar ook andersom, gelukkig. Wat voor jou echter het belangrijkste is, is dat je met een fijn gevoel verder kunt gaan met je leven, want het is jóuw leven. En uiteindelijk gaat het daar toch in eerste instantie om? Ik wens je veel sterkte én veel geluk in je leven. -Bert-

Beste Bert,
Ik heb de afgelopen weken regelmatig je site gelezen.Zo in je nabije omgeving heb je vaak niet in de gaten dat er veel mensen zijn die min of meer net als jezelf vechten met hun eigen verdriet en alle mogelijke moeite doen om weer verder te leven. Zo goed en kwaad als dat zou kunnen.
Mijn naam is Mirjam, ben nu 35 jaar.Twee jaar geleden stierf Jos, mijn man van 41 jaar, plotseling aan een hartstilstand. Je denkt samen het geluk gevonden te hebben, 4 weken na de geboorte van onze zoon. En dan in één klap is alles weg. Daar sta je dan, hoe nu verder??
Nu, na 2 jaar verdriet, zorgen en natuurlijk best ook leuke momenten met name door onze zoon, realiseer ik me pas dat ik het niet alleen red. Zoveel lieve mensen om mij heen, maar niemand die nu echt weet hoe het daadwerkelijk voelt en hoe je per dag leeft. Dat de lol uit je leven is, wat je nu daadwerkelijk elke dag moet missen.
Het lezen van je site benadrukt dat des temeer. Met de dag meer heb ik er behoefte aan om me te richten tot lotgenoten alhoewel mij dat voor mezelf veel moeite heeft gekost dat te moeten erkennen. Ik lees steeds in je site dat er een mailbox is. Hoe werkt dat? en hoe meld je je daarvoor aan???

Vriendelijke groeten van Mirjam de Boer uit Veenendaal, e-mailadres: lady@nl.packardbell.org

Hallo Mirjam,
Jouw gevoelens zijn heel erg herkenbaar en daarom is praten met lotgenoten ook belangrijk. Ervaringen en gevoelens uitwisselen, het gevoel van herkenning en erkenning. Ik zeg het elke keer maar weer: het kan ontzettend bevrijdend werken om te ervaren dat je niet alleen staat. Ik heb jouw gegevens, die je mij hebt gestuurd na mijn mailtje, inmiddels opgenomen in de Mailbox, zoals je zult hebben ontdekt en ik hoop dat het je een goed contact met een lotgenoot heeft opgeleverd. Mocht je nog eens wat over je ervaringen vertellen, je bent altijd welkom. Mijn mailbox staat open. -Bert-

Hallo,
Zou je misschien mijn gegevens op willen nemen in de mailbox? Ik hoop dan dat ik in contact kan komen met lotgenoten. Verder wil ik nog even kwijt dat ik een zeer regelmatige bezoeker ben van jouw site. Ik haal er dan ook veel troost uit en zie dat ik niet "alleen" ben. Ga zo door !!! Met vriendelijke groeten,

Esther Jansen-Jonkman, estherjansen@hetnet.nl

Beste Esther, bedankt voor jouw mail. Jouw gegevens zijn opgenomen. En natuurlijk gaan we door! -Bert-

Hallo Bert,
Graag wil ik mij opgeven voor de rubriek lotgenoten. Mijn naam is Angela Maters - Peeters, ben 56 jaar en woon in Limburg. Mijn man is op 24 april 1999 overleden aan een hartstilstand. Heb één zoon van 33 jaar die in België woont, m.a.w. ik ben dus echt alleen. Het alleen zijn begint mij steeds moeilijker te worden, alles om mij heen zijn koppels en ik trek mij steeds meer terug, waarom? Tja, het overkomt je allemaal en ik wil graag onder de mensen, maar hoe? Hoe doe je dat alleen?
Vooral de zondag, dan zou ik graag met iemand willen wandelen of fietsen, of gewoon op een terrasje zitten, zeker nu de zomer er aan komt.
Na 33 jaar huwelijk weet ik eerlijk gezegd ook niet zo goed hoe ik mijn leven kan veranderen.......weten wel, maar in de praktijk brengen, dat is weer een heel ander verhaal. Ik hoop dat je het voor elkaar krijgt om iets te organiseren voor lotgenoten. Alleen mensen die zelf iemand verloren hebben begrijpen hoe moeilijk het is om alles wat je voorheen met z'n tweeën deed, nu alleen te moeten doen.
Ben blij dat mijn vriendin de URL van je home-page heeft gegeven.

Vriendelijke groeten,

Angela, e-mailadres: angelamaterspeeters@hetnet.nl

Hallo Angela,
Ik hoop dat je via de Draaikolk jouw eenzaamheid een beetje kunt verminderen. Zoals je ziet zijn we gestart met de rubriek ,,Samen Actief". Misschien dat je een lotgenoot kunt vinden die samen met jou iets wil gaan ondernemen. Sterkte! -Bert-

Hoi Bert,
Ik ben zeker geïnteresseerd in een nieuwe rubriek om samen met "lotgenoten" iets te ondernemen. Ik heb er niet altijd behoefte aan om te praten over mijn verdriet, maar af en toe zeker wel, en dan met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt. Ik heb ervaren dat dat heel prettig is. En om dat te doen, terwijl je met iets anders bezig bent, is juist helemaal fijn. Dan kan je nog kiezen op welk moment je wilt praten. Groeten,
Leo Keijzer, e-mailadres: Leo_J_Keijzer@nl.ibm.com

Beste Leo,
Als je mee wilt doen, kijk naar de spelregels en geef jouw gegevens door voor de nieuwe rubriek ,,Samen Actief". Zodra ik die gegevens binnen heb (wacht niet te lang!) zet ik ze er bij. Welkom dus, join the club, zeggen ze in goed Nederlands. -Bert-

