Terug naar index Archief

Binnengekomen reacties van lotgenoten (46)
in mei en juni 2010

REACTIES binnengekomen in mei 2010:

28-05-2010

Beste lotgenoten,

Ik kijk regelmatig op de site van de Draaikolk. Ik ben enorm zoekende, vooral omdat ik in 2008 met mijn man verhuisd ben naar Zwitserland waar wij samen 'oud' wilden worden.

In de zomer van 2008 was ons nieuwe huis klaar, alles samen uitgezocht en vreselijk gelukkig. Mijn man was een echte bergwandelaar, wat hij dan ook regelmatig alleen met ons hondje deed. Meestal wandelde ik mee, maar de berg opklimmen was niet echt iets voor mij.
In september 2009 zijn wij samen naar Zimbabwe geweest om daar mee te helpen aan een project voor weeskinderen. Een Zimbabwaanse vrouw uit onze gemeente was daar de oprichtster van en mijn man wilde zo graag iets doen voor deze gemeenschap. Volgens haar was er enorm veel werk te verrichten daar, dus vol enthousiasme gingen wij voor vier weken mee.
Maar wat viel dat allemaal enorm tegen. Eenmaal daar, werden wij overal buiten gehouden.
Mijn man, altijd zeer actief, werd hoe langer hoe stiller en vond het vooral voor mij zo erg, aangezien ik al vol twijfels zat, maar ik was zo blij dat we daar samen waren.

Bij thuiskomst deed hij er alles aan om zijn krachten weer terug te krijgen. Zo ook die bewuste woensdag 7 oktober toen hij weer voor een wandeling de bergen in ging.
Om elf uur 's ochtends belde ik hem nog. Hij vertelde dat hij bijna boven was en dat ik hem zo zou zien. Om één uur was hij er nog niet en begon ik toch erg ongerust te worden. Na viermaal tevergeefs getelefoneerd te hebben, werd de telefoon eindelijk door een onbekend iemand opgenomen. Hij vertelde dat hij een man gevonden had met een hondje ernaast…
Mijn wereld stortte in want ik wist gelijk dat híj dat moest zijn. Hij is onwel geworden, vijftien meter naar beneden gevallen, en uiteindelijk aan zijn enorme hoofdwond overleden.

Ik zit hier nu op een prachtig plekje in een heerlijk huis, maar kan absoluut nergens meer van genieten. Ik denk er dan ook over om terug te gaan naar Nederland, ondanks dat ik hier ook een dochter heb wonen met haar man en twee zoontjes. Maar alles herinnert zo vreselijk aan hem, dat ik er bijna zeker van ben hier nooit meer gelukkig te worden, ondanks alle lieve mensen om mij heen.
Ik zou dan ook heel graag met lotgenoten willen mailen. Wie weet maakt dat ook de weg terug wat makkelijker voor mij.

Misschien is mijn verhaal nu wel erg lang, maar ik zoek naar enig houvast.
Alvast heel veel dank voor het luisterend oor.

Annemarie

Beste allemaal,

Vandaag heb ik met vrienden de bedankkaarten in enveloppen gestopt.
Toen ze weg waren, heb ik weer hevig gehuild.

Het is nu meer dan drie maanden geleden, maar de pijn lijkt heviger te worden.
Ik huil nu vaker.
Eerst dacht ik: ik red het wel. Mijn partner had niet anders gewild dan doorgaan met het leven.
Het blijkt niet zo simpel te zijn. Ik ben eerder totaal in verwarring.
Ondanks het feit dat ik heel veel steun van familie en vrienden krijg, voel ik me totaal verlaten.
Als een wees alleen op de wereld.
Kennen jullie dat gevoel?

Tekst bedankkaart:

steeds weer die tranen
op momenten dat je ze niet zou verwachten
steeds weer die stilte, die leegte
die eindeloze nachten

een doos vol kaarten
die een van de poezen als ligbed heeft veroverd
ze te lezen
doet mijn verdriet verzachten

die handreikingen die ik heb ontvangen
die ene bloem
die maaltijd
die aanwezigheid
doet mij beseffen

dat Addie's liefde niet voor niets is geweest
dat zij in mensen voortleeft
en dat ik die liefde
in hen kan treffen

mij rest jouw herinnering
je lach, je dans, je betrokkenheid
je oranje kleding op 30 april
je Kaloot, je poezen
wat betekende je veel voor mij

de appelboom staat weer in bloei
en de zwaluwen zijn weer terug
het is alsof je glimlacht
of er niets is gebeurd
het is mei

