Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (2)
vanaf juli 2000

Editie juli 2000

Wat ben ik blij dat ik 'de Draaikolk' heb gevonden. Het is toch een brokje troost te weten dat je niet de enige bent.

Mijn Guus is afgelopen maart overleden. in november kreeg hij een'' insult'' zoals ze dat noemen, allerlei tests volgden, de artsen dachten een herseninfarct en omdat hij zo jong en gezond was (sportief, niet roken) werd hij naar huis gestuurd met bloedverdunners en ''doe het wat rustiger aan''. We waren niet gerust en bezochten nog andere artsen met hetzelfde resultaat. Vlak voor we het nieuwe millennium in zouden gaan raakte hij weer kort verlamd, ditmaal dachten ze aan m.s. Weer nieuwe tests. Toen we voor de uitslag moesten komen was ik Guus eigenlijk al kwijt. Hij was apatisch, begreep bijna niets meer, kon nauwlijks praten. Het bleek een hersentumor. Guus is nog geopereerd, maar er was niets meer aan te doen. We hebben hem zo snel mogelijk naar huis gehaald en thuis met heel veel liefde zelf verzorgd. In z'n vertrouwde omgeving, met z'n kinderen (5 en 4jr) en veel familie en vrienden om hem heen, hebben we geprobeerd er noch wat van te maken. Zes weken heeft hij het nog volgehouden, 6 weken heb ik nog naast hem geslapen, hem kunnen vasthouden en met z'n dochtertjes zien knuffelen. Daar ben ik ook heel dankbaar voor, hij was er nog!!

Maar het was moelijk en pijnlijk. Hij wist dat 'ie dood ging,maar kon er niet over praten. Dat deel van z'n hersenen deed het gewoon niet meer, hij begreep niet wat ik wilde zeggen of vragen. Ik zit er een beetje tussenin, het was niet plotseling, maar we konden er toch niet over praten met elkaar, geen afscheid nemen... Met m'n kinderen en heel veel lieve mensen om ons heen (zijn er nog!!) hebben we ons wel enigszins kunnen voorbereiden maar toch.....Ik had nog zo graag... Dank voor je aandacht en zeker tot mails.

Inge Grigoleit e-mailadres: inge@grigoleit.tmfweb.nl

PS. Voor Guus hebben we ook een website gemaakt: http://www.guusleeftvoort.nl. De reacties daarop in het ''Guusboek'' hebben mij vooral in het begin erg geholpen. Misschien wil je even kijken en het bij de links ,,Homepages van lotgenoten" vermelden. Dank je wel.

Ik las je commentaar op de website van Collega's. Helaas ben ik het met je eens dat deze website verouderd is. De initiator van deze website heeft het momenteel te druk om de site te onderhouden.
Wel is het zo dat wij 30-50 jaar jong vinden i.t.t. mensen van 55 jaar en ouder, waarvoor vaak gesubsidieerd veel wordt georganiseerd.
Regio Midden Nederland van de Collega's accepteert leden tot ca. 50 jaar. e-mail adres: hoekstra154@zonnet.nl
Het samen dingen doen, samen praten,samen lachen en elkaar zonodig opvangen geeft veel steun. Er is tevens een Regio Brabant, Regio Noord Nederland, Regio Zuid-West Nederland en in Limburg is men ook actief. Regio Gelderland en Regio Noord Holland zijn in oprichting.

Groetjes, en veel succes verder met je site

Marianne Hoekstra, e-mailadres: hoekstra154@zonnet.nl

Blij dat ik deze site gevonden heb! Ik heb nog niet zoveel ervaring met internet en wist niet zo goed waar ik moest zoeken. Bijna drie jaar geleden is mijn man, Kees overleden (39). Een jaar lang was hij ziek; hij had longkanker (ongeneeslijk) Met veel pijn en tegenslag verliep deze periode en de laatste maand was hij verlamd i.v.m. een dwarslaesie. De kinderen (toen nog 11 en 9 jaar oud) hebben natuurlijk veel van dichtbij meegemaakt en moeten verwerken. En nu hebben we het er met zijn drieën moeilijk mee. Ook de pubertijd speelt natuurlijk een grote rol. Daarom vind ik het heel moeilijk om de kinderen in mijn eentje op te moeten voeden. Nooit meer kan ik op mijn man terugvallen. Het gaat best goed, daar niet van; maar toch lijkt het me heel fijn om ervaringen uit te kunnen wisselen met lotgenoten.
Bedankt,

Linda. E-mailadres: lindabos@netmail.nl

Beste Bert,
Nadat ik je een paar dagen geleden heb geschreven maar nog niet precies wist hoe alles in elkaar zat stuur ik je nog een mailtje met de vraag of mijn adres ook in de mailbox kan komen.
Mijn man is ruim anderhalf jaar geleden aan kanker overleden en het lijkt net of ik hem steeds meer ga missen er zijn dagen dat ik denk, ja nu heb ik alles weer onder controle maar dan ineens slaat het verdriet weer toe.
Als ik een poosje gewoon meedraai in het leven denkt iedereen dat het goed met mij gaat en dan hoor ik soms dagen niets van iemand.
Alleen mijn oudste zoon en mijn zusje bellen iedere dag maar nu is mijn zusje een paar dagen weg en weet ik pas hoe ik haar mis als ze er niet is om mee te praten.
Toen mijn man overleed is er nog veel meer gebeurd wat mij erg veel verdriet heeft gedaan en waar ik nu nog moeilijk over kan praten.
Ik hoop dat als mijn adres in de mailbox staat er mensen zijn die mij af en toe een mailtje willen sturen.
Met dank voor je aandacht

Wil Vermond, e-mailadres: w.vermond@chello.nl

Nu, zeven maanden geleden heb ik mijn echtgenote moeten verliezen. Na een afgebroken vakantie, een ziekbed van negen weken, waarvan zeven weken in het ziekenhuis en twee weken thuis was het plotseling, 18 oktober 1999 afgelopen. Ze was 45 jaar. Ik 46 jaar blijf ook achter, drie kinderen ( zoons) van respectievelijk 24, 19 en 13 jaar.
Dit jaar zouden we 25 jaar getrouwd zijn, het heeft niet zo mogen zijn.
Je blijft met zo veel verdriet achter. In het begin is er veel belangstelling. Zoals ik al meer gelezen heb, ebt dat weg. Je werkt weer, het huishouden draait door, dus het zal wel goed gaan.
Het tegendeel is waar. De eerste maanden is kennelijk een tijd geweest van, dat doe ik wel, ik kan het wel. Je wilt laten zien dat je door kunt. Dit is ook gedeeltelijk waar. Toch wordt het steeds moeilijker, het gemis is zo ontzettend groot. Deze ervaring is zo enorm persoonlijk, je kunt het niet delen.
Ik heb al veel opgeschreven, internet? Ik weet het eigenlijk niet. Van de ene kant is mijn ervaring dat van je af schrijven, zo ook nu, toch kan opluchten. En de wetenschap dat niet alleen jij in dat dal zit. Dat er meer lotgenoten zijn waarbij het leven, de toekomst abrupt is afgebroken. Maak je jou ellende niet te wereldwijd?
Bovenstaande is maar een kort stukje verhaal wat een boek kan zijn. Spontaan opgeschreven. Heeft het zin?

Een lotgenoot.

Ik heb pas internet,en heb dus voor het eerst de Draaikolk gelezen.
Ik vond het erg mooi, ik heb zelf ook non hodgkin, sinds december 1998 weet ik het.
Het beste met U, groeten.flora@zeelandnet.nl

Complimenten voor deze website.
Soms heb je de behoefte om informatie op te zoeken, ik vind jullie site goed opgezet. Toch moet je het allemaal alleen verwerken vooral het eerste jaar. Ik heb mijn partner na 16 jaar (21 oktober '99) aan een hartverlamming verloren.
Voorafgegaan aan drie hartinfarcten. Gewoon in mijn armen in de dierentuin in Blijdorp. 40 jaar oud. De kinderen van mijn broer 4 en 6 jaar waren erbij. Je wilt dat toch niet mee maken. Toch was het een hele bijzondere manier om afscheid te nemen.
Hij zei alleen maar: Ron ik word niet goed en het was afgelopen. Volgens mij slijt het verlies nooit maar kunnen mensen elkaar zeker helpen om het verdriet en de pijn te leren dragen.
Kinderen kunnen daarbij een hele ontwapenende rol spelen. Ik leer nog elke dag van ze. Deze site werd mij door een collega gemaild.
Wens je heel veel succes met dit initiatief.
Vriendelijke groeten Ronald e-mailadres: r.meerburg@wanadoo.nl

Ik heb deze pagina al heel vaak bezocht, maar nooit het lef gehad in te tekenen op het gastenboek. Nu dan maar eens, ineens kan daar de tijd rijp voor zijn. Met Bert zelf al verschillende keren geschreven, beste Bert, ik mag je gewoon, je bent deze site begonnen, maar je verliest het individu nooit uit het oog, als mens vind ik je fantastisch. Al die veren kunnen je in verlegenheid brengen, daarom houd ik het kort, naar jou toe, Bert. maar echt, vanaf het begin af aan heb jij je rouwproces, positief kunnen ombuigen, terwijl zo'n proces zoiets negatiefs is, je verandert in een moeilijk individu, maar jij wist de bres te leggen naar andere mensen.

Ik heb mijn lieve vriend verloren in augustus van het vorige jaar aan zelfdoding, het duurt al negen maanden lang eer dat ik dit gegeven onder ogen durf te zien. Die lieve jongen van mij is dood, omdat hij zelf aktie heeft gezet dit te doen. Artsen noemen het acute psychose, ja, dat was het, maar je blijft volkomen verdwaasd en onbeholpen achter. Hij was ziek, maar jij was al die tijd zo dichtbij, je hebt het niet willen zien, schijnbaar. Ineens in de war, de kreet kan ik mij nog goed herinneren.

Graag zou ik ook in contact willen komen met mensen die dit zelfde mee hebben gemaakt, via deze weg. Zelfdoding, een taboe, schijnbaar. Ooit heb ik contact gemaakt met een andere "survivor" van maar het contact bleef minimaal.. Het is zo'n dilemma, iedereen heeft zo zijn eigen verhaal en versie, niets lijkt op elkaar. Maar het schuldgevoel, van de laatste gesprekjes, het niet hebben kunnen (willen) zien van de echte symptomen, tja, zo alleen, super alleen blijf je achter, van wat nu. Ook weer een rouwproces, dat is zeker.

Nee, ik ga dit versturen, eindelijk, het heeft ruim negen maanden geduurd, eer dat ik zelf mezelf in het gastenboek durfde te zetten, maar nu is het dan eindelijk zover. Ik ben zover. Ik ben mijn vriendje kwijt, na een samenzijn van bijna tien jaar relatie na zelfdoding, het is de realiteit. Wie er ook zoiets heeft meegemaakt is mijn eigen vraag. A.u.b. durf mij te schrijven, elke situatie is anders, maar ik denk dat de manier waar op je achter moet blijven, met al die vragen maar nooit een concreet antwoord, een beetje hetzelfde.
Nou, ja, zie maar, maar ik voer graag, maar nu pas met lef, mijn emailadres in,
Veel sterkte allemaal, met elke vorm van verlies van partner/geliefde,

Jolanda de Groot uit vreselijk zoetermeer., e-mailadres: groot jede@dds.nl

Diep van binnen

Diep van binnen, in het donker, heel ver weg
is een kamertje speciaal voor jou.
Als ik me sterk voel, zet ik het deurtje open
en denk aan jou.

De pijn is scherp en hard,
de deur gaat op een kiertje
Beetje bij beetje verwerk ik de pijn
en steeds sterft er een stukje van mijn hart

Je bent weggegaan toen ik sliep
en nooit meer thuisgekomen
Het ongeluk is geen moment uit mn gedachten
en toch blijf ik wachten...........

Wachten tot ik je motor hoor,
je voetstappen op de stoep.
Wachtend, tot de kinderen roepen:
Mamma, daar is pappa !

Ik kan niet meer pijn verwerken,
het deurtje gaat weer dicht.
Tot ik sterk genoeg ben
en weer aan je kan denken

Op 20 maart 2000 is Guido Raeymaeckers, mijn man verongelukt met zijn motor, hij was 32 jaar. Het verdriet en de eenzaamheid zijn onbeschrijfelijk. Op sommige momenten heb ik de moed niet meer om door te gaan. Toch krabbel ik steeds weer uit de diepte door aan Guido te denken, dat ie tegen me zegt: Kom op meid, laat je niet op je kop zitten ! Het verdriet delen met lotgenoten doet mij veel goed, daar mijn omgeving mij vaak niet begrijpt. Daarom hierboven ook een bijdrage voor de pagina. Als ik op een andere manier kan helpen, hoor ik het graag.

Miranda Raeymaeckers, e-mailadres: martens.m.m.a@home.nl

Hallo Bert,

Ik hoop van harte dat je een heerlijke verdiende vakantie hebt gehad. Wat een prachtige rijke site heb je gemaakt. Petje af! Via Sire kwam ik toevallig jouw site tegen. De laatste 10 jaar heb ik veel gewerkt op het terrein van sterven & rouw.
Dat is begonnen toen 12 jaar geleden mijn oudste zoon heel erg ziek werd; als gevolg daarvan kwam het onverwerkte verlies van mijn moeder naar boven: zij stierf toen ik 12 was. Ik ben alsnog in therapie gegaan om te rouwen en ben daarna doorgegaan met allerlei opleiding op dit gebied. Ik begeleid mensen die een dierbare verloren hebben, individueel en in groepen. Ik heb zelf geen partner door de dood verloren; ben al wel lang gescheiden en weer opnieuw getrouwd.

Op verzoek van 2 jonge weduwen in de regio Nijmegen ga ik in het najaar een rouwbegeleidingsgroep starten voor jonge mensen (met kinderen) die een partner verloren zijn. Het zullen 5 avonden worden voor min. 4 en max. 8 mensen.
Kosten: ƒ 50,- per avond (ƒ 30,- voor bijstandsnivo).