Beste Bert en Monique,
Ik wens jullie een hele fijne vakantie en hoop voor jullie dat de twee maanden niet genoeg zijn. Het is jammer dat we onze "Steun" voor een poosje kwijt zijn, maar ik gun jullie de tijd en rust die zo hard nodig is.
Even een reactie over je artikel "Wisselvallig". Ikzelf word regelmatig door dezelfde stormen geplaagd en zit ook daardoor vaak in een gigantische dip. En denk dan altijd dat ik daar alleen in sta, ook al omdat je omgeving wat dat betreft niet erg meewerkt. Ze vinden dat ik nu maar eens wat moet oppakken en aanpakken, maar dat lukt gewoon niet. En door dat onbegrip wordt eigenlijk alles nog erger. Ik heb gemerkt dat men alleen begrip op kan brengen voor datgene wat zij belangrijk vinden en niet wat voor de betrokkene belangrijk is. Dat laatste krijgen zij problemen of schuldgevoelens over. Ik put dan ook wel weer een klein beetje energie uit jouw artikel en hoop zelf ook weer eens de rust te kunnen vinden.
Ik heb ook meteen het boek dat werd besproken uit de bibliotheek geleend. Wat ook een goed boek is, vind ik tenminste, en ik heb daar heel veel aan gehad omdat er zoveel herkenning in staat, is "Over de Drempel Van Het Verdriet " van Susan Zonnebelt-Smeenge en Robert de Vries.Het is een boek dat je telkens weer oppakt. Een aanbeveling!
Met vriendelijke groeten,

Tini Scheide, e-mailadres: t.scheide@ps.nl

Bedankt Tini, voor je goede wensen. Wat dat boek betreft waar je het over hebt, dat heb ik in de november-editie van vorig jaar reeds besproken. Ik wens je veel energie toe -Bert-

Een groot compliment voor jullie opzet van de Draaikolk. Ik las een stuk in de oude Libelle, vandaar dat ik heel nieuwsgierig was naar deze site, maar ook om te kijken of ik hier ook wat aan kon hebben. Maar dit is meer gericht op partners.
Ik vind het heel moeilijk om deze site door te geven aan mijn zwager. Mijn zus is op 11 januari 2001 op 36 jarig leeftijd overleden aan een hartinfarct en 4 hartstilstanden.
Hij wilde niet dat er sectie op haar werd gedaan en dat respecteren we maar toch die angst dat het jou ook kan overkomen. Is er een andere site dat U weet waar ook wij (familieleden) steun kunnen vinden?

Met vriendelijke groeten Yvonne Jansen, e-mailadres: jjtukker@kabelfoon.nl

Beste Yvonne. Waarom zou je het internetadres van de Draaikolk níet aan jouw zwager doorgeven? Hij kan daar heel veel aan hebben. Wat jouw vraag over steun voor familieleden betreft, kan ik je alleen maar verwijzen naar verschillende internetadressen op de pagina ,,Relevante Links". Met een beetje snuffelen op de verschillende pagina's, zoals dat van de LSR en SOS Hulp kom je er misschien wel uit. Succes en veel sterkte gewenst. -Bert-

Goedenavond,
Via een knipsel uit een (waarschijnlijk oud) tijdschrift dat ik van een vriendin kreeg, ben ik terechtgekomen op jullie website. Ik zal de site zeker vaker gaan bezoeken, want ik vind het fijn om het gevoel te hebben dat er meer mensen zijn zoals ik. Ik merk dat ik de behoefte heb om in contact te komen met lotgenoten en ik verzoek U dan ook mijn gegevens op de website te plaatsen. Ik ben John van Muijlwijk, man (homo) en verloor mijn partner en maatje (11 jaar samenwonend) in augustus 1999 aan melanoom na een kort maar hevig ziekbed van 3 maanden;

John, e-mailadres: johnny020@hotmail.com

Beste John, bedankt voor je mail. Natuurlijk heb ik jouw gegevens direct opgenomen en nee, daar zijn geen kosten aan verbonden, zoals je me persoonlijk vroeg. Zolang ik in staat ben om zonder al te veel kosten te maken deze site te maken, wil ik geen beroep doen op lotgenoten wat betreft financiële steun. Maar toch: bedankt voor het aanbod. Ik wens je veel sterkte toe in het verwerken van je verlies. -Bert-

Dag Bert,

Vorige maand heb ik geschreven en geef nu maar weer eens een berichtje door. Heeft het sombere weer op jullie ook zo'n invloed? We verlangen allemaal naar warmte! Ik heb ook geen zin om een eindje te gaan fietsen of zo. Meestal pak ik gauw mijn snorfiets en doe de nodige boodschappen (als het wat verder weg is). Naar het kerkhof is b.v. bijna 5 km bij ons vandaan. En dat vind ik dan net te ver om de gewone fiets te pakken. M'n vrijwilligerswerk is nog al "hoog" gelegen,dus ook daarvoor pak ik m'n snorfiets. Ik merk wel dat daardoor mijn uithoudingsvermogen minder wordt,maar om nu moe thuis te komen is ook niet fijn.
10 april was het Jan's verjaardag. Toch een andere dag als anders. In de ochtend ben ik naar het graf gegaan. Heerlijk rustig was het daar. Ik weet best dat je niets vind bij het graf, maar ik vind het zo fijn om daar toch nog een stukje zorg en liefde te brengen. Een broer van Jan is op dezelfde dag jarig, maar is 80 jaar geworden. Hij woont al vanaf zijn jeugd in een tehuis voor verstandelijk gehandicapten. Gelukkig woont hij sinds 2 jaar bij mij in de buurt, zodat ik er op de fiets heen kan.
Toen Jan er nog was, gingen we nooit op dezelfde dag er heen, omdat wij altijd bezoek kregen. Maar dit jaar voor het eerst zijn we (mijn schoonzus, mijn zoon met vrouw en kind en ik) er wel op 10 april heen gegaan. De verzorging had een echt feest voor hem georganiseerd, met heerlijke hapjes en drankjes. Ik kon echt geen nee zeggen. En het was ook goed om deze dag nu met Kees te gedenken. Twee jaar geleden kon ik dat nog niet. In de vorige brief schreef ik dat het verdriet milder is geworden. Natuurlijk zijn er dagen en nachten dat je het niet meer ziet zitten en dat de toekomst alleen maar donker en onzeker is. Maar gelukkig heb ik veel steun aan mijn geloof. Daarom kan ik ook weer zingen.
Bert, het ga je goed. Voor alle lotgenoten veel sterkte. Bep, e-mailadres: b.hulstein@chello.nl