Kees

Lieve mensen van de Draaikolk,

Zojuist heb ik weer de schrijnende verhalen van lotgenoten gelezen op de site.
Ik kan ze niet met droge ogen lezen. Wat een herkenning…

Het is nu ruim een jaar geleden dat Ton, na een vreselijk ziekbed van een half jaar, overleed.
Iedereen die me kent, vindt me zo flink.
Ja, ik werk weer, heb er allerlei activiteiten naast, maar niemand ziet mijn verdriet…
Ton was mijn grote liefde en het gemis lijkt wel elke dag erger te worden.
Dat gemis doet zo'n pijn. Ach, ik hoef jullie niets te vertellen.

Ik wil jullie iets vragen. Heeft iemand van jullie wel eens seintjes van 'Boven' gehad?
Eigenlijk lees ik er nooit iets over op de site.
Zelf ben ik vrij nuchter, sta met beide benen stevig op de grond, maar een aantal ervaringen na Tons dood geven me toch te denken. Ik zal het proberen uit te leggen.
Toen Ton al heel erg ziek was, vroeg onze dochter Marleen aan hem of hij iets van zich wilde laten horen als hij aan de 'overkant' gearriveerd was.
"Pap", zei ze, "ik wil je niet als geest aan mijn bed, dat vind ik eng, maar je mag wel met de elektriciteit spelen."
Ton, die helemaal nergens in geloofde, vond het klinkklare onzin. "Met de dood is alles voorbij en daarbij basta", vond hij.

Maar hij was nog maar net overleden of er gebeurde allerlei onverklaarbare dingen met de elektriciteit.
Het lampje boven zijn bed knipperde voortdurend. We hebben de fitting gecontroleerd en het lampje, maar niets zat er los. Dat knipperen heeft ongeveer zes weken geduurd. Daarna stopte het en is het lampje het gewoon blijven doen.
Verder stonden de elektrische ramen van de auto's van zowel mijn dochter als mijn schoonzoon zomaar alle vier open toen ze 's morgens wilden vertrekken.
De computer crashte de dag na zijn dood en deed helemaal niets meer. Het ding was echt dood, niemand kreeg hem meer aan de gang.
Maar de meest bizarre gebeurtenis vond plaats op de avond van de condoleance. Ton is thuis gestorven en stond in de huiskamer opgebaard.
Marleen was juist aan de begrafenisonderneemster aan het vertellen over de vreemde dingen die gebeurde met de elektriciteit, toen om klokslag half acht (de tijd waarop de condoleance zou aanvangen) al het licht in één keer uitviel. Half Amstelveen was in donker gehuld.
De stroomstoring heeft precies drie uur geduurd. Toen de laatste bezoeker vertrok, floepten alle lichten weer aan.
Ton was elektronicus van beroep.
Ik wil maar zeggen: er is meer tussen hemel en aarde.

Als iemand ervaringen heeft met dit soort gebeurtenissen, wil je die dan met mij delen?

En nog een vraagje: heeft iemand van jullie wel eens contact gehad met een helderziende die contact met de doden kan leggen?
Ik ben er aan de ene kant heel nieuwsgierig naar, maar aan de andere kant ben ik er ook huiverig voor. Er lopen zoveel bedriegers rond.

Dit was misschien een beetje een bizar verhaal, maar ik ben toch wel heel benieuwd of er mensen zijn die soortgelijke ervaringen hebben gehad.

Met vriendelijke groet,

Marian (mabos)

REACTIES binnengekomen in juni 2010:

22-06-2010

Lieve lotgenoten,

Net iets meer dan een jaar geleden, op 29 mei, werd er 's avonds om half 11 aangebeld. Ik was net klaar met eten. Mijn beste vriendinnetje had bij me gedineerd, het was erg gezellig en we zaten nog lekker aan de witte wijn.
Mijn man zou met zijn beste vriend uit eten gaan dus die verwachtte ik nog niet thuis.

Toen er hard werd aangebeld (we hadden zo'n ouderwetse bel die heel veel lawaai kan maken) reageerde ik in eerste instantie geïrriteerd. Ons kleine meisje lag heerlijk te slapen dus dacht ik bij mezelf: ja, hèhè, ga die kleine nou niet wakker bellen om half 11 's avonds.
Er stonden twee agenten in burger op de stoep, een man en een vrouw. Ze vroegen of ze even binnen mochten komen. Ze waren van de recherche Amsterdam en lieten hun badge zien. Je voelt natuurlijk meteen op je klompen aan dat er iets niet in de haak is.
"We zijn hier in verband met uw partner, Pablo. Hij heeft zichzelf vanmiddag in zijn bedrijfspand verhangen."

Mijn eerste reactie was die van de zorgende vrouw. Ik vroeg of hij alleen was en of er voor hem werd gezorgd. Ik voelde verdriet voor hem, dat hij dit had moeten doen en dat hij dit alleen door heeft moeten maken, mijn lieve man.
Daarna stilte. Als verdoofd heb ik gehandeld. Ongeloof. Ik moet sterk zijn, was een overheersende gedachte en ik bén sterk. Ik sta versteld van mijn eigen kracht. En ik ben ook kwetsbaar, heel kwetsbaar, maar ik heb een klein meisje en zij heeft nog maar één ouder, een half wees, wat onwerkelijk. Maar ik moet sterk zijn voor haar.

Ik heb er niet voor gekozen dat mijn man dit heeft gedaan, maar ik kies er wel voor hoe ik verder ga. Ik ben geen slachtoffer en ik wil het goede voorbeeld geven aan mijn dochter: dat je in het leven verantwoordelijk bent voor je eigen geluk.
En ik ben gelukkig en dankbaar voor mijn prachtige dochter, mijn gezondheid en mijn kracht. Maar ik ben ook intens verdrietig op de meest onverwachte momenten. Dat verdriet kwam niet meteen. Ik ben eerst volledig in mijn kracht gaan staan.
Er moest een rouwkaart komen, een advertentie, bloemen, muziek. Ik wilde per se speechen op de begrafenis, de muziek voor de begrafenis moest ik uitzoeken, de condoleance moest geregeld etc.
Na de begrafenis ging het verder met lijstjes afwerken en dingen regelen: notaris, bank, Kamer van Koophandel, accountant, fiscalist, mijn dochter niet te vergeten. Wat een geregel als 'weduwe van....'!
Het huis moest nog verbouwd om het te kunnen verkopen, huis verkocht, verhuisd. Mijn eigen werk als stewardess liep ook gewoon door op een kleine pauze na.

Eindelijk na de verhuizing (zes maanden na de sterfdatum) kon ik weer ademhalen en heeft het echte verdriet zich pas aangediend: huilen vanuit mijn tenen. Het liefste 's nachts als mijn dochtertje slaapt. Ik wil haar niet belasten met mijn tranen, maar soms kan het niet anders en ik wil haar ook meegeven dat huilen mag en dat het oplucht.
Ze is nog zo klein, over een paar weken wordt ze 3. Ik heb haar verteld dat papa bij de maan is. Als andere kindjes zeggen: "jouw papa is dood", zegt ze dapper: "nee hoor, mijn papa Pablo is bij de maan en hij wil me knuffelen."
Ze is een heel gevoelig spiritueel meisje. Ze doet prachtige uitspraken: "papa zingt voor mij, papa is mijn vriend" en "papa wil me optillen" of "ik voel papa in mijn buikje, papa is lief" of (als ik moet vliegen en wegga): "papa is bij me, hoor".
Dappere meid, wat ben ik trots maar wat doet het ook ontzettend veel pijn dat ze geen vader in levenden lijve meer heeft.

We hebben net onze eerste vakantie met zijn tweetjes gehad: 16 dagen in een superhotel op Mallorca: zwembaden, strand, andere kindjes en paella. We hebben genoten.
Toen Sarah een gezin van 3 in het zwembad zag, spartelde ze naar de vader van het gezin en zei ze: "ik heb ook een papa, bij de maan!"
Die vakantie had ik ons cadeau gedaan voor de sterfdatum. Even weg hier.
Wat een trieste dag. Ik doorliep alle momenten van een jaar geleden weer.
Normaal gesproken hecht ik niet zo veel waarde aan een datum, dus ik was verbaasd over de impact die deze datum toch op me had.

Sommige mensen vragen aan me of ik boos ben op mijn man. Nee, ik ben niet boos. Zelfdoding is een ziekte, denk ik. Alleen te behandelen met de juiste medicijnen, op het juiste moment. Het was niet zijn plan voor die dag. Dat bleek uit veel dingen nadat we achteraf de dag hebben gereconstrueerd.
Je schijnt er een gen voor te moeten hebben om de kracht te hebben om het te doen. Je doet het niet als je in je diepste dal zit, maar juist als het net weer iets beter gaat en je kracht en je besluitvaardigheid toeneemt. Ik denk dat mijn man in een angstpsychose heeft gezeten, een waas voor zijn ogen heeft gekregen en het in een paniekaanval heeft gedaan.
Ik voel heel veel verdriet op het moment. Eeuwig zonde.
Het liedje 'One word' van Anouk beschrijft heel goed hoe ik me voel hierover. Een prachtig lied.

Ik heb de laatste tijd in mijn omgang met mijn dochtertje wel veel momenten waarop ik, in een moment van onmacht, boos ben op mijn man. "Je hebt me gewoon laten zitten met een kind van 2", schiet er dan door me heen en "alle verantwoordelijk rust nu op mij!"
Maar als mijn woede dan weer is gezakt en Sarah is niet meer lastig maar lief, dan realiseer ik me weer dat hij dit natuurlijk ook niet heeft gewild en ook maar een slachtoffer was van zijn eigen onvermogen om te dealen met zijn problemen.

Wat mij helpt in het dagelijkse leven is dat ik mijn man om me heen voel. Hij geeft mij en mijn dochter tekens. Hij is heel erg trots op hoe ik het doe en hij probeert me te beschermen.
Waar hij nu is gaat het goed met hem en dat vind ik belangrijk om zelf rust te hebben. Hij zou willen dat ik meer liefde zou ontvangen, heeft hij gezegd, want helaas heeft zijn plotselinge overlijden voor heel veel akelige gevolgen gezorgd.
Er is veel onbegrip. Ook onbegrip voor mijn manier van rouwen. Mensen oordelen graag heb ik gemerkt.
Sommige dierbaren zochten een zondebok en "trappen" om zich heen. Ik heb er voor gekozen dit te accepteren en het los te laten omdat ik anderen niet kan en ook niet wil controleren.
Harde maar ook mooie lessen voor een prachtig mooi leven wat mij en mijn dochter nog te wachten staat met papa "bij de maan".

Phebe (phlo)

Hallo Monique,

Wil je mij van de Mailboxlijst halen?
Ik heb een nieuwe relatie en mail met niemand meer van de Draaikolk. Heb ik ook weinig gedaan, hoor.
De contacten die ik heb gehad, zijn ontstaan tijdens een wandeling in Twente en een lezing in Amersfoort.

Ik lees nog wel jouw artikelen en de ingezonden brieven, maar niet meer zoals eerst, een paar keer per week! Ik heb er veel steun aan gehad en noem ook altijd de naam van de Draaikolk als ik mensen ontmoet die weduwe/weduwnaar zijn (geworden).

Om je te steunen zal ik als donateur wat overmaken, maar met de Mailboxbijdrage stop ik dus.
Heel veel succes. Het is heel knap wat je doet!

Warme groet,

Marianne (maverw)

Hallo Monique,

Wil je even meedelen dat ik niet langer lid wil blijven van de Mailbox.
Inmiddels heb ik een nieuwe vriend waar ik mijn leven mee ga delen.
We gaan volgende week vrijdag naar La Palma, waar we gaan genieten van een welverdiende vakantie.

Verder wil ik je nog even duidelijk maken dat ik erg veel steun aan de Mailbox heb gehad. Ik heb er zelfs een mailvriendin aan overgehouden, wat ik heel fijn vind.
Schrap mij maar van de lijst en laat andere mensen maar weer toe, die het nog hard nodig hebben.

Heel veel dank voor alles!

Hartelijke groeten,

Joke (joko)

Beste Monique,

Deze site heeft mij fantastisch geholpen het verlies van Annet te verwerken, in ieder geval in eerste instantie.
Na zo'n gebeurtenis ben je op zoek naar nieuwe wegen om je te helpen, geborgenheid en andere vriendschappen te vinden. De lotgenoten op deze site hebben mij de richting gegeven deze nieuwe wegen te vinden en te gaan onderzoeken.
Het heeft mij via via in contact gebracht met mensen en instanties die mij konden helpen het verlies dragelijk te maken en verder te gaan met mijn leven.

Ik wil je bedanken voor deze gelegenheid en zie af van een verder abonnement van deze site.

Ik wens je in ieder geval succes en zal zeker, als het uitkomt, je site als een ambassadeur doorgeven.

Groet,

René (rela)

Terug naar index Archief