Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (1)
vanaf oktober 1998

---

Editie oktober 1998

,,Hoewel ik mijn partner (gelukkig) nog niet heb verloren, maar mijn schoonzus - ze is 19 december vorig jaar zeer plotseling overleden - heb ik toch een kijkje genomen op je website. Gewoon, omdat mijn schoonzus wel een partner achterlaat, en ik hem en de rest van de familieleden graag zou willen helpen, voor zover mogelijk. Alles er dus over willen lezen wat los en vast zit, bij wijze van spreken. En dan kom ik terecht op deze site, die inderdaad zeer persoonlijk is. Ik ben het eens met de vorige reactie, de site zit goed in elkaar, m'n complimenten! En fijn dat ie er is. Weet je toevallig of er iets dergelijks is voor andere nabestaanden? Dat zou ik graag vernemen .Veel sterkte en bedankt voor het lezen.''

Agnes Kamphuis-Bergman

,,Vandaag je website ontdekt. Inderdaad: als je rouw als trefwoord kiest, krijg je heel wat sites aangeboden. Tot en met het vastleggen van je laatste wil toe.
Verder denk ik dat het belangrijk is om een positieve toon aan te houden op je website. Een negatieve benadering is volgens mij niet zo'n helpende emotie. En het stoot anderen alleen nog maar meer af, waardoor je isolement groter wordt.
Jouw invalshoek is positief, verdrietig maar constructief. En volgens mij is dat heel belangrijk. Goed initiatief, ik ben heel benieuwd of je veel bezoekers hebt: het is prachtig als je op deze wijze iets voor mensen kunt betekenen in deze eenzame periode .''

Ine Spee

,,Als een lotgenoot heb ik eindelijk een website gevonden waarin ik mijn eigen gevoelens min of meer terug vind. Mijn vrouw is nu ruim twee jaar geleden overleden en regelmatig zit ik weer in een forse dip. Ik ben blij te lezen (nou ja, blij is het woord niet helemaal; het is meer een bevestiging van wat ik eigenlijk al wist) dat ook anderen dezelfde ,,problemen'' hebben. Rouwverwerking is inderdaad niet aan tijd gebonden... Ik zou graag wat meer over ervaringen van andere lotgenoten willen lezen. Iedereen beleeft zijn of haar verlies op een eigen wijze en wellicht dat we daar ook van kunnen leren. Het onderwerp ,,alleenstaandenclubs'' maakt me een beetje nieuwsgierig naar de ervaringen van anderen. Ook clubs gericht op lotgenotencontact hebben mijn interesse. Wie reageert?

(Hoewel ik niet weet of bovenstaande organisatie beantwoordt aan wat lotgenoten verwachten, heb ik deze reactie toch geplaatst. Informatie vragen kun je altijd. En wie weet levert het je een goed contact op! - Redactie)

,,Maandenlang heb ik alleen thuis gezeten. De gordijnen dicht. Deur op slot. Ik wilde echt niemand zien. Zelfs mezelf niet. Mijn dochter bracht me eten, maar dat zette ze buiten voor de deur. Niemand begreep hoe ik me voelde. Niemand snapte waarom ik zo reageerde. Het is dat mijn dochter de buren en de politie, die een post vlakbij had, waarschuwde, want anders zouden ze waarschijnlijk de deur hebben opengebroken om te kijken of ik nog wel leefde. Achteraf begrijp ik dat best. Want deze manier van rouwen is misschien wat ongebruikelijk. Op dat moment besefte ik dat niet. Ik deed het gewoon zo. Het was ook geen tijdelijke straatvrees, waarover op deze website is geschreven. Ik deed het bewust. Omdat ik veel tijd nodig had om mezelf opnieuw een plek te geven."

,,Vlak voor het overlijden van mijn vrouw heb ik er over nagedacht om er ook maar een punt achter te zetten. Om samen met haar te gaan. Niks geen ,,Tot de dood ons scheidt'', maar gewoon samen blijven, ook na de dood. Omdat ze al langer ziek was hebben we er samen uitgebreid over kunnen praten. Maar zij vond dat niet zo'n goed idee. Ze vond het wel een lieve gedachte, maar niet praktisch. Ik mocht dat de kinderen en ook mezelf niet aandoen, stelde zij. Haar gebod was heel duidelijk: heb het leven lief. En natuurlijk had ze gelijk. Daarom heb ik als een soort alternatief drie maanden achtereen in volstrekte stilte in het afgesloten huis gezeten. In rouw. Denkend en dromend over alles wat we samen hadden meegemaakt."
"Dat is nu alweer drie jaar geleden en ik werk nu nog steeds met veel plezier en doe alle dingen die het leven het leven waard maakt. Die eerste drie maanden na haar dood in volstrekte afzondering waren waarschijnlijk mijn ,,redding". Ik trok mezelf daardoor ondanks het verdriet dat nooit verdwijnt uit de diepe put omhoog."

Mijn man en ik hebben ons (met behulp van huisarts en psychologe) goed kunnen voorbereiden op zijn overlijden en ik op mijn leven daarna. We hebben gelukkig alles uit kunnen spreken naar elkaar en echt afscheid van elkaar kunnen nemen. Het waren zware weken. Wij (m'n dochter, schoonzoon, broer en ik) hebben mijn man thuis kunnen verzorgen. Hij wilde nl. niet naar het ziekenhuis. Allemaal hebben wij onbetaald verlof opgenomen om deze tijd met elkaar door te brengen. Het was het absoluut waard. Wij allen zouden die weken niet gemist willen hebben.

In je lijst met boeken staan titels die ik inderdaad uit de bibliotheek zal halen om ze te lezen. Een van de boeken waar ik veel uit heb kunnen putten is "Alleen verder leven" - handreiking voor weduwen, uitgeverij Het Spectrum, ISBN 90-274-5146-X. Het is een boek waarin goed omschreven staat hoe je je (zou kunnen) voelen. Het boek is prettig en makkelijk leesbaar en staat vol praktische tips.

Mijn complimenten voor de website en ik heb hem toegevoegd aan mijn bookmarks en zal de website dus regelmatig bezoeken. Groeten,

Agnes v. Veen

Karin.v.C.

Wat is het toch jammer dat een mens zo weinig over doodgaan praat, daar liever niet mee bezig is. Achteraf bezien had je toch dingen anders gedaan dan je op dat moment beslist hebt.
Dan, na de crematie, als het regelwerk is afgelopen, kom je aan jezelf toe. Het boekje dat ik van de begrafenisondernemer had gehad doorgelezen en daar vond ik een boekenlijst over het onderwerp.
Ik heb me gestort op het lezen van deze boeken zodat ik wist wat me te wachten stond, wat voor rouwtaken ik voor me had. Mij heeft het enorm geholpen in de wirwar van je emoties een lijn te ontdekken. Te weten dat je niet de enige bent, dat niets vreemd is, te weten hoe je omgeving met je omgaat, althans velen, dat wil je verder kunnen leven je je rouwtaken te vervullen heb, door je verdriet moet gaan, je leven samen een plaats moet zien te geven.

Als je het zo opschrijf, lijkt het zo eenvoudig, maar wat een zware weg is het. Met vallen en opstaan bereik je een zeker evenwicht. Met de steun van een aantal lieve mensen die er altijd voor je zijn en niet alleen als je een beroep op ze doet.
Je hele leven is in één klap een slecht toneelstuk geworden. Waar zijn je zekerheden gebleven.
Tevens heb ik een beroep gedaan op Humanitas, hulp bij rouw. Middels een soort buddy, die wekelijks bij je op bezoek komt, word je begeleid in je rouw. Ook dat helpt en na 10 maanden ben ik met een lotgenotengroep gestart via Humanitas.

Nu, nu het bijna 1 jaar geleden is, ga ik op vakantie met een goede vriendin en m'n zus, naar de plaats waar we samen waren de laatste week voor z'n dood, ook op vakantie. Thuis wil ik die dag niet zijn, daar komen de negatieve herinneringen, dáár hoop ik het positieve te vinden. Probeer ik kracht te vinden en dankbaarheid voor het feit dat ik 20 jaar van mijn leven met hem door heb mogen brengen. Alles wat hij voor mij betekend heeft.
Die herinneringen zijn een warm bad waar ik me graag in onderdompel en waaruit ik kracht put om door te gaan. Hij zou niet anders willen.

Je site op Internet was een aangename verrassing. Ik zal deze zeker maandelijks bezoeken en wellicht stuur ik nog wel een bijdrage. Wil je dit stukje plaatsen dan is dat akkoord.

Vriendelijke groeten en voor jou zelf het allerbeste en sterkte.

Quirien Spierieus

Haar e-mailadres is te vinden op de pagina Mailbox (red.)

Hè, hè, eindelijk iets waar ik wat aan heb, als ik iets wil vragen of ergens mee zit. Ik vind dit een goeie site. Mijn zus is 5 jaar geleden overleden, en ik blijf altijd nog met vragen zitten, en die kan ik dan nu misschien kwijt. Ga zo door !

Agnes Hofman

Als je vragen hebt, aarzel niet, schrijf! Als het even kan probeer ik een antwoord op je vragen te geven.

Hallo Bert,

Sinds kort heb ik je website ontdekt, via de site van Sire. Ik vind het geweldig!! Ik had zelf al eens gedacht om een website te openen. Ik heb er overigens geen flauw benul van hoe dat zou moeten, maar goed… nu is het (misschien) niet meer nodig.
Momenteel kan ik alleen nog via mijn werk op internet komen, maar daar komt binnenkort verandering in, en dan kan ik via de werkgever het ook thuis doen.
Het lijkt me een heel fijne manier om contacten te hebben, omdat het kan op de momenten dat het jou het beste uitkomt. En omdat het gaat om mensen die in dezelfde situatie als jij verkeren. Als ik thuis kan internetten zal ik veel gebruik gaan maken van jouw site. Al vast heel erg bedankt. (Mijn man is 21 febr. jl overleden).

Ankie Ellen

Hallo,
in juni is mijn zus overleden. Ik ben 31 en zij was 37 jaar. Ze is een klein jaar ziek geweest door kanker. Tijdens haar ziekte, en nu een paar maanden na haar overlijden, ben en blijf ik gespitst op alles wat over dood en rouw gaat. Vandaar ook mijn interesse voor deze site. Maar waar ik elke keer op stuit is dat het elke keer voornamelijk gaat over partners, ouders en kinderen van rouwenden. Heel soms worden vrienden, kennissen en collega's genoemd. Maar dit alles is mijn zus niet! Mijn zus was mijn zus en dat is een hele specifieke relatie. En ook door het feit dat ik niet meer thuis woon en een zelfstandig leven heb. Dus de zorg die je als zus misschien wel krijgt als je nog thuis woont. Ik heb veel aan mijn familie, maar als ik het daarbuiten zoek, vind ik mijn verhaal niet terug. Dit merk je ook vaak in de omgeving; Aan mij wordt dan gevraagd hoe de man en het kind van mijn zus het maken, want voor hen is het toch wel het ergste... En voor mijn ouders...
Maar je begrijpt vast wel dat het voor een zus ook erg is, en dat je nooit kan zeggen dat de één meer verdriet heeft dan de ander. Het is anders. En in dat anders zijn zou ik zo graag eens bevestiging willen. Erkenning, dat het verdriet van een zus ook bestaansrecht heeft, en dat dat een ander verdriet,
en andere problemen met zich meebrengt dan dat van een partner, een kind of een ouder.
Ik weet niet of jullie hier wat mee kunnen, maar ik wilde het graag een keer benoemen, want ik denk dat het echt een vergeten groep is, en ik zal zeker de enige zus niet zijn die aan het zoeken is.
Dank voor het lezen, en mijn complimenten voor jullie werk.

Andrea

(Ik heb Andrea een brief gestuurd, waarin ik haar heb uitgelegd dat De Draaikolk specifiek is gericht op mensen die hun partner hebben verloren en waarom dat zo is. Niettemin begrijp ik haar klacht natuurlijk wel en misschien is er wel een enthousiaste internetter als ik die voor al die mensen die iemand uit hun nabije omgeving hebben verloren, een website kan en wil beginnen zoals De Draaikolk. - Bert)

Hallo Bert,

Wat mij betreft is ,,Ik denk aan jou" een fantastisch initiatief. Ik heb al aan den lijve ondervonden hoe een hart onder de riem zoveel kan betekenen. Iemand had gehoord van mijn situatie en reageerde met een mailtje. Het deed me werkelijk goed, dat je er toch niet alleen voor staat. Mijn gegevens stuur ik je hierbij.

Ineke Walstock

(Wat dat initiatief betreft: het was dus een uitstekend idee van Melanie van Kampen! - Bert)

Hallo Bert en anderen die dit lezen.

Ik ben sinds kort een aantal uur per week op mijn werk, alwaar het Internet tot mijn beschikking staat. Ik vind het fijn dat ik de Draaikolk gevonden heb.
Ik ben 34 en mijn partner is op 30 maart jl. op 38 jarige leeftijd overleden, nadat hij een jaar ziek is geweest. Ik merk dat ik het lastig vind om de verhalen te lezen van mensen die al verschrikkelijk lang bij elkaar waren, als de partner overlijdt. Misschien lijkt het daarom dat de verhalen van Melanie het dichtst bij mijn eigen gevoel komen. Ik ben nog jong en dat zou 'prettig' moeten zijn.!! (,,je hebt tenslotte nog een toekomst voor je") en dat terwijl ik weet dat de liefde die Floris en ik samen hadden een heel speciale was: De Echte Liefde, zoals maar weinig mensen in hun leven tegenkomen. Wij hadden die liefde en we hebben er maar zo kort van mogen genieten. Het is net of ik weet dat ik nooit meer de liefde zal ervaren, en dat maakt het niet prettig om de toekomst in te kijken. En dus zoek ik, niet al te hard, naar leeftijdgenoten, iemand van mijn leeftijd die me begrijpt.
Wie weet vertel ik je nog wel eens mijn ervaring, maar nu nog niet.
Ik wil je laten weten, Bert, dat ik erg onder de indruk ben van je gedichten.
Dank je.