Beste Bep, fijn dat je weer kunt zingen. Ik ken dat gevoel, want sinds kort fluit ik na jaren weer het ene deuntje na het andere. Heel bijzonder dat je de verjaardag van Jan op zo'n manier hebt kunnen vieren. En wat het sombere weer betreft: het is op dit moment erg zonnig en warm en dat scheelt me toch een stuk! De somberheid voorbij… Als je wilt mag je gerust weer schrijven. Deze rubriek is er voor en het is fijn om zo maar jouw verhaal kwijt te kunnen. Om te vertellen dat je vrolijk bent of verdrietig. Jouw lotgenoten kunnen dat begrijpen. -Bert-

Hallo Bert,
Een paar keer heb ik inmiddels jouw website "De Draaikolk" bezocht en sta perplex van alle verdriet die er nog in hevige of al meer geaccepteerde mate aanwezig is. Peter, mijn man en vriend, is al ruim 9 jaar geleden overleden. Veel heeft daardoor al een plek in mijn leven gekregen maar vergeten doe ik het nooit. Ik wil mezelf graag opgeven voor de mailbox en daarom geef ik je mijn gegevens door. Ik wens jou en Monique een heel fijne en gelukkige vakantie toe in het zonnige zuiden en hoop dat alles is zoals jullie het je zouden wensen.
Hartelijke groet,
Bea van Leeuwen, e-mailadres: bphm.van.leeuwen@hccnet.nl

Bedankt Bea voor jouw goede wensen. Ik heb jouw gegevens opgenomen. Ik kan goed begrijpen dat je ,,zelfs" na negen jaar je nog wilt opgeven voor de Mailbox. Want de behoefte om je gevoelens kwijt te kunnen, een luisterend oor te krijgen en ook zelf te bieden, is en blijft belangrijk. Ik hoop dat het lukt. -Bert-

Beste Bert,

Enkele maanden geleden gevraagd mijn naam van de mailbox te halen omdat ik tijdelijk niet op het internet zat. Wil je het nu weer plaatsen? Ik wens jullie een hele fijne reis en een geweldige zomer toe. Kom a.u.b. na de zomer wel weer terug met de Draaikolk, ik heb er zoveel steun aan in moeilijke tijden, Hartelijke groet

Lya van de Beek-Bosch, e-mailadres: Ivdbeekbosch@hetnet.nl

Beste Lya, natuurlijk komen we terug! En de Draaikolk blijft natuurlijk dag en nacht bereikbaar. Ik denk dat er in het archief nog heel veel te lezen valt. -Bert-

Hallo Bert,

Ik heb mijn man verloren door slokdarmkanker, hij was 51 jaar. Negen maanden heeft het allemaal geduurd. We hadden eerst goede hoop dat het goed zou komen maar helaas, het heeft niet zo mogen zijn. Hij is nooit ziek geweest en opeens dit.
Je kunt het allemaal niet begrijpen dat zo iets je overkomt. Mijn oudste zus kwam iedere week langs. Die woonde vlak bij mij en we hadden een week daarvoor een gesprek van: ,,nou, als ik kan kiezen", zei Carla, ,,laat mij dan maar in mijn slaap gaan, want dit is verschrikkelijk. Maar je hebt niets te kiezen, zei ik nog tegen haar en op 22 juli krijg ik vroeg een telefoontje van mijn nichtje dat haar mama dood is. Carla is gewoon in haar slaap overleden. Ik kan je niet vertellen wat er dan door je heen gaat. Ook mijn man Nardus kon dat niet begrijpen. Hij zei: ,,Maar dit kan niet. Ik wil en zei gaat." Carla is 22 juli 1998 overleden en Nardus 24 juli 1998 overleden. Zij liggen naast elkaar begraven, allebei 51 jaar oud. Mijn man en mijn zus zijn twee mensen, waar je van houdt. Het is soms nog zo moeilijk, maar ik doe mijn best om door te gaan.

groetjes Martha, e-mailadres : dvdbulk@wanadoo.nl

Beste Martha, bedankt voor jouw verhaal. Het lot van een mensenleven is vaak onbegrijpelijk, ook al willen we het nog zo graag begrijpen. Ik wens je heel veel sterkte toe met het dubbelverlies en hoop dat je wat aan de Draaikolk hebt. -Bert-

REACTIES EN OPROEPEN binnen gekomen in mei t/m augustus 2001

Hallo, mijn naam is Ap van Hees, geboren op 19-05-1966 en vader van een dochter (Lieza 24-11-1991) en een zoon (Robbert 17-11-1995) en weduwnaar sinds 23-01-2000. Mijn vrouw Marjan is tijdens een weekendtripje naar Euro-Disney zeer plotseling overleden aan de gevolgen van een besmetting met de Streptococ A-bacterie (A staat voor aggressief, zoals is gebleken). Binnen 12 uur tijd van een kerngezonde vrouw/trotse moeder naar overleden door iets mysterisch wat ook nog besmettelijk bleek. Niet te beschrijven wat er toen allemaal met ons is gebeurd. Ik heb zojuist uw site voor de eerste maal bezocht en heb al zoveel herkenbaars gelezen dat ik mij bij deze wil aanmelden voor de mailbox.
Met vriendelijke groeten, Ap van Hees, e-mailadres: a.v.hees@planet.nl