Hartelijke groet, Mieke Ankersmid. e-mail: ankersmid@wxs.nl

Een paar maanden geleden voor het eerst heel Internet afgezocht naar informatie over rouw- en verliesverwerking. Toen was ik deze website al tegengekomen. Ontzettend goed en vreselijk herkenbaar, al die verhalen.
Ik dacht dat het de laatste weken wat beter met me ging, dat ik weer wat meer energie kreeg en ook wel weer 'zin' had om door te gaan. Maar nu is het weer helemaal mis. De tranen blijven maar komen, het is allemaal nog zo rauw. Ik wil graag met anderen ervaringen delen.

Heleen Boerman, E-mailadres: Boerhuis@xs4all.nl

Beste Bert,

Via het zoekwerk "overlijden" kwam ik op de pagina terecht van De Draaikolk. Ik heb inmiddels de gok gewaagd en een adres van De Mailbox aangeschreven en heb sinds twee dagen heel leuk emailcontact. Mijn complimenten voor de goed opgezette Draaikolksite.

Ik wist natuurlijk niet dat zoiets bestond en was ook nooit ernaar op zoek, totdat op 13 mei jl. mijn man omkwam bij de vuurwerkramp hier in Enschede. We wonen er niet, werken er niet, hij fietste op 800 meter er vanaf naar huis vanaf het honkbalveld, op de verkeerde tijd op het verkeerde moment zeg ik steeds. Hij kreeg een blok beton op zijn borstkas en was op slag dood. Twee dagen later kreeg ik pas bericht. Het is nog steeds onvoorstelbaar voor mijn kinderen en mij, dat zoiets zomaar kan gebeuren. Gelukkig was hij verder onbeschadigd zodat we wel goed afscheid konden nemen, maar het is toch wel een nachtmerrie.
Ik denk dat ik best steun zal hebben aan lotgenoten, vandaar dit mailtje als een soort bedankje.

Vriendelijke groet,

Anita Ophoff, e-mailadres: ophoff@home.nl

Ik heb vorige week voor het eerst de site van de Draaikolk gezocht. Ik kan zeggen dat ik er veel herkenbare dingen heb kunnen vinden.
Mijn man is 4 maanden geleden plotseling overleden en ik was op zoek via internet naar verhalen en herkenningspunten van lotgenoten.
Ook heb ik met tranen in mijn ogen de gedichten gelezen. Ik hoop dat ik in de toekomst nog veel aan de website van de Draaikolk zal hebben.
Christel Sporry, E-mailadres: sporryjames@hetnet.nl

Ik ben 2 jaar geleden mijn vriend verloren toen ik 21 was. Nu pas ga ik er echt mee aan de gang en onderbreek ik mijn studie.
Ik ben niet gauw emotioneel en heb het al die tijd onderdrukt, maar de depressie bleef. En nu besef ik dingen: van vrienden had ik meer verwacht, meer delen van rouw ipv chitchat over hoe het gaat, bijvoorbeeld een jaar na dato een teken van herkenning van het verdriet. En de eenzaamheid die dat met zich meebrengt, mede doordat alles en iedereen er vanuit gaat dat je een fijn weekend hebt, terwijl ik nog steeds het gevoel heb dat mijn arm er is afgerukt.
Ik wens iedereen kracht, tijd en aandacht om met het gemis te leren leven. Ik geloof nu dat het wel kan, en een site als deze zal zeker veel mensen daarbij helpen!
Monique

E-mailadres: m.a.m.vanmaasdam@student.utwente.nl

Ik was al enige tijd op zoek naar een pagina op Internet over rouwverwerking. En dan vooral een geschreven door en voor lotgenoten. Die heb ik dan nu gelukkig gevonden. Ik besef wel dat je enige schroom moet overwinnen om je zo bloot te durven geven, maar jullie hebben dat tenslotte ook al gedaan. Ik vind op deze en andere pagina's van De Draaikolk veel herkenning en weet inmiddels dat dat je het beste helpt er enigszins doorheen te komen. Ook al heb ik gelukkig voldoende lieve mensen om me heen, alleen diegene die hetzelfde doormaken hebben aan een half woord genoeg! Het lezen van boeken over rouwverwerking helpt ook, maar meestal is het zo dat zij het proces al hebben doorgemaakt. En er uiteindelijk ook bovenop gekomen zijn. Dat moet mij dan toch ook lukken, denkt je dan. Maar op de een of andere manier heb je het geduld daar niet voor; je wilt immers weer dat geluksgevoel terug. Dat laat-maar-waaien-gevoel dat wij altijd hadden zal nooit meer terug komen! Dat is wat zo schrijnt - niets zal nooit meer vanzelfsprekend zijn!
Op een zonnige middag in februari tijdens onze vakantie is mijn man, maar bovenal mijn allerbeste vriend "zomaar" ineens van me afgenomen. Zo voelt het nu nog steeds - afgenomen! En waarom?
Op die vraag zal ik nooit antwoord krijgen...Het is inderdaad zo dat je na ongeveer 4 maanden ineens óntwaakt'. Je wordt je dan pas gewaar wat het nu eigenlijk inhoudt: voor altijd alleen! En dan voel je jezelf afglijden, je wilt het niet, maar kunt het niet tegenhouden. Leegte en koud van binnen is het enige wat je nog voelt. Aan de andere kant lijkt het wel of je nog nooit zo intens hebt geleefd, proberen te genieten van de zon, van je kinderen, steeds opnieuw met vallen en weer opstaan. En ook steeds met het gevoel dat op de achtergrond hij dan toch misschien....

Leonie Groenewoud

Editie augustus 2000

Hallo Bert

Al zo vaak op de pagina's van de Draaikolk gekeken en nooit kunnen reageren. Het is zo herkenbaar allemaal.
Maar nu, na 8 maanden alleen, voel ik me zo eenzaam en wil ik toch proberen over die drempel heen te stappen. Dus...
Mijn man is overleden aan een hersentumor. Na een ziekbed van 11 weken, waarvan hij 2 dagen aanspreekbaar is geweest, is mijn man, Dirk, op 26 oktober 1999 overleden. Drie dagen later moest ik verhuizen en twee dagen daarna was de crematie. Dan alle drukte van telefoon en mensen die komen kijken hoe het met je gaat. Waar zijn ze nu?
Ik vind helemaal geen herkenning of begrip of zelfs maar een poging tot uiting van enig begrip. Veel gescheiden kennissen denken dat ze hetzelfde mee hebben gemaakt. Maar ik kan daar geen genoegen mee nemen. Zij hebben immers een keuze gehad en ik niet.
Ik denk dat ik in een depressie zit. Alles is oppervlakkig, er is geen interesse, zelfs is het besef van zijn dood nog niet helemaal oorgedrongen. Alles gaat aan me voorbij, alhoewel ik voor mijn twee kinderen (7 en 9 jaar) er toch moet zijn. Dat gaat dus helemaal niet goed. Ik ben zo moe, soms doodmoe.

Het kost me moeite om een samenhangend verhaal te schrijven. Ik wil zo veel vertellen, maar nu lukt het niet zo goed. Misschien een volgende keer.

Bedankt voor de mooie site, groetjes

Lian van Meurs-Merks, e-mailadres: d.a.w.m.merks@12move.nl

Fijn deze pagina. Ik heb zelf geen internet, maar heb deze pagina bij een ander gevonden. En het op diskette gezet zodat ik het op het werk uit kan printen en rustig kan lezen.
Op deze pagina's weten mensen tenminste wat een partner verliezen is en het maakt niet uit of het lang of kort geleden is. Ikzelf heb mijn vriend verloren, we hadden pas 3 maanden verkering en op de dag dat we onze verlovingsringen zouden gaan uitzoeken is hij in een winkel dood neergevallen. Je valt dan zelf ook gelijk van je droomwolk in een heel diep gat. 3 weken na de begrafenis kreeg ik al van iemand te horen dat ik er nu maar eens overheen moest zijn, want het was maar drie maanden dat ik hem kende. Maar het was wel mijn grote liefde. Het was eind november 1998, maar het lijkt wel of het nu steeds erger wordt. Ik kan het echt niet zonder hem. Misschien dat als ik jullie pagina's lees dat ik weer wat zin in het leven krijg. Ga a.u.b. zo door.

Truus de Wit

Ik was aan het zoeken op internet om te kijken hoe anderen ermee om gaan en erover nadenken. Ik ben zelf, toen ik 15 jaar was, mijn moeder verloren. De grond zakte letterlijk onder mijn voeten vandaan. Ik had nergens zin meer in en interresses had ik niet meer. Toen ontmoete ik mijn liefste schat (mijn vriendin). Door haar ben ik er doorheen gekomen. En ze wou het allemaal graag aanhoren. Ik dacht dat ik eindelijk de ergste achter de rug had maar dat blijkt niet zo te zijn. Momenteel gaat het weer slecht met me, want vorige jaar november is m'n vriendin overleden. Ik was toen zelf 21 en zij 20. Plotseling 's nachts om 1:30 viel ze dood naast me neer op bed. En dan begin je je echt af te vragen hoe kan zoiets gebeuren en waarom ik allemaal. Het is nu een dik half jaar geleden maar het is nog niet minder geworden. Het gemis wordt steeds erger en ze was gewoon mijn liefste meid. Ik mis haar ontzettend en weet vaak nog geen raad en kan me moeilijk voorstellen om zonder haar verder te gaan. We hebben een relatie van 3 jaar gehad en dan begin je elkaar echt aan te voelen. En je rekent op elkaar. En als dat weg valt dan is dat zo'n klap. Ik denk nog de hele dag aan haar, hoe ze lacht, kijkt, en wat we allemaal voor leuke dingen hebben gedaan. Soms doet het me goed, maar vaak ook weer niet.

Renaldo, e-maildres: renaldoriemersma@hotmail.com

September 2000

Beste Bert,

Ik ben heel blij met deze site omdat, als je dit meemaakt, je zo vreselijk alleen voelt, ondanks de waanzinnige steun van mijn dochter, schoonzoon en kleinzoon.

Mijn naam is Aad Giphart en ik ben mijn man verloren 27 september 1999 en ik ben op deze site gekomen door Carla van de stichting Humanitas, (een geweldige organisatie trouwens) Mijn man Jan Giphart is maar 48 jaar geworden hij was al langere tijd ziek Chronische Myeloide leukemie die 29 mei 1999 overgaan is in acute leukemie.
Hij heeft 4 maanden in het ziekenhuis zware chemo kuren ondergaan en in isolatie gelegen omdat het afweer niet meer functioneerde, maar hij heeft ondanks de 4 maanden afzondering een schimmel op zijn longen gekregen, en is daar aan overleden.

Wij hebben samen een geweldig leven gehad ondanks dat hij al langer ziek was. De herinneringen zijn groots, maar het verdriet en het gemis doen zo zeer. Als je alleen in je huis zit dan denk je dat je alleen bent met zoveel verdriet en je gevoel waar je geen raad mee weet, (met je verstand weet je ook wel dat dit niet zo is) maar je kunt de mensen die dit ook meemaken niet bereiken hoe graag je dit ook wil.
Daarom is deze site een hele goede opening omdat je zelf de tijd kunt bepalen wanneer je eraan toe bent om ook je verhaal te vertellen en op die manier door te geven dat je ook graag wilt communiceren met lotgenoten.
Voor mij is de tijd nu gekomen dat ik graag in de Mailbox opgenomen wil worden als dit mogelijk is en als het kan ook op de pagina "Ik denk aan jou" deze site heb ik al verschillende keren een e-mail gestuurd maar het gaat waarschijnlijk niet goed .
Bij voorbaat dank dat ik ook mee kan doen op deze sites.

Aad Giphart, e-mailadres: jan.giphart@wxs.nl

Jouw gegevens heb ik verwerkt. Bert

Steeds kijk ik op deze site, de enige eigenlijk op internet. Het geeft me niet zo'n eenzaam gevoel. Mijn man overleed 26-10-1999 na een operatie aan een hersentumor. Hij was pas 42 jaar. Ik probeer staande te blijven omdat de kinderen mij ook nodig hebben. Zij zijn 7 en 9 jaar. Het is moeilijk. Voor mij begint nu pas een beetje het werkelijke besef door te dringen van wat er eigenlijk allemaal is gebeurt. Bedankt voor die vele herkenbare reacties. Graag zou ik willen corresponderen met lotgenoten. Tot hoors.

Lian. E-mailadres: d.a.w.merks@12move.nl

Er is een soort rare drang die maakt dat ik wil reageren. Ik ben namelijk heel blij met deze site. Het is duidelijk en overzichtelijk gemaakt, maar wat vooral belangrijk is, is dat het me troost biedt. Je voelt je alleen met je verlies en met de manier waarop dit verlies is ontstaan. Maar toen ik het verhaaltje van die "zwarte roos" las en helemaal het verhaaltje van hoe zij haar man heeft verloren, was ik niet meer zo alleen. Ik was wel jaloers dat zij haar man nog net daar voor gesproken had en bewust gedag heeft gezegd.

Maar, in ieder geval, ik ga deze site zeker weer bezoeken en me dan ook door de vorige afleveringen heen worstelen. Jammer genoeg heb ik zelf geen computer (vandaar dat ik geen e-mail adres opgeef. Ik zit bij mijn ouders die weg zijn en weet het e-mail adres niet), maar ik wil er wel één. Onder andere voor deze site, die ik nog vaak nodig zou hebben. Bedankt.

M.Gerfin

Hoi Bert,

Ik heb een paar weken geleden al een e-mail naar je toegestuurd maar ik weet niet of het goed gegaan is daarom stuur ik er weer een. De titel van deze e-mail is ,,alvast bedankt", omdat ik na een paar maanden na het overlijden van mijn man toevallig via de Sire pagina bij je terecht kwam.
Heel veel dingen zijn herkenbaar waarvan je eerst dacht dat het niet normaal was hoe je reageerde op bepaalde gebeurtenissen.