Anita Kouwenhoven

'De eerste verjaardag van Cees zonder Cees' zoals iemand het noemde, is geweest. Het is me gelukt, mede door de kaartjes/emailtjes van "Draaikolk"-lezers.
Het eerste emailkaartje ontving ik al de avond voor zijn verjaardag. De rest van de mailjes de volgende dag/dagen. Het ontroerde me en heeft me heel veel goed gedaan. Nogmaals bedankt!

Agnes van Veen

Hallo,
Ik vind de Draaikolk echt een heel goed initiatief, ik herken er zelf zoveel in.
Ik ben zelf 24 en mijn man is 29 april j.l. onverwachts op 33-jarige leeftijd overleden.
Ik vind echt troost in de verhalen van anderen die hetzelfde mee hebben gemaakt,want alleen als je zoiets zelf meemaakt weet je hoe het voelt om alleen achter te blijven.
Ik merk (ook uit de verhalen van Melanie en Anita) dat veel mensen het idee hebben dat het niet zo moeilijk is als je jong bent, terwijl ik zelf het gevoel heb dat ik het mooiste deel van mijn leven nu al heb gehad, en terwijl ik weet dat ik nooit meer zo gelukkig kan worden als de afgelopen jaren met Eric.
En juist dat gevoel vind ik hier terug, dat gevoel van herkenbaarheid.
Ik wil dan ook iedereen heel veel sterkte wensen want ik weet hoe moeilijk het is.
Groetjes

Petra Mans

Mensen die zeggen dat je jong bent en nog een heel leven voor je hebt, hebben er niks van begrepen. Het verdriet om het verlies van je partner heeft niks met leeftijd te maken. Ik denk dat het voor jonge mensen als jij misschien wel extra moeilijk zou kunnen zijn, maar verdriet is natuurlijk niet te meten. Het is een zeer persoonlijk emotie. Eén ding klopt ongeveer wel: hoe groter het geluk samen, hoe groter het verdriet bij verlies. Het doet me elke keer weer pijn als ik e-mail ontvang van jonge mensen als jij die al zo vroeg met de dood van hun partner worden geconfronteerd. Ik wens je veel sterkte toe. En schrijf eens met leeftijdgenoten, zoals Melanie. Elkaar steunen en troost bieden kan zoveel extra betekenen in het zware proces van rouwverwerking. Bert

Fijn dat er zo een site bestaat waar mensen over hun verdriet kunnen lezen, uiten en delen. Ik ben 39 en ben sinds 17-09-99 mijn levensgezellin verloren door een tragisch verkeersongeluk. We woonden 23 jaar samen, het gemis is vreselijk. Ik hoop dat de mensen hier iets voor elkaar kunnen betekenen, soms is een kleine ondersteuning heel fijn. Succes met het continueren van deze WAARDEVOLLE website.

Lilian Ravensburg

Bedankt voor het compliment. Deze site is voor jou en voor al die anderen die worstelen met hun verdriet om het verlies van hun partner. In de hoop dat ze er troost uit kunnen putten, er een stuk herkenning in zullen vinden en ook erkenning. De wond van verdriet is bij jou nog héél erg vers en ik weet hoeveel energie het kost om je weg weer te kunnen vinden, alles een plek te kunnen geven. In gedachten steunnen we jou. Heel veel sterkte! Bert.

Ik heb sinds kort internet en stuitte dit weekend op je pagina.
Ik heb op 7 augustus 1998 mijn man aan kanker verloren na een ziekbed van nog geen 2 maanden. Hij was pas 46 jaar. Ik zou graag via de mailbox in contact komen met lotgenoten.
Zelf ben ik 43 jaar. Mijn e-mail adres is schrff@chello.nl en mijn naam is Wilma Scherff.

We hebben jouw e-mailadres in de Mailbox opgenomen. Ook voor jou geldt wat ik aan de anderen schreef. Ik hoop dat mijn webplek je een héél klein beetje troost kan geven. Bert

Ik ben 26 jaar en ben op 21 aug. van dit jaar mijn man Johan (29 jaar) verloren bij een motorongeluk.
Ik kan en wil het eigenlijk nog steeds niet bevatten dat ik hem nooit meer zal zien. Maar ik voel me gebroken en zo leeg.
Ze zeggen wel eens de grond wordt onder je voeten weggeslagen, zo voelde het echt toen zijn vriend kwam vertellen dat Johan was verongelukt.
Je staat er nooit bij stil dat dit jou kan overkomen, totdat ze bij mij aan de deur stonden.
Ik vind het fijn dat ik deze site heb gevonden, het geeft me misschien een beetje steun in deze zo moeilijke tijd.

Bianca Cornet

We helpen je allemaal graag als je dat toelaat. Zet je e-mailadres in onze mailbox of de pagina ,,Ik denk aan jou". Of zoek zelf contact met leeftijdgenoten via de Mailbox. Echt, het helpt! -Bert-

Omdat ik me vanavond zo verdrietig voel, ben ik na veel zoeken op jullie website terechtgekomen. Mijn man is 18 oktober 1998 overleden. Soms gaat het goed, maar er zijn momenten, zonder verklaarbare redenen dat ik zo intens verdrietig ben en hem zo ontzettend mis. We waren 40 jaar getrouwd en dan is het of je geamputeerd bent zonder je maatje. Het lezen van jullie website heeft me een klein beetje geholpen. Dank je wel.

Elly Kriebel-Vroom

Ik ken de gevoelens van leegte. Het gevoel van maar een half mens te zijn. Want vijftig procent van wat je was, van je leven, is achter de donkere horizon verdwenen. Wat achterblijft zijn je herinneringen. Het is ontzettend zwaar en de pijn is groot. Het is niet gek dat je zo maar ineens verdrietig bent. Wie zou dat niet zijn? -Bert-

Beste Bert,
In het artikel ,,De nooit verstorven echo's..." vermeld je dat iedere gang naar het ziekenhuis weer een crime voor jou is. Ik kan mij dat levendig voorstellen want jij moest gaan voor onderzoeken terwijl ik ging omdat ik dat zelf wilde als bloeddonor maar ik moest er mee stoppen omdat iedere keer weer het stoom uit mijn oren kwam vanwege een "sky-high" gestegen bloeddruk zodra ik weer in de auto stapte om naar de bloedbank in DAT ziekenhuis te gaan.
Vanuit die gevoelens kan ik mij nu levendig voorstellen dat in vroegere tijden de brenger van slecht nieuws "niet vooruit te branden was" omdat hij wist wat voor lot hem wachtte zodra hij het slechte nieuws had afgeleverd.

Met vriendelijke groet, Joep Fraats

Ik kreeg in de afgelopen tijd meer reacties van lotgenoten over die ontzettend moeilijke ziekenhuisbezoeken. We staan daarin dus niet alleen. Bedankt voor je reactie. -Bert-

Beste Bert Vos,
Om te beginnen hoop ik dat ik mijn mailtje naar de juiste persoon en het juiste adres heb gestuurd. Ik heb tijdens een van mijn eerste keren op internet "De Draaikolk" gevonden. In een woord: schitterend.
Mijn man is in april heel plotseling overleden en ik probeer om samen met de kids verder te gaan. Ik zou zo ontzettend graag in contact willen komen met lotgenoten. Tot nu toe heeft mijn speurtocht nog niets opgeleverd. Wel heb ik begrepen dat die mogelijkheid via "De Draaikolk" bestaat. Helaas heb ik (nog) te weinig ervaring met internet om mijn oproep naar de juiste plek te sturen. Ik hoop van harte dat je me behulpzaam wilt zijn en mij de mogelijkheid biedt om te e-mailen met lotgenoten.
Alvast heel, heel hartelijk bedankt!!!

Jeanine Broekman

Jouw brief is op de juiste plek terecht gekomen, zoals ik je ook al schreef. Ik hoop dat je héél veel aan De Draaikolk zult hebben. Jeanine's e-mailadres is: jeanine.broekman@planet.nl -Bert-

Beste Bert,
Ik ben Monique (39) en op 26 april 1999 is mijn man Eric op 44-jarige leeftijd tijdens een kort ritje op zijn motor vlak bij ons huis verongelukt. Hierdoor kwam er abrupt een einde aan een geweldig huwelijk van bijna 16 jaar en een liefdevol samenzijn van ruim 25 jaar. Van het een op andere moment stortte mijn leven in elkaar en bleef ik alleen achter. Het is heel zwaar om dit te verwerken en om weer zin te geven aan mijn verdere leven zonder hem. Mijn ervaring is dat naarmate de maanden vorderen de verdoving heel langzaam uitwerkt en het gemis toeneemt. Men zegt dat je zo'n verlies uiteindelijk een "plekje" zult moeten geven in je hart maar ik kan mij hier nog geen voorstelling van maken.
Om wat afleiding te vinden en in de stille hoop om wellicht in contact te kunnen komen met lotgenoten heb ik vorige week een PC met Internet aangeschaft en ben ik op zoek gegaan naar een site zoals deze. Wat een geweldig en moedig initiatief! Ik weet nu al dat ik hier veel aan zal hebben. Bedankt hiervoor!

Monique Klaverweide

Inmiddels heb ik van Monique de eerste bijdrage voor De Draaikolk ontvangen en in deze editie te vinden. Fijn, dat je zo actief mee wilt doen en ik hoop dat we nog veel meer bijdragen van je mogen ontvangen. -Bert-

Als rouw en verliesbegeleider, en ook ervaringsdeskundige (al is mijn ex-partner niet overleden) vind ik uw informatie helder. De 'nieuwjaarsgroet' is ontroerend en bemoedigend zonder dat dit een gevoel van vals sentiment geeft. Mooie verhalen en gedichten.
Wat vind ik van zo'n pagina? Op zich prima, al blijf ik wat ambivalent t.a.v. het medium internet. Enerzijds is het op een veilige manier drempelverlagend en herkenbaar; anderzijds is het herkennen ook wel in je eentje. Ik merk dat ik mij nog extra bewust word van mijn eenzaamheidgevoelens. Ik hoop en wens mijzelf en iedereen toe dat naast internet mensen toch ook kunnen spreken met naaste familieleden en vrienden. Want in de daadwerkelijke ontmoeting van mens tot mens kun je m.i. de warmte en steun pas echt beleven. Hoe ingewikkeld het soms ook is om je kwetsbaar op te stellen.

Noor Verheul

Bedankt voor je reactie. Natuurlijk is het gewoon elkaar ontmoeten het allerbeste. Maar deze webplek geeft ook daartoe een opening. Door alle ruimte te geven aan lotgenoten om over eigen ervaringen te schrijven en elkaar brieven te sturen. En daaruit ontstaan vanzelf weer nieuwe contacten, is mijn ervaring. En afgezien daarvan: uit de praktijk van alle dag ervaar ik dat lotgenoten blij zijn om deze site te ontdekken. Ze halen daaruit toch weer troost en begrip. En daar gaat het uiteindelijk om, toch? -Bert-

Ik vind dit echt een mooie site. Alleen kom ik er als ik me heel erg verdrietig voel en als ik hier dan ben word dat gevoel alleen maar heviger. Dan ook nog een bepaald muziekje op de achtergrond.
Mijn Ruud is 28 augustus 1999 overleden aan een acute hartstilstand. Ik heb echt het gevoel dat niemand echt begrijpt wat ik voel. Er zijn er een paar die hun best doen en het echt proberen te begrijpen. Als ik de verhalen hier lees voel ik toch een stuk herkenning. Nu ik inderdaad na ruim 4 maanden uit de verdoving aan het komen ben wordt het gemis alleen maar erger. Ik probeer mezelf te zien als een golf die dan weer hoog dan weer vlak is,
het strand is nog een eind weg maar ooit hoop ik die weer te bereiken. Alleen is dat strand nog niet in zicht.
Ik weet dat ik mijn best doe maar dat het ontzettend moeilijk en oneerlijk is wat er ons is overkomen.

Monique Engelhart

Het is oneerlijk. Hoewel de dood bij het leven hoort, zullen wij dat in ons hart waarschijnlijk nooit accepteren: dat juist de dood ons moest treffen. De vraag: waarom ik? blijft altijd een rol meespelen. Waarom mogen anderen gelukkig zijn en ik niet? Je krijgt nooit een antwoord op die vraag. Het enige wat je overblijft is meespoelen met de golven van emoties richting het veilige strand, waar eb en vloed de ribbels van ons leven in het zand hebben achtergelaten. Maar op dat strand heb je in ieder geval weer vaste grond onder je voeten. De Draaikolk wil je helpen om dat strand te bereiken. -Bert-

Ik vind het heel fijn dat deze website er is. Ik verslind op het moment alles wat er op het gebied van rouwverwerking te vinden is. Ik ben 39 jaar en heb op 30 september 1999 mijn man Walter (40) verloren bij een motorongeluk. Na z'n werk nooit meer thuisgekomen. Dat abrupte, dat is zo moeilijk te bevatten!
Ik vind het fijn dat er in de Draaikolk adressen staan van mensen die iets dergelijks meegemaakt hebben, vooral op deze leeftijd. Ik zal zeker met een paar van deze mensen gaan mailen.