Beste Ap,
Niet te bevatten dat je je vrouw binnen zo'n korte tijd abrupt hebt moeten verliezen. Jouw gegevens hebben we opgenomen in de mailbox. Schroom echter niet om zélf contact te zoeken. Ook al heeft men zich opgegeven en wil men graag steun van lotgenoten, het blijft moeilijk om als eerste de stap te zetten. Hopelijk zul je er veel aan hebben. Sterkte!
- Monique -

Beste Bert,
Na veel verdriet om het verlies van mijn vrouw ben ik, al zoekende, terecht gekomen op de Draaikolk. Hierin vind ik veel steun, zeker als je al de reactie's naleest van lotgenoten die alleen achterblijven.
Mijn vrouw heeft totaal onverwacht zelfmoord gepleegd. Nu blijven ik (45] en mijn twee kinderen van 13 en 14 jaar kompleet ontredderd achter. Er zijn zo veel vragen die onbeantwoord blijven en er is zo'n leegte bijgekomen. Alles komt op mij af in een zo'n rap tempo dat ik het moeilijk vind om weer mijn plek te vinden. Het verdriet moet slijten, dat weet ik wel, maar hoe moet je met deze ervaring omgaan in het belang van mijn kinderen?
Misschien zijn er lotgenoten die hun ervaringen met mij willen delen, of misschien tips hebben, hoe er mee om te gaan. Voor mij is deze site een enorme steun. Ik zou je willen vragen om mij op de mailbox te plaatsen.Bij voorbaat hartelijk bedankt.
Met vriendelijke groeten, Henry Stok en kinderen, e-mailadres: HenryStok@cs.com

Beste Henry
Wat jou is overkomen is niet niks. Ik heb meer reacties van lotgenoten ontvangen die min of meer hetzelfde is overkomen. Zoveel onbeantwoorde vragen. Ik weet zeker dat ook zij met dezelfde vragen zijn blijven zitten en ook proberen daar mee om te gaan, hoe moeilijk ook. Kijk eens in de Mailbox naar deze lotgenoten en stuur ze eens een mailtje. Ik hoop van harte dat je ook via de Draaikolk goede contacten zult kunnen opbouwen. Ik wil je natuurlijk graag op de Mailboxpagina plaatsen, maar dan heb ik nog wel de volledige gegevens van je nodig. Die ontvang ik dan nog van je. Ik wens je heel veel sterkte toe.
-Bert-

Hallo Bert,
Bedankt voor deze fantastische site. Ik was 34 jaar toen mijn man overleed,
vorig jaar september, en kende niemand in mijn omgeving onder de 60 die
hetzelfde meegemaakt had. Door jouw werk weet ik dat ik niet de enige ben, helaas.
Graag zou ik een oproepje plaatsen. Komend september is mijn man 1 jaar
overleden en ik zou dan graag een advertentie in de krant willen zetten.
Heeft iemand een mooi, passend gedichtje hiervoor. Graag niet te lang.
Zou je deze oproep op de Draaikolk willen plaatsen of heb jezelf misschien
input? Alvast hartstikke bedankt en ga vooral door met je goede werk.
Thea, e-mailadres: t.eikelhof@planet.nl

Beste Thea,
Een mooi, passend gedichtje vinden is niet gemakkelijk, vooral omdat het veelal ook afhankelijk is van de persoonlijke smaak, maar misschien dat er lotgenoten zijn die iets hebben op dit gebied. Ik hoop dat het nog op tijd komt en ik wens je heel veel sterkte toe op die eerste sterfdag van jouw man. Wij weten allemaal hoe moeilijk het is!
-Bert-

Beste Bert,
Wat bijzonder goed dat De Draaikolk op internet er is. Al 'surfend' kwam ik bij jullie terecht. Ik schrok van de hele lange lijst met namen van mensen die op een keiharde manier getroffen zijn door groot verdriet. Natuurlijk weet iedereen dat het bestaat.
Maar als het je overkomt lijkt het wel of je de enige bent. Het voelt heel vaak zo eenzaam, vaak zo onbegrepen. Jullie pagina's zijn voor mij een steun in de rug.Ik wil me dan ook graag opgeven voor de mailbox:
Ik ben Koby Wijers-Parre, vrouw, geboren 7 februari 1952, mijn man Jos is op 6 april 1999 plotseling gestorven aan de gevolgen van een hersenbloeding. Wij hebben twee dochters, van 21 en 16 jaar. Samen proberen wij ons verdriet te verwerken en het leven in harmonie
en met optimisme verder te leven. Dat dat soms vreselijk moeilijk is, hoef ik hier niet uit te leggen. Dank voor jullie goede werk! Ga er vooral mee door!
Met vriendelijke groet, Koby, e-mailadres: koby.wijers-parre@12move.nl

Beste Koby,
Fijn dat je De Draaikolk gevonden hebt en het als een steun in je rug ervaart. Zo is het ook bedoeld! Misschien helpt het om iets te doen aan jouw eenzaamheid, ook al is het een klein beetje. Schrijven met anderen, het uitwisselen van ervaringen en gevoelens, helpt ook!
Sterkte. -Bert-