Maar ik zal mij eerst even voorstellen. Mijn naam is Henny Radix en vorig jaar op 21 oktober is mijn man Dirk op 46 jarige leeftijd aan een hartstilstand overleden. In het zelfde jaar waren we 25 jaar getrouwd en zijn we met zijn tweetjes 6 weken door zuid Europa getrokken. In de maanden na het overlijden van Dirk is ontzettend veel gebeurd. Ik heb na de Kerst onze hond, die bijna elf was, in moeten laten slapen omdat ze heel erg ziek was. En één van mijn kinderen, de oudste zoon die nu 24 is, heeft een poosje geprobeerd de baas te spelen over mij en over de jongste zoon van nu bijna 22. Die ook zelf problemen had met verwerken omdat hij zijn vader gevonden heeft. Ik denk door heel veel gebeurtenissen eromheen dat ik nu daardoor in een depressie terecht ben gekomen. Ik krijg binnenkort bij de rpc een interpersoonlijke psychotherapie omdat ik een verstoorde rouwverwerking heb en een beetje teveel roofbouw op mezelf aan het plegen was. Ik hoop dat je deze mail beantwoordt en hij mag van mij ook op de site want ik wil graag in contact komen met lotgenoten, zodat we misschien in moeilijk tijden elkaar kunnen steunen.

groetjes van Henny. E-mailadres: henny_radix@hotmail.com

(Henny heeft inmiddels een persoonlijke reactie van mij ontvangen - Bert-)

Hai Bert

We zijn net terug van onze eerste vakantie alleen. Ik kan niet echt zeggen dat ik genoten heb, ik ben constant in de weer geweest met de kinderen. Je komt gewoon niet aan jezelf toe. Ik miste echt m'n maatje, iemand om de mooie momenten mee te delen. Als ik een vader met zijn kind zag spelen in het zwembad, schoot ik alweer vol emoties. Het doet zo'n ontzettende pijn, dat Guido dat nooit meer met zijn eigen kinderen kan doen, dat de kinderen nooit zullen weten hoe geweldig hun papa was. Tuurlijk had hij ook zijn nare trekjes, dat heeft iedereen. Maar hij was een uitstekende vader. Guido had meer geduld en meer liefde voor ze. Ik heb heel vaak het gevoel, dat ik niet voldoe. Ik doe het niet goed, de kinderen zijn bij mij veel lastiger en ze luisteren ook veel minder en ook de last overdragen is er niet meer bij.
Klinkt allemaal een beetje negatief. Maar wat deze vakantie mij wel geleerd heeft, is dat ik zeer goed in staat ben door te gaan met leven, niet in een hoekje te gaan zitten treuren.
Dat vind ik een hele vooruitgang

groetjes
Miranda Raeymaeckers

(Miranda schreef op mijn verzoek voor de Draaikolk haar ervaring over haar eerste vakantie alleen. Zij heeft er van geleerd. -Bert-)

Hoi Bert,

Ik heb net je verhaal gelezen over lotgenotencontact, hoe en wat? Ik wilde daarop reageren door je te vertellen dat ik éénmaal het gastenboek getekend heb en daarop verschillende reactie's kreeg. Eerst schrok ik toen ik mijn mail opende, later vond ik het geweldig!
Het voelde zo goed om die steun te krijgen, en herkenning. Zelf heb ik daarom ook een keer gereageerd op een oproep van Willy die schreef dat ze graag contact wilde maar zomaar naar vreemde mensen durfde te mailen. Ik heb haar gemaild en hier een heel fijn contact uit ontstaan, we mailen elkaar een paar keer per week. Op dit moment heb ik al een week niets
van haar gehoord en het laatste bericht was dat ze het erg moeilijk had, ik ben nu dus harstikke ongerust, zoveel geven we ondertussen om elkaar. Dit wilde ik je even vertellen,

groetjes van Margreet Kuipers, e-mailadres: kuipers34@zonnet.nl

(Beste Margreet: geweldig toch dat je zo elkaar tot steun kunt zijn? Ik hoop dat het goed gaat met Willy en ook met jou natuurlijk, -Bert-)

Ik heb er veel aan vooral hoe ik mijn moeder moet helpen het verlies van mijn vader te verwerken die afgelopen maandag overleden is.
Het is voor ons een klap om pap te moeten missen vooral omdat het allemaal zo snel ging. Hij was nog erg vitaal. Vooral mijn kwaadheid en vragen kan ik kwijt.

Jeannette Zwiers, e-mailadres: jeannettezwiers@hetnet.nl

Hallo Bert,

Vandaag de nieuwe "editie" van de Draaikolk gelezen en voelde gelijk bij het eerste stukje dat ik even naar je wilde mailen wat mijn ervaringen zijn met het mailen met lotgenoten.

Ik ben pas sinds 13 mei zonder Wim en pas sinds een week of 6 bij de Draaikolk en nog veel korter op het Mailboxbestand vermeld. Maar ik heb alleen maar goede ervaringen.
In het begin heb ik gewoon van alles gelezen in de Draaikolk en bij sommige verhalen, die mij dan heel erg aanspraken of bij sommige gedichten, dacht ik dan: die mensen mail ik. In het begin maar heel kort: wat spreekt jouw gedicht mij aan of een blijk van medeleven. Als afsluiting dan iets als: ik hoop dat ik nog eens wat van je hoor. Of iets dergelijks. En eigenlijk heb ik van iedereen dan ook wel wat teruggehoord.
Met sommigen heb ik dagelijks e-mailcontact, met anderen een paar keer per week of alleen als mij of die ander iets dwars zit, een nare dag of voor het eerst weer een paar dagen weg.

Ik heb ook persoonlijk contact gehad met een lotgenoot via de Draaikolk, eerst telefonisch en later ook bij mij thuis. Heel erg prettig, het is net of je elkaar al heel lang kent, alleen door dezelfde ervaring te hebben.
De namen in de Mailbox zeggen op zich natuurlijk niet zoveel, maar als je dan even op zoek gaat in het gastenboek of bij de reacties dan vind je vaak hun verhaal en genoeg aanleiding om te mailen. Dus... als je geen mailtjes krijgt: gewoon zelf de stap wagen en iemand een mailtje sturen, je hoort ongetwijfeld wat terug is mijn ervaring.
Bert, tot horens.

Groeten van Anita Ophoff

Hallo Anita, bedankt voor je reactie. Zelf actie ondernemen werkt inderdaad het beste. Wat jouw opmerking over de ,,Mailbox"betreft, daarover heb ik méér reacties ontvangen en met ingang van deze editie probeer ik, zoals je misschien hebt gelezen, een begin te maken met een opzet, waarbij méér gegevens worden vermeld, zodat het voor lotgenoten misschien wat gemakkelijker wordt om sneller lotgenoten te vinden die "hetzelfde" hebben meegemaakt of leeftijdgenoten. Ik hoop dat iedereen zo snel mogelijk op mijn oproep reageert, zodat in de oktober-editie dit grotendeels is gerealiseerd.

Ook ik heb vorig jaar september afscheid moeten nemen van mijn lieve man. Hij was toen 46 en overleed aan de ziekte Non-Hogkin. Het is daarom fijn om eens een site te vinden die laat zien dat je niet de enige bent die zo jong (ik ben 34) al haar man moet missen. Ik vind het een hele goede site, en zal deze ook in de toekomst veel bezoeken.

Ingeborg van Stijn, E-mailadres: vlinelektro@compuserv.com

(Je bent van harte welkom, Ingeborg! Ik hoop dat je veel troost kunt putten uit alles wat wij als lotgenoten elkaar te vertellen hebben. -Bert-)

Hallo Bert

Even wil ik reageren op "Blaka Rosoe". Het lijkt wel mijn verhaal. Het lijken wel mijn gedachten en gevoelens die voor mij verwoord worden. Want al die gedachten en gevoelens vind ik zo moeilijk om onder woorden te brengen. Toch blijf ik proberen.

Afgelopen woensdag was ik bij de bedrijfsarts, ik ben namelijk ook al vanaf november '99 in de ziektewet, dit ook voor het eerst in mijn werk-loopbaan van 20 jaar. Na al enige vervangers te hebben gehad, kwam dan woensdag waar ik al voor vreesde. Mijn eigen bedrijfsarts ongeneeslijk ziek. En wel hetzelfde als Dirk, mijn man had, nl. een hersentumor. Alleen hem kunnen ze niet meer helpen. Voor het eerst kwamen daar de tranen een beetje los. Alweer iemand die al die ellende moet ondergaan. Ik voelde zo'n medeleven met die man en zijn familie. Het huilen is die dag ook niet meer gestopt. De hele dag naar muziek van Supertramp en Roger Hodgson geluisterd en voor het eerst sinds het overlijden van mijn man naar de plek gereden waar wij hem hebben uitgestrooid: de Maas. Hij wilde graag in het water omdat water in beweging is. Wat een mooie gedachte hè?

anaf 24 juli, de dag dat wij vorig jaar op vakantie zijn gegaan, is bij mij het besef gekomen dat ik al die tijd toch niet helemaal aanwezig ben geweest op deze wereld. Alles komt nu pas terug, misschien is dit een soort afscheid nemen. Alhoewel ik eigenlijk de tijd stop wil zetten.
Wij hebben eigenlijk geen afscheid kunnen nemen. De schok is te groot en nog geen twee weken is te kort om te bevatten wat je meemaakt. Nogmaals, het lijkt alsof ik nu pas deel aan het nemen ben aan die film die al die tijd al speelt.
Maar als je bijna 42 bent en met twee jonge kinderen 7 en 9 jaar past dit gebeuren niet in je levensplaatje.
Ook neem ik deel aan een rouwverwerkingsgroep en daar hebben we een gedicht gekregen dat mij erg aansprak en misschien ook wel gebruikt kan worden op je site. Dit is voor mij een hele actuele fase die hierin wordt verteld.

Groetjes Lian Merks

(het gedicht heb ik opgenomen op de pagina ,,Ingezonden gedichten" Ik denk dat veel van je lotgenoten er hetzelfde gevoel in zullen terug vinden. Bedankt - Bert)

Ik ben 24 en heb onlangs mijn vader verloren aan een zeldzame vorm van maagkanker. Uit frustratie van het in de maatschappij steeds maar weer tegen muren van onbegrip oplopen, ben ik maar wat gaan surfen op het internet. Zo kwam ik bij deze site. Ik vind vooral veel herkenning in de verhalen van mensen en het geeft me het gevoel niet helemaal alleen te zijn. Ik wist niet dat je door het verliezen van je vader je eenzaam kon gaan voelen, omdat het merendeel van de mensen er niet over wil praten. Weet iemand of er ook praatgroepen voor lotgenoten in mijn leeftijdscategorie zijn???

Groeten van Paul Ravenstijn, ravensti@hotmail.com

(Beste Paul, Ik hoop dat er mensen zijn die je kunnen helpen. Sterkte gewenst - Bert)

Ik vind deze site heel erg herkenbaar. Ik heb op 10 juli jl mijn lieve man Eric verloren. Hij was pas 44 jaar. Ik ben op 16 juli 41 geworden. We waren op ons camping in Italie, waar we al 6 jaar kwamen .'s Morgens in de vroegte is hij in mijn armen aan een hartaanval gestorven. Ik blijf nu alleen met onze 3 schatten van kinderen van 9,7,en 4 jaar oud.
Nu de kinderen weer hun "gewone leven" op school oppakken, komt de leegte nu erg op me af en mis ik Eric steeds meer. Ik weet niet hoe ik nu verder moet.

Monique Bras-Schoenmakers, e-mailadres: monica@mediaport.org

(Beste Monica. Ik weet hoe moeilijk je het nu hebt. We hebben dit allemaal meegemaakt. De verdoving, waarin je nu verkeert, zal nog wel enige tijd blijven. Het verdriet, de eenzaamheid. Het is helaas zo herkenbaar allemaal. Ik wens je heel veel sterkte toe en hoop dat je troost én hoop kunt putten uit mijn webplek De Draaikolk. -Bert)

Hallo Bert,

Morgen is het 8 weken geleden dat mijn man is overleden, na rond de eeuwwisseling plotseling ernstig ziek te zijn geworden. Al snel kregen we de uitslag te horen: kanker aan de alvleesklier, niet te opereren, niet te bestralen, heel misschien chemo-kuren om de tumor die kwaadaardig was en agressief groeiend tot stilstand te brengen. Maar de kuur moest worden afgebroken en zo kwam mijn man naar huis. We hadden toch nog hoop, tegen beter weten in, dat er nog een wonder zou gebeuren. Maar dat heeft niet zo mogen zijn. Hij is gelukkig thuis gestorven.

Je vraagt je misschien af, waarom ik al zo vlug schrijf, maar ik weet hoe belangrijk lotgenotencontact is, want ik ben ook nog moeder van 2 zonen waarvan de jongste op de leeftijd van 21 jaar plotseling overleden is. Ruim 10 jaar geleden. Ik ben toen bij de ,,Vereniging van ouders van een overleden kind" terecht gekomen en heb daar ook nog enkele contacten aan over gehouden. Ook ben ik een tijdje contactpersoon geweest. En nu nadat mijn man overleden is en ik weer die vreselijke snijdende pijn moet meemaken zoek ik weer lotgenotencontact. Ik ben sinds zondag al met iemand aan het e-mailen.

hartelijke groeten van Riny, e-mail adres: schoutroffaertstraat59@hetnet.nl

(Beste Riny, je vraagt je wel eens af waarom zoveel leed één mensenleven moet treffen. Dat deed ik ook weer toen ik jouw verhaal las. Maar je hebt gelijk: lotgenotencontact kan erg belangrijk zijn om overeind te blijven. Heel veel sterkte gewenst! -Bert-)

Ik bezoek De Draaikolk zeer regelmatig. Het geeft steun om te merken dat je niet de enige bent met zo'n verschrikkelijk verdriet. Vooral nu weer, het is komend weekend een jaar geleden dat mijn man is verongelukt op zijn motor. Het is een jaar geleden, maar het lijkt de dag van gisteren. Ik zie erg tegen die dag op. Vanaf het moment dat ze vorig jaar bij mij voor de deur stonden om te vertellen dat hij was verongelukt, heb ik die eerste dagen/weken niets meer gevoeld. Maar ik ben dus 'bang' dat ik die dag herbeleef maar nu met het gevoel dat ik toen niet heb gevoeld, omdat ik verdoofd was. Ik zou willen dat komend weekend al voorbij was.