Inge Kolstee

Er zijn inderdaad nogal wat lotgenoten die hetzelfde als jij hebben meegemaakt.Zie ook de reactie van Monique Klaverweide. Ik hoop dat jullie elkaar extra tot steun zult kunnen zijn! -Bert-

Hallo Bert,

Jouw site vind ik een heel goed initiatief. Ik ben alleen al heel lang op zoek naar lotgenoten die net als ik vrij snel na het overlijden van hun partner een nieuwe relatie kregen. Ondanks dat ik met mijn huidige partner heel gelukkig ben, blijven er altijd (veel) periodes dat ik mijn overleden man ontzettend mis en dan niet zozeer als partner, maar wel als maatje, persoon en vader van onze kinderen. Dit is voor mijn omgeving maar heel moeilijk te begrijpen. Er wordt eigenlijk ook niet meer over gepraat, want ik heb nu toch een nieuwe relatie, een nieuw leven? Maar zo werkt het dus niet. Mijn kinderen zijn nog te jong om dit met hun te kunnen delen en mijn jongste noemt mijn huidige partner "papa", omdat hij zijn vader nooit bewust gekend heeft. Veel "vrienden" van mijn overleden man zie of spreek ik niet meer, zijn ouders kunnen het niet aan om over hem te praten, het verlies is nog te groot (zij hebben in twee jaar tijd twee zonen (36 en 45 jaar) aan kanker verloren). Ik zou het heel fijn vinden om via deze site ervaringen van anderen te horen. Mijn e-mailadres is amta@tip.nl. Misschien is het een idee om hier ook een item van te maken in de Draaikolk. Ik wil mijn verhaal best aan je kwijt.

Groetjes, Ingrid

Bedankt voor deze reactie. Het onderwerp dat je naar voren brengt: het krijgen van een nieuwe partner, is al eens zijdelings aan de orde geweest in De Draaikolk. Maar misschien dat het wat meer uitgediept zou kunnen worden. Ik neem daarover nog een keer contact met je op. In de volgende editie ligt al een artikel klaar over dit onderwerp van een lotgenoot. Wie schrijf Ingrid met eenzelfde ervaring ? -Bert-

Hoi Bert
Ben erg onder de indruk van je site. Herken erg veel van de verhalen. Rik is nu al bijna 2 jaar dood en zou dit jaar (20-02) veertig zijn geworden. Pas nu krijg ik heel langzaam het gevoel weer een beetje tot leven te komen. Merk wel dat ik het moeilijk vind om te reageren op andere verhalen.
Wat moet je toch zeggen tegen mensen wiens partner nog maar kort geleden is gestorven? Dat het nog heel lang duurt? of dat het zo verschrikkelijk zwaar is ?
Daar zit toch niemand op te wachten? Je wilt alleen maar horen dat het "over" gaat.
Ik vind het erg knap wat je hier doet. Mijn complimenten. Zal zeker vaker je site bezoeken.
en misschien zelfs reageren.

groeten Anne Marie Kuijk

Ik begin zo langzamerhand een beetje te blozen van zoveel complimenten. Het is in ieder geval fijn dat je er wat aan hebt. Deze maand wordt dus een moeilijke voor je, met Rik's verjaardag. We zullen aan je denken. En als je een bijdrage aan De Draaikolk wilt leveren, je weet het, altijd welkom! -Bert-

Hallo Bert,

Een paar maanden geleden heb ik de Draaikolk ontdekt. Wat vond ik het jammer dat ik niet ruim 2 jaar geleden internet had. 8 september 1997 is mijn man plotseling overleden. Ik bleef op 30 jarige leeftijd achter met twee fantastische kindjes van 2 en half en 8 weken. Ik ben zeker een jaar radeloos op zoek geweest naar lot- maar nog meer naar leeftijds genoten. Ik heb veel steun gehad van mijn huisarts en heb veel aan Stichting Humanitas gehad.
Ook nu ik zo langzamerhand met veel vallen en opstaan weer opkrabbel vind ik nog veel herkenning in je "tijdschrift". Zo, dit wou ik je even laten weten!

Ellen

Ook al ben je dan weer opgekrabbeld, misschien heb je toch wat aan contacten met leeftijdgenoten die hetzelfde is overkomen. -Bert-

Ik vind dit een fantastisch idee. Ik heb 4 jaar geleden mijn man verloren. Je blijft achter met vragen, veel verdriet en een grote leegte. Ben dus blij dat dit er is.

Dinie van Kuijeren

En ik ben blij dat we er voor jou kunnen zijn. En voor iedereen van jullie geldt: geef je e-mailadres op voor onze Mailbox en je gegevens voor ,,Ik denk aan jou". Dat maakt het wat gemakkelijker voor lotgenoten om je snel te vinden. -Bert-

Ook vanuit Amerika kon ik niet het gevoel weerstaan om even de ,,Draaikolk" te bezoeken. Het is en blijft niet in woorden uit te drukken wat deze website voor mensen kan betekenen. Dank jullie wel.

Jos.

Fijn dat deze webplek ook ver van huis iets voor je kan betekenen. -B-

Hallo,

Ik vind de site erg interessant, maar stoor me aan de reclame onderaan in het gastenboek. Voor iemand die net z'n partner verloren heeft, vind ik het zeer kwetsend om het seksleven in reclames te gebruiken. Dat er inkomsten voor deze site nodig zijn, begrijp ik, maar probeer deze reclames te vermijden.
Ik mis op het internet iets over rouwverwerking voor kinderen. Er is hierover maar erg weinig te vinden. Hebben jullie nog tips wat dit onderwerp betreft? Alvast bedankt en groetjes van

Kathleen

Bedankt voor je reactie. Om met de reclame te beginnen: voor mijn site is die reclame niet nodig. Zoals ik je al schreef heb ik er zelf ook een grote hekel aan, maar om een gastenboek op te zetten die ook goed werkt ben ik helaas afhankelijk van derden. Mijn kennis reikt (nog) niet ver genoeg om er zelf een in elkaar te zetten en dan zonder reclame. Misschien komt dat ooit nog. Ik heb geen enkele invloed op de reclame in het gastenboek, helaas. Ook ik stoor me met name aan advertenties over seks in dit kader. Het is zonder dat al moeilijk genoeg. Mijn excuses daarvoor. Op mijn site zul je verder op de pagina's geen reclame vinden. Zou ik ook niet willen, want het past niet bij het onderwerp, ben ik helemaal mee eens.
Wat de rouwverwerking voor kinderen betreft kan ik je alleen maar verwijzen naar de stichting De Regenboog. Een link staat op de pagina Relevante Links van de Draaikolk. Helaas hebben ze niet zelf een echte site maar wel adressen, waar je naar toe kunt schrijven. Ze kunnen je verder op weg helpen, denk ik. Ze hebben veel informatie over bijvoorbeeld kinderboeken die over rouwverwerking gaat, over de dood en wat het betekent. Mijn vrouw had er verschillende gekocht voor haar kleinkinderen vóór ze aan borstkanker overleed. Er zitten hele mooie bij, maar als de kinderen zelf nog niet kunnen lezen, zul je ze voor moeten lezen. Alles bij elkaar is er enige zelfwerkzaamheid gevraagd op dit terrein en dat zal misschien geestelijk niet gemakkelijk voor je zijn. Een echte site voor kinderen heb ik nog niet kunnen ontdekken. Maar dat geldt voor rouwverwerking in het algemeen. Ik krijg ook veel vragen van mensen die hun ouders, broer, zus of hun kind hebben verloren. Ook voor hen is er weinig of niets. Zelf wil ik me wat de Draaikolk betreft blijven beperken tot mensen die hun partner hebben verloren. En daarmee geef ik meteen antwoord op vragen van anderen op dit terrein.
Ik wens je heel veel sterkte toe en hoop dat je ondanks je kritiek ook wat aan De Draaikolk zult hebben. Daar is de site wel speciaal voor gemaakt. Kathleen's e-mailadres is: Krensma0@freeler.nl -Bert -

Hallo,
Ik vind dit een goede site, het doet namelijk goed om te weten dat je niet de enige bent. Ik zelf vind het vrij moelijk om inderdaad mijn verdriet te uiten omdat ik denk dat ik daar anderen mee belast. Door middel van deze site geeft het je een soort duwtje om toch weer eens te praten en te lezen wat anderen hieraan doen om het te vergemakkelijken. Mijn partner is nu bijna 8 maanden overleden en was nog maar 36 jaar en ikzelf ben nog maar 29 jaar. Ik hoop gauw wat te lezen via de e-mail. Met vriendelijke groet

Manon

Het idee dat je anderen met je verdriet belast moet je maar overboord zetten, Manon. Daardoor krop je teveel voor je zelf op en dat is nooit goed. Dat krijg je later weer dubbel en dwars op je bordje terug. Om te beginnen kun je met lotgenoten schrijven via e-mail. En als je iets voor De Draaikolk wilt schrijven over je gevoelens, jouw ervaringen, gewoon doen! Manon's e-mailadres is: mkervink@freeler.nl . Wie schrijft haar? -Bert-

Ik heb zelf mijn partner verloren op 15 oktober j.l. Ik ben nog zoekende naar hulp.
Ik weet nog niet wat voor mij de beste manier is. E-mailen vind ik een goede manier, dan kun je altijd en wanneer je wilt je ei kwijt. Voorlopig huil ik alleen erg veel. En er zijn een paar vriendinnen waar ik alles aan e-mail. Zij kunnen er niets mee, maar mij lucht het op.

Thura Fagel, e-mailadres: thura@fagel.myweb.nl

Beste Thura. Het is voor jou nog erg kort geleden. Het zoeken naar de beste manier om alles te verwerken is op zich al zwaar naast het zware proces van rouw en verdrietverwerking. Misschien dat er lotgenoten zijn die met je willen e-mailen. Elkaar zo maar kunnen vertellen over je verdriet, je pijn en je gevoelens en daarvoor ook begrip krijgen lucht op. Ik weet daar alles van! Bovendien kun je, door ervaringen uitwisselen ook zelf geholpen worden in het zoeken naar de beste manier voor hulp. Ik wens je heel veel sterkte toe. Laat je e-mailadres opnemen in De Mailbox als je dat wilt. En op de pagina ,,Ik denk aan jou". -Bert-

Eindelijk informatie waar ik echt iets mee kan! Vorig jaar ben ik ook jong weduwe geworden en wat een herkenning. Ik ga snel verder lezen want de kinderen komen zo weer van school. Bedankt!

Anja

Fijn dat je er wat aan die herkenning hebt!

Een paar keer heb ik jullie site bezocht. Op 30-11-97 is mijn man plotseling overleden. Ik ben nog steeds aan het wakker worden uit een boze droom.

Mary Pankratz, E-maildres: m.pankratz@planet.nl

Helaas, we weten allemaal maar al te goed dat het geen droom is, maar de realiteit. Ik hoop dat je wat aan deze site hebt om aan die boze droom te ontsnappen, stapje voor stapje. Contacten met lotgenoten helpen, probeer dat óók eens! -Bert-

Ik word niet vrolijk van deze site maar kan me goed voorstellen dat mensen er steun en troost vinden. Mijn verhaal is zo gecompliceerd dat het twee en een half geduurd heeft om überhaupt te gaan zoeken naar verliesverwerken. Yuval is op 39 jarige leeftijd overleden ( ik was toen 30 ). We woonden samen in zijn thuisland, Israel waar hij op 7 juli 97 is gestorven. Geheel overwachts, pats boem uit het leven weggenomen. Tijd heelt de wonden want ik sta gelukkig weer in het leven, maar mis hem elke dag en blijf met veel vragen zitten waar ik nooit antwoord op zal krijgen.
De begrafenis ligt nog vers in mijn geheugen, anders dan wij gewend zijn ...en zijn graf ver weg van waar ik nu weer woon.
Het leven gaat door, maar is er wel minder mooi door geworden. Ik ben nog steeds op zoek naar het zgn plekje dat je het moet geven, maar kan het nog niet vinden ... Toch heeft Yuval's dood me ook iets geleerd, sneller tevreden zijn en genieten van de mooie momenten in het leven omdat het zo afgelopen kan zijn. En minder zeuren / klagen, want wanneer heb je nu echt een probleem ? Ik hoop dat ik mijn portie, op te jonge leeftijd, heb gehad en behoed blijf van meerdere verliezen in de komende jaren.
Helaas is het ook een realiteit dat we maar een garantie in het leven hebben, en dat is de dood.