Beste redactie,
Via een zoekrobot kwam ik op de site "De Draaikolk" terecht. In december 2000 verloor ik mijn man en of dat al niet voldoende was verloor ik drie maanden later ook mijn job. Na 24 jaar lijkt alles je te zijn afgenomen, wat natuurlijk niet waar is. Ik heb nog drie schatten van kinderen, waarvan nog eentje thuis en in volle puberteit.
Ik vroeg me af of er in Vlaanderen ook zoiets bestaat? Zijn er ook lotgenoten-groepen?
In ieder geval mijn felicitaties met de site. De ervaringen, gevoelens en al de rest zijn zo herkenbaar alsof je ze zelf zou gezegd hebben. Vreemd hoe we in onze ware gevoelens, ondanks de verschillen, toch weer zo gelijkend zijn.
Hartelijk dank, Annelies Vanmechelen, e-mailadres: anneliesvanmechelen@skynet.be

Beste Annelies,
Helaas is het me niet bekend of er een soortgelijke site in Vlaanderen bestaat. Ik heb die nog niet kunnen vinden. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat verschillende Vlaamse lotgenoten zich voor de Mailbox van De Draaikolk hebben aangemeld. Lotgenoten-groepen zijn er vast wel, maar dan moet je informatie proberen te vragen bij hulpverlenende instanties in Vlaanderen, of uit je eigen omgeving. Die kunnen je misschien verder helpen. Het blijft een kwestie van stug doorzoeken van internet en misschien plaatselijke kranten en info-gidsen. Net als in Nederland overigens… Zoveel verschillen zijn er inderdaad niet. Ik wens je sterkte toe bij het verwerken van je verlies en je weet het: je bent welkom op de Mailbox-pagina van De Draaikolk. -Bert-

Dag Bert,
Mijn naam is Nol Iping. Graag wil ook ik opgenomen worden in je mailbox.
Gegevens: man, geboren op 24 september 1950. Mijn vrouw, Ineke Kroon, is vorig jaar op 12 november 2000 overleden aan longkanker.
Op 11 en 24 september 2000 hebben we beiden nog onze 50-ste verjaardag gevierd. Ik heb een zoon van 15 jaar (18 september 1985). Je ziet: allemaal in september.
Vorige week ben ik begonnen met het opschrijven van de gebeurtenissen rond haar ziekte en overlijden vanuit een gevoel dat ik dit moest doen. Om het op de een of andere manier een plaats te geven of misschien wel als een manier om het niet te vergeten of zo. Ik weet het niet. In ieder geval wil ik het graag kwijt, dus wil ik je vragen of ik t.z.t. mijn relaas bij je kwijt kan.
Nol Iping, e-mailadres: nol.iping@12move.nl

Beste Nol,
September zal wel een erg moeilijke maand voor jou zijn. En dan komt november ook nog met daarna de kerstdagen. Je bent begonnen met het schrijven over alles wat je hebt meegemaakt en dat is een goede manier van verwerken weet ik uit eigen ervaring en dat van verschillende lotgenoten. Ik ontvang t.z.t. jouw relaas graag zodat ik kan beoordelen of het geheel (of ingekort) geplaatst kan worden op De Draaikolk. Dat geldt trouwens voor de schrijfsels van al mijn lotgenoten. De Draaikolk is er voor hen, maar zonder bijdragen van lotgenoten is het een erg moeilijke klus voor de redactie om elke maand een nieuwe editie te maken. Ook omdat ik weet dat het schrijven van je verhaal veel verdriet, tranen en herinneringen zal brengen, wens ik je heel veel sterkte, doorzettingsvermogen en succes toe. -Bert-

Bedankt dat jullie er zijn. Momenteel kan ik wel wat steun gebruiken. Mijn man is nu 2,5 jaar geleden overleden, zomaar in één keer weg. Ik ben die 2,5 half jaar doorgekomen met koopgedrag. Heeft geholpen toen, maar nu kom ik weer in de werkelijkheid terug. En nu pas dringt het tot me door dat hij er echt niet meer is en dat het leven weinig te bieden heeft nu. Behalve de kinderen, daar moet ik voor door. Ik ben die 2,5 jaar doorgekomen met de knop van mijn verstand uit en het lukt me nu niet meer. De hele dag denk ik aan hem. Waaraan hij zou zijn overleden. Een antwoord heb ik niet. Hij was gezond, zei men en daar kon ik mee heengaan.
Hij was een week voor zijn overlijden niet goed geworden 's morgens en was flauwgevallen en met zijn hoofd op tafel geklapt en kwam weer bij naar ongeveer 20 minuten, zo zei hij zelf. Op aandringen van mij is hij toen naar de huisarts gegaan en die kon niks vinden. Alles was op dat moment goed. Een week later vind mijn zoon, van toen 11 jaar, hem dood in de stoel 's morgens. Hij heeft mij toen uit bed geroepen, dat pappa zo raar deed. Hij is nog gereanimeerd thuis en onderweg naar het ziekenhuis, maar het hielp niet meer. Zo'n jonge man van 40 jaar: hoe kan dit nou????
Ik heb enorme schuldgevoelens over: was ik maar liever geweest; heb ik teveel van hem gevraagd? Ik kan hier moeilijk mee leven. Ik weet soms niet meer hoe ik verder moet. Wat moeilijk is het leven. Ik was 9 jaar toen mijn vader overleed. Waaraan heb ik dit alles verdiend? Ik weet het niet meer. Ik ben boos op alles momenteel en maak van mijn leven een puinhoop. En ik weet ook wel, als ik zo doorga, red ik het niet. Ik blijf naar antwoorden zoeken, maar vind ze niet.
Momenteel voel ik me eenzaam en dat terwijl ik zoveel vrienden heb. Alleen, ze snappen de gevoelens niet, want niemand van mijn vrienden heeft al iemand verloren en ze weten niet waar ik het over heb. Dus laat ik het maar zo en doe gewoon met hun mee, met de knop maar weer uit. Ik wil me ook niet laten kennen en hou me stoer, maar ik red het hier niet meer mee. Nu, ik denk dat ik nu de klap te verwerken krijg. Bedankt voor de mooie site.
Karin van Til, e-mailadres: sb110468@wolmail.nl

Beste Karin,
Jouw één na laatste zin lijkt alles te zeggen: je bent nu zover dat je 'de klap' van het plotselinge verlies van je man te verwerken krijgt. Je gaat nu door een heel diep dal en dat doet pijn, heel veel pijn. Maar weet je, je zult het misschien niet willen of kunnen geloven, maar ik denk dat het in feite vanaf nu - heel langzaam - beter met je zal gaan. Je bent er blijkbaar nu klaar voor om de pijn te voelen. Je man is heel plotseling overleden. Je was totaal onvoorbereid op zijn dood en als zoiets gebeurt duurt het lang voordat je dit werkelijk beseft. Ik, en vele anderen met mij, is hetzelfde overkomen. En wij voelen met jou mee. Dus je bent echt niet alleen hoor.
Je schrijft dat je nu boos bent en schuldgevoelens hebt. Dat zijn 'normale' gevoelens die bij een rouwproces horen. Het zijn allemaal 'fasen' waar wij helaas allemaal doorheen moeten, maar die uiteindelijk ervoor zorgen dat we langzaam zullen herstellen. Ons hart kan alle pijn niet in één keer verdragen. Stapje voor stapje komen we tot het volle besef wat er is gebeurd. Het heeft gewoon heel veel tijd nodig.
Maar wat die schuldgevoelens betreft, probeer dat echt van je af te zetten, want daar schiet je niets mee op. Sterker nog: als je in schuldgevoelens blijft steken, krijg je het onnodig veel moeilijker en zal jouw herstel langer duren. Ik ken je niet maar ik geloof er niets van dat je niet 'lief' genoeg zou zijn geweest voor je man of dat je teveel van hem gevergd zou hebben. Als je zo 'slecht' voor hem geweest zou zijn, zou je toch niet van hem gehouden hebben? En als je niet van hem gehouden zou hebben, waarom heb je dan nu zoveel pijn...? Doe dat jezelf alsjeblieft niet aan.
En je zult het redden, want je hebt het initiatief genomen om naar De Draaikolk te zoeken waar ik heel blij om ben. En je hebt de moed opgebracht om jouw verhaal naar ons toe te sturen, waarmee jij weer andere lotgenoten helpt. Overigens: heb je de rubriek "De Mailbox" al ontdekt? Daarin staan allemaal e-mailadressen van lotgenoten die graag hun verhaal aan andere lotgenoten kwijt willen. En door daar weer op te reageren, kun je je eigen verhaal weer kwijt. Zo steun je elkaar over en weer. Stuur eens een mailtje naar een van hen en wie weet wat een fijn contact je daaraan overhoudt. Ik weet uit eigen ervaring wat een opluchting dat geeft! Je kunt ook jouw persoonlijke gegevens naar ons toesturen zodat zij ook jou kunnen benaderen.
Wat je ook kunt doen is bij jouw huisarts of de plaatselijke kruisvereniging informeren of er bij jou in de gemeente wellicht rouwgroepbijeenkomsten gehouden worden. Misschien vindt je een persoonlijk contact prettiger en wie weet kom je in contact met lotgenoten die bij jou in de buurt wonen. Over en weer kun je elkaar dan steunen. Wacht daar echter niet te lang mee, want de meeste nieuwe groepen starten in september/oktober.
Ik wens je heel veel sterkte toe en hou ons op de hoogte hoe het met je gaat, want De Draaikolk is niet alleen voor, maar ook door lotgenoten! - Monique -

Beste Bert,
Ik ben een vrouw van 34 jaar. Heb twee zonen; één van 13 jaar en één van bijna 2 jaar. Heb helaas 25 juni mijn man verloren door eigenlijk een stom ongeluk. Mijn man had namelijk een middenrifbreuk waaraan hij zich in januari 2000 heeft laten opereren. Deze operatie was in principe goed gegaan, alleen na een maand kon mijn man niet meer goed eten en wat hij kon eten hield hij niet altijd binnen. Hij was 104 kg vóór deze operatie en na een paar maanden nog maar 67 kg. De chirurg bleef volhouden dat alles o.k. was. Wij geloofden dit tot op zekere hoogte, maar op een gegeven moment hebben we een second opinion aangevraagd. De professor van dat ziekenhuis zei toen: "Ook u heeft geen keus. U moet zich opereren laten". Zo gezegd, zo gedaan, een hersteloperatie. De eerste paar dagen leek alles o.k. totdat mijn man een slagaderlijke bloeding kreeg. Hij heeft nog een week geleefd in diepe slaap en met morfine. Ik was de hele week bij hem. Zaterdags ging ik naar huis, want hij was stabiel; kritiek, maar stabiel. Zondags 's avonds heb ik om 23.45 uur nog met de IC gebeld en alles ging redelijk. Twintig minuten daarna ging de telefoon. Ik moest meteen komen; mijn man was stervende... Kun je je dat voorstellen, na twintig minuten? Mijn zwager, schoonzus, oudste zoon en ik zijn vertrokken en hebben mijn man gelukkig nog levend aangetroffen. Je moet namelijk weten, ik woon in Zuid-Limburg en mijn man is in Utrecht overleden. De doodsoorzaak is volgens de artsen doodbloeden, maar weet je, volgens mij is mijn man gestorven omdat hij zuurbranden had.
Mijn man was 38 jaar. Wij zouden op 5 augustus 15 jaar getrouwd zijn. Ik begrijp nu nog niet goed wat er allemaal gebeurd is. Ik mis mijn maatje, mijn vriend, mijn rots in de branding, maar ik ga door voor de kinderen en ook voor mezelf, want ik weet dat hij dat zo gewild zou hebben.
Bedankt dat er zoiets is als de Draaikolk waar ik mijn verhaal even kwijt kon.
E-mailadres: padma@home.nl

Beste lotgenote. Het is afschuwelijk als je zoiets overkomt. Traumatisch. Ik heb meer verhalen ontvangen van lotgenoten die te maken hebben gehad met het overlijden van hun partner na een aanvankelijk ,,onschuldig" lijkende operatie, die dan plotseling levensbedreigend wordt. Het lijkt me een gruwelijke ervaring die het rouwproces extra zwaar maakt. Ik kan me heel goed voorstellen dat je nu nog steeds niet goed begrijpt wat er is gebeurd. Zo maar ineens moet je alleen verder. Fijn, dat je de Draaikolk hebt gevonden en je jouw verhaal kwijt kon. Daar zijn we voor! -Bert-

Hoi,
Min of meer toevallig op jullie pagina beland. Op 2 mei is mijn vriendin Sandra overleden na een hersenbloeding. Ze was 25 jaar (ik ben 35).
We waren pas enkele weken samen. Ik kende haar bijna een jaar. Mede omdat we zo kort samen waren, begrijpt bijna niemand écht hoe ik me nu voel. Was ze nu echt partner? Voor mij zeer zeker en ik weet ook zeker dat het wederzijds was. Alleen haar jongste zusje begrijpt echt hoe het is, en dat ondanks haar eigen grote verdriet.
Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik mail naar een wildvreemde, maar heb wel veel behoefte om over Sandra te spreken en er zijn maar weinig mensen met wie dit kan omdat mijn vrienden haar nog niet kenden en haar familie kende ik nog niet zo goed.
Heb geen idee wat ik met de situatie aanmoet. Heb delen van jullie site gelezen en zal zeker nog meer delen gaan lezen.
Het is natuurlijk ongelooflijk dat iemand op haar leeftijd sterft aan zoiets. Ik weet dat zoiets vaker gebeurt, maar toch is het niet te bevatten. We waren samen op een verjaardag toen het gebeurde. Ze is in een epileptische toestand geraakt en later in het ziekenhuis kunstmatig in slaap gehouden om een tweede bloeding te voorkomen. Na een week is ze geopereerd en even leek het beter te gaan, maar na twee dagen kwam er vocht in de hersenen en is ze overleden. Ik ben wel de 10 dagen in het ziekenhuis veel bij haar geweest, en ben ook blij dat ze niet alleen was toen het gebeurde, maar toch.......
Ik heb geen idee wat de toekomst zal brengen en het boeit me ook eigenlijk absoluut niet. Ongelooflijk dat iemand, die je zo kort kent, zo'n impact op je leven kan hebben. Hopelijk heb ik u niet al te veel verveeld met gezeur.
Groetjes, Ron, e-mailadres: kwatsch@cuci.nl

Beste Ron,
Je hebt ons allesbehalve "verveeld met gezeur", hoor. Ook al was jullie relatie nog pril, jullie harten hebben elkaar geraakt. Alle verwachtingen voor de toekomst zijn in één keer, en totaal onverwacht, weggevaagd. Dat heeft tijd nodig om te helen. Hopelijk kan De Draaikolk jou daarbij een beetje tot steun zijn. Veel sterkte! -Monique-

Hallo,

Via een collega werd ik opmerkzaam gemaakt op jullie website. Zij verloor haar man vorig jaar ( 2000 ). Voor mij is het inmiddels bijna 5 jaar geleden dat ik mijn vrouw verloor.
Op 30 november 1996 gaf ze de strijd tegen de kanker op.
Het begon allemaal in 1994. Een baarmoederhalskanker werd ontdekt en binnen 6 weken volgde een operatie waarbij de baarmoeder werd verwijderd en er een serie bestralingen volgde. Alles ging voorspoedig en bij de controles bleek alles in orde.
Eind 1995 kreeg ze steeds meer last van klachten in de onderrug. De klachten werden steeds erger, maar de artsen konden niets vinden. Alles hebben we geprobeerd. Alternatieve geneeswijze, pijnoverlezers, noem het maar op. Niets hielp.
Totdat in juli 1996 de pijn in haar onderrug niet meer te verdragen was en ik haar naar het ziekenhuis bracht. Via een MRI scan werd al gauw duidelijk dat haar onderste rugwervels zodanig waren aangetast, dat er geen redding meer mogelijk was. Al het mogelijke werd gedaan om de pijn te onderdrukken.
Steeds weer verlegde ze haar pijngrens en bleef ze hoop houden op genezing.
Ze kon niet meer lopen en dat vond ze heel erg.
Er volgende een operatie om de aangetaste rugwervels te fixeren, zodat er minder pijn zou zijn. De artsen maakten mij duidelijk dat er geen redding was en dat alles wat ze deden bedoeld was om haar het nog resterende leven zo pijnloos mogelijk te maken.
Ik heb haar tot drie maal toe proberen duidelijk te maken dat ze het niet meer zou halen, want van de artsen nam ze het niet aan. Toen het uiteindelijk tot haar doordrong zij ze :
" Nu wil naar huis. Daar wil ik mijn laatste uren met jullie doorbrengen".
Ze heeft nog 3 weken bij ons thuis in haar eigen knusse omgeving doorgebracht, waar we heel dankbaar voor zijn.
De dag voordat ze stierf zij ze tegen mij: " Vergeef me, maar ik kan niet meer. Ik ga de strijd verliezen. Zorg goed voor onze dochters, ik zie ze niet meer opgroeien. "
Op 30 november 1996 om 17:00 uur stierf ze in bijzijn van familie en vrienden. Mijn dochters waren toen 8 en 11 jaar.
De jaren daarna waren moeilijk, maar met veel vallen en opstaan en de hulp van familie en vrienden sloegen we er ons doorheen. We missen haar nog elke dag. Dat zal nooit overgaan.