Bianca Cornet-van der Zouwen, e-mailadres: j.cornet@wxs.nl

(Bianca, ik hoop dat het draagbaar voor je was en één van die eerste stappen zoals we die allemaal hebben moeten zetten om ons verdriet te kunnen verwerken. -Bert)

Beste Bert,

Na lang zoeken je site gevonden. Geweldig. Ik zoek lotgenoten om met mijn dochter te laten mailen. 21 augustus 1999 kwam haar grote liefde om bij een scooterongeluk op Koss (Griekenland). Geen afscheid, veel verdriet en hoe nu verder. Zij heeft na een jaar zoeken een praatgroep gevonden van lotgenoten. Zij zoekt jonge mensen die een soortgelijke droevige ervaring hebben. Misschien dat er via deze geweldige site mensen reageren.

Esther. e-mailadres: jim.franken@planet.nl

(Beste Esther, ik hoop voor jouw dochter dat het lukt. Het kunnen praten (schrijven) met lotgenoten die eenzelfde ervaring hebben kan heel goed helpen in het verwerken van het verdriet - Bert)

Hallo Bert,

Sinds ongeveer 2 maanden lees ik je site van de draaikolk, ik kan zeggen dat ik het heel fijn vind om de verhalen van andere lotgenoten te lezen en daarin diverse herkenningspunten te zien. Voordat ik deze site had gevonden had ik zoiets van is er nu niets waar je met lotgenoten met elkaar kunt "praten"of zo. Ik vind het fantastisch wat je allemaal doet en hoop dat je er nog lang mee door zult gaan. Je kunt zo mij en ik denk vele andere mensen enorm tot steun zijn bij de verwerking van het verlies van je partner.

Groetjes en bedankt,
Christel Sporry, e-mailadres: sporryjames@hetnet.nl

Beste Bert,

Allereerst mijn complimenten voor je site. Het zit goed en duidelijk in elkaar en heeft mij veel troost geboden. Ik ben sinds 13 februari van dit jaar weduwnaar. Op mijn eigen site heb ik ook een 'in memoriam' pagina staan. Ik weet niet zeker of dit past binnen de doelstellingen van je site maar dat laat ik aan jouw beoordeling over.
De url is: http://welcome.to/black.rose Verder heb ik een gedicht geschreven, welke ik hier bijvoeg. Met vriendelijke groet,

Rob Hilgers, e-mailadres: black.rose@quicknet.nl

Homepage: http://home.soneraplaza.nl/qn/prive/black.rose/memoriam.html

(Beste Rob, jouw homepage heb ik op de pagina relevante links gezet en jouw gedicht is opgenomen op de pagina ,,Gedichten, ingezonden door lotgenoten". Blij nu eindelijk eens weer een man te kunnen begroeten op deze site. En misschien heb je in de toekomst nog meer bijdragen. Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte toe bij het verwerken van je verlies. -Bert-)

Hoi Bert ,

ik wilde je even laten weten dat ik blij ben dat ik toch de moed gehad heb om mijn naam en verhaal op jouw site te zetten. Ik mail nu al een paar maanden dagelijks met een lotgenote. Wij hebben zoveel steun aan elkaar! Ik heb maar 1 reactie gekregen, maar het is nu mijn beste vriendin, op papier dan! We zijn allebei bang om elkaar te ontmoeten, omdat we nu zo ontzettend veel steun aan elkaar hebben en je weet nooit hoe het zal gaan als je elkaar ziet.

Dus zijn we heel voorzichtig ! We snappen elkaars gevoelens, verdriet en moeilijkheden zo goed! Wij houden elkaar echt op de been en hebben een heel sterke en mooie vriendschapsband gekregen. Bert hiervoor mijn dank. Je maakt een hele mooie site waar velen wat steun aan kunnen hebben!
Ik hoop dat als anderen dit lezen, zij ook de moed kunnen opbrengen om te schrijven, je kunt er echt heel veel aan hebben. Veel sterkte en kracht voor alle lotgenoten.
Groetjes

Henny Blad, e-mailadres: h.bladvisser@quicknet.nl

(Fijn dat je zo'n goed e-mailcontact hebt. Ik denk dat anderen veel moed zullen kunnen putten uit jouw verhaal. Bedankt! - Bert-)

Hoi Bert,

Ik ben Brigitte en ik heb vandaag je website voor het eerst bezocht. Ik hoop dat ik er in de toekomst ook wat steun door zal krijgen. Mijn man is op 27 mei overleden na zelfdoding. Totaal onverwachts, zonder ook maar iets achter te laten. Hij was pas 33 jaar en ik ben al weduwe geworden op 29 jarige leeftijd. Ik ben achtergebleven met onze twee zoontjes van 2,5 jaar en op dat moment 10 maanden oud. Het onbegrip, de boosheid, het onomkeerbare van dit alles is niet te verkroppen. Het is natuurlijk nog kort geleden gebeurd, maar toch heb ik toch de behoefte om dit te delen met anderen. Ik hoop ook dat dit allemaal wel goed aankomt, want ik ben nog niet zo thuis op internet.

Groetjes Brigitte, mijn emailadres is: wouters.peeters@zonnet.nl

(Beste Brigitte, het is verschrikkelijk om iemand met wie je je leven deelde, te moeten verliezen zoals jouw dat overkwam. Ik wens je heel veel steun en troost toe in het verwerken van dat verlies. Ik hoop ook dat je wat dat betreft wat aan De Draaikolk zult hebben. -Bert-)

Beste Bert,

Ik ben hier terecht gekomen via een lotgenoot die bij mij in het praatgroep heeft gezeten.
En ik ben nu zover dat ik me op deze site begeef.

Ik heb op 20 oktober 1999 mijn man verloren. Hij was pas 39 jaar. Hij was herstellende van een aneurysma-operatie en hij ging goed vooruit.(Dit was trouwens zijn 2e keer) Je verwacht dan ook niet dat hij plotseling komt te overlijden. Hij is in zijn slaap heengegaan. Je hele wereld stort in. Ik heb vaak aan dat moment gedacht. Je denkt dat je er op voorbereid bent maar als het moment daar is dan weet je niet wat je overkomt.
Ik wil niet teveel in details gaan. Op dit moment zit ik redelijk goed in mijn vel, ondanks dat ik vorige week mijn hondje heb moeten in laten slapen omdat zij heel ziek was.
Binnen één jaar mijn man en mijn hondje verloren."Waar heb ik dat aan verdiend" dacht ik bij mezelf, maar op de crematie van mijn hond, heb ik een heel fijn gesprek gehad met een mevrouw die daar werkte en zij heeft mij en soort levensles gegeven en vanaf dat moment heb ik er nu een beetje vrede mee met het verlies van mijn man en mijn hond. Tuurlijk heb ik af en toe een dip en ik denk elke dag nog aan ze, maar op een fijne manier. Iedereen dacht ook dat het weer bergafwaarts met mij zou gaan, maar integendeel.

Ik wil graag in contact komen met andere lotgenoten waar ik verhalen mee kan uitwisselen, want zij begrijpen wat je voelt, ondanks dat je familie en vrienden hebt die voor je klaar staan. Al met al moet je het toch alleen doen. Dus als je mijn e-mailadres wilt toevoegen stel ik dat zeer op prijs. Alvast bedankt en tot mails.... Tot zover mijn verhaal,

V.Vanopbergen, e-mailadres: v.vanopbergen@chello.nl

(Ik wil dat graag doen, maar dan zou ik graag wat meer gegevens van je willen ontvangen. Bedankt alvast! -Bert-)

Vanaf vandaag zal ik deze website regelmatig volgen. Ik weet niet om te gaan met m'n rouw (mijn man is op 16/7/2000 op 50-jarige leeftijd overleden), en hoop hier een aantal antwoorden te vinden.

Anneke Overmeire, e-mailadres: a.g.van-overmeire@wxs.nl

(Hallo Anneke, je zegt dat je niet om kunt gaan met je rouw, maar wie kan dat wel echt? Bovendien is het nog maar zo kort geleden. Rouwen kun je niet leren, je kunt er hooguit over lezen, je kunt ervaringen van en met lotgenoten uitwisselen of aan een rouwgroep deelnemen en dan zal het misschien beter gaan. Op De Draaikolk kun je ook heel veel lezen (en er misschien ook van leren) over hoe anderen hun verdriet verwerken, hoe ze er leren mee om te gaan. Stapje voor stapje. En dat lukt je vast! Laat nog eens wat van je horen. Beter nog: geef je op voor de Mailbox en voor de pagina ,,Ik denk aan jou", ga misschien zelf met lotgenoten schrijven. Het helpt. Sterkte met alles. -Bert-)

Hallo ik ben Miranda, 29 jaar en sinds 6 jaar weduwe. Mijn man kreeg in januari 1994 te horen dat hij kanker had, ik was toen net een paar weken zwanger van ons eerste kindje. Onze trouwdag was gepland op 28 februari ,dat is gelukkig nog doorgegaan. Daarna werd het al steeds minder, de angst van: word ik beter en al helemaal: zie ik mijn kind nog geboren worden. Nou gelukkig gebeurde dat laatste wel, al werd onze zoon 4 weken te vroeg geboren, hij heeft het gelukkig nog meegemaakt. Het heeft zo moeten wezen want op 30 augustus overleed hij, drie en een halve week na de geboorte van onze zoon.

Eind van de maand is het 6 jaar geleden en vergeten zal ik het nooit, het heeft zo een invloed op de rest van je leven dat merk ik nog iedere dag. Het verdriet wordt niet minder maar wel anders, je zou kunnen zeggen: ik heb het een plekje gegeven. Toch zijn er veel mensen die dat niet begrijpen. Zij vinden dat het na 6 jaar toch wel eens over mag zijn, om over de opmerkingen "bent toch nog jong en je hebt nog een heel leven voor je!" je maar te zwijgen. En daar kan ik nog steeds boos om worden, mensen zijn toch geen robots die een knopje om kunnen zetten, ieder heeft zijn eigen leed, en hoe je daar mee om gaat of hoe lang dat duurt is niet aan een ander om dat te bepalen. Daarom ben ik blij met deze site, dat je hier gewoon je verhaal kunt vertellen en mensen kunt ontmoeten die jou begrijpen. Een heerlijk gevoel. Ik wens iedereen heel veel sterkte toe

Miranda van Galen, e-mailadres: mmvangalen@planet.nl

(Beste Miranda, jouw verhaal geeft duidelijk aan dat het verwerken van je verlies niet zo maar eventjes gedaan wordt. Dat kan inderdaad heel wat jaren duren en eigenlijk zou je kunnen zeggen dat het je de rest van je leven bezig zal houden, ook al zal de pijn in de loop der jaren misschien wat worden verzacht. Je bent welkom op deze site. Wij begrijpen je inderdaad. -Bert-)

Iedere paar dagen kijk ik even op deze site. Het troost je, het besef dat jij niet de enige bent die worstelt. Anneke, ik las jouw reactie. Je vraagt je af hoe je met je rouw moet omgaan.
Mijn advies kan alleen maar zijn: vraag jezelf niet af hoe er mee om te gaan, laat het maar over je heen komen. Leef van dag tot dag, geen plannen maken, de toekomst is tenslotte nu één zwart gat. Als je plannen gaat maken zie je het helemaal niet meer zitten. Je weet immers niet eens hoe je de lopende dag moet doorkomen! Het schrijven met lotgenoten via e-mail helpt mij in ieder geval iedere keer weer een stapje verder. Heel veel sterkte....

Leonie, e-mailadres: hangro@wxs.nl

oktober 2000

Er komen ook steeds meer reacties met verzoeken binnen van kinderen die een vader of moeder hebben verloren. Omdat De Draaikolk voor hen niet echt is bedoeld, ben ik blij dat ik hen nu kan verwijzen naar een mailinglist ,,Wezen", die is opgezet door Paul Ravenstijn en Kirsten Dallinga. Hij schreef me daarover het volgende:

Beste mensen!

Mijn naam is Paul Ravenstijn (24) en ik heb onlangs mijn vader aan een zeldzame vorm van maagkanker verloren. Door middel van een avondje internetten ben ik een aantal interessante websites tegengekomen. Ik ben zo onder andere op een mailinglist voor weduwen en weduwnaren beland. Hier en op veel meer andere plaatsen werd de roep om een mailinglist voor jongeren steeds groter.
Daarom heb ik, samen met Kirsten Dallinga (23) de mailinglist "wezen" opgestart voor jongeren die (half) wees zijn en hierover ervaringen willen uitwisselen met andere jongeren. De doelgroep van onze site bestaat in principe uit jongeren van 20 tot 30 jaar, maar we zijn flexibel. De leeftijdgrenzen mogen dus ruim worden genomen. Ik wil hier echter nogmaals benadrukken dat het een serieuze site (mailinglist) voor lotgenoten moet worden. De mailinglist is te vinden op:

www.egroups.com/group/wezen

Eenmaal op deze site aangeland, kan men zich eenvoudig inschrijven. Vanwege de privacy van de overige leden van de lijst, wordt er dan eerst gevraagd om een introductiemal te schrijven. Deze wordt door de beheerders (Kirsten en ik) "gekeurd" en dan kan de aanvraag tot lidmaatschap van de mailinglist gehonoreerd worden.

Met vriendelijke groeten,

Paul Ravenstijn

Paul vroeg me om deze nieuwe mailinglist op te nemen als link op de pagina Relevante sites en dat doe ik dus graag. En ik verwijs alle jongeren die een vader of moeder hebben verloren graag daar naar toe! -Bert-

Hallo Bert

8 weken zijn we verder en het lijkt of het gemis erger wordt. Voor mijn moeder print ik iedere maand de Draaikolk uit want ze heeft zelf geen computer, ze vind het fijn om te lezen dat er zoveel mensen met dezelfde gevoelens zitten als zij.
15 oktober hebben we een gesprek met 3 cardiologen en een psychiater waaraan mijn vader is overleden kijken wat het oplevert. Misschien wordt mijn boosheid dan wat minder.
Ik vind wel dat mam erg eenzaam is. Vrienden en bekenden laten het behoorlijk afweten na 8 weken. Wat duurt het lang voordat de cursus rouwverwerking begint.
We hebben veel aan je site.

Groetjes Jeannette Zwiers, dochter van Bep, E-mailadres: JeannetteZwiers@hetnet.nl

Hallo Bert,

N.a.v. je verzoek stuur ik je mijn gegevens voor de mailbox.
Ook kreeg ik een tijdje geleden van iemand een gedicht in handen waarvan ik alleen maar
kan zeggen: zo voelt het !
Ik hoop dat je het kan plaatsen op je site, welke ik voor troost nog steeds vaak bezoek. Ik
weet niet of het al in het archief is geplaatst, maar ik vond het zeer waardevol.
Bedankt alvast.
groeten, Leonie Groenewoud, e-mailadres: hangro@wxs.nl

Bedankt! Ik heb het gedicht geplaatst op de pagina ,,Gedichten van lotgenoten" -Bert-

Hallo Bert,

Vandaag, 3 september 2000, ben ik weer eens op je site aan het lezen. Ik vind het prettig om deze site te bezoeken omdat je er zoveel herkenning vind. Mijn man is een half jaar geleden overleden aan een hartinfarct. Voor veel mensen is het alweer een half jaar, voor mij is het als de dag van gisteren. Het lijkt wel of het gemis nu juist erger wordt, temeer ook omdat je niet meer zoveel bezoek en telefoon krijgt. Graag zou ik met lotgenoten willen mailen.
Bedankt voor deze site en ga zo door.

Christel Sporry. e-mailadres: sporryjames@hetnet.nl

Ik heb al je gastenboek een keer getekend en al heel veel gelezen, wat een prachtige site die je
steeds weer maakt. Ik lees er erg graag in en ik heb gemerkt dat lezen van brieven van anderen en zelf m'n verhaal opschrijven me helpt .Vaak weet ik niet hoe ik nu met 3 kinderen verder moet en als ik me dan zo voel ga ik achter de computer zitten en mail met anderen (weduwegroups).
Je zult het trouwens wel vreselijk druk hebben met deze site. Knap hoor hoe je dat allemaal doet, petje af!

groetjes Monique Bras, e-mailadres: monica@mediaport.org

Nu moet ik alwéér blozen - Bert-

Hallo Bert,
Door jouw site heb ik inmiddels contact met twee lotgenoten via e-mail. Je kunt je niet voorstellen hoe goed dat doet. Zomaar iedere dag even een riem onder je hart....
Prachtig dat dit op deze manier mogelijk is. Bedankt daarvoor.
groetjes Leonie Groenewoud, e-mailadres: hangro@wxs.nl

Ik wens je heel erg veel sterkte toe met je verlies en hoop dat mijn site je een heel klein beetje kan helpen om het grote verlies te verwerken. - Bert-

Hallo Bert,

Dit gedicht heb ik zelf geschreven voor een opdracht op school. Ik sta ook in het gastenboek en krijg veel berichten van mensen die even oud zijn als mij en die jouw pagina ook lezen. Ik hoop dat je mijn gedicht ook ergens plaatst.
Groetjes
Sanne, e-mailadres: lia.hengeveld@planet.nl

Beste Sanne,
Ik heb voor deze ene keer jouw mooie gedicht geplaatst, maar deze site is eigenlijk bedoeld voor mensen die hun partner hebben verloren. Ik weet wat je voelt, maar helaas kan ik voor jongeren als jij geen ruimte vrijmaken op deze site. Het spijt me echt! -Bert-

Lieve mensen van de Draaikolk,

Vandaag heb ik jullie gastenboek getekend en gelezen. Wat mij opvalt dat er veel reacties in staan van vrouwen. Zouden de meeste mannen die ook een rouwproces doormaken deze site niet op zoeken ?
Ik wil zelf mijn verhaal aan jullie kwijt in de hoop dat er mensen zijn die een stukje herkenning hierin zien en mij hun reacties daarop willen zenden.

Ik ben 50 jaar en sinds 14 april 2000 weduwe. Ik was getrouwd met de liefde van mijn leven na een echtscheiding.
Toen ik mijn overleden man leerde kennen was hij opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek met een manische depressieve psychose. Hij herstelde en samen hebben wij onze wonden geheeld die voortkwamen uit een naar achterliggend huwelijk. In de loop der jaren hebben wij met heel veel moeite zijn ziekte kunnen hanteren, mede omdat wij (hij was klinisch psycholoog en ik psychiatrisch verpleegkundige) kennis van zaken hadden.
Mijn schoonfamilie was eigenlijk niet zo ingenomen met dit huwelijk, omdat de schande van de echtscheiding onder de tafel werd geschoven . Ik was met mijn man getrouwd maar mocht nooit in contact gebracht worden met de overige wat verder staande familie omdat die niet wisten dat hij gescheiden was. Er werden groeten gedaan aan mijn man en zijn gescheiden vrouw. En ik heb dit zo gelaten.
In de loop der jaren heb ik wel een plekje veroverd, want hij deed het toch wel goed onder mijn bezielende leiding en hij was weer onder de pannen zo werd gezegd. Terwijl ik getrouwd was met de liefste man op aarde.

Op 31 maart is hij op de dag na onze terugkomst uit Cuba beroofd en vreselijk in elkaar geslagen door niet-Nederlanders. Hij ging even een ommetje maken, en ik ging even niet mee omdat ik zo moe was van het vliegen.
Hij had een gebroken neus en was bont en blauw over zijn gehele lijf. Hij kreeg in toenemende mate hoofdpijn en wilde niet naar een dokter. Hij veranderde en wij kregen onenigheid en hij ging drinken iets wat hij nooit deed. Hij is toen weggegaan om na te denken over hoe het nu verder moest. Dit punt nadenken heeft hij nooit bereikt. Want hij kreeg een acute psychose en reed tegen een boom. Hij heeft dus niet gedag gezegd en we zijn met ruzie uit elkaar gegaan.
Vanaf die dag heb ik niets meer van mijn schoonfamilie vernomen en de ex-vrouw van mijn man wordt nu gekoesterd als weduwe. Terwijl ik de indruk had dat zij niet zo'n prettige schoondochter is geweest. Ze willen geen omgang meer met mij, dat heeft niets te maken met mij als persoon maar meer het feit dat de situatie nu nog gecompliceerder ligt. In de krant werd een rouwadvertentie geplaatst met de naam van de ex-vrouw als weduwe. Ik vraag mij af of er mensen zijn die ook zo iets hebben moeten meemaken. Mijn rouwproces is mede door het verlies van mijn schoonfamilie nog zwaarder omdat ik van hen hield, en dit nimmer had verwacht.
Mijn telefoontjes worden kort afgedaan als: ,,sorry geen tijd". Brieven met de vraag wat ik verkeerd heb gedaan en het verzoek erover te mogen praten worden niet beantwoord. Nu moet ik er wel bij vertellen dat de familie mijn man als lastig en bijzonder heeft ervaren. Maar voor mij en mijn kinderen en mijn familie was hij een lieve, gevoelige en intelligente man. Ik ben zelf niet zo'n prater wel een schrijver vandaar mijn lange verhaal.
Bedankt voor het lezen, en ik ga deze site veel bezoeken en mensen die dat willen steunen als ik dat kan.

Liefs Marion van der Toorn - Lancee, E-mailadres: Marionl@kabelfoon.nl

Hallo Marion, wat een droevig verhaal dat je hebt verteld. Het maakt het voor jou allemaal zo extra moeilijk. Ik hoop dat je, al mailend met lotgenoten, troost en kracht kunt putten om het goed te kunnen verwerken. Wat de mannelijke lotgenoten betreft: ik denk dat ze deze site zeker bezoeken, maar misschien minder snel zo spontaan reageren dan de vrouwelijke lotgenoten doen. Overigens hebben in de afgelopen maand verschillende mannen gerageerd, zoals je (bijvoorbeeld hieronder) ziet. Ik wens je overigens veel sterkte toe. -Bert-

Vrijdag 21 augustus 1998. Thuisgekomen van mijn werk wacht ik op mijn vriendin, met wie ik al 7 jaar samenwoon, op haar thuiskomst. We hebben 2 weken vakantie voor de boeg; om nog wat te klussen in ons huis, en om nog wat toekomstplannen te bespreken. We waren nog heel wat van plan!
Maar het duurde, en het duurde maar. Ze kwam niet opdagen. Naar haar werk gebeld; geen gehoor. Een collega van haar opgebeld; ze was al een tijdje naar huis. Haar GSM wel 100 keer gebeld (ook al toen ik onderweg naar huis was om te vertellen dat ik eraan kwam); geen gehoor. Om 18.45 gaf ik haar nog 5 minuten, dan zou ik in de auto springen om haar tegemoet te rijden, hier klopte iets niet! Voor de raam stond ik naar buiten te staren, de regen kletterde met een onheilspellend getik tegen het raam.
Mijn maag draaide rond, mijn hoofd leek wel op een tol die rondspinde, en toen de politie-auto stopte was het me allemaal duidelijk. De agent die uitstapte liep regelrecht naar mijn deur, toen ik opendeed en hij naar mijn naam vroeg en vroeg of hij binnen mocht komen, ging de schakelaar om. Een grote waas voor mijn ogen, geen gevoel meer in mijn lichaam, en een gevoel van een leeg hoofd dat wel overvol leek. Mijn angst werd bevestigd: Esther was omgekomen bij een verkeersongeluk.

Nu, ruim 2 jaar verder, word ik nog dagelijks geconfronteerd met die ene dag en met alle dagen die ik daarvoor samen met haar doorgebracht heb. En vaak, heel vaak, heb ik mezelf afgevraagd of ik nu de enige was die zoiets overkomen is. Ik wist het antwoord al: ruim 5 maanden daarvoor is een van mijn beste vrienden overleden, ik heb hem nog naar zijn graf gedragen. Zijn vriendin bleef ook alleen achter. Ik was dus niet de enige, triest genoeg. Maar waren er dan buiten ons om nog meer mensen? Na enige weken ben ik wat gaan zoeken op het net, maar niets kunnen vinden (wel over verlies verwerken voor ouders, of voor nabestaanden die mensen zijn verloren aan ziektes als kanker). Nu, zoals gezegd ruim 2 jaar
later, gaat het weer eens wat minder. Mijn leven na die dag is een golfbeweging; dan weer op- en dan weer neerwaarts. Praten erover is niet makkelijk, het lijkt wel of mensen in mijn omgeving dat niet (willen of kunnen) begrijpen. Dus maar weer eens zoeken, en warempel: De Draaikolk.

Het lijkt wel of er een wereld voor me open gaat. Wat een initiatief heb je daar genomen. In een woord: fantastisch!
Deze site ga ik eens uitgebreid lezen, en zeker nog vaker op terugkomen. Ik weet niet hoever je zelf staat met het verwerken, maar ik hoop voor je dat het je goed gaat. In ieder geval sterkte.

Groeten,
Erik v.d. Looy, e-mailadres: evdlooy@iae.nl

Beste Erik, jouw verhaal heeft me erg getroffen. Hetzelfde overkwam namelijk mijn vriendin met wie ik nu een nieuw leven opbouw. Ik ben blij dat je de Draaikolk hebt gevonden en dat je er iets aan hebt. -Bert-

You'll never walk alone.... Een lied wat mij laatst op een feestje tot tranen roerde, blijkt ook nu weer zo te zijn.
Het is zo, je loopt nooit alleen, je bent niet de enige. Alhoewel je niemand de pijn en verdriet toewenst. Bedankt voor deze site.
Gerdine Kouwer, e-mailadres: g.j.kouwer@planet.nl

Het is inderdaad een prachtig nummer en nu ik niet langer alleen ben ervaar ik extra wat het betekent om niet alleen te hoeven lopen! -Bert-

Ik zou zoveel willen schrijven, maar ik kan het niet. Daarom blijf ik de Draaikolk lezen Lotgenoten ga vooral door. Je doet er zonder het te weten velen een groot plezier mee.
Hans van Raaij, e-mailadres: hans@van-raaij-1myweb.nl

Ik hoop dat je veel aan de Draaikolk zult hebben, Hans. En ach, niet iedereen kan zo maar zijn of haar eigen verhaal al schrijvend vertellen. Jouw paar regels zeggen al heel veel. Sterkte. -Bert-

Beste Bert,

Al langere tijd lees ik regelmatig je Draaikolk. Het valt mij op dat de meeste reacties komen van mensen die in het eerste jaar van de verwerking zitten. Ik ben zo benieuwd naar ervaringen uit de latere jaren. Jij zelf schrijft er gelukkig wel eens over. Maar bedankt voor je site. Ik ervaar er veel steun aan vooral in de slapeloze uren in de nacht.

Op je boekenlijst miste ik het nieuwe boekje, ofwel het bewerkte boekje van Joke de Forceville. Zij heeft Oud Blauw bewerkt en ook haar ervaringen bij het aangaan van een nieuwe relatie en hoe zij terugkijkt op haar rouw na 20 jaar.
Overigens fijn dat je een nieuwe relatie mocht aangaan. Ik hoop voor jullie beiden dat je er met z'n 'vieren' een goede vorm aan kunt geven.
Vriendelijke groet
Connie Versteeg, e-mailadres: con.versteeg@planet.nl

Beste Connie, zoals je zult hebben gezien is het boekje in de literatuurlijst opgenomen en kun je binnen afzienbare tijd een bespreking tegemoet zien. Bedankt voor je tip. We zullen proberen ook in de komende edities meer aandacht te besteden aan de ervaringen van lotgenoten die al wat ,,verder" zijn met hun verliesverwerking. Maar wat is ,,verder zijn" eigenlijk? Mijn ervaring is dat, naarmate de tijd verstrijkt, de pijn wat wordt verzacht, maar dat hoe dan ook het verdriet blijft. -Bert-

Beste Bert,

Als eerste wil ik je zeggen dat je fantastisch werk doet, je zal dat wel vaker horen, maar het kan niet vaak genoeg gezegd worden vind ik. Ik bezoek de Draaikolk best veel, want je vindt daar verhalen van mensen die hetzelfde meemaken. Daarom is het wel fijn dat er in de mailbox nu wat extra informatie staat, want je bent toch op zoek naar mensen die hetzelfde is overkomen als jij. Daarom stuur ik ook aanvullende informatie over mezelf.