Christel Bos, e-mailadres: x_tel@hotmail.com

Beste Christel. Elk verhaal op deze webplek en op deze pagina met reacties is -helaas- verdrietig. Dat is jouw verhaal ook. Je kunt er misschien nóg verdrietiger door worden, maar misschien -en dát hoop ik- óók troost, begrip en herkenning uit putten. Het zoeken van een plekje voor wat je hebt verloren, het allemaal een plaats geven in je hart is niet het gemakkelijkste onderdeel bij het verwerken van je verdriet, jouw verlies. Toch lees ik uit jouw brief heel veel positiefs: het heeft je heel veel geleerd. Je wéét wat het leven waard is, héél veel. Als je zo ver bent, dan zul je op een gegeven moment alles uiteindelijk de juiste plek weten te geven. Vertrouw daar maar op. Ik wens je daarbij alle goeds in dit leven. -Bert-

Nu twee weken geleden heb ik mijn vrouw van 49 jaar verloren door een hersenbloeding waar niets maar dan ook niets aan te doen was. Zij was nog nooit ziek geweest en was nu plots dood, onbegrijpelijk.
Ik lees toch elke vier dagen even uw site, staan toch zeker zeer warme verhalen in die mij kunnen helpen. Ben zeker geholpen met wat fijne mailtjes.

Bas Leerink (50 jaar), e-mailadres: bas.leerink@wxs.nl

Beste Bas. De dood is iets onbegrijpelijks. Zo maar van de ene op de andere dag sta je met lege handen. Fijn dat De Draaikolk je helpt. Heel veel sterkte gewenst. Wie stuurt Bas eens een e-mailtje?

Beste Bert,
Via deze weg wil ik je laten weten dat ik de de Draaikolk fantastisch vind. Ik ben weduwe sinds april '99. Ik ben 35 en heb 4 kids in de leeftijd van 14,11,3 en 1 jaar. Frits is heel plotseling overleden aan een longembolie. Hij was pas 39. Ik mis hem verschrikkelijk want we waren vreselijk gelukkig samen. Langzaam begint er tot me door te dringen wat er allemaal is gebeurd en het lezen van de verhalen van lotgenoten is een grote steun voor mij.
Op dit moment vecht ik ervoor om voor mij en de kids een nieuw leven op poten te zetten. Ik hoop dat de diepe pijn die ik constant voel ooit een beetje leefbaar wordt. Tot slot wil ik alle lotgenoten heel veel sterkte toewensen.

jeanine, e-mailadres: jeanine.broekman@wxs.nl

Voor jou Jeanine komt de maand april op je af. Heel moeilijk. Je lotgenoten leven met je mee, zoals jij met hen meeleeft!

Beste Bert,

Surfend rondom het thema 'rouw' viel jouw internetkrant mij zomaar in de schoot. Ik had er nog niet van gehoord. Wat een goed initiatief en complimenten voor je heldere aanpak! Die spreekt mij zeer aan. Ik zal hem zeker vaker gaan bezoeken. Ik ben zelf sinds 10 januari 1999 weduwnaar. Nel overleed toen op de leeftijd van 44 jaar na een kort, onverwachts ziekbed. Gelukkig hebben we nog wel de tijd gehad om het afscheid, ook met onze drie kinderen (van toen 9, 11 en 14 jaar) voor te bereiden. We hebben een intensieve, fijne laatste periode kunnen doormaken juist doordat vanaf het begin zo duidelijk was dat er geen enkele hoop op herstel meer was. We hoefden daarom onze tijd niet meer te 'verdoen' aan allerlei valse hoop bezoeken aan artsen en diëten etc., zoals ik sommige lotgenoten hoor vertellen. Ik ben nu een jaar verder en het begint weer redelijk met me te gaan. De practische dingen thuis gaan me goed af, maar wat blijft - of steeds sterker wordt - is het onpeilbare verdriet om het gemis. Ik vind het momenteel erg moeilijk om te merken dat ieders leven weer zo aan het doorgaan is na een jaar. Ook op het werk, waar aanvankelijk veel begrip was, ontstaat steeds meer het gevoel "dat het nu zo langzamerhand toch wel over zou moeten zijn".
Tot slot, want niet alles hoeft in deze eerste reactie immers, valt het me weer op dat er zo weinig mannen gereageerd hebben op je krant. Ook in lotgenotengroepen zie je dat er maar zo weinig mannen komen. Dat is toch vreemd?!
Ik wens je veel succes met je krant en ben zeker van plan nog eens en bijdrage te bieden.

Bert Kuipers, e-mailadres: hp.kuipers@12move

Beste naamgenoot, ik heb je persoonlijk al terug geschreven, maar doe het hier nog even in het kort. Bedankt voor de complimenten. Fijn dat de Draaikolk zo goed overkomt, want dan heb ik mijn doel bereikt. Dat er zo weinig mannen schrijven is nu eenmaal een feit. Echt begrijpen doe ik het ook niet. (mannen die dit lezen: kom op, reageer!) Ik hou je in ieder geval aan jouw aanbod om nog eens een bijdrage te leveren! -Bert-

Prachtige site, op het juiste moment gevonden. Mijn man is ruim twee jaar geleden aan kanker overleden, 29 jaar oud, precies op mijn dertigste verjaardag. Onze zoon was 10 maanden. Nu, na twee jaar overleven, heb ik eindelijk tijd en aandacht voor mijn rouwproces. Deze site is een goede steun.

Heleen, e-mailadres: jrh.bavinck@freeler.nl

Ach Heleen, nu pas aandacht voor je rouwproces? Wat heb je het dan moeilijk gehad! Fijn dat je de Draaikolk daarvoor ook hebt gevonden. Er zijn nogal wat leeftijdgenoten (helaas) die ook hun partner zo jong verloren. Ik hoop dat je dat, door met hen te e-mailen, kan helpen in je rouwproces. Ik wens je daarbij heel veel steun toe. -Bert-

Ik heb al eens heel kort gereageerd. Ik zal nu wat uitgebreider zijn. Ik heb mijn man verloren nu 15 maanden geleden aan kanker, hij was pas 47. Hij had deze ziekte 25 jaar onder zijn leden. Wij hebben een zeer intens huwelijk gehad. Ik mis hem elke seconde van de dag, maar toch ga ik niet bij de pakken neerzitten. Ik onderneem veel dingen, al is dat zeker niet de makkelijkste weg. Ik gooi mezelf in het diepe en zal hard moeten zwemmen om aan de kant te komen. Met deze pagina vind ik heel veel herkenning. Want het schijnt voor vrienden en familie moeilijk te begrijpen. Men wil er ook niet zo veel moeite voor doen en verwacht van degene die in rouw is meer openheid, weten niet om te gaan met me. Maar als ik nou niet om kan gaan met mezelf, hoe moet ik dan uitleggen hoe zij dat moeten doen? Ik voel me geamputeerd, er is iets uit mijn lichaam weggenomen. Ik zal het zelf weer moeten opvullen, maar vraag me niet hoe. De tijd zal het leren, ook ik zal er komen met vallen en er voorzichtig weer uit kruipen.

Julia van Surksum, e-mailadres: surksum@planet.nl

Beste Julia. Je zelf in het diepe gooien is niet de gemakkelijkste weg, zoals je al schreef. Maar het is gewoon dapper dat je dat doet. Ik wens je daarbij heel veel steun en sterkte toe. Maar ik weet zeker dat je er komt! Wie schrijft Julia? -Bert-

Goed om te lezen dat ik niet de enige ben. Mijn man is 28 juni 1999 overleden. Even trimmen en nooit meer thuis gekomen. Hartaanval, 33 jaar nooit ziek. Ik doe mijn best om voor mijn zoontje van 3 1/2 een leuk leven te maken. Het is zwaar en je staat er echt alleen voor, iedereen gaat door met zijn/haar leven, vergeten vaak dat wij nog midden in ons rouwproces zitten en het gemis steeds groter wordt. Daarom is het fijn te weten dat er lotgenoten zijn.

Ellis van den Berg, e-mailadres: jabulani2.world@wxs.nl

Beste Ellis, het feit dat je je best doet om voor je zoontje een fijn leven te maken is zo ontzettend belangrijk. Het betekent dat je met je eigen geestkracht er volop tegen aangaat. Dat anderen nauwelijks beseffen dat je nog volop in het rouwproces zit, daarin sta je helaas niet alleen. Misschien helpt het om via e-mail er met lot- en leeftijdgenoten over te praten. Mij helpt het in ieder geval wel. -Bert- PS. Misschien met Timea? Zie hieronder.

Hallo Bert,

Ik ben Timea, 33 jaar. Op 1 januari is mijn Ludwig, 38 jaar, door een auto ongeluk om het leven gekomen. Overal werden toen handen geschud die vergezeld gingen met de beste wensen. Bij mij gingen ze vergezeld met de woorden gecondoleerd. Je zorgvuldig opgebouwde leventje stort in één klap in elkaar. Je ervaart emoties die niet onder woorden zijn te brengen en door je omgeving "niet" begrepen worden. Tuurlijk begrijpt je omgeving dat je verdriet hebt, dat het pijn doet, dat je machteloos staat, dat je boos bent.....Goed bedoelde woorden als "geef het een plekje" en "na verloop van tijd slijten de scherpe kanten" zijn nietszeggend. Zij weten niet wat je doormaakt. Dat de pijn en het gemis alleen maar erger wordt heeft niemand mij verteld, want na verloop van tijd slijten toch de scherpe kanten? Gelukkig kwam ik via een link op deze site terecht. De verhalen van lotgenoten geven mij steun en (heel belangrijk) herkenning. Mijn complimenten voor deze site. Ik ben ook zeker van plan om te gaan mailen. Bert bedankt.

Timea van Doesburg, e-mailadres: L.A.van.Gent@12move.nl

Beste Timea.Wij begrijpen in ieder geval wél wat je nu allemaal doormaakt. We hebben het allemaal moeten ervaren en zijn er nog lang niet klaar mee. Fijn dat je De Draaikolk gevonden hebt. En je weet het: ,,De Mailbox" en ,,Ik denk aan jou" zijn de plaatsen als je contact wilt met lotgenoten. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen! Ik ben in gedachten ben je. Wij allemaal. -Bert-

Hallo,

Ik ben Marlies Donders. Ik heb 20 jaar samengeleefd met mijn vriendin Jose die 30 januari is gestorven aan dikke darmkanker na een ziekbed van ongeveer 2 jaar.
Ik zou heel graag willen e-mailen met lotgenoten die ook hun partner hebben verloren. Ik weet niet hoe ik aan adressen kan komen. Willen of kunnen jullie mij helpen? Ik voel me ontzettend ellendig en denk dat ik door er met anderen over te mailen het misschien beter kan verwerken en begrijpen.
We hebben geen kinderen, wel 2 hondjes. Hopelijk hoor ik spoedig iets van jullie. Groetjes,

Marlies, e-mailadres: jose.marlies@wxs.nl

Beste Marlies, deze site is juist bedoeld voor lotgenoten die hun partner hebben verloren. Mét veel e-mailadressen. Je zult echter zelf even moeten zoeken naar een leeftijdgenoot, die hetzelfde heeft meegemaakt als jij. En mocht je in ,,Reactie-archief" iemand vinden zonder e-mailadres, dan kan ik je misschien helpen. Dat hoor ik dan graag. Heel veel sterkte gewenst! -Bert-

Ik vind het zeer goed dat we over rouw op het Internet kunnen praten. Met name doel ik op de gedichten. Mijn vriendin is namelijk een paar maanden geleden overleden. Het raakt me natuurlijk heel diep als mensen zulke mooie woorden kunnen schrijven.

D.J.M. Gabbano

Oproep:

Ik wil graag een oproep doen om in contact te komen met lotgenoten in een vergelijkbare situatie als die van mij. Het gaat mij om: mannen/vrouwen die evenals ik op oudere/latere leeftijd een relatie kregen met iemand die al kinderen had, waarna die partner overleden is. Kortom: een relatief kortdurende relatie en je blijft achter met kinderen die niet de jouwe zijn. Je hebt er wel mee te maken, maar je komt ook voor de vraag te staan wat wil/moet/kan ik met deze kinderen (nog even afgezien van wat zij willen). In mijn geval hebben deze (volwassen) kinderen ook nog hun eigen moeder. Wie ervaart hetzelfde? Wie schrijft mij?

Ankie Ellen, e-mailadres: a.ellen@windesheim.nl

Ik zou wel graag op de pagina's ,,Ik denk en jou"en "de Mailbox"willen staan. Op 7 november 1999 werd mijn vrouw Marcella plotseling niet lekker, al snel bleek de oorzaak een hersentumor te zijn. Na de operatie was de conclusie: "dit zal heel snel verkeerd gaan aflopen" Uiteindelijk is Marcella op 25 januari 2000 overleden.

Belangrijke data voor mij zijn: Geboortedag Marcella: 14 januari 1953; Overlijdensdag Marcella: 25 januari 2000 ; Onze trouwdag: 26 november 1976; Mijn geboortedag: 15 oktober 1953; En alle andere dagen dat ik haar zo mis.

Met vriendelijke groet,

Chiel Beck, beck@wxs.nl

Beste Chiel, ik heb alle gegevens opgenomen. Ik hoop dat je véél reacties van leeftijdgenoten zult ontvangen. Ik wens je veel sterkte bij het verwerken van je verlies.

Beste Bert,

Wat ontzettend goed van jou dat je deze site hebt ontwikkeld, daar heb ik bewondering voor. Ik heb nog niet de rust om de artikelen allemaal te lezen, maar zal in de toekomst zeker veel gebruik maken van de Draaikolk.
Mijn partner is een maand geleden overleden als gevolg van een auto-ongeluk in Oostenrijk. Op 1 april zouden we een groot feest geven, hij zou 5 april 33 worden, ik word volgende week 30. Zonder hem is er geen doel meer in mijn leven...