Bert Huffenreuter, e-mailadres: bert.huffenreuter@planet.nl

Beste Bert,
Bedankt voor jouw reactie. Toen ik jouw verhaal las, moest ik onmiddellijk aan mijn eigen ervaringen denken, want wat jou en Anja is overkomen lijkt heel sterk op ons verhaal. Dat je nu, na vijf jaar, haar nog elke dag mist, dat zal, denk ik, inderdaad nooit overgaan en op zich is dat goed. Natuurlijk gaat het leven verder, maar het leven met haar samen zal steeds in jouw geheugen gegrift blijven, zo is ook mijn eigen ervaring na bijna vier jaar. Ik ben blij dat je De Draaikolk hebt ontdekt. Misschien kun je daar, ook na vijf jaar, nog troost putten door contacten te leggen met lotgenoten. Denk er eens over na om je op te geven voor de ,,Mailbox" en ,,Ik denk aan jou". -Bert-

Hoi Bert en Monique
Graag wil ik beginnen met te zeggen wat een ontzettende fijne en goede site dit is. Het helpt mij enorm om de trieste verhalen van anderen te lezen, hoe vreemd dat ook klinkt. Ik ben er niet alleen in. Natuurlijk weet ik dat wel, maar al die verhalen bevestigen het zo duidelijk. Mijn vrouw Anja is op 17 november 1999 op 36 jarige leeftijd overleden. In 1997 werd er (pas na een aantal maanden) geconstateerd dat ze ALL (acute lymfatische leukemie) had. Met uitzaaiingen naar alle lymfeklieren, hersenvliezen, bloed en beenmerg. Ze werd opgenomen in het Academisch wat zo'n 60 km van onze woonplaats is. Daar verbleef ze 4 maanden. Chemokuren maakten haar helemaal kapot. Doordat ze ook diabetes had, genas ze slecht. Ook kreeg ze, door de suikerziekte, ontzettend veel complicaties. Een paar waren toen al bijna fataal voor haar. Maar haar sterke wil om te leven, onze liefde voor elkaar, brachten haar er steeds weer bovenop.
In maart 1998 mocht ze "kankervrij" weer naar huis met medicijnen voor 3 jaar en elke maand in het ziekenhuis een chemo-zakje.
Helaas was het in mei 1999 weer terug. De molen begon weer van voor af aan.
In september 1999 kon ze weer "kankervrij" naar huis. Nu met de mededeling:
" Als het weer terugkomt hebben we geen medicijnen meer voor je ". We hebben nog een poging gedaan voor een beenmergtransplantatie, maar in het Radboud-Ziekenhuis. Maar dat hebben ze afgeraden. De diabetes speelde een grote rol.
Vier weken later was het in alle hevigheid weer terug, waarna ze op 17 november overleed. We hebben afscheid kunnen nemen van elkaar en de hele crematie tot het laatste toe zelf geregeld. Helaas hebben we geen kinderen kunnen krijgen. Ook hier zat de natuur ons tegen. We waren al geheel beland in de wereld van de adoptie. We zouden toen al zeer spoedig onze dochter kunnen ophalen uit China. Maar alles is in het niets opgegaan.
Nu ruim 1,5 jaar later ben ik nog alleen. Het is vreselijk stil in huis.
Gelukkig heb ik veel echte vrienden, die mij nog steeds tot steun zijn. En die heb ik nog steeds erg nodig.
Zo goed en kwaad als het gaat probeer ik mijn leven weer op de rails te krijgen. Dit valt niet mee. Ik mis mijn maatje, die ik 18 jaar kende en waar ik 10 jaar mee getrouwd was.
Het moeilijk voor mij is nu niet alleen het gemis van Anja, maar er zijn veel oude wonden bij mij opengemaakt die ook weer bloeden. Mijn zuster is in 1979 op 22 jarige leeftijd overleden aan kanker. Het jaar daarop overleed mijn vader op 48 jarige leeftijd, aan (hoe kan het ook anders) kanker.
Nu heb ik soms het gevoel dat mijn hele leven één groot rouwproces is. Natuurlijk is dat niet zo. Mijn tijd met Anja is het grootste geluk tot nu toe in mijn leven geweest.
Daarom geeft deze site mij ook weer moed om verder te strijden tegen mijn verdriet. Over 3 weken ga voor het eerst "" alleen"op vakantie. Wel in een reisgroep, maar alleen. 24 dagen Zuid-Afrika staan op het program. Ik heb er wel zin, maar ben bang dat ik Anja zo zal missen. Maar ik moet verder en zal verder.
De gesprekken met lotgenoten die ik heb leren kennen via het C.N.K. (Contactgroep Nabestaanden Kankerpatienten), de brieven in deze, goed opgezette, website en andere contacten doen mij goed.
Het leven gaat door, maar niet zo makkelijk meer.
Bedankt dat ik mijn verhaal weer eens kon vertellen. Dit wordt met de tijd steeds minder. Ik hoop dat anderen iets aan mijn verhaal kunnen hebben. Ik wens ook iedereen veel sterkte met de worsteling die een verlies met zich meebrengt. Bedankt voor deze site. Ik hoop dat hij nog heel lang zal bestaan.
Ik hoop dat jullie mijn verhaal kunnen plaatsen.

hartelijke groeten, Richard Vonk, e-mailadres: ravoko@hetnet.nl

Beste Richard,
Ik werd getroffen door jouw verhaal, ook omdat er erg veel herkenbaars in terug te vinden was, net zoals in het bovenstaand verhaal van Bert Huffenreuter. Zoals je wellicht weet heb ik eveneens met m