Groetjes Bianca Cornet, e-mailadres: j.cornet@wxs.nl

Bedankt voor jouw gegevens, Bianca, ik heb ze opgenomen. En bedankt voor je compliment. Ik bloos wat af… -Bert-

Hallo Bert,

Vanavond toen ik weer op je site aan het lezen was, trof ik je stukje aan over troostmuziek en dat je daar nog geen reactie op had gehad. Ik weet niet of dat al lang geleden is, maar ik voelde wel de behoefte om mijn troostmuziek te melden.

Een paar weken na de dood van mijn partner, Hans, hoorde ik op de radio een liedje van Venice: "The Family tree".
Ik put daar zoveel kracht uit. Het simpele feit dat je familie steeds maar blijft doorgroeien, ook al is jouw liefste er niet meer bij....
Dat het leven schijnbaar gewoon doorgaat. Eenzaam, maar niet alleen! Ik hoop dat je het op je site wilt vermelden. Misschien dat ook anderen hier iets mee kunnen.

Bedankt alvast. Groeten
Leonie Groenewoud, e-mailadres: hangro@wxs.nl

Bij deze. -Bert-

André Deisting, e-mailadres: andre.deisting@wolmail.nl

Beste André, bedankt voor je reactie. Het is voor jou al wat ,,langer"geleden, maar ik begrijp dat het gemis er niet minder op is geworden. Schrijf eens met anderen over jouw ervaringen. Misschien kun je hen er mee helpen. -Bert-

Hallo Bert
Mijn man is op z'n werk overleden. Hij was 29 jaar en ons kindje was 4 maanden. Inmiddels 5 jaar verder en nog kan ik huilen om wat hem is overkomen. Ik sta niet stil in het verdriet. Ik ga best wel door. Met hele goede periodes en ook heel verdrietige dagen. Vaak zijn het de onverwachte gebeurtenissen die mijn pijn, woede en verdriet weer in hevigheid doen oplaaien. Ook is ons kind nu op de leeftijd dat er veel vragen komen, die ik -gelukkig- nog in ,,kindertaal" kan beantwoorden. Maar dat zijn wel emotionele zaken. De plek voor mijn man is gevonden in mijn hart, maar volgens mij gaat de pijn nooit helemaal over. Bij ons is het tenslotte opgehouden toen het zo goed was.
Wat fijn dat er zo'n site is. Ik had eerder Internet moeten nemen!

Mieke, e-mailadres: Arkel41@zonnet.nl

Beste Mieke, je hebt gelijk, de pijn gaat nooit over. Ik ben blij dat je De Draaikolk hebt gevonden en er iets mee kunt. -Bert-

Beste redactie,

Wat fijn om erachter te komen dat deze site bestaat!!! Na enkele zoektochten op het internet kom je inderdaad niet veel tegen. Een goed initiatief! Ik wil graag dat ook mijn naam in de mailbox wordt opgenomen zodat ik te bereiken ben en in contact kan komen met lotgenoten.
Bij voorbaat van harte dank,

Amy Franken , E-mailadres: martini1@dds.nl

Ik heb jouw gegevens opgenomen. Bedankt -Bert-

Hallo, ik ben Annet, 43 jaar en ik heb 9 maanden geleden geheel plotseling mijn man verloren aan een herseninfarct. Hij was 42 jaar. Ik heb 2 kinderen van 18 en 16 jaar. Ik zou heel graag willen praten met lotgenoten.
Annet, mijn e-mailadres is: annetsl@netmail.nl

Ik heb je gegevens opgenomen. Ik hoop dat je veel ervaringen uit zult kunnen wisselen. Een advies: neem zelf het initiatief, ook al is dat misschien ,,eng", de ervaring leert dat het werkt! -Bert-

Hallo Bert,

Al een tijd geleden dat ik de Draaikolk heb gelezen. Het is moeilijk! Bijna is een jaar voorbij. (26 okt.). Ik ga de WAO in. Alles lijkt in een droom voorbij te zijn gegaan. Maar nu beleef ik de werkelijkheid. Alles wat zich vorig jaar heeft afgespeeld is echt. De afgelopen twee weken waren een hel die ik nog niet gekend heb. Nu gaat het wel weer. Nu ik de draaikolk weer lees, vind ik het een steun om te zien dat er nog zoveel meer mensen zijn die weten wat verdriet en pijn is.

Na bijna een jaar begrijpen niet veel mensen meer dat het verlies pas echt wordt. Dat de pijn en het gemis erger worden. Je probeert alles weer zelf te doen en meteen lijkt iedereen te denken dat het wel goed gaat met jou. Nou, voor mij wordt het alleen maar erger. Toch probeer ik het positief te zien. Maar dan liever met lotgenoten, dan met al die mensen waar je steeds aan het uitleggen moet blijven.
Sterkte voor iedereen die met een verlies te maken heeft.

Lian van Meurs-Merks, e-mailadres: dmerks@home.nl

Beste Lian, ik weet wat je nu voelt nu je ,,zo maar" de WAO ingaat. Dat is extra pijnlijk, zo is ook mijn ervaring en er zijn meer lotgenoten die dit is overkomen. Maar bedenk, dat het je tevens de kans geeft om op je eigen wijze het verlies te verwerken en daar de tijd voor kunt nemen, zonder de extra druk van je werk en collega's die vaak meer van je verwachten dan je kunt. En neem daarvoor de tijd. Dat is belangrijk. Misschien loop je nu rond met ,,schuldgevoelens" ten opzichte van jezelf en anderen omdat je het even ,,af hebt moet laten weten". Geef daar niet aan toe. Wat van schuld is geen sprake. Misschien dat je via therapie gericht op verliesverwerking langzaam weer in staat zult zijn om je leven weer een doel te geven, om alles wat je is overkomen een plek te geven. Maar niet iedereen kan dat. Hoe dan ook, ik wens je veel sterkte toe. -Bert-

hallo,
Ik ben Wendy , net 16 jaar en ik zou heel graag in contact willen komen met mensen van mijn leeftijd die ook een van hun ouders hebben verloren
Wendy, e-mailadres: wendy038@hotmail.com

Beste Wendy, het spijt me echt, maar daar is deze site niet voor bedoeld, zoals ik al eerder schreef. Probeer de nieuwe mailinglist ,,Wezen" eens. (Zie hierboven de brief van Paul Ravenstijn). Misschien wil hij je op de lijst opnemen. Probeer het, ook al val je buiten de leeftijdgroep die Paul heeft gesteld. Succes en veel sterkte. -Bert-

Editie november 2000

Ik vind het fijn dat je deze website kunt bezoeken. Kun je ook chatten met lotgenoten? Mijn partner, Sjerp 60 jaar, is vorige jaar aan longkanker, binnen zes weken overleden.

Groet Francis Braam, e-mail adres: Francis.Braam@12move.nl

Chatten in de betekenis van online interactief met elkaar praten kun je via de Draaikolk niet. Alleen e-mailen. Daarvoor hebben we de pagina ,,Mailbox" opgezet. Maar als je contact hebt gekregen met een lotgenoot kun je met een chatprogramma natuurlijk altijd gaan chatten met die lotgenoot. -Bert-

Bert,

Dat is wat ik je toewens. Geluk...! Ik heb net je nieuwe editie van De Draaikolk gelezen.
Het doet zo verschrikkelijk veel goed te lezen, dat er na een periode van verdriet tóch geluk en blijdschap kan komen. Na regen schijnt de zon....het is zo'n cliché, maar blijkbaar een heel waar gezegde. Voor jullie is het inmiddels werkelijkheid geworden. Dat geeft moed en hoop voor de toekomst.

Ik vond het vooral heel ontroerend dat jullie je gevoelens voor je geliefde nog gewoon kunnen uiten. Het lijkt mij dat dat alleen maar kan met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt.
Mijn Hans is nu bijna 8 maanden geleden overleden. Ik merk nu al reacties van: -Al 8 maanden-. Alleen bij lotgenoten merk je dat het pás 8 maanden is. Ik ben sinds kort lid van de vereniging Collega's. Het is fijn, ik zou bijna zeggen: een feest van herkenning. Niets uit te hoeven leggen, samen praten, huilen, maar óók, toch nog veel lachen en gezellige dingen doen!
Alleen of met de kinderen. Het voelt als één grote familie. Als een warme deken die je nu heel goed kan gebruiken. Ik wens jou en je partner alle geluk van de wereld.
Het heeft mij weer even een steuntje in de rug gegeven; dat het blijkbaar toch nog kan, gelukkig worden....

Groetjes,
Leonie Groenewoud

Dank je voor je hartverwarmende reactie. De vereniging Collega's ken ik. Het is alleen zo jammer dat hun internetsite nog steeds zo sterk verouderd is en minstens een jaar achterloopt. -Bert-

Beste Bert,

Ik heb vreselijk veel steun aan je gastenboek. Ik ben weduwe sinds 22 april 2000. Mijn man Koos ging die dag fietsen. Op dat ogenblik was ik bij mijn ouders in Eindhoven. Wij wonen zelf in Heerlen. Naar wat ik vernomen heb is Koos onwel geworden en kort daarna overleden. Hij was net de Duitse grens gepasseerd, zodat de Duitse autoriteiten zijn lichaam 'in beslag' hadden genomen. Niemand wist waar ik op dat ogenblik verbleef. 48 uur later is de Nederlandse politie ons huis binnen gegaan en kwamen zij achter het telefoonnummer van mijn ouders, 23 april hoorde ik het vreselijke nieuws. Ik mocht niet naar Koos, alleen justitie mocht erbij. Koos was 5 dagen dood toen ik uiteindelijk naar hem toe mocht. Het was een nachtmerrie. Mijn liefste was dood en ik mocht er niet bij. Dit alles heeft geresulteerd dat hij op de 10e dag pas begraven kon worden. Daarna ben ik compleet ingestort. Nu ben ik bijna een half jaar verder en neemt de chemie -die naar wat wordt verluid, door je hersens worden geproduceerd- weer af en sta je in je nieuwe leven op zoek naar een invulling, een houvast. Ik ben erachter gekomen dat een mens vreemd genoeg veel kan incasseren. Ik heb altijd gedacht dat ik ook dood wilde als Koos er niet meer zou zijn, en er zijn momenten geweest dat ik hoopte dat deze gruwel ook mij zou grijpen. Deze gedachten komen echter niet meer zo vaak in mij op. Zo nu en dan kan ik weer een lach op mijn gezicht toveren. Ik zal je site zeker veel bezoeken. groeten

Pitty Kerkhoven 39 jaar. E-mailadres: ism@cobweb.nl

De gedachte die je had dat je ook zelf het liefst dood zou willen, is niet uniek. Velen van ons hebben diezelfde gedachte wel eens gehad. Maar net zoals je vaststelde: jouw geest kan echter heel wat verdragen en op een gegeven moment ontdek je dat het leven, ondanks alles, toch het leven waard is. Ik schrijf er in deze editie ook over op grond van mijn eigen ervaringen. Ik hoop dat je nog vaak De Draaikolk zult bezoeken om er troost uit te kunnen putten. -Bert-

Hallo Bert,
Ik heb de Draaikolk gelezen en vind het een prachtig initiatief. Ik zit met tranen in mijn ogen alle verhalen te lezen. Overmorgen is het 3 jaar geleden dat mijn vriend overleed aan een luchtembolie die ontstond na een medische behandeling. 's Morgens ging hij opgewekt de deur uit voor de laatste behandeling en 's middags kreeg ik telefoon dat er iets mis was gegaan....
Mijn wereld stortte in, zo onbegrijpelijk, hoe kon dit gebeuren, een luchtembolie na het uithalen van een infuus in zijn hals. De ziekte die hij had was niet dodelijk en zonder deze behandeling zou hij er nog geweest zijn.
We zijn nu drie jaar verder en ondanks het feit dat ik mijn leven weer enigszins heb opgepakt blijft het eenzaam zonder Gerard, vooral de avonden als de kinderen in bed liggen wordt het stil.
Vanwege zijn aankomende sterfdatum ben ik de laatste dagen weer flink van slag, veel herinneringen en verdriet.
Al surfend op bij "De Draaikolk" terecht gekomen, veel herkenning. Ik wil graag e mailen met lotgenoten dus stuur ik je mijn gegevens voor de mailbox.

Groetjes , Margreet Janse, e-mailadres: margreet.janse@planet.nl

Ik heb je gegevens in de Mailbox geplaatst en hoop dat je daardoor contact met lotgenoten heb gekregen. Zo niet, dan moet je je schroom overwinnen en gewoon zelf gaan mailen. Vaak helpt dat enorm. -Bert-

Hallo Bert

Na eerst en tijdje voor mezelf nodig gehad te hebben, schrijf ik je nu een berichtje. Ik vind het nog steeds geweldig dat je dit mogelijk hebt gemaakt. Het is zo zeer herkenbaar wat je allemaal leest .Soms dan heb ik het gevoel dat dingen die me overkomen zijn dat het alleen mij maar kan overkomen. Nou, dat is duidelijk niet zo ,bijna iedereen heeft wel wat gemeen met de ander.

