Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (45)
in maart en april 2010

REACTIES binnengekomen in maart 2010:

20-03-2010

Lieve mensen,

Mijn man (47) heeft, na 27 jaar samenzijn, op 24 januari het leven moeten loslaten. Hij heeft onze twee kinderen van 9 en 8 jaar oud en mijzelf de boodschap meegegeven: "ga alsjeblieft door met leven!"
Dit is een mooie, maar oh zo moeilijk uitvoerbare opdracht.
Tijdens de drie jaren ziek-zijn en steeds kleiner wordende wereld zaten wij in een niet te stoppen achtbaan. Nu proberen wij door de vrije val diep naar beneden heen te komen. Maar vooral de, naar ik aanneem, goedbedoelde adviezen van allemaal 'deskundigen' doen extra pijn.

En nu, bijna acht weken later, ben ik tot het besef gekomen dat er heel veel mensen om mij heen zijn die zich gelukkig niet realiseren in welke draaikolk je terecht komt.
En met adviezen als: "je schouders er onder dan lukt het wel; kom op joh, het is al een aantal weken geleden; je moet wel wíllen" enzovoort raak ik alleen verder uit koers.
Dus ben ik met angst en beven op internet op zoek gegaan naar lotgenoten. Zo kom ik op deze Draaikolk terecht en lees jullie verhalen.
Wat kreeg ik een brok in de keel. Wat een herkenning kreeg ik door jullie verhalen!
Ik moest over een meters hoge drempel heen om mij aan te melden voor de Mailbox, maar heb me door jullie verhalen aangemeld.
Vooral Saskia, bedankt voor je verhaal op 2 december 2009.

Door jullie krijg ik een enorme behoefte om mijn gevoelens te delen met mensen die weten wat je voelt.
Natuurlijk gaat iedereen er op zijn eigen manier mee om, ieder mens is uniek.
Maar het verschrikkelijke verdriet delen en ervaringen delen lijkt mij een goed begin van accepteren van verdriet en er langzaam aan mee om leren gaan.

Dank jullie wel!
Knuffel voor iedereen die het op dit moment moeilijk heeft.

Marisca (mabe)

Oh, ik maak ook hetzelfde mee en merk ook dat mensen jaloers zijn op mijn vriend. Vooral mensen die ook alleen zijn. Ik begrijp het ook wel en probeer wel nog steeds tijd voor ze vrij te maken, maar ik moet toch m'n tijd weer verdelen, dus houdt dit in dat ze toch misschien het gevoel hebben dat ze op een tweede plaats komen.

Het is nu bijna vijf jaar dat mijn man in drie weken tijd op 44 jarige leeftijd overleed aan kanker. Ik heb veel steun gehad aan familie en vriendinnen maar miste toch iemand die er voor me is, bij wie ik mijn zorgen kwijt kan over mijn kinderen en over van alles.
Ineens kwam mijn vriend in mijn leven en dat ging met vallen en opstaan. De familie en vrienden vonden het ook moeilijk maar steunden me wel. Daarom doet het pijn dat juist de mensen die alleen zijn het je niet gunnen, lijkt het wel. Ze denken volgens mij dat ze niet meer welkom en nodig zijn terwijl je juist altijd toch behoefte hebt aan mensen om je heen. Juist die mensen die weten hoe moeilijk het is alleen want zo voel ik me toch nog heel vaak.

Al heb ik een vriend, m'n verdriet zal ik altijd met me meedragen. Altijd zal er een heel grote plaats in m'n hart zijn voor mijn grote liefde.

Ik wens iedereen veel sterkte, met of zonder een relatie.

Groeten,

Ada

Beste Monique,

Bijna twee jaar geleden is het alweer dat ik een stukje schreef voor de Draaikolk om mijn verdriet een klein beetje te kunnen delen met lotgenoten. Dat was drie maanden nadat mijn man plotseling en veel te jong was overleden.
Ik denk dat je het wel leuk zult vinden om te lezen hoe het sommige bezoekers van je site vergaat, zonder dat jij daar weet van hebt (ik was niet aangemeld bij de Mailbox).

Door een reeks toevallen raakte ik via de Draaikolk 'aan de praat' met een lotgenoot die net als ik puberkinderen had en er ook plotseling alleen voor stond. We leefden met elkaar mee als 'de man met de hamer' weer eens voorbijkwam, als de zorgen te groot waren, het verdriet te intens, simpele gebeurtenissen te indrukwekkend, de herinneringen te heftig. Ook lang nadat de buitenwereld al lang weer over was gegaan tot de orde van de dag.