Marie-Louise Nijpels; E-Mail Adres: hw.consultancy.bv@wxs.nl

Hallo Marie-Louise. Ik ken me heel goed jouw gevoelens voorstellen. Alsof niets er meer toe doet. Maar bedenk, ondanks alle verdriet, dat er toch ooit weer een lichtkiertje je hart zal verlichten, dat er ruimte komt voor wat het leven je nog te bieden zal hebben. Probeer eens met leeftijdgenoten te mailen. Op deze pagina staat bijvoorbeeld een reactie van Miriam. Uitwisselen van gevoelens kan erg goed helpen in het verwerken van rouw.

Beste Bert, vijf maanden geleden is na 'n kort ziekbed mijn vrouw overleden. We dachten samen oud te worden, ik ben nu 64. Vier weken geleden kreeg ik van 'n vage kennis het telefoonnummer van zijn zus die al 20 jaar weduwe is. Deze zus heeft dezelfde voornaam als m'n overleden vrouw en dat alleen al heeft me er toe gebracht haar te bellen en 'n afspraak te maken.
Het blijkt een lieve vrouw die ook best weer 'n relatie zou willen. Maar je bent jezelf niet meer. De gevoelens van ontrouw en waar ben je in vredesnaam nu al mee bezig spelen zo'n grote rol dat je op deze vrouw een hele verkeerde indruk maakt.
Je wilt graag de naam weer eens roepen en ook weer antwoord krijgen, maar de verwarring is groot.

Jan, e-mailadres: j.m.j@planet.nl

Beste Jan. Natuurlijk is de verwarring groot. Zeker omdat je gevoelens van ontrouw hebt. Maar of dat terecht is? Ik heb één belangrijke leidraad voor dit jaar en alle volgende jaren: Laat het gewoon gebeuren. Emoties, gevoelens, kun je niet sturen. En: hoe zou je vrouw er over hebben gedacht? Zij gunde je vast wel een nieuw leven met een lieve vrouw. Om verder te kunnen. Samen te kunnen genieten, samen oud te worden. En jouw gevoelens voor je overleden vrouw verdwijnen toch niet zo maar? Die blijven, ook al ben je opeens niet meer alleen.

Ik vind het fijn dat er een website is met dit onderwerp en kom zeker weer kijken.

Cobi van Gijn-van Dijk, E-Mail Adres: peveger@castel.nl

Beste Cobi, je bent welkom, elk moment van de dag. Daar is de Draaikolk voor!

Renée Ditmar. Mijn e-mailadres: ditmar@ichthus .nl

Beste Renée. Je hebt aardig wat te verduren gehad maar je er desondanks doorheen geslagen. En nu op zoek naar nieuwe impulsen. Misschien dat er lotgenoten zijn die je daarbij willen helpen. Wie wil reageren op deze oproep van Renée?

Beste Bert en andere redactieleden,

Met genoegen en waardering heb ik enige weken kennis genomen van deze website en was onder de indruk van de inhoud en professioneel opzet. Tijdens de gespreksgroep rouwverwerking waar ik aan deelneem werden de deelnemers door Monique Klaverweide (jou wel bekend) erop geattendeerd.
De veelheid aan onderwerpen, rubrieken en de mogelijkheid om met lotgenoten te communiceren en hun ervaringen te vernemen doet goed.
Ik zal mij beperken met de teksten om je niet te veel te belasten. Toch wil ik wil ik mij even voorstellen en je in het kort het overlijden van mijn vrouw aangeven.
Ik ben Sjon Prins 49 jaar en sinds 1977 samen met Ans en getrouwd in 1989. Op 8 januari j.l. is zij enkele uren na een slagaderlijke hersenbloeding overleden. Zonder voortekenen is zij die ochtend onwel geworden, in coma geraakt en haar in die toestand in de badkamer aangetroffen. Per ambulance is zij met spoed naar het ziekenhuis is vervoerd waarna de dokter mij spoedig vertelde dat ik mij op het ergste moest voorbereiden en zij zou overlijden. Je toekomst en plannen storten plotsklaps ineen. Weldra begon de arts te praten over orgaan transplantaties omdat Ans zich voor orgaandonatie had aangemeld. Je begrijpt dat ik weinig trek had om daarover te praten maar realiseerde mij dat het Ans haar laatste wens was evenals haar hele leven om mensen te helpen.
Uiteindelijk zijn na het overlijden diverse organen uit haar lichaam genomen en geïmplanteerd bij 5 mensen die allen een beter levens verwachting hebben. Voor één van hen was dit levensreddend. Door deze transplantatie heb ik Ans niet zien sterven omdat het lichaam (de organen) in goede conditie moesten worden gehouden. Verder zit mij bijzonder dwars dat we geen afscheid van elkaar hebben kunnen nemen. Toen ik haar aantrof lag ze in een diepe coma en reageerde op geen enkele prikkel.

Bert, ik stop nu en stel een reactie bij gelegenheid van jou of andere lotgenoten zeer op prijs. Inmiddels heb ik aan enkele lotgenoten e-mails verzonden en reacties ontvangen.
Met vriendelijke groet,

Sjon Prins, e-mail: s.j.prins@wxs.nl

Beste Sjon. Ik kan me voorstellen dat je steeds met die gedachte blijft zitten dat je geen afscheid hebt kunnen nemen, niet aanwezig was bij je vrouw toen ze stierf. Maar aan de andere kant moet het desondanks toch een troostrijke gedachte zijn dat Ans andere levens heeft kunnen redden. Blijf jezelf dat steeds voor houden, omdat het de moeite waard is om niet te vergeten. Ik wens je heel veel sterkte toe met je verlies.

Sinds kort heb ik internet en heb jullie site gevonden. Ik vind het een goed initiatief om zo verhalen en reacties te lezen van andere lotgenoten.
Het steunt je in je eigen verdriet om te weten dat je niet de enige bent. Zelf ben ik mijn partner verloren in december 1998 na een kort ziekbed van ongeveer 3 maanden. Hij is 31 jaar geworden, zelf ben ik nu 33 jaar. Na een hele moeilijke periode te hebben doorgemaakt gaat het nu weer bergopwaarts. Ik herken zoveel van andere jonge lotgenoten. Mensen zeggen zo gauw, gelukkig ze is nog jong, of je daar nu zo blij om moet zijn. Ik ben op zoek naar leeftijdsgenoten om ervaringen te delen.

Miriam Alders, e-mail: mi.alders@planet.nl

Beste Miriam. Fijn dat de Draaikolk ook jou steunt bij het verwerken van je verdriet. Elders op deze pagina staat de reactie van een leeftijdgenoot van je. Misschien heb je wat aan elkaar!

Wat een goed initiatief om deze site op te zetten. Zelf ben ik al 15 jaar weduwe en zou zeker met zo'n Site gebaat zijn geweest, want het verwerken van zo'n groot verlies kost jaren. Mocht ik iemand misschien kunnen helpen door er over te schrijven...mail me.
Jannie Knoef. e-mailadres: frodit@wxs.nl

Wie schrijft Jannie?

Ik ben blij dat ik deze webplek heb gevonden. Goed om lotgenoten te horen. Ik blijf graag langskomen. Goede mix van ervaringen, gedichten en verhalen. Prettig direct en herkenbaar. Ik voelde me wel thuis vanmiddag op je site. Bedankt,
Ida Rombach e-mail: irombach@worldonline.nl

Je bent welkom in ,,mijn huis", Ida. Fijn dat je je er thuis voelde! -Bert-

Beste Bert,
allereerst mijn complimenten voor jouw site. Wat een geweldig initiatief. Mijn man is 6 jaar geleden overleden, en ik zou het zo'n grote steun gevonden hebben als er toen ook al zoiets was als internet en
initiatiefnemers zoals jij ! Maar, 6 jaar later ben ik er nog steeds blij mee, al is het met een andere blik.
Ik lees dat heel veel mensen graag contact zouden willen hebben met lotgenoten. Mag ik een suggestie doen:

Via Humanitas kunnen vrijwillige medewerkers mensen steunen bij het verwerken van het verlies van een dierbare. We weten allemaal dat enige tijd na het overlijden van een dierbare het dragen van het verlies extra zwaar is omdat de omgeving vindt dat het nu maar eens afgelopen moet zijn. Toch zouden we graag weer eens met iemand willen praten, met iemand die kan luisteren, en dan meerdere malen.
De vrijwilligers van Humanitas willen graag helpen in deze moeilijke tijd, als het ware een stukje meelopen in het rouwproces en doen dat vanuit hun eigen ervaring met het verlies van een dierbare en het doormaken van een rouwproces. Bij hen is het verlies vaak al wat langer geleden, maar juist zij kunnen goed luisteren, nemen de tijd en bieden steun. Vrijwilligers van Humanitas staan open voor iedereen en respecteren ieders levensovertuiging.Wie een beroep wil doen op deze dienstverlening, of meer informatie wil, kan bellen met Humanitas Haaglanden 070-358 284. Dit nummer geldt voor Den Haag e.o. Voor andere regio's, bel het landelijke bureau van Humanitas: 523 1100

(een vrijwilligster, naam bij de redactie bekend)

Wat goed dat ik de Draaikolk gevonden heb en dat voor een a-computer en a-internet specialiste!!

Mijn liefste is drie en half jaar geleden plotseling overleden. Samen met onze kinderen probeer ik verder te leven en daar het beste van te maken. Hoe zwaar en eenzaam dat is hoef ik diegene die dit leest niet te vertellen.
Het meest verwonderlijke vind ik dat de omgeving (familie, vrienden, collegae en kennissen) het de 'dood'normaalste zaak van de wereld vinden dat je werkt in de tuin, de belastingpapieren invult, de administratie doet, de clicko buiten zet, de auto naar de garage brengt, kortom het hele huishouden laat draaien, maar ook nog voor de klas moet staan, omdat je later anders in de bijstand moet (bedankt nieuwe A.N.W. wetgeving!!!) en natuurlijk je voedt ook nog wel eventjes drie kinderen op, zonder er echt bij stil te staan dat je best wel eens de behoefte kunt hebben om al die kleine en grote zorgen te kunnen delen (en dat alleen het rouwen al heel hard werken is). Dat je het ook fijn zou vinden om een beetje gedragen te worden (en dat zou met hele kleine dingetjes kunnen). Zodat je eindelijk eens tijd voor jezelf zou hebben. Soms denk ik wel eens dat mensen niet verder willen kijken dan hun eigen neus lang is. Ze zien een redelijk functionerend mens die op tijd naar de kapper gaat, !
er goed uitziet, dus.... het gaat ook goed. Verder kijken is te confronterend: immers, wat zij heeft meegemaakt, kan ons ook overkomen. En stel je voor dat ons overgeorganiseerde privé-leven in het geding komt. Mijn ervaring is dat rouw volgens anderen eigenlijk na een half jaar over moet zijn (immers de omgeving is over de grootste shock heen). Door de reacties van je naaste omgeving, geloof je daar dan ook bijna zelf in. Je vindt dan ook inderdaad dat je alles zelf moet kunnen. Op zich is dit positief, want daardoor overleef je, maar je hebt dan wel de kans dat je dan aan jezelf voorbij loopt en dan niet stil staat bij de kwaliteit van je leven.

Als ik dit zo terug lees lijkt het alsof ik heel negatief tegenover mensen sta. Dat is niet zo gelukkig, maar ik heb wel ervaren dat er maar heel weinig echte betrokken vrienden/familie bestaan.
Ik wens iedereen heel veel sterkte en wie weet tot mail.

Marjolein, e-mailadres: m.kort@wordonline.nl

Beste Marjolein, helaas is het wat je beschrijft vaak wel een ,,doodgewone" zaak. Je bent niet de enige die daarmee wordt geconfronteerd. Ook al is het pijnlijk om te ervaren. Ik hoop dat je via contact met lotgenoten steun kunt vinden. -Bert-

Toevallig bij het surfen stuitte ik op deze site, fantastisch echt waar, lotgenotencontact is iets waar ik al een weekje over loop te denken.
Op 20 maart jl. is mijn man verongelukt met z'n motor, niet door zijn schuld! Hij was 32. Ikzelf ben 29 en blijf nu achter met onze tweeling van 4 en half jaar. Graag zou ik m'n e-mail adres vermeld zien in de mailbox.
Graag zou ik in contact komen met vrouwen die ook hun man plotseling zijn kwijtgeraakt en die kleine kinderen hadden. Want ik heb moeite om er met mijn kinderen over te kunnen praten. Bedankt voor het luisteren en ga vooral door met deze site

Miranda Raeymaeckers e-mailadres: martens.m.m.a@home.nl

Jouw e-mailadres heb ik in de ,,Mailbox"opgenomen. En Miranda, ik wens je heel veel sterkte toe om dit enorme verlies te dragen. Ik denk dat er wel lotgenoten zijn die hun ervaringen met jouw willen delen. Wie schrijft Miranda? - Bert-

Hallo
Ik wil eigenlijk ook mijn verhaal even kwijt en zoek steun bij lotgenoten. In maart 1999 is mijn man overleden. Hij had in september 1998 te horen gekregen dat hij kanker had, het is allemaal snel gegaan en gelukkig heb ik hem voor het grootste deel zelf kunnen verzorgen. Het was een zware tijd maar ook een die ik nooit had willen missen. Hij was en bleef optimistisch en ook al ging het steeds slechter hij hield moed, hij wilde mij en mijn zoontje ( mei 97') niet achterlaten. In de laatste maand ben ik gaan chatten,
Ik kon hier heel erg goed mijn gevoelens uiten. Gevoelens die ik niet naar anderen kon uiten vanwege mijn mans positieve instelling. Dat gevoel wilde ik hem niet ontnemen. Afijn ik had met enkele mannen contact die mij steunden en aanhoorden. Na het overlijden van mijn man op 7 maart 1999 heb ik met een van die mannen afgesproken. Ik had enorme behoefte aan zijn steun. Hij kende mijn man niet en wilde er zijn voor mij…
Na enkele weken bloeide er langzaam iets op.. althans ons contact werd inniger. We bleven wel eens een weekendje bij elkaar. Ik voelde me er heel erg dubbel bij, schuldgevoelens, en ja natuurlijk: mijn schoonfamilie.
Die nemen me het tot op de dag van vandaag nog steeds kwalijk. En wrijven me dat op velerlei manieren in. In januari is de relatie beëindigd.
Het was achteraf gezien ook wel een vlucht denk ik, maar ik had er echt behoefte aan en daardoor ben ik denk ik minder diep gegaan. Wel, ik heb ook mijn schoonfamilie gezegd dat ik ze heel erg goed begrijp dat ik ze verdriet gedaan heb. Dat ik in die periode het contact gemist heb etc. Maar de verwijten blijven komen... Ik mag niet meer internetten. Want je weet maar niet wie je in huis haalt etc.. Ik doe allemaal dingen die niet door de beugel kunnen volgens hen. Ik besef nu wel dat de woorden op de crematie 11/3/99 niet letterlijk waren maar gevoelens van dat moment..
Ze hadden me symbolisch tot zus geadopteerd. ,,En wat er ook gebeurd, we zullen je altijd blijven steunen". Die woorden klinken nog na. Alleen de voorwaarden werden er niet bij verteld.
Het valt me moeilijk, zeker omdat ik hen mijn zoontje niet wil ontnemen en andersom. Maar ik moet nu wel voor mezelf zorgen. Ik denk ook dat ik nu pas besef dat ik verder moet... Alleen vind ik het erg moeilijk... ik hoop misschien wat reacties te krijgen en evt. email contact met mensen die hun gevoelens willen delen en advies kunnen geven ????
Mijn emailadres is: tinekehoogland@hotmail.com
Ik hoop gauw wat te horen...

Ik heb Tineke geschreven en ik ontving van haar een mailtje terug waarin ze schreef dat er misschien toch hoop is op een betere relatie met haar schoonfamilie. Lotgenoten die eenzelfde soort ervaring hebben (gehad) kunnen Tineke misschien eens een mailtje sturen om ervaringen en misschien adviezen uit te wisselen. Je mag natuurlijk ook je verhaal voor De Draaikolk schrijven als je dat wilt! -Bert-

Het is pas 3 weken geleden dat ik mijn vriend van 33 kwijtgeraakt ben. Ik ben zelf 31. Op deze pagina ben ik voor het eerst lotgenoten tegengekomen. Ik heb het hele magazine al gelezen en kijk uit naar het volgende nummer!

Astrid Wong, e-mailadres: Challie88@zonnet.nl

Beste Astrid. Bedankt ook voor de uitgebreide e-mail die je me stuurde en waarin je me vertelde over wat je is overkomen. Ik vond het dapper dat je nu al zoveel moed hebt verzameld om dat te doen. Schrijven is wat dat betreft een belangrijk middel om het verdriet om het grote gemis stapje voor stapje een plek te geven. Ik hoop dat je nog heel veel aan De Draaikolk zult hebben. Kijk ook eens naar de artikelen in het archief, ook dáár zul je waarschijnlijk veel herkenbaars in vinden en troost kunnen putten uit de ervaringen van anderen. Ik wens je ontzettend veel sterkte en begrip van hen die je lief zijn. -Bert-

Bijna een jaar geleden (14 mei '99) is mijn partner plotseling tijdens een weekend weg in Duitsland, overleden. 29 jaar jong, in de bloei van zijn leven. Weggerukt, van mij afgenomen!24 jaar en dan al weduwe!
Patrick was altijd gezond en mankeerde op dat moment helemaal niets. Hij werd onwel in een attractie van Warner Brothers Movie World en gaf te kennen dat hij uit het apparaat wilde.
Nadat het apparaat gestopt was, stapte hij uit en probeerde mensen opzij te duwen, waarom weet ik nu nog steeds niet. Daarna zakte hij in elkaar, en is niet meer bij geweest. Iedereen heeft van alles geprobeerd om Patrick weer bij te brengen, maar niets heeft mogen helpen.
Nog geen 2 uur later was Patrick dood.
Daar sta je dan. Met je ziel onder je arm en in een ander land. Je gaat door een hel. Als er een hel op aarde is, dan is dat het wel!!!
Elke dag heb ik weer vragen die niet beantwoord kunnen worden en soms maakt dat me gek. Waarom hij? Waarom zo jong? Wat was er met hem aan de hand? Wat dacht hij op het moment dat hij in elkaar zakte? Heeft hij pijn gehad? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden.
Door jullie site heb ik het gevoel dat mensen mijn gevoel begrijpen, en de dingen die zij beschrijven begrijp ik zo goed! Een stukje herkenning voor het verdriet dat ik dagelijks met me mee draag! Dank je wel, Bert!

Claudia Donk, E-mail adres: plauffer@casema.net

Dag Claudia. Jij hebt zoveel vragen, zoveel twijfels. Ik denk dat je nooit een echt antwoord zult krijgen. Het leven kan zo ontzettend wreed zijn. Mijn hart doet pijn bij het lezen van zoveel verdriet van jonge mensen zoals jij. Op deze Reactie-pagina staan meer reacties van lotgenoten van jouw leeftijd. Misschien kun je contact met ze zoeken en troost bij elkaar vinden. En wat De Draaikolk betreft: ik maak die voor ons allemaal. Voor lotgenoten zoals jij. En begrijpen doen we je zeker! -Bert-

Ik vind deze site heel erg goed, omdat er heel veel behoefte aan is. Omdat mensen in je omgeving al heel erg gauw denken: het gaat weer heel erg goed met hen, maar in je hart wordt het nooit meer zoals het was, ook al ben je een nieuw leven begonnen en heb je weer een vriend.
Ik was 34 toen ik weduwe werd, in 7 jaar tijd heb ik mijn ongeboren kindje verloren, toen mijn vader en op 37-jarige leeftijd mijn echtgenoot aan een hersenbloeding, ik bleef alleen achter met mijn kindje van 7 jaar.
Het leven gaat verder, maar het mooiste in ons leven is voorgoed afgesloten.

E. Boerma-Nieland, E-mail adres: ellie.b@hetnet.nl

Hallo Ellie. Je hebt nogal wat te verwerken gehad in een relatief korte tijd. Mensen om je heen denken inderdaad maar al te snel dat het allemaal weer goed gaat met je. Dat willen ze ook graag denken, want dat is het gemakkelijkste. Niet iedereen kan goed omgaan met het verdriet van anderen of kan begrijpen wat je voelt. Want ook al heb je dan weer een vriend, dat betekent niet dat je daarom het verleden zo maar achter je laat. Ik denk dat dát nooit zal kunnen, ook al zou je het willen. Anderen zien dat niet en denken al gauw dat wat je allemaal is overkomen nu ineens kunt vergeten. Nee dus. Toch fijn dat je een vriend hebt die je kan steunen. Ook dat is zo ontzettend kostbaar. -Bert-

I am you,
You are me,
We are one.

(Omar Kayyam)

Dankzij deze site weet ik nu dat er mensen zijn die ook door een hele zware tijd heen gaan. Mijn vriend, waar ik zielsveel van hou, is ruim zes weken geleden plotseling aan een hartstilstand overleden. Ik zelf ben pas 36 en moet dus nog zoveel. Ondanks het feit dat hij nu op een andere manier bij mij is en blijft, mis ik zijn fysieke aanwezigheid. We praten nu op een andere manier met elkaar. Het gevoelsmatig met elkaar communiceren geeft me veel steun en kracht.

Donna, e-mailadres: barbella@cistron.nl

Beste Donna, als je, zoals je schrijft, gevoelsmatig met je overleden vriend kunt communiceren, dan is dat een erg goede manier van rouw verwerken. Dat is tenminste mijn eigen ervaring en in de afgelopen jaren heb ik heel wat met mijn overleden vrouw afgepraat. Alles wat mij bezig hield besprak ik op die geweldige manier met haar. En op de één of andere wonderlijke manier kreeg ik altijd antwoord. Het geeft je inderdaad veel steun en kracht! Ik wens je heel veel sterkte toe. -Bert

Via de Startpagina op deze site beland. Wat een opluchting om meer mensen van mijn leeftijd te ontdekken. Mijn partner overleed op 27 maart 1997. We waren toen allebei 28. Hij is op zijn werk in elkaar gezakt, reanimatie hielp niet meer. Uit onderzoek bleek dat hij een hartspierziekte had, waardoor zijn hart steeds minder goed werkte. We waren pas 3 jaar samen, en een hoop mensen reageren alsof dat het verdriet minder erg maakt. Ook de opmerking: "je bent nog jong, je vindt wel weer een ander" was erg vaak te horen. Alsof je met een nieuwe partner de oude kan uitwissen. Ik zal deze site zeker vaker bezoeken.
Carla Vlaanderen, 31 jaar. E-mail adres: carla-vl@dds.nl

Beste Carla, fijn dat je de Draaikolk hebt ontdekt. En helaas: er zijn inderdaad veel mensen van jouw leeftijd die hun partner hebben verloren. Ook al kan een nieuwe partner het verdriet verzachten, vergeten kun je het nooit, laat staan uitwissen. -Bert-

Beste Bert Vos,

Al surfend op een nare paasavond kwam ik op jullie site terecht, ben nogal bezig met rouwverwerking na het verlies van mijn moeder vorige jaar. Jullie site ziet er goed uit, erg mooi.
Maar ik wil vooral reageren op het artikel over clubs voor alleenstaanden. Ben zelf reeds 7 jaar lid van een leuke club in de regio Rotterdam: Luva (leukste uitgaansclub van allemaal). Ben sinds enige jaren zelf actief als organisator en bestuurslid.
Wij zijn een niet commerciele club die gericht is op mensen (alleenstaand of niet) tussen 25 en 45 jaar. Wij geven iedere twee maanden een clubblad uit waarin zo'n 50 tot 70 activiteiten worden aangeboden. Van wandelingen tot wintersportvakanties. Deze acitiviteiten worden georganiseerd door vrijwilligers. Lidmaatschap kost fl. 100,- per jaar.
Als je meer info wilt kun je onze site: Luva.org raadplegen.

Bij deze genoteerd - Bert-

Ben verrast over jullie site, ga het doorgeven aan een vriendin die vorig jaar haar man heeft verloren. Heb zelf mijn moeder bijna 1 jaar geleden verloren en heb ook veel gehad aan www.verliesverwerken. De persoonlijke verhalen zijn erg mooi. Vindt ook de verhalen op kracht en positiviteit gericht. Prachtig!!!

Nanda de Graaf: e-mailadres: nanda.grom@planet.nl

Bedankt voor het compliment - Bert-

Beste Bert

Ik ben toevallig op deze site terecht gekomen en ik ben daar zo blij om. Mijn man is een half jaar geleden overleden (5 oktober 1999) aan kanker na 9 maanden van ziek zijn en allerlei kuren en bestralingen.
Het staat in mijn geheugen gegrift: 4 januari 1999. Ron had zo'n pijn in zijn borst ,dokter gekomen en toen ging alles heel snel veel onderzoeken en 11 januari 1999 kwam de donderslag.
Longkanker met uitzaaiingen in de lymfeklieren! Ongeneeslijk! Toen kwam er vooral voor hem een vreselijke tijd! Hij bleef zelf geloven in een wonder en daar had ik het heel erg moeilijk mee. Hij kon er niet over praten.
Een kleine maand voor dat hij stierf gaf hij zelf aan dat hij voelde dat hij niet meer beter zou worden. Toen hebben we wel kunnen bespreken dat hij begraven zou worden, dat wilde ik heel graag , zodat ik naar hem toe kan gaan.(ik ga ook ongeveer 4 keer per week) .
Eerst iedere dag , maar probeer nu iets minder te gaan omdat ik helemaal van slag was door schuldgevoelens als ik een keer 1 dag niet kon. Verder hebben wij er niet echt over kunnen praten.
Wel heb ik zelf de rouwkaart ontworpen zal ik maar zeggen (een vallend blad vanwege onze achternaam) Zondags was het proef exemplaar klaar en hij vond het prachtig. 's Maandags is hij overleden en het deed me goed dat hij de kaart nog heeft kunnen zien en er heel tevreden over was.
Het gaf mij een gevoel van: ik heb nog iets goeds voor hem kunnen doen. Andere mensen keken er raar tegen aan. Dat ik daar mee bezig kon zijn. Voor mij was het een van de laatse dingen die ik voor hem kon doen en waar we samen nog over konden overleggen.
Het is misschien vreemd, maar heeft mij een goed gevoel gegeven.
Ik heb heel veel aan deze site, ik ben 38 en heb 2 kinderen een zoon van 13 en een dochter van bijna 5.
En ook ik ondervind het dat niemand je begrijpt en gewoon verder leeft alsof er niets gebeurd is . Ik mis hem zo verschrikkelijk en heb zoveel vragen en denk zo vaak: waarom hebben we er niet over kunnen praten?
Dat was voor mij misschien makkelijker geweest, maar Ron kon het niet en dus deden we het ook niet. Ik was al blij als hij gewoon kon zitten, bij ons en niet te veel pijn had.
Dit is waarschijnlijk een mail van de hak op de tak, maar ik kan niet anders, er zit zoveel verdriet in me hoofd en ik ben vaak zo chaotisch bezig.
En inderdaad je weet na zoiets ook meteen wie je echte vrienden en familie zijn! Natuurlijk je moet het zelf doen, maar het geeft een heel goed gevoel om te lezen dat je niet gek aan het worden bent van verdriet, maar dat andere mensen ook die gevoelens hebben doordat ze hun partner hebben verloren.
Ik ga zeker heel vaak hier terug komen. Mensen om je heen snappen je gewoon niet, en leven heerlijk verder terwijl jij gewoon niet verder kunt!
En die opmerkingen van: ,,Oh, je bent nog jong, of: je hebt gelukkig de kinderen, of: is het alweer een half jaar geleden? Die helpen je echt niet!
Het is soms zo moeilijk om iets positiefs voor ogen te blijven zien.
Ik doe echt mijn best ook voor de kinderen, maar ik mis hem zo vreselijk en kan soms zo moeilijk verder gaan. Ook ben ik wel eens jaloers op andere mensen die heel gelukkig zijn, ik misgun het niemand, maar denk wel: waarom is dit ons nu overkomen? Waarom mochten wij niet langer gelukkig zijn? Waarom mocht Ron nooit de leeftijd van 40 bereiken?
Soms is het leven zo oneerlijk!
Bedankt dat ik even mijn gevoel hier neer mocht zetten en ik voel met iedereen mee die hier ook op staat en van wie ik zijn of haar verhaal lees.
Ik wens iedereen heel veel sterkte en moed, steun, eigenlijk alles wat er voor nodig is om door te kunnen gaan en niet ten onder, aan het verdriet en gemis.
Ik ben blij dat wij op deze manier toch iets voor elkaar kunnen betekenen.
bedankt en zeker tot nog eens.

Henny Blad, e-mailadres: H.bladvisser@quicknet.nl

Beste Henny, goed dat je je gevoelens hebt neergeschreven. Schrijven helpt is de ervaring en wat je schrijft kan ook anderen weer helpen. We voelen met je mee in je verdriet. -Bert-

Beste mensen, Graag zou ik ook graag vermeld willen worden in de ''Mailbox'' en ''Ik denk aan jou''. Ik dacht dat ik een van de jongste mensen was, die alleen was komen te staan, maar ik ben er nu wel achter gekomen dat er nog veel meer en veel jongere mensen zijn dan ik. Zelf
vind ik het een beetje moeilijk om zomaar naar ''vreemde'' mensen te schrijven, dus ik hoop dat men mij eerst zou willen schrijven.
Natuurlijk krijgt men wel antwoord. Jan is op 12 januari 2000 omgekomen bij een eenzijdig auto ongeluk. 's Avonds ging hij vrolijk weg nog vol met plannen voor de nabije toekomst en 's morgens was hij er niet meer. Ik vind het heel moeilijk om dit te verwerken.

Willy Zantingh, e-mailadres: zantingh@rendo.dekooi.nl

Hallo Willy, ik heb jouw gegevens opgenomen in de mailbox en ,,Ik denk aan jou" en ik hoop dat lot- en leeftijdgenoten jou willen mailen. Zo niet, probeer het dan toch maar zelf, want vaak helpt dat. Heel veel sterkte gewenst! -Bert-

Beste Bert.
Ik heb maar weer de moed genomen om jou te emailen. Ik wil mijn ervaring ook wel vertellen. Ik heb al een keer naar jullie toe doorgegeven dat mijn man nu inmiddels 18 maanden geleden overleden is aan kanker. Ik heb jullie toen ook verteld dat ik in het diepe ben gesprongen en hard moest zwemmen om aan de kant te komen, en het is heel hard zwemmen, dat hoef ik aan jullie niet uit te leggen. Toch wil ik nog wat aan je kwijt, wat mijn ervaring is en wat mij er nog steeds doorheen trekt. Ik ben, toen mijn man Evert ziek was, en heel veel pijn moest lijden, bij een magnetiseur terecht gekomen, die zo goed als dat kon, zijn pijn verzachtte. Wij gingen elke dag naar hem toe, mijn man moest met veel pijn in de auto klimmen en een ritje dat normaal 10 minuten duurt, duurde 25 minuten omdat we langzaam door de straten moesten rijden, elke hobbel of kuil deed vreselijk veel pijn, maar als hij behandeld was konden we in 10 minuten thuis zijn, en kon hij er weer een dagje door komen. De man die hem dan hielp, hoefde wij maar 1 keer in de week te betalen de rest van de week was gratis ook op zondag. Na het overlijden van Evert ben ik bij hem blijven lopen en heeft hij mij behandeld. Wat wil nou het geval, deze man is ook paragnost en ik weet het: ik kom nou voor velen op een teer punt, maar ik zelf heb er uitstekende ervaringen mee. Hij organiseert nl ook reizen naar Kreta, met een workshop meditatie e.d. Ik heb alle moed bij elkaar geraapt vorig jaar september, en heb me opgegeven en ben mee geweest. Ik vond het vreselijk spannend en heb erg getwijfeld. Toch zei mijn gevoel dat ik het doen moest en het is heerlijk geweest, maar ik heb er ook heel veel verdriet gehad .Voor het eerst alleen op vakantie geweest, zonder mijn Evert. Zonder iets of iemand die ik kende, buiten mijn magnetiseur, ik heb er ook heel veel plezier gehad, en had na Everts overlijden nog niet zo veel lol gehad met de mensen die je begrijpen, waarbij je kon huilen, al was het 20 keer per dag, niemand zei er iets van, en iedereen ving me zoveel mogelijk op. Ik heb er goede vrienden aan over gehouden en zij delen mijn verdriet, terwijl zij Evert nooit gekend hebben, maar ze zijn bereid er met mij samen doorheen te gaan , ik mediteer elke week en ... ik ga 7 mei weer mee met een hele nieuwe groep met andere mensen, maar met een beter gevoel dan vorig jaar. Ik voel me sterker, ik ga ervoor. Ik ga ook naar spirituele avonden en vind daar heel veel troost. Ook dit is een punt waar ik maar met weinig mensen over kan praten, men vind mij zweverig en denkt dat ik labiel ben of zo, maar het maakt mij niet uit hoe ze er over denken, ik weet dat ik goed bezig ben, en ik heb nog nooit zo met twee benen op de grond gestaan als nu. Het helpt mij een heel eind door mijn verwerking heen, al blijven er dagen dat ik het niet zie zitten en ook wel daar wil zijn, waar mij geliefde is. Maar er komen betere dagen en ik geef het niet op. Ik zeg altijd: Evert heeft gevochten om hier te blijven, nu moet ik het doen!!!!!

Julia van Surksum e-mailadres: surksum@planet.nl

Beste Julia, iedereen verwerkt zijn of haar verdriet op een eigen wijze, wat het beste bij hem of haar past of gewoon een goed gevoel geeft. Vandaar dat ik jouw ervaring hierbij doorgeef aan anderen. Misschien hebben ze er iets aan. -Bert-

Beste Bert,

Allereerst wil ik je een compliment geven voor het initiatief dat je hebt genomen met deze plek voor mensen die een naaste hebben verloren. Ik ben ontroerd door de verhalen die ik heb gelezen op deze plek; eigenlijk vind ik vooral de reacties in het gastenboek erg aangrijpend.
Mijn vriendin Henny heeft mij op deze plek gewezen en ik ben er gaan kijken - 'k heb haar verhaal en dat van anderen gelezen en merk dat er zo veel verdriet besloten ligt in deze verhalen. Ook verwijten naar andere "zogenaamde" naasten, die blijkbaar degene met het verdriet laten vallen. Je mag vooral niet zeuren en anderen niet lastig vallen met moeilijke zaken zoals verdriet. Je zou haast denken dat verdriet wordt gezien als iets besmettelijks, dus praten we er niet over - dan is het er ook niet -
Dat dit juist erg veel pijn veroorzaakt ziet menigeen niet. Ik zal zeker niet zeggen dat ik het wel goed doe of heb gedaan, want ik voel me ten aanzien van Henny's verdriet tekortschieten. Ik zie wat er met haar gebeurt en ik kan er niets aan doen (of misschien toch wel?) Ik weet het niet - ze was en is mijn vriendin en haar man was mijn beste vriend- het lijkt me gewoon niet te lukken om haar te helpen... (Even voor de duidelijkheid, ze is mijn vriendin en niet mijn "lover")
Ik wens iedereen heel erg veel sterkte met het verwerken van zijn/haar verlies, al valt het niet in woorden te vatten.

Hans Mul

Beste Hans, je stuurde me later nog een mailtje met de vraag of jouw reactie niet te spontaan was en misschien niet passend. Met het verzoek het dan maar uit het gastenboek te verwijderen. Maar het is juist goed een reactie als de jouwe te plaatsen. Daarom doe ik dat ook en laat hem in het gastenboek staan. Bedankt. -Bert-

Meerdere malen heb ik deze site bezocht en heb veel steun aan de verhalen en ook zeker de gedichten van anderen die hun partner hebben verloren. Ik vind het een heel goede manier om je verhaal te kunnen delen. Op 23 december 1999 ben ik mijn partner verloren aan kanker, hij was pas 28 jaar. Zelf ben ik 26 en ik deel de mening dat mensen om je heen zo snel zeggen "je hebt je hele leven nog voor je ". Ik zou willen dat we 20 jaar verder waren en al onze dromen hadden kunnen laten uitkomen. Ik wens iedereen veel sterkte en kom zeker nog vaak langs.

Linda, e-mailadres: Linda.rijkers@12move.nl

Beste Linda, fijn dat je zoveel steun hebt aan de Draaikolk. Jouw verdriet is nog zo vers. En ook al ben je jong, het blijft schrijnend om van anderen te horen dat je nog een heel leven voor je hebt. Het maakt jouw verdriet er niet minder om, maar slechts weinigen begrijpen dat echt. Alleen als je het zelf hebt meegemaakt wat jij meemaakt weet je waar je over praat. Je lotgenoten op deze pagina bijvoorbeeld, maken hetzelfde mee en delen jouw verdriet. Ik wens jou ook heel veel sterkte toe in de komende ongetwijfeld erg moeilijke periode. -Bert-

Beste Bert
Om te beginnen wil ik je complimenteren met de opzet en hartverwarmende site.
Ik kan je zeggen dat het me bijzonder heeft getroost dat er zoveel mensen voor en met elkaar zijn die op deze manier elkaar kunnen sterken en troosten.
Zelf heb ik mijn man precies een half jaar geleden verloren aan kanker en de eerste maanden was ik degene die andere mensen probeerde te troosten omdat ik de eerste tijden alleen maar het opgeluchte gevoel had dat het onmenselijke lijden voorbij was en ik hem liever moest missen dan dat hij zo verder moest leven Nu ga ik mijn Henk steeds meer missen en soms weet ik me absoluut geen raad en voel ik me zo hopeloos verlaten. Maar vrij snel realiseer ik me dan toch weer dat er 30 jaren waren van ons samen en dat er geen wanklank was, althans bij ons samen niet. Henk was voor zijn werk heel veel in het buitenland, met name in de derde wereld. Zodoende hebben we veel ellende gezien en realiseer ik me nu jaren later dat het verdriet duidelijk op vele plaatsen aanwezig is.
Trouwens kijk nu maar naar die afschuwelijke gebeurtenissen in Enschede. Je zult al je dierbare dingen maar verliezen, om nog maar te zwijgen over het leed om dierbare mensen en ook wel dieren te moeten verliezen.
Ik wil dan ook graag, zo goed en zo kwaad als mij dat mogelijk is, praten met mensen die daar behoefte aan hebben. Aan de lijve ondervind ik zelf heel veel liefde van mijn al drie volwassen kinderen van 23, 26 en 28 jaar. Kanjers, waar ik zeer trots op ben en ik zie natuurlijk in de twee oudste (jongens) mijn lieve Henk een beetje terug. De jongste is geadopteerd en is geboren in Bangladesh waar wij met het gezin drie jaar hebben gewoond.
Een schat van een meike en bovendien heeft ze 8 maanden geleden een dochter gekregen en had ze al en heeft nog steeds een lieve man. Dus Henk heeft het grootvader zijn nog mogen meemaken. Hij was er enorm gelukkig mee. En zo probeer ik de draad weer op te pakken en ik voel hem alle dagen heel dicht om me heen. Doordat ik heel veel alleen was door het werk van Henk in het buitenland had ik een eigen sociaal leven en dat pak ik nu met stukjes en beetjes weer op en probeer positief naar de dingen te kijken die zeker de moeite nog waard zijn. Hij was tot het allerlaatste zo dapper en sterk, zodat ik zijn kracht bij me probeer te houden. Ik zelf ben 54 jaar, Henk was even oud en hij zou niets anders willen dan dat ik er gewoon moet blijven zijn voor allen die dat nodig hebben. Zodoende wil ik graag op je site geplaatst worden om te praten met diegene die er behoefte aan hebben. Mijn naam is Greet Zwierenga en ik woon op Texel. Mijn e mail adres: z.margareta@quicknet.nl
Rest mij je heel hartelijk te danken voor je aandacht en hoop ik contact te houden. Ik heb nog veel te vertellen en nog een schat aan gedichten, maar dat is voor de volgende keer. Wees hartelijk gegroet van

Greet. e mail adres: z.margareta@quicknet.nl

Beste Greet, bedankt voor je ontboezemingen. Ik herken daar erg veel in. Ik wens je heel veel sterkte in komende periode en hoop dat er veel lotgenoten zijn die met je van gedachten willen wisselen over wat het betekent je partner te hebben verloren. -Bert-

Wat een nuttige site! En zoveel herkenbare problemen. Ben zelf 3 1/2 jaar weduwe na de zelfdoding van mijn man en stuit steeds meer op onbegrip, zelfs van eigen familie.
Waarom mag rouwen niet in deze maatschappij? Waarom kunnen mensen zich niet verplaatsen in een ander die het o zo moeilijk heeft? Die steun en begrip vind je alleen bij lotgenoten. Een verlies verwerken blijft moeilijk, het tekent je hele leven en ook van je kinderen.
Er is veel verdriet en eenzaamheid en alle hulp moet je vragen, er is niemand die uit zichzelf eens zegt: ,, hoe gaat het nu met je?" De mensen gaan er vanuit dat je na zo'n periode je leven wel weer op de rails hebt en alles weer goed gaat.

Ineke Rovers, E-mailadres: inerovers@hotmail.com

Rouwen mag wel, maar als het even kan niet te lang…De meeste mensen hebben niet in de gaten dat verlies verwerken niet na een jaartje of zo voorbij is. Dat is ook één van de redenen dat ik deze site heb opgezet. Om iedereen te kunnen vertellen wat rouwverwerking echt betekent. En voor mijn lotgenoten om elkaar te steunen. Ik wens je heel veel steun toe van je lotgenoten. Misschien heb je iets aan de nieuwe link die ik heb opgenomen. -Bert-

Ik vind de Draaikolk een goed initiatief. Ik heb nog niet de rust gevonden om alles te lezen, maar denk dat ik vooral uit de verhalen van anderen iets kan halen.
Op 3 december 1999 ben ik mijn man (32 jaar) verloren ten gevolge van een verkeersongeval. We waren net één jaar getrouwd, maar kenden elkaar al ruim 13 jaar. Ik (31 jaar) was op dat moment 6 maanden zwanger. Heb dus alleen mijn kindje (een zoon) ter wereld moeten brengen. H. is van zijn motor afgereden door een automobilist die wilde keren op de weg (een drukke weg). Ik ben erg benieuwd of er mensen zijn die iets soortgelijks hebben meegemaakt.

Linda van Dijk-de Heer Kloots, e-mailadres: Linda.deHeer@aib.dhv.nl

Er zijn zeker lotgenoten die (ongeveer) hetzelfde hebben meegemaakt. Lees de reacties maar uit vorige edities en leg contact. Praten (schrijven) met lotgenoten over je verdriet en wat je mist kan, zoals ik elke keer maar weer met nadruk zeg en uit eigen ervaring wéét, heel goed werken. Ik wens je alle sterkte toe bij het verwerken van het zware verlies. -Bert-

Net zoals vele anderen ben ook ik blij dat ik deze site gevonden heb. Ik ben nog niet zo thuis op het internet en met het surfen, maar "De Draaikolk" weet ik nu gelukkig te vinden. Ik ben weduwe sinds 16 sept. 1999. William was onderweg naar huis toen hij verongelukte Ik zat thuis te wachten op hem samen met onze 2 dochters van 3 jaar en 2 weken oud. Ons huis hing vol met slingers en kaarten vanwege de geboorte van onze dochter. Ik kletterde daarna ontzettend snel van mijn roze wolk af! Ik wist nooit dat er zoveel jongeren zijn die in dezelfde situatie zitten als ik. Vanavond heb ik "De Draaikolk" weer eens opgezocht omdat over 2 dagen Willam jarig zou zijn geweest en ik worstel ermee hoe ik zo'n dag voor mezelf en voor onze meiden moet en zal invullen. Ik vind het prettig om verhalen van lotgenoten te lezen, en ik zal dan ook zeker nog vaak langskomen op deze site.

Margreet Kuipers, e-mailadres: kuipers34@zonnet.nl

Beste Margreet, ik hoop dat de verjaardag van William voor jou niet al te zwaar is geweest. Maar vooral zo'n eerste keer (en dat geldt voor alle eerste keren) kan het zo ontzettend moeilijk zijn, juist ook omdat het nog maar zo kort is geleden. Met pijn in mijn hart las ik jouw trieste verhaal. Zoals ik elk verhaal wat ik te lezen krijg ervaar. Ik zou er, omdat ik zoveel verhalen krijg, er aan gewend moeten zijn, zou je denken, maar wennen doet het nooit. -Bert-

Geweldige site, ik heb er erg veel steun aan. Ik ben blij dat ik niet alleen sta. Trudy is op 4 april 2000 overleden aan vasculitis, dit is een onsteking in de kransslagader, daardoor is er een vernauwing ontstaan wat is gaan scheuren of knappen. Het is allemaal zo snel gegaan dat het nu nog allemaal zo onwerkelijk is. We zouden op 12 mei dit jaar gaan trouwen. We waren bezig kinderen te krijgen via het ivf. We wilden zo ontzettend veel doen en hadden zulke grootse plannen. Nu is er niets meer.
Tot nu toe hou ik me redelijk goed, ik heb wel eens wat ups en downs maar voor de rest gaat het wel. Ik mis haar alleen zo.........

Ronnie, e-mailadres: t1252000@cs.com

Beste Ronnie. Zoveel mooie plannen en dan zo maar ineens is er niets meer. Natuurlijk is het allemaal nog onwerkelijk voor je. Ik hoop dat er veel mensen om je heen zijn die je kunnen en willen steunen, want het zal erg zwaar voor je zijn en ook nog worden als je werkelijk beseft wat er is gebeurd. Dat is de ervaring van veel lotgenoten. Want als de verdoving van de plotselinge schok is uitgewerkt, begint de zware tijd van rouwverwerking. We zijn in gedachten bij je. Heel veel sterkte gewenst! -Bert-

Lieve mensen,
Wat een goed initiatief, deze prachtige website. Ik ben mijn vader een half jaar geleden verloren. Hij is maar 52 jaar geworden, zelf ben ik 20 en mijn moeder is nog maar 47. Mijn vader had een abces in zijn alvleesklier en dit komt bij 1 op de 1000 mensen, waarom treft het nou net ons...
Op deze site kun je een hoop ervaringen lezen en dat doet ons goed te weten dat je niet alleen bent, al heb je dat gevoel wel vaak door je omgeving.
Rouwverwerking is een proces dat je hele leven zou duren en mijn moeder en ik wij missen mijn vader nog elke dag ontzettend veel!!

Sandra van der Wal. e-mailadres: sunshine.san@planet.nl

Beste Sandra, heel veel mensen leven met jullie mee. Heel veel sterkte gewenst. -Bert-

Beste Bert

Mijn man is op 26 mei 1998 plotseling overleden. Voor anderen is het alweer 2 jaar geleden, voor mij is het net een maand terug, ik ben voor mijn kinderen door gegaan, maar ineens ging het knopje om, nu pas dringt het goed tot mij door, nog steeds wil ik het niet geloven dat hij er niet meer is. Ron was mijn alles en zal dat altijd blijven. Ik zit er nog vol van, maar durf er met anderen niet meer over te hebben, omdat het voor hun al zo lang terug is, terwijl het voor mij nog heel duidelijk voelbaar is, vooral door de kinderen die nu 8 en 12 jaar zijn. Het lijkt wel of de pijn nu nog erger voelbaar is. Ze zeggen, dat je het niet weg moet stoppen, maar je ook niet in de pijn moet wentelen. Maar hoe kom je zo iets te boven? Hoe kun je vergeten dat je kinderen je man dood gevonden hebben? Het idee, dat zij dat beeld nooit meer kwijt raken doet zo'n pijn, je kunt het niet weg halen. Iemand die hetzelfde heeft meegemaakt is niet te vinden. Ik las laatst een stukje en daar stond in dat je verder leeft, maar de lol is er vanaf. Toen pas begreep ik hoe het voelde. Ik leef door voor de kinderen, maar meer ook niet: de lol is er vanaf. Je bent nog zo jong, je wilt geen medelijden maar meer begrip en geen verwijtende de vinger wat je nu met je leven moet doen. Ik wil best wel weer genieten, maar weet niet hoe. Je bent tenslotte je alles kwijt, iemand met wie je alles deelde.
Misschien zie ik alles wel negatief, maar het lijkt wel of niemand je echt begrijpt. Ze hebben immers nog hun partner, iemand die onvoorwaardelijk achter je staat. Misschien komt het omdat de datum nadert, maar je mist je maatje. Ook al heb je je kinderen waar je heel erg blij mee bent, je kinderen vervangen je partner niet waar je al zolang mee samen leefde.
Het maakt het soms zelfs moeilijker, omdat je trekjes in hen herkent die je aan je partner doen denken. Dit is maar een klein stukje, maar het lucht wel op om een keer te uiten hoe je je voelt, zonder dat je hoeft te denken: daar heb je haar weer.

M.Spijker, e-mailadres: M.spijker@consunet.nl

Fijn dat je je opgelucht voelt door gewoon je hart uit te kunnen storten. Daar is deze webplek toch voor? En het is helemaal niet raar dat je na twee jaar nog het gevoel hebt alsof het gisteren was. Anderen begrijpen dat vaak niet, maar rouwen kan heel lang duren, áls het al ooit overgaat. Zelf is het voor mij ruim twee jaar geleden dan mijn vrouw overleed, maar naar mijn gevoel had het ook gisteren kunnen zijn. Blijf deze site bezoeken, want vaak kun je heel veel troost putten uit wat anderen, lotgenoten, schrijven. Zij begrijpen je in ieder geval, net als ik dat doe. -Bert-

Hoi , ik ben nu bijna 3 jaar weduwe . Mijn man is op 12 augustus 1997 plotseling overleden aan een bedrijfsongeval . Hij was lasser en de pappa van onze twee zoons . Ik was 11 jaar met hem getrouwd en kende hem daarvoor al heel lang. Ik zelf ben nu 34 jaar en mijn kids zijn nu 5 en 7. Voordat mijn Guus overleed verloor ik 4 weken daarvoor mijn vader. Ook erg jong, hij was 67. Ik ben na het overlijden van mijn vader en Guus in een verschrikkelijk rouwproces terecht gekomen en heb alle hulp en liefde aan gepakt die ik kon gebruiken. Ik ben naar een rouwverwerkings-groep geweest, speciaal voor jonge weduwen en daar heb ik zoveel aan gehad: ik kon daar alles kwijt. Ik ging door diepe dalen. Ik verloor na een half jaar óók nog de vader van mijn man. Toen had ik echt zoiets van: het is nu genoeg geweest. Mijn kinderen en ik, we hebben het gered. Het blijft moeilijk, ik hield erg van Guus, maar hij is er niet meer. Ik heb sinds kort een nieuwe vriend, het lijkt wel of ik nu meer geniet da voorheen. Het is best moeilijk, maar als je er voor open staat, kan dit ook heel mooi worden. Ik hoop dat ieder die verdriet heeft weer net zo gelukkig wordt zoals ik nu ben. Het klinkt misschien gek, maar als je zo diep in de put zit en je klimt er uit en je durft te leven, dan kun je ook weer gelukkig worden. Ik dank deze mooie site en wens iedereen veel sterke met hun verdriet.

Tineke v d Berg

Beste Tineke, wat jou allemaal is overkomen, is niet niks. En wat is het dan fijn dat je, door een nieuwe relatie, toch weer gelukkig kunt zijn. Natuurlijk, het verdriet om het gemis van Guus blijft, maar dat kan ook niet anders. Je hebt elf jaar lang jouw leven, lief en leed, met hem gedeeld, dat kun je nooit vergeten. Het is heel natuurlijk dat je verdriet hebt om Guus en tegelijk gelukkig bent omdat er weer iemand in je leven is gekomen met wie je weer alles kunt delen, zo is ook mijn ervaring. Ik wens je heel veel geluk toe! -Bert-

Hallo Bert,

Wat goed dat je deze site opgezet hebt! Ik heb nog niet alles gelezen, maar kwam tot nog toe nergens het adres tegen van de landelijke contactgroep "Collega's", opgericht voor weduwen en weduwnaren tussen de 30 en 50 jaar oud. Het is een activiteitenclub, waarin de leden per regio zelf activiteiten opzetten en waar landelijk (+/- 3 weekenden per jaar) mee gekampeerd wordt. Per 1 augustus 2000 vervalt de landelijke opzet min of meer en gaan de regio's zelfstandig draaien. Er worden nog mensen gezocht om dit mee op te zetten.
Voor meer informatie, zie ook www.igr.nl/users/alpostma, of bel of schrijf naar Kiek Postma, Zanddijk 25, 3181 HV Rozenburg, telefoonnummer 0181-290450.

Groeten,
Margé Hendriks, emailadres: marge.hendriks@freeler.nl

Beste Margé, ik had de door jou bedoelde site enige tijd geleden al wel gevonden, maar vond de opzet zeer onduidelijk en ook de geboden informatie te sterk verouderd om de site op te nemen in de lijst met relevante li