Het is nu twee jaar geleden dat mijn man Evert aan melanoom kanker is overleden. Soms heb ik het idee dat het gaat lukken, dan voel ik me goed, ik ben een paar weken terug van vakantie, die goed verlopen is, ik had voor mijn gevoel de juiste mensen om me heen die me opgevangen hebben, en getroost toen het nodig was. Dat is heerlijk natuurlijk. Het thuiskomen na zo'n vakantie valt altijd weer tegen, maar ik heb het aardig gered. De eerste paar dagen niet anders dan lopen huilen, maar toen dacht ik: kom op, de schouders er onder, uiteindelijk heb je een heerlijke vakantie gehad, geniet daar zo lang mogelijk van. En dat lukte. Nu wordt het moeilijker, want de dag van overlijden kruipt dichter bij. Ik zal weer proberen de schouders eronder te zetten, maar of het zo makkelijk zal lukken? Ik denk het niet. Nu ja, dan maar niet, ik kom er vast wel uit, al zal het wat langer duren. Nou en?

groetjes
Julia van Surksum. E-mailadres: surksum@planet.nl

Ik wens je veel sterkte toe, Julia. En bepaalde data blijven gewoon erg moeilijk. Fijn dat je vakantie zo goed is verlopen. Dat was weer zo'n stap die, als je die eenmaal hebt gezet, bij zal dragen aan de verwerking van je verlies. Toch? -Bert-

Beste Bert,

Vorige week bezocht ik voor het eerst de site van de Draaikolk. Vanavond voor de 2e keer. Bijzonder en hartverwarmend met welk een aandacht deze is opgezet. Heb nog lang niet alles gelezen, maar dat hoop ik in de komende tijd te doen.

In september 1998 is mijn man plotseling overleden. Hij was een aantal maanden niet fit, maar dat dit zou gebeuren... Hoewel, als ik terugdenk aan die laatste maanden zijn er toch wel bijzondere dingen gebeurd / gedaan. Een voorgevoel? Ik weet het niet. Maar soms gebeuren er nog dingen, dat ik denk, dat kan toch geen toeval zijn. Ik werkte mee in zijn eigen bedrijf; zijn lust en leven. Ineens stond ik niet alleen voor de zorg van de kinderen maar ook alleen voor het bedrijf. Met ondersteuning van een adviseur ben ik hiermee verder gegaan. Het leek me voor de kinderen en mijzelf vreselijk als we behalve zijn aanwezigheid ook dat deel van hem ineens zouden moeten missen.
We waren er zo vaak. Een gezellig bedrijf met zo'n 6 personeelsleden. Het was intensief en zwaar; maar het gaf ook kracht. Ik ben bewust moeilijke dingen niet uit de weg gegaan. Soms misschien te confronterend, maar met de gedachte 'het moet toch een keer' heb ik alle dingen die geregeld moesten worden, het werk en beetje bij beetje het dagelijkse leven zoals schoolactiviteiten en hobby's aangepakt. Vroeg naar bed, slapen ging vanaf het begin goed, en proberen goed voor mezelf te zorgen, omdat me al snel duidelijk werd dat niet goed naar mezelf luisteren en zorgen direct z'n uitwerking had (en heeft) op de kinderen. Veel verdriet, maar ook een aantal lieve mensen om ons heen.

Wat een tegenstellingen kent het leven toch. Na ruim een jaar was duidelijk dat het bedrijf z'n bestaansrecht bewezen had en dit gaf mij ruimte om verder te denken over het nu en de toekomst. Het voelde toch als een zware verantwoordelijkheid; de leiding over een bedrijf met inmiddels 9 personeelsleden. En de zakelijke belangen botsten gevoelsmatig wel eens met de thuis-belangen. Na een periode van 'denken en voelen' zijn begin van deze zomer de aandelen van het bedrijf verkocht aan de bedrijfsleider (die een paar maanden na mijn man's overleden in dienst was gekomen). Het was geen makkelijke beslissing, maar voelt wel goed. (nu werk ik part-time binnen het bedrijf administratief en ondersteunend mee, maar draag geen eindverantwoording meer). Deze beslissing heeft mij in veel opzichten ruimte gegeven, waardoor het voelt dat ik nieuwe stappen kan en mag ondernemen. Heb mezelf nieuwe skates kado gedaan en heb een cursus skaten gevolgd. Een ingrijpende verandering is de verhuizing naar de andere kant van Nederland volgende zomer. Waarom?: de ruimte, rust, mijn familie in die omgeving, de kinderen die heel graag daar naartoe willen verhuizen en ikzelf die het aan de ene kant heel eng vind, maar het toch ook als een uitdaging zie. Er zullen nog best veel tranen komen om de omgeving waar wij samen veel opbouwden achter te laten, maar de herinneringen nemen we in ons hart mee. Ik vraag me wel eens af of meer weduwen/weduwnaars zo'n stap hebben ondernomen? Ik kan nog wel een tijd door vertellen, maar het lijkt met even genoeg voor dit moment. Misschien later nog eens.
Heb ik goed begrepen dat personen in de 'mailbox' open staan voor mailtjes van anderen?
Zo ja, geef ik hierbij mijn gegevens voor de mailbox.
Hartelijke groeten,

Jeannette Tanis, e-mailadres: famtanis@hetnet.nl

Beste Jeanette. Wat jij beschrijft is heel erg herkenbaar voor lotgenoten. Velen van ons hebben blijkbaar de behoefte om -na een bepaalde tijd- ,,opnieuw" te beginnen. De één doet dat door resoluut van baan te veranderen omdat het steeds weer tegenkomen van collega's die hun situatie kennen te confronterend is, anderen gaan verhuizen naar een heel andere streek. Wat jij wilt doen is net zoiets. Deskundigen omschrijven dat ook wel eens als een ,,vlucht", maar zelf denk ik niet dat je het als zodanig zult ervaren. Natuurlijk, het kán een vlucht zijn, maar aan de andere kant is het misschien wel goed om resoluut te zijn om jezelf de kans te geven ,,een nieuw leven" te beginnen, in welke vorm dan ook. Want we hebben allemaal die behoefte, zeker na een bepaalde tijd, zo is de ervaring van veel lotgenoten die me daar over schreven. Jij hebt nu een besluit genomen en jezelf ook tijd gegeven om aan dat idee te wennen, er naar toe te groeien. Juist dat laatste is belangrijk, want het kan ook een impulsief besluit van dit moment zijn. Door jezelf die tijd te gunnen zul je ook kunnen ontdekken of dit is wat je echt wilt. Dat zal niet echt gemakkelijk zijn, denk ik, en wens je daarbij veel sterkte en steun van anderen toe. -Bert-

Mijn man Peter is na slechts 2 maanden ziek te zijn geweest (maag-slokdarm-kanker) op 48 jarige leeftijd op 5 september j.l. overleden. Er zijn momenten waarop ,,De Draaikolk" mij steunt, het gevoel geeft niet alleen te zijn in dit ondragelijke verdriet...
Ik herken zo veel hier...

Annette Thomassen, e-mailadres: annettethomassen@icqmail.com

Je bent niet alleen Annette, in gedachten zijn we allemaal bij je. Het is voor jou nog maar zo kort geleden dat je afscheid moest nemen. Het zal erg, erg moeilijk voor je zijn. Ik hoop dat De Draaikolk je voldoende troost kan bieden op momenten dat je daar behoefte aan hebt. Ik vind het wel knap dat je nu al zo'n prachtige homepage hebt gemaakt.Ik heb die opgenomen bij de ,,Relevante links" -Bert-

Hallo,

Ik wil jullie laten weten dat ik de Draaikolk een goed initiatief vind. Contact met lotgenoten is ontzettend belangrijk! Ik ben zelf dit jaar mijn man verloren op 28-jarige leeftijd en merk dat de contacten met mensen die dit ook hebben meegemaakt, heel prettig zijn. Ik wil jullie vragen om op jullie site het volgende adres te melden:
http://net.clubs.nl/jongjepartnerverloren
Deze club is opgericht voor mensen die jong hun partner hebben verloren en met elkaar hierover online (of hoe dan ook) willen communiceren. Een actieve club!

Groeten, Netty de Graaf, e-mailadres: n.de.graaf@hetnet.nl

De link heb ik opgenomen op de pagina ,,Relevante links". Bedankt. - Bert-

Ik ben Carla [42 jaar] en heb een dochter van 19 jaar. Het was gisteren 4 weken geleden dat onze man/vader door een ongeval bij ons weggerukt is. Gevallen van een shovel. Iets waar hij dagelijks meewerkte. Z'n lust en zijn leven. Vragen blijven malen, waarom en wat is er gebeurd, niemand kan het ons vertellen. Nooit meer komt Bert thuis!!
Carla, e-mailadres: lolita1958@hotmail.com

Beste Carla. We hebben allemaal onze vragen over het waarom. We zullen daar geen antwoord op krijgen. Ik wens je heel veel sterkte toe. Misschien dat de Draaikolk je steun kan geven. -Bert-

Beste Bert en andere medewerkers,

Ontzettend fijne pagina's die je op ieder moment van de dag (of nacht) kunt bezoeken. Het doet goed te weten dat je niet alleen bent met al je verdriet.

Mijn man overleed op 30 april j.l. aan een hartstilstand op 55 jarige leeftijd. Ik zelf ben 49 jaar en dit was mijn tweede huwelijk. Mijn eerste man stierf op 27 april 1977 op 28 jarige leeftijd aan de gevolgen van een ongeluk. Even heb je echt het idee dat je het gehad hebt en echt niet verder wil. Het liefst zou je bij hen willen zijn... Maar er zijn 2 (nu volwassen) kinderen uit mijn eerste huwelijk en ook nog 2 kinderen van mijn tweede man en dan is er nog familie en er zijn goede vrienden. Dus reden genoeg om het bijltje er niet bij neer te gooien, hoe moeilijk en donker het vaak ook is. Dank je wel voor al het werk dat jullie verrichten en ga vooral zo door.
Vriendelijke groeten,

Marie-José Borremans, e-mailadres: fort.o@tref.nl

Beste Marie-José, je hebt gelijk, je hebt voldoende redenen om het bijltje er niet bij neer te gooien, ook al heb je óók redenen om dat juist wel te doen. Want het is natuurlijk niet niks om twee keer je man te moeten verliezen. Ook al lijkt het soms wel alsof de toekomst uitzichtloos is, juist door wat je nog hebt, je kinderen, je familie en je vrienden kun je je overeind houden en blijkt -hoe moeilijk ook- dat er veel is om door te willen gaan. Net zoals wij doorgaan met De Draaikolk, voor al die lotgenoten die net als jij een klein beetje troost en hoop kunnen putten uit de ervaring

Hallo,
Ik ben Marion (32). Op 1 april j.l. is mijn man Wim (42)omgekomen bij een verkeersongeluk. We hebben samen 3 kinderen van 10,7 en 4 jaar. Na een heel druk half jaar met van alles regelen en ervoor zorgen dat het goed gaat met de kinderen, merk ik dat nu het wat rustiger wordt, mijn pijn en verdriet alleen maar erger worden. Ben blij dat ik deze site heb gevonden.

Marion Polman, e-mailadres: mje.polman.degen@chello.nl

Beste Marion, dat je pijn en verdriet alleen maar erger wordt, dat is logisch. In dat eerste half jaar heb je nauwelijks de tijd gehad om bij jouw verlies stil te staan, omdat er zoveel geregeld moest worden. Pas nu ervaar je het verlies en de pijn in volle hevigheid. Veel mensen om je heen zeggen na een half jaar ,,Het zal wel beter gaan, het is alweer zes maanden geleden", maar in werkelijkheid begint het dan pas. Het is ook zo pijnlijk dat mensen om je heen dat vaak niet (kunnen) begrijpen en je daardoor onnodig (en ongewild) kunnen kwetsen met hun achteloos gemaakte opmerkingen. Maar zij hebben niet meegemaakt wat jij hebt meegemaakt. Hou dat maar steeds in gedachten. Alleen lotgenoten weten wat je meemaakt, hoe het is. -Bert-

Ik ben 20 september 2000 mijn vriendin verloren door een auto ongeluk. Het is voor mij nog te vroeg om een eventuele bijdrage aan uw site te leveren. Toch wilde ik bij deze uw gastenboek tekenen.

Koen Tiben, e-mailadres: cbt@freemail.nl

Beste Koen, het is fijn dat je De Draaikolk hebt gevonden en dat je t.z.t. een bijdrage wilt leveren. We zijn in gedachten bij je en weten hoe groot je verdriet om het verlies van je vriendin is. Je bent niet alleen. -Bert-

Geweldig deze website de Draaikolk, het is de enige die ik heb kunnen vinden over verlies van een partner. Na ruim 16 jaar huwelijk is mijn man op 39 jarige leeftijd gestorven aan suiker. Ik bleef toen, nu bijna 2 jaar geleden achter met een zoontje van 2 jaar oud.

Amelie Kengen, e-mailadres: amelie.sem@planet.nl

Beste Amelie, er zijn natuurlijk nu wel steeds meer internetsites die gericht zijn op het verlies van je partner, zoals een site voor lotgenoten met kinderen. Kijk eens op de pagina ,,Relevante links" en misschien is ook daar iets voor jou bij. Niettemin: je bent natuurlijk altijd welkom bij De Draaikolk. -Bert-

Lees ook ,,De brief van de maand" met een uitgebreide reactie van Birgit Kievit.

december 2000

De Draaikolk is tot nu toe de enige website waarin informatie staat die me echt helpt bij mijn rouw verwerking. Gerrit overleed 5 januari 2000 (33 jaar) in Madagascar, ik was daar ook. Ook al weet je dat een internationale carrière (in ontwikkelingslanden) meer risico's met zich mee kan brengen, je denkt er eigenlijk nooit aan dat jou zoiets verschrikkelijks kan overkomen en als... dan met z'n tweeen. En nu? Terug naar Nederland of toch weer weg, alleen? Gelukkig is de website internationaal te lezen, je kunt er alle kanten mee op!

Sonja Meijer, E-mailadres: Meijersonja@yahoo.com

Beste Sonja, fijn dat je iets aan de Draaikolk hebt. Ik begrijp dat je nog steeds in Madagascar zit en dat zal bepaald niet gemakkelijk voor je zijn. Ik wens je heel veel hulp en steun toe. -Bert-

Mijn buurman overleed zomaar...
Ik wil er zijn voor mijn buurvrouw en haar twee kindjes. Ik ga haar attenderen op deze site. Zodat zij als zij er aan toe is misschien steun en herkenning kan vinden.

Lien.

Over naastenliefde gesproken!

Vandaag 11-11-2000 voor het eerst gekeken, en kom hier zeker weer eens terug.
Tot nog toe m'n compliment.

Marjan, e-mailadres: hweberink@chello.nl

Je bent van harte welkom! -Bert-

Hallo Bert,

Het is nu half een 's nachts en eindelijk heb ik dan een website ontdekt met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Ik heb er lang naar gezocht.

Mijn naam is Marianne van Dijk-Segers. Ik ben 18 jaar getrouwd geweest/gescheiden/ 2 kinderen. Heb daarna een heel lieve man ontmoet ben 11 jaar getrouwd geweest met hem en hij is in de trein op weg naar huis overleden/hartstilstand/ de politie aan de deur je weet niet wat je overkomt.
Mijn zoon was net het huis uit en mijn dochter zou ook het huis uit gaan is voor mij wat langer thuis gebleven maar woont nu ook samen. Ik had graag met hem, ik noem het onze ,,3 e jeugd" ingegaan zonder kinderen. Wij waren nooit samen geweest, altijd met de kinderen. Zelf had hij geen kinderen. Het is heel stil in huis nu. Graag wil ik met lotgenoten praten hierover.

Een nieuwe relatie ben ik niet aan toe, rust wil ik hebben maar kan het niet vinden. Alles moet je weer opnieuw leren het uitgaan alleen/waar moet je heen als je 53 jaar bent? Op vakantie gaan alleen kan ik niet misschien komt dat allemaal nog. Mijn man is op 27-03-2000 overleden maar het verdriet wordt erger met het besef dat je echt alleen verder moet. Een beetje praten hierover zou al fijn zijn.

Groetjes
Marianne, mijn e-mail adres is : mdijk2@chello.nl

Hallo Marianne. Soms denk ik wel eens, zeker als ik een verhaal als de jouwe lees, dat sommigen onder ons extra worden getroffen. Juist toen je dacht dat je samen zou kunnen genieten, overkomt je de grootste ramp van je leven. Ik word elke keer weer verdrietig als ik zoiets lees. Ik leef met je mee. Ik hoop dat je goede contacten over zult houden aan De Draaikolk. -Bert-

Het is fijn om te weten dat er zoveel mensen via deze site ervaringen kunnen uitwisselen. Ik ben hier vandaag voor het eerst, dus eerst een beetje van mezelf. Mijn man Peter is febr. 1998 overleden na een ziekbed van 5 weken. Wij waren net 23 jaar getrouwd en onze zoon was net 21 jaar geworden. Binnenkort heb ik ook een e-mail adres zodat ik ook met andere mensen kan mailen. Tot dan.

Annie

17-11-2000....volgende week is het vier jaar geleden dat mijn man overleed, maar voor mij is het nog als de dag van gisteren. Vandaag las ik in de krant dat er een website bestaat over rouwverwerking en was er erg nieuwsgierig naar. ik vind het goed dat deze mogelijkheid bestaat om elkaars lot te delen. ik kom nog zeker wel eens een keer kijken.

Marjan

Beste Annie en Marjan, jullie zijn uiteraard welkom op mijn site. Laat nog eens wat van je horen, zodra je een e-mailadres hebt. -Bert-

Op 3 maart 1999 heb ik mijn man Bert verloren aan darmkanker. Ik ben al eens op deze pagina geweest, maar had toen geen moed om te reageren. Deze keer dus wel.
Bert was 45 jaar toen hij stierf. Onze zoon was toen 17 jaar, 7 dagen later werd hij 18.
Maandag as. zouden wij 25 jaar getrouwd zijn geweest.
Ik had het zeer moeilijk daarmee vandaag en was blij dat ik een beetje troost heb kunnen vinden bij de "Draaikolk"

Annemie, e-mailadres: abothof@nl.packardbell.org

Annemie, ik hoop echt dat je de afgelopen moeilijke tijd goed bent doorgekomen. Ik weet het, het is altijd erg moeilijk om het mee te maken. Ik wens je heel veel sterkte toe. - Bert-

Hallo Bert,

Gisteren vierde ik, samen met mijn 3 dochters en hun partners, de verjaardag van mijn jongste dochter. Voor het eerst een verjaardag zonder mijn Jan. Heel moeilijk... 13 juli jl. hebben mijn man en ik een motorongeluk gehad. Een jonge knul van 22 jaar reed met 50 à 60 km per uur een voorrangskruising over... Wij reden met 80 op de voorrangsweg en verongelukten. Jan heeft nog even geleefd, gelukkig is hij niet bij kennis geweest, en is ter plekke overleden.

Je wereld stort in. Hij was 55, ik ben 51 jaar. Zoveel plannen, zo gelukkig samen met onze meiden, zoveel verdriet... Afgelopen donderdag kregen we een dik pakket uit Roermond, het proces-verbaal.
Wat moeilijk om te lezen: de ooggetuigenverklaringen, de beschrijving hoe de politie ons aantrof, het verhaal van de dader....Heel confronterend, moeilijk.

Binnenkort wordt het Sinterklaas, wat we altijd met surprise en gedichten vierden met ons gezin. De kerstdagen... Vooral tegen oud en nieuw zie ik enorm op: een nieuw jaar beginnen zonder Jan. Jan is deel geweest van 2000, maar in het nieuwe jaar zal hij er niet bij zijn. Ik weet, dat dat heel gevoelsmatig is, het is maar een datum zul je zeggen. Toch voelt het als achterlaten. Het voelt zo alleen, ondanks alle aandacht en medeleven van zo veel mensen. Ik probeer te overleven, maak ook best wel leuke dingen mee. Gelukkig sta ik positief in het leven en heb ontzettend veel kunnen praten over mijn verdriet. Alleen is de glans eraf.
Dit moest ik even kwijt... Als je wilt reageren: graag!

Henriëtte van der Horst.
Mijn email adres is: janjet@nl.packardbell.org

Hallo Henriëtte, Wat jij beschrijft komt me erg bekend voor omdat mijn vriendin hetzelfde is overkomen. Ook zij wordt nog steeds geconfronteerd met de (lange) nasleep van het ongeluk van haar man. Ik kan me voorstellen dan je het jaar 2000 met gemengde gevoelens achter je laat en het nieuwe jaar met heel veel twijfels in je hart zult beginnen. Zo begon ik het jaar 2000 met een gevoel van spijt omdat mijn vrouw Janny dat niet meer mocht meemaken. Ze had het nog zo graag gewild… Ik leef met je mee. -Bert-

Blij dat ik deze site heb gevonden, alleen veel te laat. Alles is zo verschrikkelijk herkenbaar

H. Hazebroek, e-mailadres: henk.hazebroek@hetnet.nl

Soms komen dingen nooit op tijd. Maar beter (te) laat dan nooit. Toch? -Bert-

Bert, toeval?? Bestaat dat?? Ik geloof er niet in. Ik moest op deze site uitkomen en herkende zoveel. En ik had er wat aan en ik denk dat ik ook in de toekomst er zeker nog wat aan zal hebben.
Maria Lippelt, LippeltF@bos.nl

Hallo Maria. Toeval, zeg ik altijd, bestaat niet. Eerst dacht ik van wel, maar als je meer meemaakt, blijkt vaak het tegendeel. Dat het zo had moeten zijn. Fijn dat je de Draaikolk gevonden hebt. Ik zie je graag als vaste gast! - Bert-

Hallo Bert

Vanavond heb ik voor het eerst je pagina ontdekt. Ik was al veel langer op zoek naar pagina's over rouwverwerking, maar aangezien ik pas op Internet surf was het me nog niet eerder gelukt. Ik vind het een hele waardevolle pagina, al die verhalen, gedichten en reacties. Heel herkenbaar.

Ik heb vorig jaar 24 juni mijn man plotseling verloren aan een hartstilstand. Dat was een week voor ons 25 jarig huwelijkfeest. Onvoorstelbaar, hij was pas 49 jaar. Ik heb heel veel behoefte aan lotgenoten contact en zou graag met lotgenoten willen mailen.
Mijn complimenten voor je pagina, ga zo door, veel mensen zullen er, net als ik, veel steun aan kunnen hebben.
Groetjes Betsy Kampschreur, e-mailadres: bkam@wanadoo.nl

Dag Betsy, toch nog snel De Draaikolk gevonden hoor, veel van je lotgenoten slagen daar niet zo snel in. Uiteraard heb ik jouw gegevens in de Mailbox gezet en ik hoop dat je veel contacten met lotgenoten zult weten te leggen. Niets is zo belangrijk dan met anderen te kunnen praten over jouw grote verlies. -Bert-

Beste Bert,

Ik weet niet zo goed wat ik moet toevoegen aan alle reacties die je in de afgelopen maanden (en langer waarschijnlijk) al hebt ontvangen naar aanleiding van je Internetsite. Ook ik ben erg blij met De Draaikolk. Ik lees jouw maandelijkse bijdrage over het verloop van je rouwproces en je huidige leven met veel interesse, de persoonlijke verhalen van lotgenoten met heel wat tranen. Ook ik vind herkenning in de mooie gedichten, de tekst van 'Krachtiger dan de dood' sprak me zo aan dat ik het op een plek heb gehangen waar ik het vaak kan zien en herlezen. Kortom: bedankt Bert voor dit geweldige initiatief en vooral ook dat je de site belangrijk bent blijven vinden! Rest me mijn eigen verhaal te vertellen.

Mijn partner, Martijn, was 26 jaar jong toen hij in januari van dit jaar zeer plotseling overleed (ik was toen 27). Hij had die bewuste avond nog lekker getraind op de atletiekbaan. Later op die avond voelde hij zich een beetje raar, maar niemand had kunnen vermoeden dat dit zo'n grote gevolgen zou hebben. 's Nachts werd ik wakker door de geluiden die hij maakte terwijl hij rechtop in bed zat. Even later stierf hij. Ambulancepersoneel heeft niets meer kunnen doen. In die paar seconden werd mijn leven compleet veranderd, al besefte ik dat op dat moment natuurlijk niet. Omdat familie vanuit verre hoeken van Nederland moest komen heeft een huisarts de vele, rare nachtelijke uren die volgden met mij samen doorgebracht, iets waar ik haar nog steeds erg dankbaar voor ben. Er werd later geen duidelijke doodsoorzaak gevonden, waarschijnlijk heeft een griepvirus Martijns hart aangetast.

De tijd daarna had ik zoveel verschillende gevoelens; van boosheid, onzekerheid, schuld, spijt, twijfel, rusteloosheid. En natuurlijk leegte en verdriet, heel veel verdriet. Bij zoveel verdriet is er eigenlijk maar één persoon die je kan troosten …… en die is er juist niet meer. Ik probeer op allerlei manieren met mijn verdriet om te gaan en het gemis een plaats te geven (schrijven, lezen, praten), maar het blijft moeilijk. Ik zou graag contact willen met (jonge) lotgenoten en ik denk dat dit via De Draaikolk wel moet gaan lukken. Tot slot wens ik jou, Bert, en alle lotgenoten veel sterkte toe in moeilijke tijden!

Met een hartelijke groet, Andrea Mertens, e-mail: Andrea@Mertens-a.myweb.nl

Hallo Andrea, bedankt voor je uitgebreide mail. Ook in jouw verhaal zullen velen zich helaas weer herkennen. Toch hoop ik dat we via De Draaikolk ook jou enige troost en hoop voor de toekomst kunnen bieden. En als je wilt: schrijf eens een bijdrage voor de Draaikolk. Zoals je al zei: schrijven er over helpt. We leven met je mee. -Bert-

Dag Bert,

Het is nu (pas) een jaar geleden dat ik mijn man in 6 weken tijd aan kanker heb verloren. Deze weken heb ik die traumatische nachtmerrie van vorig jaar herbeleefd. Vanavond was weer zo'n avond waarop je hete tranen huilt, die door niemand worden gezien of gehoord.
Maar met een beetje hulp van Yvonne Krassenburg van "Collega's" heb ik vanavond ook De Draaikolk gevonden.
Wat verdrietig allemaal, maar ook, vreemd genoeg, hoe troostend, te weten dat ik me onder velen bevind.
Bedankt daarvoor.

Marleen, e-mailadres: vandenberg-lingersl@hetnet.nl

Fijn dat je de Draaikolk hebt gevonden en er toch wat troost uit hebt kunnen putten. Jouw tranen worden weliswaar door niemand gezien of gehoord, maar misschien toch wel door je overleden man, waar dan ook vandaan. We herkennen die gevoelens zo goed. Ik hoop dat het nu een beetje beter met je gaat. Want ook die hele moeilijke momenten gaan gelukkig weer voorbij. Ook al komen ze onontkoombaar terug, helaas. -Bert-

Vandaag voor het eerst je site gezien, ziet er heel goed uit. Ik heb al een aantal verhalen zitten lezen en herken hier heel veel in. Mijn vriendin is vorige maand overleden (36) en ik ga nu voor haar twee dochters zorgen. Ik zal wel veel op je site bivakkeren.

groetjes, John, e-mailadres: sw.zijderveld@quicknet.nl

Beste John,welkom bij de Draaikolk. Voor jou is het verlies nog wel heel erg pril. Moedig om je nu al bezig te houden met zoeken naar rouwverwerkings-sites op het web. Je bent elk moment van de dag van harte welkom en schrijf eens over jouw ervaringen. Ik wens je heel veel sterkte toe, samen met jouw (haar) kinderen. -Bert-

Ik ben reuze blij deze site te hebben gevonden. Ik heb vorig jaar mijn lieve vrouw verloren door longkanker, welke in haar zwangerschap werd ontdekt. Baby 3 maanden te vroeg gehaald, moeder vier weken later dood. Dan sta je daar met drie kinderen. Heb nu een jaar van "overleven" achter de rug en hoop nu via deze site echt begrepen te worden middels lotgenotencontact.

Ad, e-mailadres: eliassen@hetnet.nl

Beste Ad, blij dat we je kunnen begroeten na dat ongetwijfeld moeilijke jaar. Ik hoop dat je goede contacten kunt leggen. Je gaf daarvoor reeds je gegevens op voor de Mailbox. Dat helpt vaak. -Bert-

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren