Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (3)
vanaf januari 2001

Editie van januari 2001

Door een krantenartikel 'Rouwmeter op internet' in BN de Stem van zaterdag 2/12/00 ben ik op uw site terecht gekomen. Ben zelf sinds een jaar weduwnaar. Mijn vrouw Paula is 6 november 1999 aan maagkanker overleden. Ben verrast door de inhoud van uw site. Hier kan ik wat mee! Laat zeker meer van mij horen.
Groetjes. Jac. e-mailadres: jh.dekk@worldonline.nl

Fijn te horen. Ik wens je veel sterkte toe! -Bert-

Mijn lieve schat is overleden 17 aug 1998 op onze 19e trouwdag. Vanaf 1992 had hij Non-hodgkin, maar daar was goed mee te leven, maar we wisten van het zwaard boven ons hoofd. In nov 1997 heeft hij nog de Marathon van New York gelopen en daarna kwam de ziekte in zijn botten terug. Ik zeg altijd hij heeft in een half jaar zijn tweede marathon gelopen maar mocht de laatste meters niet afmaken. Hij was 47 jaar.
Mijn leven (ik ben nu 43) met zoon (18) en dochter(15) weer aardig opgepakt, maar op het moment krijg ik er meer moeite mee dan de eerste twee jaren. Wie herkent dit?
Annemieke, e-mailadres: schneider.g@chello.nl

Beste Annemiek, wat jou nu overkomt is een bekende ervaring: naarmate de tijd verstrijkt kan het moeilijker worden. Bovendien was de decembermaand niet bepaald de gemakkelijkste tijd, toch? Maar ook dat gaat op een gegeven moment weer over, de pijn wordt verzacht. -Bert-

Hallo Bert,

Van de week met mijn verjaardag ontving ik o.a. een e-mailtje van Ton (a.a.g.w.l) Jansen om mij een hart onder de riem te steken. Hij had mij gevonden via De Draaikolk. Ik wilde hem bedanken daarvoor, maar blijkbaar klopt zijn e-mail adres niet want hij komt telkens terug. Mag ik het daarom via jou doen?
Bij deze zou ik dus tegen Ton willen zeggen: Ton bedankt en het heeft me erg goed gedaan. Als je het goede adres stuurt zal ik je alsnog persoonlijk bedanken.

Bedankt en groetjes Willy Zantingh.

Bij deze. Ik hoop dat Ton Jansen dit leest en reageert! -Bert-

Ik ben blij dat ik deze website heb gevonden. Ik moet alleen bekennen dat ik op dit moment al draaierig word als ik zoveel emotie lees. Mijn man is nog geen 2 maanden overleden aan kanker, in 1 week tijd. Ik blijf achter met 2 kleine kindjes, en kan dit allemaal nog niet bevatten. Maar ik denk dat ik toch vaker terug kom op deze site. Fijn dat het er is.
Annemiek., e-mailadres: kienjet@noordbrabant.net

Annemiek, het is ook wel erg kort geleden dat je man overleed. Geen wonder dat al die verdrietige verhalen wat teveel voor je worden. Ik hoop echter, dat je er, misschien later, ook veel troost en herkenning uit kunt putten. -Bert-

Beste Bert,
Mijn complimenten voor deze site. Ik ben al vele jaren weduwe. De tijd heeft wel vele, maar toch écht niet álle wonden geheeld. Dit soort lotgenotencontact kan mijns inziens heel 'heilzaam' zijn.
Veel succes!
Marja Abee-Mooldijk, e-mailadres: abe@worldonline.nl

Beste Marja, misschien kun jij bijdragen door wat te vertellen over jouw ervaringen in al die jaren dat je alleen was. -Bert-

Blij verrast, dat er zoiets als De Draaikolk bestaat. Zomaar je hart uitstorten bij mensen die dezelfde ervaring hebben, dus het begrijpen!
Hans Derksen, zwerfkei@zonnet.nl

Beste Hans, je bent van harte welkom op deze webplek. Jouw separate mailtje aan ons heeft mij met name heel wat gedaan. -Monique-

Dag Bert,
Ik neem de vrijheid me aan te melden voor de Mailbox. Mijn naam is Adry Sanders.
Mijn geliefde, Rob Sanders, is op 16 november 1998 overleden aan slokdarmkanker. Ik heb in die tijd mijn werk als directeur van een basisschool neergelegd, om ten volle te kunnen genieten van ons laatste stuk samenzijn. Een cadeautje! De liefde en warmte van toen is van eenzelfde grootte in de pijn van nu. Ik voel veel kracht en liefde door de tijdgrens van de dood heen, maar god wat heb ik een heimwee naar zijn lijf, zijn stem zijn denken......
Wij hebben 2 zoons gehad. Eén zoon is als baby overleden. Mijn andere zoon is 28 jaar, een mooi mens om van te houden. Hij werkt als psycholoog.
Ik ben benieuwd hoe e.e.a. zal werken als mijn emailadres is opgenomen in het bestand. Ik wens je fijne feestdagen toe en bovenal een liefdevol nieuwjaar met veel lieve mensen in je omgeving die je lief zijn.
Adry Sanders, e-mailadres: adry.sanders@wxs.nl

Ik hoop dat je goede contacten zult opbouwen via de Mailbox. Jouw gegevens zijn opgenomen. Bedankt voor je goede wensen. -Bert-

Hoi Bert

Vandaag las ik in de Libelle jouw interview. Nog nooit heb ik zelfs maar gezocht naar een website over rouwverwerking. Naar aanleiding van dit interview besloot ik toch eens te kijken. Ik las onder andere dat je een stevige dip had na dit interview. Vandaar mijn reactie. Er is dus iemand die het gelezen heeft en je wil laten weten dat die dip dus niet voor niets was.

Mijn man is ruim vier jaar geleden overleden. Hij was 38, ik 35 en we hadden 4 kinderen tussen de 10 en de 2,5 jaar. Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat de laatste vier jaar een hele strijd zijn geweest. Maar na vier jaar kan ik zeggen dat het allemaal een plaats heeft gekregen. De scherpe randjes zijn er af. Soms vragen mensen of het achter me ligt. Nou dat zeker niet. Het hoort bij mij, bij ons, en heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Ik voel het meer als iets waar ik nu bovenop sta. Een stevige basis, mede gevormd door datgene wat er in het verleden is gebeurd. Ik merk dat ook als ik je website lees en vooral de reacties van mensen die een nog heel vers verlies hebben. Ik voel helemaal mee, het gevoel gaat door m'n hele lijf. Maar toch denk ik dan ook, ik heb dat gehad. Het raakt allemaal veel minder diep. Ik heb vier jaar geknokt en geworsteld, altijd bezig in mijn gedachten. Nu is er rust gekomen. Waarschijnlijk komt het wel eens terug, maar ik hoop niet zo erg meer als het was. Vaak heb ik mij vertwijfeld af gevraagd: Komt er nou nooit een eind aan alles? Nu kan ik zeggen, ook al weet ik dat er nooit echt een eind aan komt, het wordt wel minder. Deze feestdagen ga ik voor het eerst weer ontspannen tegemoet.
Dit voor jou en alle anderen die (nog) niet zover zijn. Een beetje als bemoediging. Ooit komt er weer licht in de tunnel.

Bert, heel veel sterkte en veel succes met je website.

Hartelijke groet,
Wilma Bouwman, e-mailadres: w.bouwman@worldoneline.nl

Dank je Wilma, voor je bemoedigende reactie. Het is voor lotgenoten goed te weten dat de scherpe randjes in de loop der tijd zullen worden verzacht. Ik heb die ervaring ook, maar aan de andere kant blijven er de fijne herinneringen en kun je zo maar ineens toch in een dip(je) terecht komen. Ook dat heb ik ervaren. Ik hoop dat jouw feestdagen zo ontspannen zijn geweest als jij in gedachten had. -Bert-

Wat een leed, op deze pagina. Mijn partner leeft gelukkig nog. Ik hoor ze denken "Wat doe je dan hier".

Ik heb op 5 oktober 1983 een zoon gekregen, acht dagen later was mijn zwager van 20 jaar voor de trein gesprongen. 18 april 1984 overleed plotseling mijn broer, hij was net 44 jaar geworden. Op 5 mei op mijn verjaardag heeft mijn moeder van verdriet bij mij thuis een hartaanval gehad, ze heeft dit overleefd. Dit verdriet heeft mij drie jaar van mijn leven gekost. Op 6 november 1998 is mijn moeder van 81 jaar overleden, de volgende dag kregen wij de sleutel van ons nieuwe huis in het noorden van Nederland. Op 28 april, één dag na zijn verjaardag overleed mijn vader van 79. Ik weet zo een beetje wat jullie pijn is, pijn van verdriet. Ik heb mijn gezin nog, maar ik voel mij wees. Je komt er wel doorheen, dat weet ik wel, maar met nieuw verdriet komt het oude verdriet weer net zo hevig terug.

En wat je site betreft: ga zo door!!! Jullie zijn voor velen een steun. Ik wens jullie allemaal voor de toekomst veel geluk en gezondheid voor het jaar 2001.
Lenie Valk

Bedankt voor je goede wensen Lenie!

Hallo.
Ik heb al een keer eerder geprobeerd iets te vertellen, omdat ik aan de ene kant helemaal vol zit met van alles, verdriet, woede, onmacht. Ik denk dat dat voor iedereen wel herkenbaar is. Maar ik ben ook vaak bang dat ik daardoor juist in elkaar stort.

Ik ben sinds bijna 2 maanden alleen met 2 kleine kinderen, dus vertel ik mezelf iedere dag, JE MOET DOOR, ik mag niet instorten. Ik moet er zijn voor de kinderen, tenslotte zijn die hun vader ook kwijt. Maar dit is niet gemakkelijk. Gelukkig gaat het leven voor hen gewoon door. School, vriendjes, scouting... Ik zou dit ook niet anders willen, maar dat maakt het er voor mij niet gemakkelijker op. Het enge nu vind ik dat ik meer boos dan verdrietig ben. WAAROM??? Ik weet zelf het antwoord, maar toch kom ik er niet uit. Ik mis hem zo erg! 36 jaar en het voelt dat mijn leven nu ophoudt. Ik moet en kan doorgaan, alleen al voor de kinderen, maar het voelt ook als zo'n zware last. Iedereen om me heen vind me zo knap en sterk, haha... Daarom ben ik ook blij met deze site. Al breekt mijn hart nog meer om zoveel verdriet. Ik hoop dat ik snel uit deze gemoedstoestand kom, ik wou dat ik weer energie kreeg. Vooral om van dingen te genieten. Misschien wil ik wel weer veel te veel, en veel te snel. Ik weet het niet meer.

Annemiek, e-mailadres: kienjet@noordbrabant.net

Beste Annemiek. Natuurlijk is er het verdriet en de boosheid. Wat dat laatste betreft: daarin sta je niet alleen. Maar bedenk, er komt een moment dat die boosheid verdwijnt. Dat gevoel dat alles zo oneerlijk is. En er komt zeker weer een tijd dat je zult kunnen genieten van wat het leven je te bieden heeft. Maar je moet geduld hebben én jezelf de kans geven. Het zal je vast lukken! - Bert-

Hallo Bert
Vandaag de Libelle gekocht en je verhaal gelezen. Ook ik heb mijn man drie jaar geleden verloren, hij was pas 58 jaar. Hij had Parkinson en Alzheimer en vorige week is mijn broer overleden aan lymfeklierkanker. Hij was pas 41 jaar. Laat ook een vrouw en zoon van 13 jaar achter. Het is allemaal zo oneerlijk denk ik dan. Ik heb nog wel een hele mooie brief voorgelezen voor mijn broer voor bijna tweehonderd mensen en daar ben ik erg trots op. Had ik nooit van mezelf gedacht.

Sorry maar ik heb me nog niet voorgesteld. Ik ben Toos Kruithof, ben 53 jaar en heb een dochter van 32 jaar die is vorig jaar naar Australië geëmigreerd met haar man. Maar ik mis haar nog iedere dag en zeker nu met deze dagen, want dit was voor mij toch ook een beetje een rouwverwerking, om je kind zo ver weg zien te gaan. Zo nu stop ik want er komen weer tranen,
Vriendelijke groeten, Toos

Beste Toos, schrijven helpt om je verdriet te verwerken. Ik wens je veel sterkte toe. -Bert-

Beste Bert
Wat een goed initiatief om deze site te beginnen. Ik ben inmiddels 7 jaar alleen en het leven gaat verder, maar het is toch van groot belang dat je met lotgenoten over het gebeuren van gedachten kunt wisselen. Voor anderen is het niet te begrijpen dat je er nog heel veel mee bezig kunt zijn, het moet toch een keer afgelopen zijn, denken ze, terwijl het voor jezelf altijd aanwezig blijft ook al wordt het allemaal wat minder scherp. Ik denk dat ik de site nog vaak zal bezoeken.
Groeten Vera Koets. e-mailadres: vera@koets-5.myweb.nl

Je bent van harte welkom bij de Draaikolk en Vera, misschien kun je je lotgenoten helpen door wat over jouw ervaringen te vertellen. -Bert-

Hallo Bert,
Ik heb ook, zoals meer mensen, je via de Libelle ontdekt. Ik heb niet zo'n ervaring met het versturen van berichten via internet. Ik hoop dus ook dat dit goed gaat. Ik ben a.s. 6 jan. 6 jaar weduwe. Mijn man is binnen 6 weken na de diagnose [longkanker] overleden. We hebben 1 dochter die toen 18 jaar was.
Inmiddels is zij ook moeder geworden van een prachtige dochter. Ik had dit zo graag met mijn man beleefd. Zes jaar is een hele tijd, maar ik heb het er nog dagelijks moeilijk mee. Vooral in deze periode. Mijn man was 46 jaar en als ik dan lees dat er nog veel meer en nog jongere mensen zijn overleden dan is mijn vraag nog steeds WAAROM? Ik ben blij dat ik je site heb ontdekt en dat ik ook mijn hart even mag luchten, bedankt en tot ziens.

Catharina. e-mailadres: c.laan@zonnet.nl

Jouw bericht is goed overgekomen zoals je ziet. Bedankt voor je reactie. Op de vraag waarom? zullen we wel nooit antwoord krijgen. Ook na jaren kan die vraag blijven knagen. Ik ken trouwens dat gevoel van spijt dat je man zijn kleindochter niet meer heeft mogen meemaken. Ook mijn vrouw heeft dit moeten missen. -Bert-

Hallo Bert,

Jouw interview in Libelle zal ongetwijfeld veel vruchten afwerpen. Jouw terugslag daarna is logisch, maar zal het zeker waard zijn. Ook voor mij is het de eerste keer dat ik iets over de Draaikolk hoor/lees, in Libelle dus, en mijn nieuwsgierigheid heeft mij meteen doen inloggen.

Mijn naam is Tineke Rijnders. Ik ben geboren op 18-07-1955 en ik heb mijn partner Gerard verloren op 01-02-1996 aan kanker, hij is 2 jaar ziek geweest. Ik heb twee zonen en één dochter die nu 20, 19 en 16 jaar oud zijn. Mijn leven is vanaf eind 1992 tot nu toe nog één grote draaikolk geweest. Het lijkt wel alsof er geen rust in mijn leven wil komen. Ik heb diverse dierbaren verloren en in je eentje drie kinderen door de puberteit heen loodsen is ook absoluut geen sinecure. Uiteindelijk moet je oppassen dat de volgende tegenslag er niet een teveel gaat worden.
Ik ben in mei 1999 een eigen reisagentschapje begonnen onder de paraplu van een wat grotere organisatie en dit loopt gelukkig heel goed. Hoewel ook daar de nodige tijd en energie in gaat zitten, is dit een goede tegenhanger en geeft het de nodige afleiding. Het is in elk geval heel leuk werk om te doen.

Ik weet uiteraard nog niet in hoeverre ik iets aan de Draaikolk zal hebben of de Draaikolk aan mij, maar ik wil toch mijn emailadres opgeven. Sowieso wens ik iedereen vast veel sterkte, zeker in deze tijd, maar toch ook goede feestdagen toe en veel succes met de website.

Hartelijke groet van Tineke Rijnders-van Laar, e-mailadres: tineke@ibmail.nl

Beste Tineke, bedankt voor je goede wensen. Ik ben blij te lezen dat je zoveel voldoening put uit je werk. En misschien heb je toch wat aan de Draaikolk en krijg je contact met lotgenoten om ervaringen uit te wisselen. Succes! -Bert-

Hallo Bert.
Ontzettend bedankt voor het interview in de Libelle. Mijn man overleed op 2 oktober 1999 plotseling aan een hartinfarct. Eigenlijk ben ik al heel snel daarna op het internet gaan zoeken naar een beetje steun. Ik wilde weten hoe anderen daar mee om konden gaan, met zoveel pijn van binnen. Wat er allemaal door je hoofd gaat. En of dat dan allemaal "normaal" is. En vooral: gaat het ooit over? Nu, ruim een jaar later kan ik aan andere dingen ook denken, Maar tjonge wat ben ik nu blij dat ik toch zo'n site heb kunnen vinden, dankzij jou en Libelle.

Het is zo ontzettend stil in huis. Hetzelfde huis waar je zo lang zo gelukkig bent geweest. Op 12 oktober 2000 zouden we beiden 60 jaar worden en 40 jaar getrouwd. Het mocht jammer genoeg niet zo zijn. Moeilijk is het nog iedere dag. Elke ochtend besef je weer, dat je weer een dag voor de boeg hebt zonder veel kleur en worstel je die maar weer door.
Nu ik jouw site heb gevonden, Bert, is er toch weer een klein lichtpuntje. Er zijn veel meer mensen met de pijn die ik voel en die ook begrijpen waarover je het hebt als je een dip-dag hebt. Wat ik nog even wil zeggen is... Dank je wel! Er is weer een vaste bezoeker bijgekomen.

Vriendelijke groeten Nolda Schoen - Pruin, e-mailadres: aschoen@casema.net

Beste Nolda, het is fijn om te ervaren dat zoveel lotgenoten dankzij het interview in Libelle mijn site hebben ontdekt. Je bent van harte welkom bij De Draaikolk. En laat nog eens wat van je horen. -Bert-

Lieve mensen,
Ik heb gisteren de Libelle gekocht en vanmorgen dacht ik: even schrijven. Nooit geweten dat dit bestond. Had ik dit maar 5 jaar terug geweten, maar ja, toen had ik nog geen computer…

Ik ben nu vijf jaar weduwe, sinds 21 oktober 1995, negen dagen erna, op 29 oktober, reed mijn schoonzoon zich dood, eenzijdig ongeluk. Een paar maanden eerder overleed mijn moeder. Kun je je voorstellen wat een puinhoop ons leven was?
Ik heb de boel nu weer aardig op de rails, maar vraag niet hoe. Het heeft me 2 jaar gekost, met drank en pillen, nou drank lost niets op. Ik dacht de pijn kwijt te zijn, maar de volgende dag was het er dubbel en dwars weer. Nu drink ik niets meer, gebruik ook geen pillen meer en voel me uitstekend.
Heb wel de angst om aan een nieuwe relatie te beginnen. Ik ben 55 en volgens mijn kinderen kan dat nog best, maar heb er op een rare manier angst voor.
Heb nu veel gelezen en ik denk dat je het zelf heb moeten mee maken om te kunnen voelen wat diegene voelt na het verlies van een dierbare.

Ik wens iedereen die nu nog met pijn en verdriet zit toch prettige dagen en veel sterkte voor de toekomst, want die is er wel, al denk je nu nog van niet.

groetjes van Yvonne, e-mailadres: rakker.ga@multiweb.nl

Hallo Yvonne! Bedankt voor je reactie. Ik ben blij dat je je erzelf weer bovenop hebt geworsteld. Ik begrijp dat dit niet gemakkelijk is geweest, maar het is je toch maar gelukt. En wat die angst betreft om een nieuwe relatie te beginnen: ook ik had die angst, maar ik heb het gewoon laten gebeuren en ben daar erg gelukkig mee. Door er voor open te staan heb ik mijn tweede liefde via de Draaikolk ontmoet. Waarom zou jou dat niet kunnen overkomen? Jouw leven is toch niet voorbij? Integendeel! -Bert-

Hallo Bert.
Eerst je verhaal in de Libelle gelezen en het even laten rusten. Ik ben nu zover dat ik reageer. Ik vind het een goed gevoel dat ik niet de enige ben".
Natuurlijk weet ik dat wel, maar in de nabije omgeving weet je dat vaak niet. Ik vind het een geruststellend gevoel nu te kunnen reageren op deze website. Op 3 oktober 1994 is mijn man René overleden. We hebben een dochter (nu 16) en een zoon (nu 14) .
Ik vind het een goed initiatief om deze website op te zetten!

Groeten van Joke, e-mailadres: vanovervest@wxs.nl

Beste Joke: blij dat je de site hebt gevonden. Misschien kun je lotgenoten helpen door wat meer over jouw ervaringen te vertellen. -Bert-

Beste Bert,

Op woensdag 20 december werd ik opgebeld door mijn schoonzusje Marjo, die mij er op attendeerde dat er een website over rouwverwerking bestaat. Na het vinden van de site en het gelezen te hebben, wil ik graag reageren en mijn verhaal plaatsen.

Mijn verhaal begint in het jaar 1983. Er werd bij de broer van mijn overleden vrouw Tilly kanker ontdekt op het puntje van zijn tong, wat niet groter was dan een speldenprik. Het gevolg was dan ook dat er een stukje werd weggehaald, drie jaar later weer een stuk weghalen en weer later de halve tong weg, wat dus ook gevolgen had voor spraak en de voeding. Na dertien jaar was de prognose, het is definitief weg.
Maar helaas raakte het daarna in een stroomversnelling, en overleed hij op 28 december 1996 en is hij na nieuwjaarsdag begraven, hij was 52 jaar jong.

Maar hier bleef het niet bij. Bij terugkeer van een vakantie op het eiland Formentera in 1997 is er bij mijn vrouw Tilly longkanker met een uitzaaiing naar de hersenen geconstateerd. Samen zit je dan bij de dokter, en die zegt broodnuchter: ,,hier ga je dood aan", terwijl onze wereld finaal in elkaar gestort was.
Vanaf september 97 zijn we dan ook niet meer in ons eigen ziekenhuis geweest, maar voor verdere behandelingen en bestralingen naar het A.V.L in Amsterdam en M.C.L in Leeuwarden geweest. Onze dochter Lieneke, die studeerde in Groningen heeft haar studie gelijk opgeschort (uiteraard met toestemming), om haar zieke moeder te verzorgen, wat voor iemand van 23 toch best wel een opgave kan zijn, maar toch deed ze het. Helaas overleed Tilly op de dag dat de lente begint 21 maart 1998 op de leeftijd van 48 jaar jong. Wat natuurlijk een hele schok voor ons gezin was, ook voor onze zoons die de leeftijd van 27 en 21 hadden, maar bovenal voor mijn schoonmoeder die nu twee van haar kinderen miste op jonge leeftijd en zo kort op elkaar.
Kun je je voorstellen Bert, dat ik eigenlijk toen niet eens aan een stukje verwerking ben toegekomen? En mede daarom heb ik tegen mijn kinderen en vriend(innen)die ook het hele ziekteproces meegemaakt hadden gezegd, ik ga nu een vakantie boeken en we gaan veertien dagen weg, om zo een stuk verwerking voor ons zelf te beleven, en zijn we naar Corfu gegaan. Wat bijzonder veel heeft opgeleverd voor ons zelf, we hebben veel kunnen huilen en praten. Bovendien is het goed om iets te doen of iets om handen te hebben.
Ik was coach en trainer van het volleybalteam van Tilly en tevens was ik penningmeester van de volleybalclub en ben dat gebleven.

Maar het was nog niet genoeg geweest.
Bij een andere broer van Tilly die de leeftijd had van 53 jaar is in maart 1999 ook kanker geconstateerd, en ook deze broer kwam te overlijden en wel in mei 99.Voor mijn schoonmoeder was het weer een kind dat overleed, en ging ze er bijna zelf aan onderdoor; het derde kind in een tijdsbestek van vier jaar.
Je komt eigenlijk niet eens aan je eigen verwerking toe, omdat ik me ook nog wil inzetten voor de rouwverwerking van de schoonzusjes, die ook nog met kleine kinderen achterbleven. Helaas is het ook zo, dat je eigenlijk in de steek wordt gelaten door je tot dan toe gezamenlijke vrienden en kennissen. Maar dit zijn geen(vrienden), want goede vrienden blijven vrienden door dik en dun.
Inmiddels zijn alle kinderen op zichzelf gaan wonen, de zoons in de buurt en de dochter in Groningen en heeft na een half jaar de studie weer opgepakt en heeft inmiddels de achterstand ook weer ingehaald. Een heel fijn detail is, dat mijn oudste zoon (29) bijna iedere middag wanneer ik van mijn werk thuis kom, de koffie klaar heeft. Dit zijn van die kleine dingen die je zo goed doen. En dan blijft hij ook gezellig eten en soms ook met zijn vriendin.

Tenslotte iets over mij zelf, ik ben Robbie Schuil en ben inmiddels 54 jaar en heb de draad weer opgepakt, want je moet toch verder. Maar het gemis van partner en maatje is er niet minder om.

Met een vriendelijke groet
Robbie, e-mailadres: r.schuil@hetnet.nl

Beste Robbie, bedankt voor je uitgebreide e-mail. Het is goed te horen dat je de draad weer hebt opgepakt en dat je zoveel steun van je kinderen ontvangt. Dat is - zo is ook mijn ervaring - onbetaalbaar! Ik hoop nog eens wat meer van je te horen. -Bert-

Hallo Bert,

Graag wil ik ook even reageren op je artikel in de Libelle, want ook ik heb het artikel gelezen. Fijn dat er zo'n website bestaat. Ik wist niets van deze site af.

Ik ben in maart 1998 mijn man verloren aan prostaatkanker, waar ik het nog steeds erg moeilijk mee heb. Soms heb ik het gevoel dat die pijn van het verlies nooit over gaat, ook omdat, voordat mijn man overleed, mijn vader overleed. De twee sterke mannen in mijn leven. Wel heb ik heel veel steun aan mijn kinderen (dochter en zoon) maar ook die zitten nog zo vast in het verlies van hun vader. Twee weken voordat mijn man overleed vertelde onze dochter dat ze drie maanden zwanger was, en ik vind het zo verdrietig dat ik dat niet met hem kan delen dat we een kleinkind hebben. Ik probeer zo veel mogelijk van haar te genieten, maar toch doet het o zo zeer dat mijn man het niet mocht meemaken.

Bedankt dat je even naar me hebt willen luisteren al is het via Internet. Bedankt en zelf ook veel sterkte.
Groetjes van Nel de Jong, e-mailadres: pjmdejongerhardt@freeler.nnl

Hallo Nel, bedankt voor je reactie. Natuurlijk staat mijn mailbox open voor lotgenoten die hun verhaal willen vertellen. Daar is deze site ook voor. Ik wens je heel veel sterkte toe en kom maar zo vaak op ,,bezoek" als je wilt. Jij bent welkom. -Bert-

Beste Bert.
Via de Libelle kwam ik achter deze site.

Al is het zeven jaar geleden dat mijn man is overleden, toch herken ik veel in de verhalen. Voor veel mensen is het ál zeven jaar. Maar voor mij is het nog kort en denk ik nog dagelijks aan hem.
Vooral deze maand is erg moeilijk. 18 december is de sterfdatum en nu komt kerstmis er weer aan. Gelukkig heb ik twee schatten van kinderen met leuke en lieve vriend en vriendin. Ze zorgen ervoor, dat het allemaal wat gemakkelijker gaat. Sinds 10 maanden heb ik na 25 jaar weer een baan en ook dat vult veel verdrietige uurtjes.

Groetjes, fijne feestdagen en een nieuw jaar vol troost, liefde en veel Draaikolk.
Liesbeth, e-mailadres: li.hendriks@planet.nl

Hallo Liesbeth, ik hoop dat je de moeilijke dagen die nu achter je liggen goed bent doorgekomen. Bedankt voor je lieve wensen. -Bert-

Hallo Bert,
Ik bladerde de nieuwe Libelle door en zag jouw Kerstbrief. Het interesseerde me heel erg omdat ik sinds 2 jaar weduwe ben, en nog steeds in mijn rouwverwerking zit. Ik wil graag een plaatsje op je Mailbox-pagina. Hierbij stuur ik mijn gegevens.

Ik ben Dini Boorsma. Mijn man Reinnald is gestorven op 7 oktober 1998 aan een hartstilstand, thuis zakte hij voor mijn ogen in elkaar en in mijn armen is hij gestorven. Hij was 65 jaar. Op 16 oktober zou hij 66 jaar worden. Op 17 oktober is onze jongste kleinkind geboren. Zelf ben ik geboren in 1936. Ik heb 4 kinderen en 7 kleinkinderen. Gelukkig heb ik met allemaal een goede band, maar het gemis is verschrikkelijk. Wij waren 41 jaar heel gelukkig getrouwd. Reinnald was al jaren hartpatiënt. Hij is in totaal 4 keer geopereerd geweest, maar toch komt het onverwachts en ik heb geen afscheid kunnen nemen. En dat is erg , want ik had nog zo graag willen zeggen hoeveel ik van hem hield.

Ik eindig hiermee in afwachting op verdere berichten.

Met vriendelijke groeten
Dini Boorsma, e-mailadres: dinaboorsma@hetnet.nl

Hallo Dini, ik heb jouw gegevens in de Mailbox opgenomen en hoop dat je daardoor goede contacten met lotgenoten zult kunnen opbouwen. -Bert-

Hallo Bert,
Via je interview in de Libelle ben ik aan je site gekomen. Heb niet geweten dat er zo iets fijns bestond. Heb vaak zitten zoeken op internet, maar zoiets nog niet gevonden. Heb in deze korte tijd er al veel troost uit geput. Vooral uit de gedichten, maar zeker niet minder uit de verhalen van lotgenoten.