Ondanks dat onze levens onomkeerbaar veranderd zijn en we nog dagelijks het gemis voelen, blijkt er ruimte voor verdieping van onze vriendschap. Een vriendschap die een extra dimensie heeft en ons gevoelsleven rijker maakt, juist omdát we elkaars verdriet (h)erkennen en respecteren. En omdat we op dezelfde manier in het leven staan: niet wegzakken in je verdriet, open staan voor nieuwe dingen, moed houden, je verantwoordelijk voelen voor je eigen leven, leren van je ervaringen.
Niet alleen voor verlies zijn soms geen woorden te vinden, maar ook het proces om daarna weer open te staan voor een nieuwe relatie is bijna niet te beschrijven, zo ingrijpend. Verwarring, schuldgevoelens, twijfels, zorg om de kinderen, een emotionele achtbaan.
We wonen 'slechts' 2 uur rijden van elkaar vandaan, slechts een detail zeggen we steeds. We herstellen apart van elkaar, maar op wonderlijke wijze ook gezamenlijk van de afgelopen moeilijke jaren. Onze kinderen zijn langzaam aan het idee gewend dat wij een nieuwe liefde in ons leven hebben toegelaten. Vóór ons ligt een verloren gewaand tijdperk van geluk, ook al zullen we hiervoor vergaande beslissingen moeten nemen.
Maar onze Draaikolk is rond geworden. Een mooie cirkel met een schaduwkant en een zonkant, waarin het verleden en de toekomst op harmonieuze manier bij elkaar komen.

Ik blijf af en toe de Draaikolk en 'Langs de Vloedlijn' bezoeken, op zoek naar inspirerende woorden en gedachten. En om te lezen dat er niet alleen moeilijke momenten zijn na een verlies, maar dat er ook hoopvolle dingen kunnen gebeuren, voor iedereen op zijn eigen manier, op zijn eigen tijd.

met vriendelijke groet,

Sietske

REACTIES binnengekomen in april 2010:

13-04-2010

Hallo Monique,

Weet je nog, september 2007, 'Samen uitwaaien in Den Oever'?
Ik heb inmiddels mijn huis verkocht en ben verhuisd. De honden zijn inmiddels overleden en twee herplaatst. Sinds februari jl. woon ik nu samen met mijn zoon in mijn nieuwe woning. Een stuk kleiner, maar wel met vrij uitzicht aan de achterkant, dus toch nog een beetje het landelijke gevoel.

Dat is ook de reden dat ik mij wil aanmelden voor de Mailbox.
Het is nu drie jaar geleden dat Hans is overleden en ik voel in mijn omgeving al een beetje onbegrip. Misschien herken jij het uit de verhalen of van jezelf:
"Goh, alweer drie jaar geleden. En, heb je al een nieuwe partner?"
"Nee, ook nog geen behoefte aan. Ik heb roomboter gehad en neem geen genoegen met eventueel margarine", is mijn standaardantwoord geworden.

Vrienden die wij hebben of hadden haken af. De vrouw wordt jaloers op een (in haar ogen) te veel aan aandacht van haar partner. Vriendinnen hebben het te druk met hun gezin en werk. De mannelijke kant komt niet meer mee, want "tja, Hans is er niet meer".
Natuurlijk ben ik blij dat mijn zoon nog thuis woont, maar hij heeft zijn eigen leven, gelukkig, en daar stimuleer ik hem ook in. Ik merk alleen dat hij het steeds moeilijker gaat vinden om mij achter te laten en dat wil ik voorkomen.
Daarom de Mailbox. Misschien zijn er meerderen die dit ervaren.
Ik ben positief ingesteld en geniet nog steeds van het leven want daarvoor is het te kort.

Groeten,

Mary (mabr)

Na een tijd, die de stilte in mijn leven heeft overheerst, lees ik de verhalen die geschreven zijn.
Mijn afwezigheid in het schrijven naar de Draaikolk heeft een reden gehad.
De omstandigheden hebben me niet belet om te schrijven. Mijn warme herinneringendagboek is gevuld met verhalen en herinneringen aan de periode dat mijn maatje nog leefde. Ook staan er herinneringen in op dagen dat het moeilijk was.
Moeilijk is het, zwaar is het geweest. Tranen vloeien nog steeds en ze drogen langzaam in de zon.

Elke dag kondigt zich aan met een 'opnieuw leren leven zonder'. Moeilijk, maar niet hopeloos.
Opnieuw dingen alleen leren doen en door het nemen van een stap voorwaarts leef ik mijn leven.
Ons huis is en wordt gevuld door de stemmen van mij en mijn nog thuiswonende dochter. De stemmen van het verleden zijn herinneringen geworden.

Mijn agenda wordt gevuld met afspraken die altijd al gemaakt moesten worden.
De bezoekjes aan het graf worden een rustpunt in de dagelijkse beslommeringen. Het lukt zelfs om te genieten van de rust die de begraafplaats in het algemeen kan geven.

De herinneringen aan gebeurtenissen van twee jaar geleden zijn weer voorbij. De tranen zijn weer gehuild, de lieve kaarten zijn ontvangen. Het medeleven is er gelukkig nog steeds.