Ik heb mijn man verloren op 27 september 1998 na een huwelijk van 31 jaar. De laatste jaren waren erg zwaar omdat hij een hartinfarct kreeg in 1996, daarna langzaam opbouwen, in 1997 weer een infarct, maar na deze kon hij ook niet meer werken. Daar had hij het erg moeilijk mee.
Hij was anesthesie assistent in een groot ziekenhuis in Den Haag. Na een groots afscheid in mei 1998 hebben wij een heerlijke zomer gehad. Gingen in september met vakantie naar zijn geboortedorp in Italië, daar kwamen we wel 2 keer per jaar. Hadden een eindeloze tijd. Hebben daar of eigenlijk heb ik daar, nu familie en veel vrienden.
Drie dagen na thuiskomst kreeg hij weer een enorm infarct en na 5 dagen is hij overleden.
We waren gelukkig, met twee prachtige dochters, nu 27 en 22 jaar. De jongste woont gelukkig nog thuis. Maar het verwerken van het verlies is zo groot en zwaar, zeker weer in deze donkere tijd. We gaan door, zoals hij het gewild zou hebben, hij was zo'n levensgenieter. Nu is alles moeilijk. En wat ik ook van anderen nu lees, dat het zo moeilijk is uit te gaan, Waar naar toe?? Met wie?? Alleen?? Ik ben nu 55 jaar, werk gelukkig nog halve dagen, dat maakt de dagen wat korter. Wie weet wil er iemand met mij mailen om elkaar wat "pit" in te spreken. Maar met mijn dochters hebben we het motto : SAMEN KOMEN WE ER WEL!!!!!!

Prettige feestdagen en een goed nieuwjaar gewenst.
Trudi Mirimin, e-mailadres: trudi@mirimin.myweb.nl

Hallo Trudi, ik hoop dat veel lotgenoten de handschoen op zullen pakken om jou en elkaar weer ,,pit" in te spreken. -Bert-

Beste heer Vos,

N.a.v. het artikel in Libelle wil ik ook graag mijn verhaal kwijt.

Ook ik verloor mijn partner, mijn maatje voor het leven. Hij had geen levensbedreigende ziekte, kreeg ook geen ongeluk, maar na 26 jaar huwelijk bleef hij zomaar ineens weg. 's Morgens voordat hij naar zijn werk ging dronken we samen een kopje koffie, daarna een zoen en rond half negen stapte hij op zijn fiets. Toen ik zelf 's middags naar mijn werk reed, kon ik niet vermoeden, dat hij 's avonds niet meer terug zou komen.
Rond acht uur reed ik de auto op het garagepad en liep achterom. Op het tuinpaadje liep mijn zusje stevig te roken. "Jij hier?", heb ik nog verbaasd gezegd. Ik moest maar even mee naar binnen komen, want ze had me iets te zeggen. Terwijl ik steeds maar vroeg, waar mijn man was, duwde ze me naar binnen en daar kwam de schrik van mijn leven. Hij was weg en alles wat er was, was een afscheidsbrief. Hoewel hij nog steeds van me hield enz.

Alle mensen op uw site hebben hun partner door de dood verloren; verschrikkelijk.... Er zijn schrijnende verhalen bij. Wat ik als een groot gemis ervaar, is dat mensen, die helemaal niet willen scheiden, maar van de ene dag op de andere moeten ervaren, wat het is om alleen te zijn, vaak in een ander hokje worden geplaatst. Alleen opstaan, je ontbijt klaarmaken, in het donker naar je werk en in het donker weer naar huis; je verhaal niet kwijt kunnen en ook je kinderen minder zien en dat met de wetenschap dat 6 km verderop je partner woont, die niet meer met jou wil/kan leven.
Het is inmiddels 15 maanden geleden (september 1999) en er is geen kwaad woord gevallen, geen verklaring en we zijn nog steeds vriendelijk tegen elkaar. Hij kan er niet over praten. Het doet pijn. Lang heb ik me afgevraagd wat er aan mij mankeert.
Toch ben ik al snel via het arbeidsbureau bij een Centrum Vakopleiding terecht gekomen en heb de computer, die ik voor die tijd alleen maar afstofte, nu ook van binnen leren kennen. Mei 1999 ben ik met drie negens geslaagd en meteen de dag erna aan het werk gegaan via een uitzendbureau op een secretariaat van een gemeente. Sinds september ben ik zij-instromer, 2e jaars HBO-lerarenopleiding, en werk 20 uur op een MBO-college. Hoewel ik iedere dag 2 uur in de auto zit ging er een wereld voor me open; ik geef tekstverwerken en informatica en voel me als een vis in het water.

Op momenten als deze, voel ik weer de pijn; 14 dagen vakantie en dan die kerstdagen erbij. Dagen die we als gezin doorbrachten. We hebben samen ook zo verschrikkelijk veel meegemaakt; familieleden opgevangen die gingen scheiden; bij mij zijn 2 van de 3 zussen uit elkaar en bij mijn man 3 van de 5 broers en zussen. Een behoorlijke score, waarbij ik altijd zeker wist dat dat ons niet zou overkomen. Het overlijden van ons petekind van 17, doodgereden door een dronken automobilist, staat nog steeds op mijn netvlies net zoals het verliezen van een broer door kanker op 37-jarige leeftijd. Ook ons schoonzusje werd slechts 35; zij kon niet zonder haar man verder en pleegde zelfmoord.
Ik hoop dat ook mijn verhaal geplaatst wordt en heb dringend behoefte om te praten met mensen die hun partner moeten missen, om wat voor reden dan ook.
Op het Centrum Vakopleiding kwam ik in contact met een vrouw die in een bestuur van een vereniging voor alleenstaanden zat. Ik wilde daar graag bij. Het kwam hard aan toen ik te horen kreeg, dat ik daar absoluut niet bij kon, want ze wilden alleen te maken hebben met weduwen en weduwnaars! Alsof je een besmettelijke ziekte hebt. Jammer dat veel mensen niet willen inzien, dat ook mensen zoals ik, die van het ene moment op het andere alleen door het leven moeten, veel, heel veel te verwerken hebben.
Ik hoop nog eens van u te horen,

Ineke Verhoef, e-mailadres: i.verhoef@hetnet.nl

Beste Ineke. Ik heb jouw brief geplaatst omdat het een herkenbaar probleem is. Natuurlijk heb je geen besmettelijke ziekte en is de pijn van een scheiding op sommige punten vergelijkbaar, maar toch is De Draaikolk specifiek opgezet voor mensen die hun partner door overlijden hebben verloren. Ik heb het je ook al gemaild, maar voor mensen zoals jij zeg ik het op deze plaats ook nog eens: er zijn ook websites die zijn gericht op alleenstaanden die alleen overbleven na bijvoorbeeld een scheiding, zoals ,,1Ouder" (zie relevante links)

Hallo Bert,
Het is 1.30 uur in de nacht, kan niet slapen, dus even een Libelle gepakt. Kom ik jouw verhaal tegen. Het is jammer dat er 4,5 jaar geleden nog geen Draaikolk was. Zou ik er veel aan gehad hebben.

Mijn man is 8 maart 1996 overleden aan een Cardiomyopathie. Hij is 7 jaar ziek geweest. Even is er nog hoop geweest toen hij in aanmerking zou komen voor een ruilhart, maar jammer genoeg werd hij diabeet, waardoor de kansen op een langer leven over waren, want een diabeet kan geen ruilhart krijgen i.v.m. afstoting. We hebben de jaren die we nog samen hadden goed gebruikt. Mijn man heeft zich wat uit de zaak terug getrokken (we hadden een eigen bedrijf). Een camper gekocht en als het mogelijk was gingen we er op uit. Dit zijn, ondanks het zwaard wat boven ons hoofd hing, erg mooie jaren geweest. Ik ben blij dat we ze hebben gehad. Zeker als je van te voren weet dat het nog maar een paar jaar zijn, ga je anders met je tijd om. Je leeft echt iedere minuut en probeer zo veel mogelijk van elkaar te genieten. Ik mis hem nog iedere dag ondanks het feit dat het haast 5 jaar geleden is. Het scherpe is er af, maar ik betrek hem nog overal bij. Erg moeilijk was het toen onze kleinzoon werd geboren. Het zou zo'n fantastische opa zijn geweest. Na de ergste moeilijk periode heb ik me op wat hobby's geworpen, dat was erg goed. Ik heb een PC aangeschaft. Ben op tekenles gegaan.

Gelukkig heb ik al mijn vrienden gehouden, niemand heeft me laten vallen, je hoort wel eens anders. Op het ogenblik kan ik me weer gelukkig voelen, geniet met volle teugen van mijn kleinzoon en bezoek regelmatig mijn jongste dochter in de USA, maar missen zal ik mijn man blijven doen.
Jos Verdouw, e-mailadres: j.m.verdouw@12move.nl

Beste Jos, ik herken erg veel in jouw verhaal. Ook al is het ,,al" 4,5 jaar geleden, er zijn heel vaak momenten dat het lijkt alsof het gisteren was. Ik ben blij dat je je weer gelukkig kunt voelen en weer kunt genieten. Ondanks het gemis dat blijft. -Bert-

Hallo Bert,

Ik heb je interview gelezen in de Libelle die ik gisteren heb ontvangen, eindelijk een plek waar ik terecht kan met mijn verhaal, mijn gevoelens, maar ook herkenbaarheid van andere "lotgenoten".
Afgelopen week heb ik van mijn predikant een adres gekregen waar gespreksgroepen zouden zijn, maar helaas niet in mijn leefdtijdscategorie, ik ben 35 jaar. Ook van Humanitas hetzelfde verhaal afgelopen week, ook niet voor mij, het verlies van een ouder of een broer of zus is iets anders dan het verlies van je partner.
Daarom De Draaikolk komt op een juist moment, het heeft zo moeten zijn denk ik dan. Ik heb je site bekeken en het is zo herkenbaar wat andere voelen het is precies wat jezelf voelt. Ook heb ik vreselijk zitten te huilen want al je gevoelens komen weer direct naar boven, en je wilt ze af en toe verstoppen, wat niet mogelijk is.

Ik zal mijn verhaal even vertellen, vorig jaar februari '99 is ons nieuwe huis opgeleverd, helemaal gelukkig, gelijktijdig ontdekte ik dat ik zwanger was, wel gehoopt maar na lang wachten niet meer verwacht. Helaas ging dit in mei mis, gelukkig in juli opnieuw zwanger vol angst maar wel blij.
Op vrijdag 12 november zijn we voor een echo geweest en alles was goed, dolblij zijn we toen naar mijn ouders gegaan en het hele verhaal verteld.
Zaterdags hebben we 's ochtends planten voor de achtertuin gekocht en gelijk geplant, 's middags is Arjan (mijn man) naar vrienden geweest om te klussen. 's Avonds om 19.00 uur komt hij thuis en een kwartier later zegt hij dat hij niet lekker is en even boven gaat liggen. Hij roept mij want hij kan zijn broek niet uitkrijgen, daarna gaat alles in stroomversnelling. Hij zegt dat hij benauwd is en zweet enorm.
De huisarts gebeld en hij moest voor controle maar naar het ziekenhuis op de hartbewaking. Arjan zegt opeens "ik zak weg" en begint een raar geluid te maken. Helaas heeft alle inspanning van de huisarts en het ambulancepersoneel en het ziekenhuis niet meer mogen baten en is hij overleden.

Daar sta je dan 34 jaar en 4 maanden zwanger, je weet niet wat je overkomt en nog steeds niet. Je bent verdrietig, alleen, boos: alle gevoel wat voor jou en de anderen herkenbaar is. Mijn ouders vangen mij fantastisch op. Inmiddels hebben we een zoontje van 8 1/2 maand oud die uiterlijk op zijn vader lijkt. Helaas zal hij zijn vader nooit kennen, en helaas heeft Arjan niet geweten dat zijn wens is uit gekomen.
Nu ik dit opschrijf lopen de tranen over mijn wangen en kan het typen bijna niet bijhouden.
Misschien dat alles een beetje warrig lijkt maar het is voor het eerst dat ik reageer op een site. Ik heb enorm veel behoefte om met andere "lotgenoten" te praten/mailen, zou je mij in een lijst kunnen zetten of mij mailen wat ik nu moet doen?

Groetjes van Greta van Dijk, e-mail adres gretavandijk@hetnet.nl
PS. ik zal je site vaker bezoeken.

Beste Greta, ik heb jouw gegevens uiteraard in de Mailbox gezet en hoop van harte dat je er in zult slagen om met lotgenoten ervaringen en gevoelens uit te wisselen. En uiteraard ben je van harte welkom bij De Draaikolk! -Bert-

Hallo Bert,
Graag zou ik willen reageren op enkele verhalen van lotgenoten. Vooral het lied van Rob van Alkemade sprak me erg aan en zette me aan het denken. Ook hem zal ik een berichtje sturen, al vind ik dit moeilijk. Maar je kreeg gelijk met je advies; niet afwachten, maar stuur zelf een berichtje. De reacties op de mailbox vallen me tegen, dus nu zelf maar de stoute schoenen aangetrokken.
Mijn vraag; zou je in de rubriek "nieuwe reacties" de volgende oproep willen plaatsen:

Graag zou ik, Linda Bos, in contact komen met mensen die ook zoveel hebben aan de muziek, met name aan het zingen. Ik ben iemand die zich moeilijk kan uiten waar anderen bij zijn en daarom kan ik veel kwijt in het zingen. Het lied van Rob van Alkemade bracht me tot deze oproep. Is er herkenning, reageer dan. Zelf zing ik nu 3 keer in de week; ik zit op 2 koren (klassiek en populair) en doe een cursus stemvorming. Ik ben gaan zingen toen mijn man Kees, ziek werd. Omdat ik voelde dat ik me ergens mee moest kunnen afreageren.
Muziek is zo mogelijk nog meer voor me gaan betekenen.

Alvast bedankt voor het plaatsen van deze oproep.
Hele fijne feestdagen voor jullie samen en veel geluk en succes met deze site in het jaar 2001!!
Hartelijke groet,
Linda Bos, e-mailadres: lindabos@netmail.nl

Beste Linda, ik hoop dat je oproep succes heeft. Bedankt voor de goede wensen. -Bert-

Een schitterend initiatief!! Mijn partner en ik (allebei weduwnaar en weduwe) komen hier na de Kerstdagen op terug, met ons verhaal en willen graag mensen helpen die nog aan het begin van de weg staan.
Trudy 49 jaar en Hans 53 jaar
Trudy Linkerhof-Kerstens, e-mailadres: trudy.narcis@12move.nl

Beste Trudy en Hans: ik hou jullie aan deze belofte en wacht jullie verhaal met erg veel belangstelling af! -Bert-

Geachte heer Vos,
Ik hoorde van mijn zus over het artikel in de Libelle, ik heb het niet gelezen maar ik heb de website opgezocht. Ik heb deze met veel belangstelling gelezen. Ik heb in 1994 mijn vrouw verloren ze was 3 maanden zwanger. Het was niet makkelijk om de draad weer op te pakken, ik kon het ook niet verdragen dat mensen konden klagen over van die onbenullige kleine dingen. Twee jaar later stierf mijn moeder en een jaar later mijn vader. Het was toch wel wat veel in zo'n korte tijd. Als ik nu een gezin zie fietsen vraag ik me zelf wel eens af waarom zij wel en ik niet. Beseffen ze wel hoe gelukkig ze zijn? Mijn collega's en vrienden zeggen dat ik veel veranderd ben. Dat heb je zelf niet zo in de gaten. Het leven gaat verder, hoe moeilijk het soms ook is, zeker nu de kerstdagen - dagen van veel licht, gezelligheid, verdriet en eenzaamheid- voor de deur staan. Ik wens dan ook iedereen warme, fijne kerstdagen toe en alle geluk in het nieuwe jaar. Ik zal jullie website zeker nog een keer bezoeken.
Harry van Horen, e-mailadres: horen@zeelandnet.nl

Hallo Harry, bedankt voor je reactie. Ik ken dat gevoel dat je hebt als je gezinnen of echtparen ziet fietsen. Of ze beseffen hoe gelukkig ze zijn? Vaak niet, want voor hen is het leven misschien vanzelfsprekend en hebben ze nog niet ervaren wat het is om iemand in je nabije omgeving te moeten verliezen. Dat je bent veranderd, is logisch. Jouw ervaringen hebben jouw leven drastisch veranderd en -als het goed is - ook meer inzicht gegeven in alles wat met leven en dood te maken heeft. Het heeft je ,,getekend" en wellicht heeft het je geest verrijkt. Kom zo vaak langs als je wilt. -Bert-

Beste Bert
Vandaag voor het eerst de site gelezen. Ik werd er op attent gemaakt door mijn zusje. Fijn als er zo met je mee gedacht wordt ,vind je niet? Zij had het interview in Libelle gelezen.

Na een huwelijk van bijna 50 jaar (op 2 maanden na) is mijn man overleden op 10 juni 1998. Hij heeft prostaat kanker gehad, ± 7 jaar met best nog goede tijden er tussen door. Maar vanaf sept.1996 is het erger geworden. Hij was 72 jaar (ik was 75) Inmiddels is er 2 1/2 jaar voorbij. En zo je al schreef is het soms "pas" en soms "al zo lang". Nog steeds kom je dingen tegen waar je geen weg mee weet. Vaak heb ik gezegd dat het niet dat ene grote verlies is, maar die vele kleine verliezen die het leven op z'n kop hebben gezet. Ik ben sinds kort op een rouwverwerkingsgroep. Die gaat uit van protestants christelijk maatschappelijk werk. We zijn met 6 vrouwen en twee leidsters. Onze leeftijden variëren van ± 58 - 80 jaar.

hartelijke groeten.
Bep Hulstein - van Manen; e-mailadres: b.hulstein@chello.nl

Hallo Bep. Fijn te ervaren dat ook oudere lotgenoten het net op gaan en ,,zo maar" bij De Draaikolk op bezoek komen. Ik hoop dat je nog vaak komt en veel hebt aan de rouwverwerkingsgroep. Veel lotgenoten putten daar heel veel kracht uit om verder te gaan! -Bert-

Beste Bert,
Net op je tijdschrift gekeken en ik ben diep onder de indruk. Vandaar dat ik toch maar, na drie keer zuchten, de schroom overwin, zoals jij het zo treffend zegt. Want het is nog al wat als je zelf hebt meegemaakt wat al deze mensen schrijven...

Nu maar even zakelijk: mijn naam is Adriana en ik verloor op 24 april mijn man Rinus. We hebben een zeer lange periode van ziekte achter ons, hij heeft/ had (lastig hoor) sinds'92 een hersentumor en is daar uiteindelijk aan overleden op 46-jarige leeftijd. Ik bleef achter met twee jongens van 5 en 8. Vandaar dat ik, na acht maanden, nu maar eens de stoute schoenen aantrek om met lotgenoten in contact te komen. Waar ik huiverig voor ben..... ik hou niet zo van ach en wee geroep, ik ben zelf van het zeer nuchtere soort en ik weet zelf ook wel dat het vreselijk is, weduwe op je 40-ste! Ik heb trouwens de grootste moeite met die term...

Je moet maar zien of je dit allemaal wilt plaatsen. Ik voeg toch maar mijn adres erbij, misschien is het wel leuk om reacties te ontvangen.
Adriana van Gend; e-mailadres: adriana.van.gend-prinsen@12move.nl

Beste Adriana, nuchter zijn kan gemakkelijk zijn als het helpt om je verdriet om het gemis van je man een plek te kunnen geven. Maar dat weerhoud je er toch niet van om na acht maanden toch maar een poging te wagen om met lotgenoten in contact te komen. Blijkbaar heb je daar toch behoefte aan. En, Adriana, ach en wee roepen is wat anders dan je verdriet en je emoties te uiten hoor… Ik hoop dat je goede contacten zult kunnen opbouwen. -Bert-

Al meer dan 1 jaar bezoek ik regelmatig de Draaikolk. Mijn partner overleed onverwacht op 8 december 1999 op 41-jarige leeftijd. Wij vonden vrij snel erna deze site op het net en nog steeds vind ik een beetje steun bij het lezen ervan. De gevoelens die je hebt en weten dat je niet de enige bent. In elk artikel komt wel iets van herkenning. Ik zal de Draaikolk zeker blijven bezoeken.
Lia Hengeveld, e-mailadres: lia.hengeveld@planet.nl

Beste Lia, fijn dat je ,, een beetje" steun ervaart bij het lezen van de Draaikolk. Al is het maar een héél klein beetje, ik ben er gewoon blij mee! -Bert-

Erkenning en erkenning is het belangrijkste bij rouwverwerking. Zelf heb ik mijn partner aan kanker verloren, en ben daarna hevig op zoek geweest naar lotgenotencontact. Dit heb ik ook gevonden bij de CNK (contactgroep nabestaande van kankerpatiënten). De Draaikolk was er toen nog niet. Ik vind het een geweldig initiatief. Ik ben nu 51 en het is al een aantal jaren geleden, maar het gemis is en blijft enorm. Dit terwijl je omgeving van mening is dat het maar eens over moet zijn.
Ik zal zeker deze site aanbevelen binnen onze contactgroep.
een warme groet,
Tineke Kathmann, e-mailadres: kathmann.c@planet.nl

Beste Tineke, bedankt dat je deze webplek wilt aanbevelen binnen de contactgroep. -Bert-

Ik heb door het interview in de Libelle deze site ontdekt. Eindelijk herkenbare verhalen van mensen die hetzelfde meemaakten als ik... Ik ben een vrouw van 38 jaar, mijn man overleed in 1998 aan een zeer zeldzame vorm van kanker. En hoewel het dus al twee jaar geleden is, kan ik soms nog maar nauwelijks geloven dat ons dit echt is overkomen. Ik bleef achter met mijn zoon die nu bijna elf jaar is. Een heerlijk kind die het verdriet draaglijk heeft gemaakt. Nu ik deze site weet te vinden, zal ik er regelmatig gaan kijken. Hartelijke groeten, I.

Beste I. Vertel eens wat meer over jezelf. Of liever: geef je op voor de Mailbox. Misschien heb je toch wat aan contacten met lotgenoten! -Bert-

Via een artikel in het blad Libelle ben ik aan het internetadres van De Draaikolk gekomen. Jouw website voorziet in een grote behoefte om
ervaringen uit te wisselen en om met anderen te communiceren die dezelfde ervaringen, gevoelens en emoties hebben.Ruud is vier maanden ziek geweest. Na een zware operatie, veel complicaties en zes weken op IC gelegen te hebben, kregen we bericht dat er uitzaaiingen waren en dat er geen behandeling meer mogelijk was.
Gelukkig heb ik nog met Ruud kunnen praten over ons leven samen en hebben familie en vrienden afscheid van hem kunnen nemen. Ruud is op 21 juli 2000 overleden.
Ik doe mijn best om de draad weer op te pakken en volg merendeels mijn gevoel anders kom ik er niet meer uit. Ik heb veel steun aan deze site en zal hier zeker vaker te vinden zijn. Bert en andere lotgenoten bedankt.

Herma. E-mailadres: kima@uwnet.nl

Hallo Herma, bedankt voor je uitgebreide mail. Wat betreft die zelfhulporganisatie voor jonge weduwen en weduwnaars, waar je me in een persoonlijke mail iets over schreef: vertel er eens wat meer over. Zoals je wellicht hebt gezien, hebben we in deze editie een nieuwe rubriek gestart: Actualiteiten en activiteiten. Ik neem jouw gegevens daar graag in op. Bedankt alvast. - Bert-

Nadat ik iets in het gastenboek geschreven had, en daarna ook wat van anderen kon lezen, had ik het gevoel dat ik toch even iets meer had moeten vertellen. Vandaar dat ik nog even terug kom. Ikzelf ben 35 jaar, heb twee kindertjes van 1 en van 4 jaar, en ben mijn man Chris 20 mei j.l. onverwacht aan een hartstilstand verloren. Mijn leven, mijn toekomst, alles en alles is in seconden weggevaagd. Gelukkig krabbel ik langzaam weer overeind, al leef ik wel heel erg bij het moment, en later zien we wel. Herkenning is zeker iets waarvoor ik de Draaikolk op zal blijven zoeken. Het geeft steun om op moeilijke momenten iets te lezen waarvan je denkt, ik ben niet alleen hierin.
Ik wens iedereen heel veel kracht voor het komende jaar.
Inge, e-mailadres: inge65@lycosmail.com

Inge, sterkte met alles en bedankt voor jouw wensen voor 2001. -Bert-

Bert,
Op mijn 50e verjaardag een Libelle gekregen met daarin jouw kerstbrief. Mijn man overleed 27 maart dit jaar na een acute alvleesklierontsteking,tumor. Hij lag 5 maanden in het ziekenhuis, 100 km hier vandaan. Na opluchting, zijn lijden was voorbij en ik kon weer verder, in oktober een terugslag gehad. Door deze site veel herkenning gevonden en gaan we voor de toekomst. Fijn dat ik dit hier even kwijt kan.
Aleida van de Beek-Bosch, e-mailadres: Ivdbeekbosch@hetnet.nl

Graag gedaan, Aleida, en kom maar zo vaak lang als je wilt. Vertel ook eens wat meer over jezelf en over jouw gevoelens. - Bert-

Beste Bert,
Na lang aarzelen wil ik nu toch reageren op de Draaikolk. Ik heb op 11 februari 1998 mijn man verloren. Hij kreeg op de ijsbaan in Alkmaar een hartstilstand. Het is nog steeds onwerkelijk dat iemand om 8 uur s'avonds de deur uit gaat en zegt:"even lekker schaatsen" en vervolgens nooit meer terug komt.
Nu ik bijna drie jaar verder ben in mijn rouwverwerking, lukt het om het gewone leven weer op te pakken. Hierbij heb ik heel veel steun van mijn familie en schoonfamilie. Met name de oudste zus van mijn echtgenoot en haar man zijn een grote steun. Toch blijft de behoefte om af en toe ervaringen uit te wisselen met lotgenoten. Daarom wil ik vragen om mijn e-mail adres toe te voegen aan jullie lijst. Alvast hartelijk dank, vriendelijke groeten
Karin Passtoors, e-mailadres: kpasstoors@chello.nl

Beste Karin, ik heb jouw gegevens opgenomen. Fijn dat het nu een stuk beter gaat en dat je zoveel steun krijgt van de mensen om je heen. -Bert-

Hallo Bert.
Even een bedankje voor de Kerstkaart. Ik wil even mijn wensen voor het nieuwe jaar kwijt. Ik weet dat het gemis en verdriet blijft, maar toch moet je elkaar een nieuw jaar met weer wat lichtpuntjes toewensen. Hoe moeilijk dat ook is. Een hartelijke groet voor allen, die dit gastenboek nog zullen bezoeken.
Joke, e-mailadres: vanovervest@wxs.nl

Graag gedaan Joke en bedankt voor jouw goede wensen. -Bert-

Hoi Bert,
Ja, via het interview in de Libelle heb ik de Draaikolk gevonden, en je dip is zeker niet voor niets geweest, en het is toch zo dat je na zo'n dip je weer wat "verder" bent, al is het misschien moeilijk te begrijpen dat een innerlijk nog zo heftig kan reageren.
Ik slok alles van je site op, net alsof ik een inhaalrace begonnen ben aan een tekort aan erkenning. Het is ook een heerlijk lettertype om te lezen. Graag wil ik t.z.t het verhaal van mijn overleden man e-mailen, kan dit?
Dank je voor alles wat je doet, hopelijk putten veel mensen er troost uit. vriendelijk groet,
Lida de Waal, e-mailadres: acdewaal@hetnet.nl

Hallo Lida, natuurlijk mag je jouw verhaal vertellen. Ik zie jouw mail met belangstelling tegemoet. -Bert-

Hoi,
Ik ben Tineke. Ik ben 34 jaar oud en heb twee kinderen van 8 en 5 jaar oud. Mijn man Guus is op 12 augustus 1997 onverwachts overleden. Vier weken daarvoor mijn vader en 6 maanden later mijn schoonvader. Dan denk je op dat moment: mijn leven is niets meer waard. Maar ik heb gestreden, samen met familie en vrienden, ben in therapie geweest en heb alles gedaan om het een plekje te geven. Nu, drie jaar later, is mijn leven weer wat beter. Ik heb een vriend met ook twee kinderen en dat gaat goed en voorzichtig durf ik weer wat te genieten. Ik wil iedereen sterkte wensen en vertellen dat, als je open staat voor hulp en vriendschap en liefde je je beter voelt dan als je je afsluit voor iedereen en de drempel verhoogt. Ik wens iedereen ook dat geluk wat ik weer mag voelen. Guus is in mijn hart en reist altijd met ons en mij mee, maar er is ook weer ruimte voor iemand anders.
liefs Tineke , e-mailadres: lgroen@.kabelfoon.nl

Hallo Tineke, bedankt voor je bemoedigende woorden voor hen die nog niet zo ver zijn en nog pas aan het begin staan van een lange weg. Ik wens jou heel veel geluk in je verdere leven. -Bert-

Beste Bert,
In de Libelle las ik over je website. Wat een prachtig initiatief! Eerst heb ik alle verhalen gelezen en hoewel je dat natuurlijk best weet, is het toch goed om nu te lezen, dat je niet alleen staat in je verdriet.

Eind januari is het al weer 3 jaar geleden dat ik mijn man verloor na een lange ziekte (non-Hodgkin). Hij was pas 38 en liet mij en onze twee kindjes van 4 en 6 na. Het gaat best heel goed met ons, maar ik herkende mij in een verhaal van een van de lezers: het is vooral overleven. Soms heb je de tijd om echt te leven en om weer van het leven te houden. Er zijn ook momenten, als ik naar mijn twee geweldige kinderen kijk, dat ik me zelfs weer gelukkig voel. Deze dagen zijn echter zwaar. Het is de tijd van zijn laatste ziekbed en overlijden, en bovendien ook nog eens Kerst en Oud en Nieuw. Voor iedereen die rouwt, zijn dit extra moeilijke dagen. Voor de buitenwereld is drie jaar heel lang, maar voor mij voelt het nog zo kort.

Fijn om met lotgenoten hierover te kunnen praten! Iedereen die het moeilijk heeft, wil ik graag voor het komende jaar heel veel moed en sterkte toewensen!
Jacqueline Jacobs, e-mailadres: jjacobs-muller@hetnet.nl

Fijn dat je ons nu dankzij Libelle hebt gevonden. En dat de decembermaand een zware maand is voor velen van ons, daar weten we helaas alles van. Kom nog eens langs, of beter nog: zet je gegevens in de Mailbox! -Bert-

Heel lang dacht ik dat ik een van de weinige was die jong zijn partner had verloren. Ik weet beter. Het blijft alleen moeilijk om met een dochter van 9 een weduwe te zijn. Wel weet ik dat Michel's dood niet voor niets was. Een hele grote groep mensen is heel dicht bij elkaar komen te staan en na bijna drie jaar staan we dat nog.
Michel`s motto was ,,ik denk dus ik besta". Geef jezelf de ruimte om te rouwen, want echt over zal het nooit zijn. Ik heb nog een wens te vervullen die van ons samen was. Het is te hopen dat ik die ooit waar kan maken. Want dan weet ik zeker dat ik het goud voor ons heb gereden en niet alleen voor mezelf. Maar voor dat waar we voor stonden, SAMEN!!!
Anita, e-mailadres: anita@f2s.com

Ik hoop dat je die ene wens nog zult kunnen vervullen, Anita. Het geeft overigens een goed gevoel te weten dat het overlijden van jouw Michel niet voor niets was. -Bert-

Beste Bert
Vannacht lukte het niet om op je site te komen, waarschijnlijk iets met de provider, maar vanmorgen lukte het wel. Ik kreeg je adres van een vriendin per fax in het artikel uit de Libelle.

Mijn naam is Liesbeth van Tilburg -Sluis, geboren 28-9-47. Mijn Jan is vorig jaar op 17 december thuisgekomen met een "griep". Zonder enig vermoeden was hij binnen 6 dagen overleden door hartproblemen. We hebben die week nauwelijks gesproken omdat ik ook grieperig was. Op 23 december hoorden we een bons boven en zat hij dood op zijn burostoel. Hij was 56 jaar geboren 19-6-43.
Vorig jaar stond de kerst in het teken van zijn afscheid .Het was licht in huis alsof de hemel open stond: hij daarboven in het licht en wij hier beneden. De dienst was prachtig. Vol hoop en troost om verder te kunnen. Dan na een week of 6 begint de leegte echt voelbaar te worden.
Ik had nog een kind (van de drie ) thuis gelukkig. Na een jaar waar vreugde en verdriet hand in hand meegingen was ik nog niet toe aan een familie kerstdiner. Maar wat dan wel?
Langzaam kwam de vorm waarop we Jan zouden kunnen herinneren .Samen met een vriendin hebben we een ceremonie van een uur gecreëerd die door allen gewaardeerd kon worden. Zo kwamen we toch met de hele familie bij elkaar zonder Jan te vergeten Ik kan het een ieder aanraden .Zo dit was het even voor nu .
Dank je voor je initiatief van deze mogelijkheid .

Liesbeth van Tilburg, e-mailadres: liebajan@worldonline.nl

Beste Liesbeth, bedankt voor je reactie. Het is een goed idee van je om Jan zo te herdenken en wellicht ook voor andere lotgenoten die daarmee worstelen een fijn alternatief voor de Kerst. -Bert-

Ik ben vandaag voor het eerst hier geweest en zal vaak terug komen. Ikzelf (34) heb op 29 augustus 2000, toch heel plotseling, mijn vrouw verloren na een lange ziekteperiode. Sylvia is 33 jaar geworden en wij waren ruim 11 jaar getrouwd, we hadden geen kinderen omdat ze die als gevolg van een zeldzame ziekte niet kon krijgen. Ze is vrijwel zeker aan de gevolgen van medische fouten overleden.

Sylvia werd op 18 maart 2000 opgenomen in het ziekenhuis met een spontane klaplong en is daar nog 4 weken gebleven, voor ze eindelijk naar huis mocht. Maar na 3 dagen ging het niet goed en heb ik haar teruggebracht naar het ziekenhuis, waar ze de volgende dag weer een klaplong kreeg. Het heeft ruim 8 weken geduurd voor ze genezen was, echter één dag voor ze naar huis mocht bleek haar leverfunctie niet goed en moest er een leverpunctie gedaan worden. Bij gods gratie mocht ze met de Pinksteren naar huis, maar daarna gelijk weer terug ( één week). Sylvia is daarna zo'n 3 weken thuis geweest, toen het niet goed ging met haar en ze weer opgenomen werd met een longontsteking en een vermoedelijke botontsteking in haar heup. Na zo'n 9 weken waren we nog niet veel verder en is ze overgeplaatst naar een academisch ziekenhuis. Daar vandaan is ze 's nachts overgeplaatst naar weer een ander ziekenhuis waar ze om 10.15 uur overleed aan de gevolgen van een septische shock.

Sylvia was mijn grootste maatje, wij waren een hecht team en deden alles samen. Ik leef op dit moment op de automatische piloot en probeer de draad weer op te pakken. Ik geniet van de leuke momenten en beleef ook de moeilijke en troost me met de gedachte dat ik niet de enige ben die dit moet doormaken.
Ik wens iedereen veel geluk, gezondheid, steun en liefde toe in het nieuwe jaar.
Aad Campfens, e-mailadres: ACampfens@hetnet.nl

Beste Aad, ik wens je heel veel sterkte en steun toe en bedankt voor de goede wensen. Als je wilt kun je je gegevens doorgeven voor de Mailbox. Het helpt om er met anderen over te kunnen praten. -Bert-

Lang gezocht op internet naar zoiets als dit. Ik ben 44 jaar, Mijn man Jan overleed op 29 april 1999, na drie maanden ziek te zijn geweest. Hij had slokdarmkanker. Ik bleef achter met 4 kinderen . Inmiddels zijn ze 21,19,17 en 12. Ik kan je zeggen dat ik het vaak nog niet geloof dat dit ons is overkomen De problemen met pubers blijven natuurlijk gewoon doorgaan. Dit kost me enorm veel energie. Fijn om ook andere mensen te horen . Tot ziens.
Ina, e-mailadres: I_huitink@hotmailcom.nl

Hallo Ina, fijn dat je ons gevonden hebt. Ook voor jou een goede raad: geef je op voor de Mailbox en probeer contact te zoeken met lotgenoten van jouw leeftijd. Het is de moeite waard, zo is de ervaring. -Bert-

Editie van februari 2001

Briefje voor lotgenoten die nu zoeken naar troost op het web.
Ook ik ben alleen. Zoek, weet niet wat ik zoek. Weet alleen dat troost binnen in je zit. Dat troost van vrienden alleen de bevestiging is van wat je verloren bent en ook nooit meer terug zal komen.

Een half jaar geleden ben ik Henny door een verkeersongeval kwijtgeraakt. Ik hoef niet te vertellen wat dat betekent, maar je denkt dat jouw verhaal zo anders is. Dat jouw pijn niet uit te spreken is en tóch weten we allemaal wat die pijn, leegte, ontheemding, ongeloof en boosheid met je doet. Ik probeer nu te doen wat ik altijd gedaan heb op Oudejaarsdag. Het is geen ontkenning, maar een structuur die mij houvast geeft, juist nu: oliebollen bakken. Ze zullen mij niet smaken, maar misschien wel mijn buren, kinderen (uit huis) en vrienden waar ik straks naar toe zal fietsen om samen het nieuwe jaar te begroeten.

Ik hoop dat jullie ook de warmte zullen vinden om het nieuwe maar met een beetje hoop op geluk en liefde in te stappen. Een fijne jaarwisseling.
Eric, e-mailadres: ErcKuhr@cs.com

Inmiddels zijn we weer een maandje verder, Eric, en ik hoop dat ook jij de warmte zult vinden met hoop op geluk en liefde. -Bert-

Ik kijk een paar keer per dag even op deze site. Over een paar uur is het Oud en Nieuw. Ik kruip het liefst in m'n bed. Wat kan mij dat nieuwe jaar nou schelen zonder mijn man! Ik ben blij als deze feestdagen weer voorbij zijn.

Ik wil bij deze iedereen veel warmte en vooral veel kracht toewensen voor het komende jaar.
Groetjes van Suzanna, e-mailadres: suus@talkline

Zo, het nieuwe jaar is weer begonnen, vreselijk. Ik had niet verwacht dat ik nu zo'n intens verdriet zou hebben. Eerdere jaarwisselingen deden mij immers toch ook niets? Ik ben immers niet zo emotioneel dat ik met weemoed terugkijk op een afgelopen jaar. Nu voelt het alsof mijn hart er alweer uitgerukt is.

Mijn ouders en schoonouders waren vanavond bij me. Ze stonden erop. Ik had meer zoiets van: "Laat me alleen. Alleen met al mijn ….." Jullie kennen de tekst waarschijnlijk ook allemaal. Ik heb er wel steun aan, maar het instorten komt gewoon wat later. De grote vraag van de zin van het leven ligt weer helemaal boven op de stapel. Het antwoord? Ik weet het niet. Ik ga maar weer verder met "overleven". Het wordt er niet gemakkelijker op. Om te zien dat andere mensen hun partner een gelukkig nieuwjaar wensen. Ik wou dat ik dat nog kon. Mijn meissie nog één keer vasthouden. Nog één keer met haar praten. Nog één keer …….. Het zal nooit meer zo zijn!
Waarom jij? Waarom ik? Waarom wij? Waarom? Ik hoop dat ik ooit nog eens een antwoord krijg op deze vragen. Al is het maar op één vraag. Ik weet nu wél het antwoord op een andere vraag: ik weet wat liefde en houden van betekent.
Groetjes van Aad, e-mailadres: Acampfens@hetnet.nl

Hallo Bert en Monique,
Ik heb al verschillende keren jullie site bezocht en dan nu tóch besloten om mijn verhaal te laten horen. Het steunt mij namelijk enorm te weten dat er nog meer mensen in deze situatie zitten en wie weet kan ik voor anderen weer een steun zijn.

Mijn naam is Marianne Ariëns. Ik ben 31 jaar en moeder van twee jongens van vier en twee jaar oud. Mijn maatje Corné is 16 februari 2000 op 33-jarige leeftijd thuis overleden aan een hersentumor. Toen we de diagnose "hersentumor" te horen kregen, was ik elf weken zwanger van onze jongste zoon. De grond zakt op zo'n moment onder je voeten vandaan. Maar Corné was zo ontzettend positief en vol humor, dat we toch nog een hele mooie en intensieve tijd samen hebben gehad. We hadden elkaar! Achteraf denk ik wel eens: hoe hebben we nog zo kunnen genieten van het leven? Maar het steunt me nog steeds dat we die tijd samen met de kinderen nog gehad hebben. Tot vorig jaar Kerst had hij weinig klachten, maar was hij alleen heel erg moe. Net na Kerst ging het ineens snel achteruit. Zijn ouders hebben acht weken bij ons in huis gewoond, zodat hij al die tijd thuis is kunnen blijven.
Nu ben ik alweer een jaar verder, al lijkt het alsof het gisteren was. Ook voor mij gaat het leven door en als ik terugkijk op het afgelopen jaar ben ik best trots op mezelf: ik werk weer voor twaalf uur en met de kinderen gaat het erg goed; ze zitten lekker in hun vel. Over papa praten we regelmatig en mijn motto is: als ik me goed voel, dan kan ik genieten van dingen om me heen en als het niet gaat, dan huil ik maar.

Voor mensen om me heen lijkt het dat ik sterk ben, maar ze beseffen niet hoeveel energie het me kost om verder te gaan met mijn leven. Net als vandaag bijvoorbeeld: Nieuwjaarsdag. Ik ben met de kinderen bij vrienden geweest, maar moet dan toch weer alleen naar huis met mijn jongens en dat viel vandaag flink tegen. Wat voelde ik me alleen zeg! Dat komt natuurlijk ook omdat de film van vorig jaar weer terug begint te draaien, maar daarom baal ik er wel van, dat ik me zo rot voel.

Ik vind het erg fijn om herkenning op De Draaikolk te vinden en voel me nu alweer een stuk beter. Heb het even lekker van me af kunnen schrijven. Bedankt voor het luisteren en wie weet tot schrijfs!
Groetjes van Marianne Ariëns, e-mailadres: vik4@wanadoo.nl

Nou Marianne, je mag inderdaad best trots zijn op jezelf hoor! Vooral omdat je het jezelf toestaat om te huilen wanneer je verdrietig bent, maar ook om te genieten op momenten dat je dit kunt. Petje af! En met de sterfdag van Corné in aantocht wens ik je extra veel sterkte toe. -Monique-

Een hele goede website met, voor die mensen die te maken hebben met rouwverwerking, een bron aan informatie en die hier vooral begrip, herkenning en ondersteuning kunnen vinden. Ook ik ben getipt door iemand die mij via de Libelle attendeerde op deze pagina. Ik zit zelf niet met rouwverwerking, maar ben er op een andere manier nauw bij betrokken.
JB, e-mailadres: c@bruinsm.myweb.nl

Hallo Bert Vos,
Sinds kort lees ik De Draaikolk. Het adres kreeg ik van een lotgenote. Ik vind het een heel bijzonder initiatief. En zo veelzijdig…zo veel herkenning… Bedankt voor dit bijzondere tijdschrift! Ik wil me graag aanmelden bij de mailbox.
Clementine Verbeek, e-mailadres: cscrijn@sci.kun.nl

Je gegevens zijn inmiddels opgenomen in de Mailbox. Ik hoop dat je er veel aan zult hebben. -Bert-

Beste Bert,
Via mijn dochter hoorde ik van jullie pagina op internet. Heb zojuist alles eens gelezen en het spreekt mij wel aan.

Mijn man Tjerk is op 1 december 1998 overleden aan een hersentumor. Hij is drie jaar ziek geweest, waarvan anderhalf jaar ernstig. Eerst denk je: oké, hij kon niet meer en, eerlijk gezegd, ik ook niet meer. Maar na een jaar flink zijn komt er een jaar van reizen, weg zijn, vluchten. Je stort je op een hobby; zorgt dat je het druk hebt. En gunt je jezelf geen rust. Dit kan zo niet doorgaan. Mijn kinderen, schoonkinderen, kleinkinderen zijn allemaal geweldig. Maar ik woon ver van ze vandaan en wil niet altijd op hen leunen. Dat doe ik ook niet; daar ben ik te zelfstandig voor. Maar dit neemt niet weg dat je je maatje zo mist. En het wordt steeds erger en dan is het misschien toch wel goed om eens met lotgenoten te praten. Dus waag ik het erop en wil ik je vragen mijn adres op de mailbox te zetten. Wie weet wat er voor steun over en weer uit mag komen. Ik wens je nog veel sterkte, begrip en vriendschap voor dit jaar.
Hartelijke groeten van Tiny, e-mailadres: tiny.smit@hetnet.nl

Het kan inderdaad veel troost geven om te kunnen praten met mensen die hetzelfde als jij hebben meegemaakt. Aan wie je niets hoeft uit te leggen omdat zij jouw gevoelens immers zo goed begrijpen. En ook jou wens ik heel veel sterkte toe. -Bert-

Ook ik heb de Libelle gelezen. Vond daarin veel herkenning en heb dus deze site opgezocht. Ik heb bijna drie jaar geleden mijn echtgenoot verloren bij een verkeersongeluk. Ik bleef achter met twee kinderen (toen twee jaar en vijf maanden oud). Mijn wereld was totaal kapot. Nu, na bijna drie jaar van overleven, heb ik het gevoel dat ik weer een beetje kan gaan leven. Ook ik zal deze site wel vaker opzoeken.
Groeten van Ineke, e-mailadres: ineke@fam-bosschieter.tmfweb.nl

Ook ik heb mijn man van het een op andere moment verloren als gevolg van een verkeersongeluk en ik voel dan ook met je mee. Van het een op andere moment is hij er niet meer en dat is ontzettend moeilijk om te bevatten. Fijn dat het nu wat beter met je gaat. -Monique-

Beste Bert Vos,
Allereerst heel veel respect voor jouw idee om dit internet-tijdschrift op te zetten en ook voor de manier waarop je het hebt uitgevoerd en de goede inhoud ervan. Petje af! Ik heb al vaak gekeken bij De Draaikok en verhalen van lotgenoten gelezen. Maar ik heb nog niet zo lang internet en heb nog wat schroom om iets te e-mailen naar iemand die ik niet ken. Ik waag de stap nu maar. Ik weet dat dit geen hulpverleningspagina is, maar ik wil gewoon toch graag mijn verhaal even kwijt.

Ik ben een vrouw van vijftig jaar en op 31 mei 2000 is mijn partner Henk (67 jaar) plotseling overleden aan de gevolgen van een interne bloeding. Hij heeft daarvoor nog 19 dagen op intensive care gelegen. Hij was in shock geraakt, in levensgevaar. Hij is niet meer bij kennis geweest. We hebben dus geen afscheid meer kunnen nemen, wat ik heel erg vind. We waren 28 jaar bij elkaar. Hadden door omstandigheden geen kinderen en deden bijna alles samen. We zijn nooit langer dan twee weken zonder elkaar geweest. We waren echt elkaars maatje. Ik mis hem verschrikkelijk en het is nog steeds alsof op 31 mei de wereld stil is blijven staan. Ik kan nog steeds niet accepteren dat hij niet meer terugkomt.
Omdat ik erg verlegen ben, heb ik weinig sociale contacten opgebouwd. Mijn ouders leven niet meer en broers en zussen heb ik niet. Wel een schat van een nichtje waar ik veel steun aan heb. Ik ben op advies van de huisarts al twee na Henk zijn dood weer begonnen met werken, halve dagen (ik werk in de opvang van vluchtelingen, al twintig jaar). Verder ben ik begonnen met Italiaanse les en celloles, wat ik erg leuk vind en wat helpt als afleiding en om andere mensen te ontmoeten. Van half juni tot half september heb ik gewerkt.
In september 2000 ben ik "ingestort" en ben ik een aantal weken thuis geweest. Dat kwam, mede naast de dood van Henk, omdat ik om financiële redenen waarschijnlijk niet in ons huis kan blijven wonen, waarin we 28 jaar samen zijn geweest en waar alle herinneringen aan hem en ons leven samen zijn. In oktober ben ik weer met halve dagen werk begonnen. De directrice van onze instelling stelde zich heel prettig op. Ze begreep heel goed wat het is om in een rouwproces te zitten. Het was goed dat ik onder de mensen kwam en ik deed mijn best om mijn werk goed te doen. Ik heb me een keer een dag en een keer een week ziek gemeld en een paar keer moest ik een half uurtje eerder weg voor afspraken met notaris e.d. Daartegenover heb ik diverse malen veel langer doorgewerkt dan afgesproken.

Nu kom ik bij de aanleiding waarom ik ineens mijn verhaal kwijt wil. Vandaag werd mij verteld door mijn teamleider dat hij niet meer wil dat ik kom (ik ken hem al twintig jaar!). Als reden gaf hij op dat ik een keer te laat op een vergadering kwam en dat ik een keer een belangrijke afspraak had afgezegd. Er viel niet met hem te praten. De directrice heeft gezegd dat ik maar "ziek" naar huis moest gaan en dat zij met hem ging praten, maar hoe dat afloopt weet ik nog niet. Hij kan haar wel van alles vertellen. En ik zit nu thuis terwijl ik graag wil werken!
Waarom wil ik dit nu kwijt? Omdat ik door dit alles alle houvast die ik nog had kwijt ben: Henk is dood, ik weet niet of ik in ons huis kan blijven, en nu raak ik straks mijn werk ook nog kwijt!

Ik zie helemaal geen toekomst meer. Heb het gevoel dat alle poten van mijn stoel onder mij vandaag zijn gezaagd. En, wat ik het ergste vind is het feit dat ik het gevoel heb niet goed om Henk te kunnen rouwen omdat er zoveel "zakelijke" dingen doorheen spelen. Ik merk dat het een heel "klaagverhaal" is geworden, maar ik moest het echt even kwijt. Het is niet bedoeld als vraag om hulp. Ik heb een vertrouwde huisarts, die ik ook al drieentwintig jaar ken, waar ik terecht kan. Maar ik moest het gewoon even van me afschrijven.
Ik hoop in de toekomst met positievere bijdragen te komen op de website en andere mensen bij te staan in hun moeilijke situatie. Ik wou me ook opgeven voor de pagina "Ik denk aan jou".
Lies Wacha, e-mailadres: Iwacha@nl.packardbell.org

Wat een hartverscheurend relaas! Als ik lees hoe snel jij na het overlijden van je man al weer aan het werk bent gegaan en de inzet die je daarna bent blijven tonen, dan rijzen mijn haren ten berge! En dat je nu alle houvast kwijt bent, kan ik mij zo goed indenken. Zoals je zelf al terecht opmerkt ben ik geen hulpverlener en is deze webplek niet als zodanig bedoeld. Ik hoop dat jouw directrice zich voor jou zal blijven inzetten, zodat je weer snel, als je dat aankunt, voor halve dagen aan het werk kunt gaan. En dat je de tijd die je nu thuis kunt doorbrengen zult weten te benutten om een beetje tot rust te komen om zo alles een beetje op een rij te zetten.
En wat die schroom om naar een onbekende te e-mailen betreft, bedenk dat jij ook wat dit betreft niet alleen staat. Vele lotgenoten zijn jou voorgegaan en schrijven mij nu hoe fijn ze het vinden om zoveel steun van andere lotgenoten te ervaren.
Ik wens je ontzettend veel kracht en sterkte toe! -Bert-

Hallo Bert,
Van een goede buurvrouw kreeg ik het weekblad Libelle met een verwijzing naar jouw artikel. Ik heb meteen de site opgezocht. Wat een goede site en wat een toepasselijke naam!

Ik ben een man van 62 jaar. Op 31 augustus 1999 is mijn vrouw op tragische wijze om het leven gekomen. Graag wil ik hier mijn verhaal kwijt. Op 15 juli 1999 heb ik afscheid genomen van mijn werk om het tegoed aan vrije dagen op te maken. Op 1 september 1999 zou ik officieel de VUT ingaan. Omstreeks 15 augustus zijn we met de caravan naar Zuid-Frankrijk vertrokken om daar heerlijk te wandelen en te fietsen. Op 31 augustus is mijn vrouw in het berggebied van de Provence tijdens een wandeling, zonder dat ik een hand uit kon steken, waarschijnlijk gestruikeld en voor mijn ogen in een ravijn gevallen. Op dat moment wist ik dat het voorbij was. 's Morgens zei ze nog: "het is vandaag je laatste vakantiedag en morgen zijn we 33 jaar getrouwd". Ze was 58 jaar en deinsde niet terug voor een flinke fietstocht in de bergen.

Ik was nog niet gewend aan mijn VUT en mijn leven stond weer op zijn kop. Ik was totaal verslagen. Gelukkig heb ik twee fijne dochters en twee kanjers van schoonzoons. Maar je moet het toch zelf doen. Ik heb veel steun aan mijn geloof en aan veel mensen om mij heen, ook al haken er wel mensen af, maar dat is een vast gegeven. Ik heb een vechtersmentaliteit en, hoe moeilijk ook, ik zal er bovenop komen, maar vergeten nooit!
Ik ben blij dat ik deze site gevonden heb en zal er nog veel gebruik van maken. Bert, bedankt dat je dit initiatief genomen hebt. Je helpt er veel mensen mee.
Met vriendelijke groet. Cor Voogt, e-mailadres: corvoogt@freeler.nl

Wat een verschrikking om je vrouw op zo'n manier voor je ogen te zien verongelukken! Om niet meer samen met haar van je VUT te kunnen genieten… Ik weet zeker dat veel lezers erg met je mee zullen leven. Sterkte! -Bert-

Beste Bert,
Ik kreeg via een kennis jouw interview uit de Libelle onder ogen. Er ging een wereld voor mij open. Een fantastisch idee om zo met lotgenoten in contact te komen, omdat je je best alleen voelt met je verlies en je verdriet.

Mijn man overleed 16 juli 1999 na een ziekbed van vier weken. Hij was nooit ziek en we dachten aan een griep. Na een week in bed te hebben gelegen, ging hij met een herseninfarct naar het ziekenhuis. Na drie weken in coma te hebben gelegen, overleed hij. De oorzaak was een gevaarlijke bacterie, nl. Staphylococcus Aurius. Nog steeds worstel ik met ongeloof en hoe dit kon gebeuren. Misschien zijn er mensen die dit ook hebben meegemaakt? Hopelijk wil je mijn verhaal plaatsen.
Veel liefs van Margriet Ottens, e-mailadres: margrietottens@hotmail.com

Ik kan mij zo goed voorstellen dat je moeite hebt om te geloven wat jou is overkomen; het is immers nog zo kort geleden. Het heeft z'n tijd nodig. Overweeg eens om een mailtje naar een lotgenoot uit de Mailbox te sturen. Ook al hebben ze misschien niet precies hetzelfde meegemaakt als jij, ook zij kennen immers het verdriet dat jij nu meemaakt. Probeer het eens. -Bert-

Ik ben Ina Huitink (v) geboren 5 november 1956. Mijn man Jan heb ik verloren op 29 april 1999. Wij wisten pas drie maanden dat hij ziek was. Hij kon het zelf niet geloven en dacht dat door de bestraling de kanker wel tot stilstand kwam. Helaas, de laatste maand werden er uitzaaiingen in de hersenen geconstateerd. Voor ons gezin waren het angstige weken. We hebben mijn man de laatste weken thuis verzorgd. Daar is hij gestorven en uit huis gedragen. Mijn kinderen zijn nu 21, 19, 17, 12. Natuurlijk ben ik blij dat ik ze heb, maar de energie dat het me kost is soms te veel.

Ik heb het jaar 1999 als moeilijk ervaren. Het moeilijke eraan is, dat het lijkt of de kinderen weinig doen op mijn gezag. Mijn man had hier (achteraf gezien) meer inbreng in. Natuurlijk zijn er ook dagen dat het goed gaat tussen ons, en dan lijkt, gek genoeg, alles anders. Wie heeft ook soortgelijke ervaringen met opgroeiende kids?
Groetjes van Ina Huitink, e-mailadres: i_huitink@hotmail.com

Wie herkent zich in Ina's verhaal en stuurt haar een mailtje om ervaringen uit te wisselen? -Monique-

Beste Bert,
Ook ik reageer naar aanleiding van jouw interview in het Kerstnummer van de Libelle.

Mijn naam is Marjan Jansen van Galen. Ik ben 43 jaar en moeder van vier kinderen. Op 8 september jongstleden overleed volkomen onverwacht onze allerliefste, mijn maatje en alles! Voor de kinderen hun pappa, hun kameraad, die er altijd voor ze was. Ik zie ons nog aan tafel zitten. Vrijdagavond een beetje natafelen met een glaasje wijn. Het begin van een gezellig weekend….. Mijn man werd plotseling niet lekker en nog geen half uur daarna overleed hij aan de gevolgen van een hartinfarct. Totale verbijstering en de hele wereld op zijn kop. Hij was nog maar 45 jaar. Zijn naam: Eiko Jansen van Galen, geboren 26 juli 1955.

Nu, na bijna vier maanden, ben ik er inmiddels wel achter dat ik het in praktische opzichten wel kan gaan redden (ook al denk ik daar in de donkere uren van de nacht wel eens anders over), maar voor mijzelf zijn alle toekomstperspectieven weg. Dankzij de kinderen besta ik nog. Zij maken dat ik opsta en "functioneer", maar ik kan me echt niet voorstellen dat er weer een moment in mijn leven zal gaan komen, waarop ik echt weer blij zal kunnen zijn. Als ik heel eerlijk ben, dan ligt het stukje "mij" begraven bij Eiko.
Wanneer ik het bovenstaande teruglees, dan klinkt dit afschuwelijk somber en zo ervaar ik het niet constant, maar ik voel me overwegend ontredderd en vooral zo enorm alleen! Terwijl ik echt ongelofelijk veel liefde en vriendschap ontvang van onze naaste vrienden. Die hebben vanaf het moment dat Eiko overleed een warme deken vol liefde om ons gezin heen geslagen en daar voel ik me ook enorm door bevoorrecht.
Er is een gedichtje dat voor mij alle gevoelens weergeeft:

Ik voel me erg onzeker. Ik heb al wel een heleboel dingen opgezocht via internet, maar nog nooit ergens op gereageerd. Waarom nu wel? Misschien om in contact te komen met anderen die weten hoe het echt voelt als je je eigen "pilootje" moet verliezen. Voor reacties sta ik natuurlijk open.
Met vriendelijke groet.
Marjan Jansen van Galen, e-mailadres: jvgtjes@hetnet.nl

Het is voor jou nog zo ontzettend kort geleden dat Eiko overleed. Jouw gevoelens van ontreddering en eenzaamheid zijn zo herkenbaar, want ook ik ben door dat dal gegaan, net als alle andere lotgenoten. Wat dat betreft hoef jij je dus niet alleen te voelen, hoor. Geef je gegevens op voor de Mailbox of schrijf zelf iemand aan. Dan kun je zelf ervaren dat je niet alleen staat in je verdriet. -Bert-

Beste Bert,
Via de Libelle heb ik je site gevonden. Ben er nog niet zo bedreven in, maar ik heb al heel wat tijd achter mijn PC gezeten om jullie site te lezen. Mijn complimenten. Het is allemaal zo herkenbaar en dat alleen doet je al goed, want ik denk dat alleen mensen die dit zelf meemaken, kunnen begrijpen wat je meemaakt als je het liefste wat je hebt zomaar af moet geven.

Mijn man André is zeven maanden geleden gestorven aan longkanker en hersentumoren, na negen maanden strijd die heel waardevol maar ook heel moeilijk waren. Wij hebben twee geweldige kinderen en een schat van een kleindochter en de tweede op komst. Maar ondanks dat is het onnoemelijk zwaar. De geschiedenis die je met je partner gehad hebt is zo uniek. Die kun je met niemand delen. En na 33 jaar huwelijk was hij zo'n deel van jezelf, ben je zoveel kwijtgeraakt, dat je het gevoel hebt dat dat nooit meer goed komt. Hij was 61 jaar en hij was echt mijn alles. Maar als ik al die verhalen lees op jullie site, geeft dit me toch weer een beetje moed.
Hartelijke groeten en bedankt.
Mia de Kock, e-mailadres: dekock@xs4all.nl

Het is inderdaad pijnlijk om te ervaren dat je de fijne herinneringen niet meer met je partner kunt delen en…. dat er geen nieuwe herinneringen meer bijkomen. Het enige wat we kunnen doen is deze te koesteren. Hou moed! -Bert-

Beste Bert,
Mijn compliment met de website De Draaikolk. Of mag ik zeggen "ons aller website?" Nog mijn beste wensen voor het nieuwe jaar. Iedereen veel moed en sterkte gewenst.

Mijn man is al bijna elf jaar weg. Denk niet: O, dan heeft zij het makkelijk. Niets is minder waar. Ik ga nu anders met mijn verdriet om, maar het gemis blijft. Al vele jaren zit ik met een probleem. Ik vind het moeilijk om naar verjaardagen en feestjes te gaan. Men zegt dat ik jaloers ben omdat anderen wel hun man of partner hebben en ik niet. Maar dat is niet zo. Ik voel me niet overal thuis of niet op mijn gemak. De angst niet welkom te zijn is nog steeds aanwezig. Gelukkig is dat niet overal zo. Ik heb vrienden waar ik altijd welkom ben. Die ook met hun man of partner bij mij op bezoek komen. Zij zijn dan ook mijn beste vrienden. Helaas heb ik ook vrienden die zeggen: Kom 's morgens maar op de koffie, want 's avonds heb je er niets aan. Deze mensen zoek ik nog wel op, maar kom er beslist niet meer op verjaardagen. Die pijn doe ik mezelf niet meer aan. Wie herkent dit? Wie weet er een oplossing voor?
Groetjes van Ali, e-mailadres: arkelen 11@zonnet.nl

Jouw ervaring zal zeker bij velen herkenning vinden. Het genegeerd worden op verjaardagen. Het doodzwijgen van je overleden man, omdat men niet weet hoe men hier mee om moet gaan. Dat doet zo'n pijn. Wie steekt Ali een hart onder de riem door haar te schrijven? -Bert-

Ik was met Kerstavond in de Mozes en Aaronkerk. Ik brandde een kaarsje voor Sjerp, mijn vriend. Hij overleed aan longkanker binnen zes weken. In de kerk werden gedichten voorgedragen door mensen van de schrijfgroep van daklozen. Ik kocht een pakje kaarten met gedichten. Er was er een (van Winstron) die mij trof en misschien jullie ook:

groeten van Francis en sterkte jullie. E-mailadres: francis.braam@12move.nl

Bedankt Francis!

Nee, commentaar wil ik het niet noemen. Reageren wel en bedanken.

Vandaag is het alweer zaterdag; de dag dat ik mijn maatje voor altijd gedag moest zeggen. Niet dat ik er een moment aan heb gedacht, omdat je er niet aan wil denken dat je hem op het punt staat te verliezen. Je hoopt alleen maar op een wonder. Niks wonder. Ik was erbij en kon alleen maar kijken en wat je je op zo'n moment nog van reanimeren herinnert is achteraf nul, niks. De spijt en wanhoop van "had ik maar beter mijn best gedaan, dan…." Onze huisarts heeft me achteraf laten weten dat al had er één van de beste cardiologen bij ons gestaan, dan nog was mijn alles niet te redden geweest. Kan je dan van opluchting spreken? Ja, toch wel. We waren in ieder geval samen, zoals we al heel wat jaartjes samen waren. Nadat de drie kinderen zelfstandig waren geworden, waren we weer met zijn tweetjes. Zoals we waren begonnen. Samen! Niet onderweg in de auto, of alleen ergens buiten. Ik was erbij toen het ons overkwam en daar ben ik nu toch wel "blij" om.

De reactie van Marie Anne Holman deed me zoveel, ook die van Aad Campfens. Zij zeggen precies dat wat ik ook zo voel. Alleen kan ik daarvoor de woorden niet vinden. Elke dag is er weer een vol verdriet en herinneringen. Kon je maar eventjes de knop omdraaien. Nergens aan denken. Marie Anne, wat een prachtig gedichtje. Dank je wel. Je zegt de dingen daarin zo mooi. Ik had het ook zo onder woorden willen brengen. Daarom wil ik het netjes gaan overschrijven en een plaatsje geven waar ik het kan lezen zonder ervoor de PC op te starten. Daar heb je toch geen bezwaar tegen?
Nolda, e-mailadres: aschoen@wanadoo.nl

Fijn dat je troost vind in het feit dat ook anderen jouw gevoelens kunnen verwoorden. -Monique-

De Draaikolk is een uitkomst. Herkenbaarheid van je gevoel. Eindelijk iemand die weet wat je voelt. Ik gun dit niemand. Als ik verdrietig ben ga ik naar de website om even te lezen. Bedankt Bert en Monique voor jullie inzet en initiatief.
Gerdi Christenhusz-Leussink, e-mailadres: christenhusz-GJM@zonnet.nl

Met liefde gedaan, hoor. Ook wij vinden steun en troost in jullie verhalen. -Monique-

Hallo Bert,
Wat een fijne site heb je gemaakt. Ik heb jullie sinds kort gevonden en ik heb er veel steun aan. Ook kijk ik veel in het Draaikolk-archief.
Mijn naam is Marloes en ik ben 28. Mijn man Eric is vorig jaar 22 januari 2000 verongelukt. Op dat moment was ik 9 weken zwanger van ons eerste kind. Estelle is op 7 augustus 2000 geboren en ze is geweldig! Ik zie erg tegen zijn eerste sterfdag op, maar laat het, zoals alle eerste keren, 'gewoon' op mij afkomen. Bert, ik hoop iets van je te horen, maar begrijp best dat je daar niet aan kunt beginnen vanwege alle drukte.
Liefs van Marloes, e-mailadres: marloes.leussink@hetnet.nl

Ik hoop dat je Eric's eerste sterfdag hebt kunnen doorkomen met allen die jou lief zijn. -Bert-

Dit is mijn eerste echte weekend alleen. Eerder heb ik al verteld dat Henny, waar ik bijna 30 jaar intens mee samen heb mogen leven, door een ongeval overleden is. Feiten: het leven gaat door (hoe vaak hebben wij dat niet gehoord?). Ik dacht dat ik alles wel gevoeld had, maar nu besef ik dat dit het begin is. Ben niet ondankbaar voor al het medeleven en begrip, maar door deze lege wereld moet ik weer een nieuwe horizon ontdekken.

Toch maar iets over Henny. Henny werkte voor een verzorgingshuis voor kloosterlingen. Op de dag van haar ongeluk fietste Henny na haar werktijd naar huis. Kruist een druk verkeerspunt en rijdt bij groen verkeerslicht rechtdoor. Op dat moment slaat een vrachtauto rechtsaf. Het is de intense vernietiging van een leven. Een leven dat nog lang niet af was. Wat nog zo veel te geven en te verwachten had, dat het voor mij niet begrijpbaar maakt. Toch moet ik het handen en voeten geven. Nooit geweten wat verwerken inhield. Verwerken is volgens mij accepteren. Een plaats geven en de zin in het leven hervinden. Ik denk dat De Draaikolk een helpende hand kan zijn. Bedankt Bert.
Eric, e-mailadres: erc.kuhr@hcch.nl

Als je partner zo plotseling uit het leven wordt weggerukt, dan duurt het een lange tijd voordat je dit zult kunnen bevatten. Ik wens je daar heel veel sterkte mee. -Bert-

Hallo, ik ben Bianca en sinds 16 december 1999 weduwe. Ik bleef achter met twee kinderen van acht en twaalf. Mijn man is overleden aan een melanoom. Hij was pas 37 jaar. Zeventien maanden heeft hij gevochten tegen deze oneerlijke ziekte en helaas verloren.
Het leven is ontzettend moeilijk zonder hem. Het is net alsof er een deel van je met hem mee is gegaan. Maar, we moeten verder met ons drietjes, met onze kanjers van kinderen. Ik ben dolgelukkig dat ik ze heb en samen gaan wij het redden, dat heb ik Leon beloofd. En dat wil ik ook, maar de kracht is er nog niet altijd. Bedankt dat ik mijn verhaal hier kwijt kon.
Groetjes van Bianca, e-mailadres: leonbianca62@talkline.nl

Rouwen is zwaar werk en kost ontzettend veel van je krachten. Maar met jouw positieve instelling zal het je, samen met je kinderen, vast wel lukken! -Monique-

Hallo Bert,
Bij "toeval" kwam ik je artikel tegen in Libelle. Wat een uitgebreide site heb je opgezet zeg. Mijn complimenten! Hoewel in de Colofon wordt gesproken over "De Draaikolk" als een persoonlijke webplek voor mensen, die hun partner hebben verloren, zie ik dat het vooral een plek is voor rouwverwerking bij verlies van je partner door de dood.

Ikzelf heb mijn partner verloren door het leven, namelijk door echtscheiding. En ik heb het daar net zo goed moeilijk mee. Het schrijnende is dat je eerst boosheid nodig hebt om jezelf te kunnen losscheuren van de ander. De boedelscheiding en de scheidingsprocedure zijn hier de "rituelen" waarmee je afscheid van de ander neemt. In tweede instantie durf je pas aan het verdriet toe te geven; zie je ook weer de gelukkige momenten die je samen gehad hebt en wordt het verdriet weer eens versterkt door de gelukkige momenten die je niet samen mocht beleven omdat het mis ging, omdat je huwelijk mislukt is…

Ik heb van de week een sterfgeval in de vriendenkring mogen meemaken, en ik weet dat het heel banaal, egoistisch of hoe dan ook klinkt, maar ….. ik was jaloers! Jaloers op de weduwe die zoveel mensen, familie, vrienden, relaties van zowel haarzelf als haar overleden man om zich heen had staan, om haar bij te staan en zo goed mogelijk te proberen te steunen en verder te helpen. Ik werd ineens zozeer geconfronteerd met oud zeer, met onverwerkt verdriet rond m'n eigen scheiding, nu zo'n 2,5 jaar geleden. Hoe ik er alleen voor heb gestaan. Hoe ik de scheiding moest verdedigen tegenover sommige mensen. Hoe ik alle beslissingen zelf moest nemen, zelf wegen moest zien te vinden om dit te verwerken, m'n leven weer bij elkaar te rapen. Geen rouwdienst, geen afscheidsritueel, geen rouwkaarten, geen advertentie, geen contact meer met relaties van mijn ex-man, geen deelnamebetuigingen, geen vertrouwde spullen en mensen om me heen (omdat ik degene was die weg ging uit het huis). Ook levert een scheiding een grotere teruggang op in materieel en financieel opzicht, en hier had ik de eerste jaren ook m'n handen aan vol, om te "overleven".
Wat ik me dus realiseerde is dat ik de scheiding nog steeds niet volledig verwerkt heb, en dat de rouwverwerking bij een scheiding waarschijnlijk toch andere fases doormaakt dan bij een overlijden. Mijn vraag aan jou is nu eigenlijk: verdient het onderwerp "verlies door echtscheiding" een apart onderdeel op je website? Of weet je andere websites waarin dit onderwerp aan de orde komt?
Hartelijke groet! Nora de Groot, e-mailadres: xxnora@zonnnet.nl

Jouw gevoelens komen voor een belangrijk deel toch wel overeen met iemand die rouwt om het overlijden van zijn partner. Toch maakt het denk ik voor de verwerking wel verschil of je, al dan niet zelf, de keuze hebt gemaakt om je los te maken van je partner. Je ex-partner leeft immers nog en dat kunnen rouwenden helaas niet zeggen. Zij kunnen hun partner nooit meer spreken, zien of aanraken en hebben soms niet eens afscheid van elkaar kunnen nemen. Ik heb je al separaat uitgelegd waarom ik mij moet beperken tot het verlies van een partner als gevolg van de dood. Zelf heb ik immers geen ervaring met een echtscheiding en ik kan daarover dus ook mijn ervaringen niet delen. Bovendien is het onderhouden van deze webplek puur liefdewerk en moet ik mijzelf natuurlijk ook wel een beetje in acht nemen, want ook mijn rouwverwerking gaat nog steeds door.
En wat die belangstelling betreft die de achterblijvende rouwende in jouw ogen geniet, ook dit is slechts een momentopname. Helaas moeten velen na de aanvankelijke belangstelling ervaren dat dit afneemt en staan ook zij er "alleen" voor. Ik hoop dat je hier begrip voor hebt en wie weet, misschien kun je tóch wat herkenning vinden in de verhalen van onze lezers. Want welke oorzaak er ook ten grondslag ligt aan een "scheiding", het resultaat 'verdriet' is toch immers hetzelfde? Veel sterkte en blijf gerust onze webplek bezoeken! -Bert-

Hallo allemaal!
Bert en Monique, bedankt voor deze website. Ik heb deze gevonden via een zoekmachine.

Mijn man is op 17 oktober 2000 gestorven op 30-jarige leeftijd aan een complicatie, acute longontsteking. Hij had al 2,5 jaar leukemische non-hodgkin. We waren nog geen twee maanden ervoor getrouwd en ik wist dat ik niet oud met hem zou worden, maar dat het zó snel voorbij zou zijn, hadden wij niet verwacht. Momenteel leef ik in een dikke grijze mist met af en toe emotionele uitspattingen. Maar huilen is zo moeilijk, ook dát moet je leren. Verder doet gewoon mijn hele lichaam pijn. Gelukkig heb ik veel familie en lieve vrienden om me heen en die geven je aandacht, maar ze kunnen je pijn niet wegnemen. Daarom is het zo fijn om reacties van lotgenoten te lezen. In de toekomst, als ik er klaar voor ben, wil ik iets met mijn ervaringen gaan doen. Wellicht klop ik dan bij jullie aan om iets in Gelderland op te zetten. Ik zag dat daar helaas nog niks is.
Voorlopig zal het eerst vallen en opstaan worden en even blijven "vluchten". Ik ben namelijk bijna niet meer thuis. Ik word gek hier van mezelf en snap mezelf ook niet. Je bent niet alleen je maatje, vriend, man etc. kwijt, maar ook nog eens jezelf. Ik hoop dat ik mezelf weer terugvind door de therapie die ik nu volg.
Ik wil iedereen heel veel sterkte en kracht toewensen om het verlies en gemis een plek te kunnen geven en het leven weer op te kunnen pakken.
Désirée.

Ik herken mijzelf sterk in jouw verhaal. Het niet kunnen huilen. Het wegvluchten uit huis. De behoefte om anderen te willen helpen met je ervaringen. Jouw verlies is nog zo vers en je bent als het ware nog verdoofd. Naarmate de tijd verstrijkt zal je langzaam uit de verdoving ontwaken en dan hopelijk kunnen huilen. En dan moet je weer leren omgaan met de pijn die je dan zult voelen, door er niet voor weg te lopen, maar door er doorheen te gaan. Een ontzettend moeilijke opgave waar ik ook nog steeds moeite mee heb, want wie wil er nu pijn voelen? -Monique-

Dag Bert,
Toevallig heb ik via ICQ je website gevonden. Proficiat! Ik zie wel geen Belgische adressen. Ik weet niet of dit een bezwaar is. Niettemin hier mijn gegevens:
Jef Hannes, geboren 20 augustus 1942. Echtgenote Maria, geboren 23 januari 1943, verloren op 7 november 2000 aan baarmoederkanker. Twee volwassen kinderen en twee schatten van kleinkinderen. E-mailadres: jeff.hannes@pandora.be
Nog veel succes met De Draaikolk!
Jef Hannes.

Ik heb Jef al laten weten dat onze Belgische mede-lotgenoten uiteraard ook van harte welkom zijn op De Draaikolk. Ook hen willen wij graag tot steun zijn en hun eventuele bijdragen zien wij dan ook graag tegemoet. -Bert-

Ik heb gisteren rond deze tijd ook een e-mail gezonden, waarvan ik vandaag tegen mezelf zei: dat moet ik anders doen, anders krijg ik misschien helemaal geen reacties…

Het gaat over mijn overleden vrouw. Ons Riekske werd eind 1997 geconfronteerd met kanker. Er werd toen tweederde van haar maag weggehaald, waarvan ze toen zelf zei: "het is net alsof het buiten mijn lichaam gebeurd is". Zo gauw was ze er weer bovenop. Gedurende dat jaar (1998), zoals ik er nu over nadenk en alles weer voor mijn geest doordraait, heeft ze ook moeilijke momenten gehad. Wat ik nu hoor van haar beste vriendinnen is, dat ze dan ook wel eens liet horen: "ik red dit niet". Hiermee kwam ze in een vicieuze cirkel terecht, waar ze maar slecht uitkwam. Het hele jaar de gewone controle. Alleen op het einde van dit jaar vroeg ze aan de dokters of ze eens een keer naar binnen wilden kijken. Dat gebeurde ook: drie dagen later werd ze doorverwezen naar een academisch ziekenhuis. Ze hadden een agressieve vorm van kanker ontdekt (een uitzaaiing van de maag) waar alleen palletieve behandeling voor was (proberen je leven te verlengen, maar genezen nooit). Dit heeft ze heel 1999 vol gehouden met allerlei chemobehandelingen. Heel veel pijn en …. zeer veel verdriet. Rond december moest ze stoppen, want de chemo wandelde langs de tumor heen zonder dat het iets afdeed, maar toch wilde ze doorgaan. Er moest gestopt worden, zo werd ons toen verteld rond maart 2000, dat als het gewed is de tumor stilstaat. Zelf voelde ze zich niet happy. Ze was er echt dag en nacht mee bezig, en dan druk ik mezelf nog echt voorzichtig uit. Maar als ik toch andere lotgenoten krijg, wil ik daar graag over praten. In juni-juli begon ze veel over te geven; eind augustus wilde de huisarts haar op laten nemen, want er bleef niet meer in: geen water en geen eten. Zo kwam ze dan ook 4 september in het ziekenhuis, waar na veel beraad beslist werd dat ze sondevoeding moest hebben omdat de maag afgeklemd was door de tumor. En dan komt voor haar de moeilijke beslissing: wel sondevoeding of niet, en om nog een chemokuur te proberen. Wat heeft er de laatste jaren al door dat bolleke gespeeld, en nu dit weer, want zelf moet je beslissen over leven en dood.

Dit waren voor ons Riekske en voor de kinderen heel moeilijke tijden. Alles loslaten: je kleinkinderen wat ze heel erg vond, en wat ze voor haar dood ook ingesproken heeft en aan iedereen wilde laten horen tijdens haar dienst in de kerk en in het crematorium. Hier even het verhaal wat ze ingesproken heeft. Ik wil hier toch nog verder op ingaan, maar nu niet meer. Alleen wat ik op het ogenblik zoek is lotgenoten die er met mij over willen mailen.
Piet Linders, e-mailadres: pi.linders@planet.nl

Wie kan Piet een luisterend oor bieden door hem een mailtje te sturen? -Monique-

Ik ben voor het eerst op internet bij iemand thuis. Ik heb dit adres ooit genoteerd. Ik ben 24 jaar en ben ruim een jaar geleden mijn vriend verloren door een auto-ongeluk. Ik merk steeds meer dat ik behoefte heb om met lotgenoten te praten over hoe het is om je partner of geliefde te verliezen aan de dood. Ik hoop vanavond nog reactie te krijgen van iets of iemand. Ik hoop dat ik het allemaal goed doe op de computer.
Groeten, Angela

Jouw bericht is prima overgekomen, hoor. Geef ons je e-mailadres even door, als je die hebt, zodat de lezers weten hoe ze jou kunnen bereiken. En, als je snel behoefte hebt aan contact, stuur dan zelf een mailtje naar een van de lotgenoten die vermeld staan in de Mailbox. Dat werkt vast wat sneller.
-Monique-

Beste Bert,
Volg al zeker een jaar op afstand jouw site (staat onder "favorieten"). Wat is dat een goed initiatief! En wat groeit het uit. Proficiat met je interview.

Ik heb zelf mijn partner zeven jaar geleden verloren. We woonden in Afrika en moesten halsoverkop terug omdat Adrie ziek werd. Hij stierf in het vliegtuig. Ineens stond ik weer "alleen" met twee kleine kinderen in Nederland.
Ik wil je attent maken op een boek "Rouwverwerking en Rouwbegeleiding" van Renée Zeylmans. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik eraan meegewerkt heb (twee bijdragen). Uiteindelijk heb ik - op vrijwillige basis - de redactie van het boek gedaan. De eerste reacties op het boek, juist van rouwenden, zijn positief.
Eigenlijk is het ook een boek geschreven met rouwenden. Mocht je het interessant genoeg vinden voor een recensie, laat dan wat horen. Dan vraag ik de uitgever het je toe te sturen. Ik wil je wel met nadruk zeggen, dat ik geen enkel geldelijk belang had en heb. Ik heb me er een jaar lang mee verbonden omdat ik, vanuit mijn eigen ervaring met rouw, het manuscript bijzonder de moeite waard vond.

Hoor graag wat van je terug. En wat je reactie ook is: heel erg veel succes met jullie werk. Groeten van Maria van den Boer, e-mailadres: mvdboer@worldonline.nl

Ik heb Maria inmiddels al laten weten dat Monique uitgerekend op de dag van haar mailtje dit boek had aangeschaft (!). Het zal dan ook zeker een keer door haar besproken worden. -Bert-

Beste Bert,
Vanavond ben ik weer eens op bezoek geweest op je site en het is echt indrukwekkend. Zoveel herkenbaars dat je tegenkomt. Ik wil je ook nog bedanken voor het plaatsen van mijn verhaal. Ik heb hierdoor een leuke internetvriendin opgedaan die reageerde op mijn verhaal. Er zijn veel overeenkomsten in onze verhalen en we zijn elkaar tot steun en dat is gewoon fijn, en dat dankzij jou! Ik kom gauw weer langs!
Groetjes van Adriana van Gend, e-mailadres: adriana.van.gend-prinsen@12move.nl

Fijn om te horen dat de Mailbox werkt. -Bert-

Ik ben Hillie Hersevoort-Van Gogh, geboren 12 augustus 1946. Ik woon in Frankrijk.

Na achttien jaar huwelijk is mijn man Hans op 54-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand op 22 oktober 2000. Samen hebben we geen kinderen. Wel heeft hij drie volwassen kinderen uit een eerder huwelijk, waarmee ik een goed contact heb, evenals met zijn ex-vrouw. Zelf heb ik geen familie meer, maar wordt wel gesteund door de Nederlanders die ik hier ken. Wie wil er met mij mailen die dit herkent. Wie kan mij adviseren hoe ik moet omgaan met de rouwverwerking en het opbouwen van een nieuwe toekomst zonder Hans. Ik heb geen werk, maar een WAO-uitkering.
Hillie Hersevoort-Van Gogh, e-mailadres: hersevoort@compuserve.com

Ik hoop dat je inmiddels al contact hebt weten te maken met andere lotgenoten. Het zal niet meevallen om alleen achter te blijven in het buitenland. -Monique-

Beste Bert,
Ook ik ben via Libelle achter het bestaan van deze website gekomen. Hierbij meld ik me dus aan om het verhaal/verdriet/ verwerking met lotgenoten te kunnen delen. Wat mij vooral opvalt is, dat er heel veel, vrij jonge, mensen in de box staan. Wil je mijn gegevens opnemen?

Even ter verdere info. Het jaar 2000 heeft voor ons weinig goeds gebracht. Eerst verrekte mijn oudste zoon zijn enkelbanden met als gevolg vijf weken op krukken. Daarna op 30 april brak hij zijn enkel (gecompliceerde breuk) waardoor hij zeven weken in het gips zat. Op de dag dat het gips verwijderd werd, is mijn man overleden. Gelukkig heeft mijn zoon nog wel aan zijn vader kunnen vertellen dat hij weer kon lopen, maar mijn man heeft dit nooit meer gezien.
Na de eerste ontzettende klap, en een fantastische opvang door familie, vrienden, kennissen en onderwijzend personeel, dachten we in september weer gezond aan een nieuwe periode in ons leven te beginnen. Helaas, op 17 september brak de jongste zijn middelvinger met als gevolg: drie vingers tien dagen in het gips. Kennelijk komt alles in drieen, want op 13 november ben ik zelf met spoed geopereerd als gevolg van een vergiftigde nier. Tien dagen ziekenhuis waren het gevolg.

Toen kwam december en dat is buitengewoon meegevallen door alle opvang en uitnodigingen van familie en vrienden. Heb er toch voor gekozen om ook een gedeelte van de Kerstdagen thuis te zijn, omdat er steeds weer een "eerste keer" komt en je je niet kan verstoppen. Hoe eerder je je weer in het normale leven begeeft, des te makkelijker het voor jezelf is. Vrienden heeft het me niet gekost, al dit verdriet. Ik heb er wel nieuwe bij gekregen. Tot zover mijn verhaal. Bedankt voor het lezen.
Groeten van Ria van Ofwegen, e-mailadres: riavanofwegen@hetnet.nl

Ik hoop van harte dat je een wat "rustiger" jaar tegemoet zult gaan. Jouw gegevens heb ik in de Mailbox opgenomen. -Bert-

Mijn leven is ook in een seconde veranderd. Mijn man van 57 jaar is ruim een jaar geleden op straat door een auto aangereden en was op slag dood. Ik hoorde dat pas vijf uur later en heb hem nooit meer kunnen spreken. Dat ik het pas zo laat hoorde kwam, omdat ze zijn mobiele telefoon in de kluis van het ziekenhuis hadden opgeborgen en ik tevergeefs hem probeerde te bereiken. Ikzelf was bij mijn jongste dochter en zou pas de volgende dag weer terug thuis zijn. Mijn probleem is nu dat ik nu nog steeds geen traan heb gelaten. Een hele akelige ervaring heb ik ook nog maanden later gehad, toen ik tot de ontdekking kwam dat mijn man een relatie had met iemand die ik goed kende en dat ik nooit had verwacht. Je kunt geen enkel verhaal meer halen en dat is heel frustrerend. Ook ben je boos en kan je er niets mee.

Zijn er ook vrouwen die met dit probleem worstelen? Graag zou ik hiermee in contact komen om er eens over te praten. Ik had een goed huwelijk (35 jaar) en wij werkten al jaren niet meer en deden heel veel leuke dingen samen.
Deze site is voor mij ook een openbaring. Ik heb nog weinig verder gevonden waar ik iets mee kan.

Nicoline Koerselman, e-mailadres: jeannot.koot@pandora.be

Wie heeft een soortgelijke trieste ervaring en kan Nicoline tot steun zijn door haar een mailtje te sturen? -Monique-

Hallo Bert,
Hartelijk dank voor het geweldige interview. Wat een toeval, maar wat is toeval? Je zult er in mijn verhaal diverse tegenkomen. Heb me afgelopen zondag na de kerk mateloos geërgerd aan mijn vriendin. Naar aanleiding van mijn opmerking: "gelukkig, na deze dag kan ik weer verder" (21 januari, de verjaardag van mijn eerste man) was haar vriendelijke antwoord: "stop toch eens met die data. Ik denk ook nooit aan het feit dat mijn schoonmoeder op de verjaardag van onze trouwdag is overleden. Mijn vader stierf na de verjaardag van onze zoon." Ze stapte, met de man waarmee ze intussen bijna vijftig jaar getrouwd is, weg.
Thuis gekomen (flink zijn, niet zeuren) een Libelle van de stapel, die ik in mijn brievenbus vond (toeval?) gepakt en jouw artikel gelezen. Sinds enkele weken heb ik internet en het opzoeken van een site is niet erg gemakkelijk, maar toch. Tot 's avonds laat gelezen. Wel en geen troost gevonden, wel veel herkenning. Dan hier mijn verhaal.

Met mijn eerste man trouwde ik op 21-jarige leeftijd. Mijn moeder was al jaren ernstig ziek en zou graag bij ons huwelijk zijn. Dat is gebeurd. Het was de laatste maal dat ze buiten was. Drie maanden later stierf ze. We zouden verder voor mijn vader (58 jaar oud) zorgen die ziekelijk was. Hij stief op 72-jarige leeftijd. Inmiddels hadden we twee kinderen: een jongen en een meisje. Ik heb er later veel last van gehad dat ik zo blij was. Eindelijk een normaal gezin…
Onze twintigjarige trouwdag vierden we samen met een vriendin (mijn kids 11 en 9jaar oud) en haar twee (2 jaar en 3 maanden). Dat we dat samen deden had een oorzaak. Haar man was even voor de geboorte van haar jongste kind omgekomen bij een auto-ongeluk en we hebben geprobeerd haar daarmee te helpen. Nou dat is gelukt!!!
Met de Kerst (een half jaar na het overlijden van haar man) kwam zij met mijn man de kamer in… hand in hand … stralende gezichten. Ze hielden van elkaar en hadden een reuzenplan. Zij zou voorgoed bij ons komen inwonen. Ik kon met mijn dochter samen in haar slaapkamer. Ze maakten van onze slaapkamer meteen werkkamer. Mijn zoon in het oude werkkamertje van ,,mijn" man, en haar kleintjes ook samen in een kamertje.
Geen vrede op aarde dus en ik sloeg dicht.

Zwaar overspannen uiteindelijk liefderijk opgenomen in een klooster. Ik kom er nog steeds. Wat deze zusters voor mij gedaan hebben, en nog steeds doen, grenst aan het onwaarschijnlijke. Wim beloofde "het te zullen afbouwen". En ik geloofde hem. Niet dus. Na een jaar gevuld met ruzie, wantrouwen en leugens is hij toch vertrokken. Drie jaar later leerde ik Jan kennen. Hij had een zelfde nare ervaring gehad. Na het overwinnen van de nodige achterdocht (en wat hielden we van elkaar!) zijn we getrouwd. Ter herinnering aan mijn moeder, op haar verjaardag, begin december.
Jan bedacht dat het dan voor ons weer goede Kerstdagen zouden zijn. En dat leek een aantal jaren ook zo te zijn. Mijn kinderen (twee) en zijn kinderen (drie) vierden bij ons Kerst. Met Oud en Nieuw gingen we dan samen "de hort op".
Mei 1989 trouwde mijn dochter. Twee dagen later kreeg Jan een herseninfarct. Links volledig verlamd. "A-praxi" (d.w.z. dat hij motorisch een kind van ongeveer twee jaar was). En een zeer veranderde persoo