Als ik hoor en lees hoe sommigen ervaren dat de wereld vraagt dat verwerking voorbij is, geeft dat aan dat wij als lotgenoten elkaar zo ontzettend hard nodig hebben.
Verwerken doe je eigenlijk de rest van je leven. Het maakt daarbij niet uit of je leven weer wat kleur terugkrijgt, of als je zelfs een nieuwe relatie durft aan te gaan.
Verwerken komt en gaat, gemis komt en gaat. Op de dagen dat herinneringen zich aankondigen besef je dat verwerken echt een werkwoord is. Een verleden tijd bestaat in onze taal, maar niet in ons gevoel.

En ja, mijn leven krijgt soms weer wat kleur. Gelukkig dat het zo is.
Het hoekje waar herinneringen nog pijn doen, wordt langzamerhand gevuld met heel veel dankbaarheid. De pijn van het gemis verliest zijn scherpe kantjes.

Twee jaar geleden alweer. Maar als de dag van gisteren heb ik de herinnering aan het overlijden van Bert beleefd.
Voor nu en de toekomst rest mij om me open te stellen voor wat er klaarligt en nog moet worden beleefd om als herinnering opgeschreven te worden.
Ik hoop en vertrouw op mooie herinneringen en strek mij ernaar uit.

Lieve groetjes,

Wies (wiwa)

Dag lotgenoten,

Vorige week had ik een eetafspraak met de man van een overleden goede kennis. 'Goede kennis' wil voor mij zeggen dat ze niet echt een vriendin was, maar wel een vrouw met wie ik, als ik haar ontmoette, goed contact had. Ze leed aan een zeldzame vorm van kanker. Na de diagnose, in 2007, leefde ze nog zes maanden. Ze is 59 jaar geworden.

Met haar man heb ik af en toe contact; we zijn lotgenoten, beiden zonder kinderen.
Tijdens het eten antwoordde hij op mijn vraag hoe het met hem ging dat het goed ging en dat hij een vriendin heeft, na wat zoeken op datingsites.
Ik zei natuurlijk dat het heel fijn voor hem is, maar er ging een steek door me heen. Ben ik jaloers? Ja en nee. Ja, omdat hij zich weer gelukkig voelt. Nee, omdat ík me niet gelukkig voel.

Ik zwelg bepaald niet in verdriet, onderneem van alles, waar ik ook van kan genieten. Maar altijd slaat het verdriet, de kilte en de leegte weer toe zodra ik weer alleen ben. Ik mis niet zozeer iemand om me heen, maar ik mis Jan, dat is mijn essentie. Ik mis mijn nummer één en ik mis het gevoel dat ik voor iemand nummer één ben. Jan was en is nog altijd de enige liefde in mijn leven.

Deze lotgenoot zei me dat ieder verantwoordelijk is voor zijn eigen leven. Vanzelfsprekend ben ik het daarmee eens. Ik neem ook mijn verantwoordelijkheden, maar niet door op zoek te gaan naar een nieuwe partner. Lichamelijk heb ik er ook geen enkele behoefte aan: mijn hersenletsel heeft mijn seksuele gevoelens tot nul gereduceerd.
Toch ervaar ik, zonder dat ik het echt wil, deze kennis niet meer als een lotgenoot. Hij is in een volgende fase gekomen. Ik worstel door, bijna vijf jaar na het overlijden van Jan.

Marijke (maver)

Hallo,

Hier een wat onwennig bericht van mij, maar ik móet het even kwijt.

Vierenhalve maand geleden is mijn maatje, mijn alles, overleden.
Het leven gaat door en dat weet ik wel, maar wat mij pijn doet is dat mensen, zoals mijn buurvrouw, niet eens vragen hoe het gaat. Wel schiet zij mij aan over een schutting die zij gaat plaatsen, met de mededeling: "het is maar dat je het weet".

Op zich gaat het wel redelijk met ups en downs want ik denk niet meer zo vaak om er maar mee te stoppen, iets wat voor mijn nabestaanden natuurlijk nooit mag gebeuren, maar het is zwaar.
Voor het eerst weer fietsen snijdt door je heen.
Wandelen gaat al wel beter; de ene keer huil ik nog wel veel onder het wandelen, maar soms ook niet.

Wij deden alles samen en waren dan ook erg op onszelf.
Het is onbegrijpelijk dat iemand die altijd gezond geleefd heeft opeens ziek kan worden en binnen zeven maanden overlijdt.
Het is een periode geweest van hoop, maar het heeft allemaal niet mogen baten.
De operatie leek zo goed te zijn verlopen. Gedurende vijf dagen waren wij in de wolken.
Totdat wij de uitslag van de patholoog kregen die zeer slecht was: uitzaaiing in de lymfklieren in een zeer kwaadaardige vorm.
Men zei dat het terug zou komen, maar men wist niet wanneer. De verwachting was tussen de twee tot vijf jaar. Het werden twee weken…

Ik mis hem zo, het doet zo'n pijn. Iedereen denkt dat ik mij wel red en, gek genoeg, denk ik dat zelf ook af en toe.
Het is een beetje een warrig verhaal geworden, maar ik denk dat jullie dat wel herkennen.

Groetjes,

Ank

Terug naar index Archief
Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren