Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (43)
in november en december 2009

REACTIES binnengekomen in december 2009:

20-12-2009

Lieve mensen van de Draaikolk,

Zojuist heb ik weer de ervaringen van een aantal lotgenoten gelezen en wéér gingen de tranen spontaan stromen.
Wat kan het verdriet groot zijn en met de komende feestdagen komt het weer ontzettend hard aan.
Voor mij wordt het de eerste kerst zonder mijn man Ton. Vorig jaar was hij er (lichamelijk) nog wel, maar echt communiceren met hem ging al heel moeilijk.
Hij was toen al uitbehandeld (maagkanker met uitzaaiingen naar longen, lever en slokdarm). Toch vocht hij door met het laatste beetje wilskracht dat hij nog bezat.
Hij kon toen al helemaal niets meer. Hij kon amper nog denken. Bij vlagen was hij helder en gaf dan te kennen dat hij absoluut niet dood wilde. Het was afschuwelijk om dat te moeten aanzien.
Uiteindelijk heeft hij nog volgehouden tot 20 februari dit jaar, na een ziekbed van precies een half jaar.

De feestdagen heb ik al helemaal ingevuld.
Het zal wel een soort vluchtgedrag zijn, maar alleen thuiszitten kan ik (nog) niet aan…

Lieve Draaikolkers, ik lees jullie ervaringen en ik kan het beamen.
Je kunt nog zoveel lieve mensen om je heen hebben, maar je moet het uiteindelijk toch zelf doen.
Verdriet doet pijn en rouwen kost zoveel energie!

Ik wens jullie voor de komende feestdagen heel veel sterkte toe en natuurlijk ook voor de toekomst.

Marian (mabos)

Ik ben Sjef, 48 jaar en bijna 23 jaar getrouwd geweest met Lida.
Zij stierf vorig jaar april aan de gevolgen van nierfalen in combinatie met een hersentumor. Zij was de moeder van onze drie kinderen, die inmiddels 13, 15 en 18 jaar oud zijn.
Ineens leef je in een andere wereld, de wereld na de dood van je partner.
Verleden jaar was ik hier. Ik was toen in een fase waarin ik een apart leven leidde en ik er eigenlijk geen vat meer op had. Ik was de regie kwijt en liep achter mijn eigen leven aan.

Wat is troost, vraag ik me af. Ik ben er eigenlijk nog niet achter, ook niet na anderhalf jaar van verdriet.
Is troost een stilzwijgende arm die je even het lichamelijke gevoel van warmte geeft, de warmte die je zo mist?
Is troost het open oor, dat jouw woorden van verdriet vangt op de momenten dat je ze kwijt wilt?
Is troost juist de stilte en de eenzaamheid die je opzoekt tijdens de momenten van vertwijfeling?
Kun je wel getroost worden als het verdriet zo diep in je ziel zit? Wanneer je eigenlijk een gevangene bent van de ziel die jou vasthoudt. Wanneer je leven geblokkeerd wordt en een normaal functioneren, wat een basisvoorwaarde is in dit leven, niet meer mogelijk is.

Ik zit op een internetforum voor mensen die 'jong' hun partner zijn verloren en ik vind daar oren die luisteren en harten die begrijpen. Begrip vanuit eigen ervaring kan een troost zijn, omdat je woorden van verdriet dan geschreven worden op een prikbord, waardoor ze gelezen kunnen worden.
Je woorden zijn dan geen losse letters en je woorden vormen zelfs zinnen die ook begrepen en letterlijk gelezen worden. Maar is dat troost?
Ik geloof het niet. Ik geloof wel dat het helpt, maar troost is het niet.

Zelf ben ik begin dit jaar ingestort, nadat ik vele wegen had bewandeld om die troost of verwerking te vinden.
Ik belandde op een rotonde en ik ben daar gestrand en bleef de rondjes meedraaien in de wereld van prestatie en 'moeten', maar mijn rondetijden werden steeds slechter en ik ben eruit gestapt.
Ik ben op zoek gegaan naar een trainer die mijn rondetijden zou kunnen verbeteren en ik vond zo'n iemand. Ik belandde in een kliniek, waar ik eerst twee weken tot rust mocht komen. Twee weken die mij innerlijk een bepaalde troost gaven. Troost en rust.
De kinderen werden goed opgevangen en mijn 'moeten' werd een 'zijn' van 'mogen'.
Ik kon niet meer de vader zijn die ik was en al helemaal niet de moeder die zo node werd gemist binnen ons gezin.

Troost is een breekbaar begrip en is ook niet te vatten in termen van tijd.
Soms vond ik troost in een simpele seconde die vervloog en soms vond ik troost van langere duur.
Troost is ook niet iets dat je aangereikt wordt, het is iets dat je moet vinden, ergens in je innerlijk.
Na die twee weken van rust in de kliniek mocht ik een weekeinde naar huis en naar mijn kinderen, waarna ik de volgende maandag met een therapie zou gaan beginnen van vijftien weken. Een dagtherapie, waardoor ik de avonden gewoon thuis kon doorbrengen.
Tijdens dit weekeinde verongelukte de voetbaltrainer van mijn meiden op 35-jarige leeftijd. Ik besloot de therapie uit te stellen met een week om de tijd samen te kunnen delen, omdat mijn dochters erg onder de indruk waren van dit volgende verlies. Voor mijn dochters was dit de vijfde keer binnen drie jaar dat zij met een overlijden te maken kregen in hun nog zo jonge leven en ik dus ook.
Na die week van rouw ben ik een therapie begonnen van vijftien weken en die therapie is voor mij helend geweest. Tijdens die weken vond ik mijzelf weer terug.
Het werd tijdens die weken duidelijk dat mijn zware depressie zijn oorzaken vond in het uitblijven van verwerkingen. De verwerking van het verlies van mijn vrouw Lida en de verwerking van het verlies van mijn vader, een jaar eerder.

Toen mijn vader overleed, kreeg mijn vrouw een Tia en hierdoor kwam een tijdje later aan het licht dat zij een ongeneeslijke hersentumor bleek te hebben. Ik heb die tijd niet kunnen benutten om het verlies van mijn vader te verwerken. Wij hebben die tijd benut om nog van elkaar en ons gezin te kunnen genieten en dat was goed.
Ik heb tijdens die therapie mijn troost gevonden. Mijn troost is mijn innerlijk, mijn ziel en mijn hart. Ik heb weer geleerd om ook van mijzelf te houden en dat geeft zoveel troost aan mijn 'zijn'.
Ik ben nog steeds in wezen een verweesd wezen, maar er komt weer licht naar binnen en dat schijnt te werken. Ik kan weer aandacht geven aan mijn omgeving. Ik kan weer liefde geven aan anderen. Ik ga weer op visite bij mensen waar ik mij bijna een jaar voor heb afgesloten, waardoor ik in een sociaal isolement belandde.

Troost is voor iedereen een ander begrip en voor iedereen is troost belangrijk om aangereikt te krijgen. Het krijgen van troost is een teken dat mensen om je geven, maar soms is het zo moeilijk om het goed te kunnen ontvangen als je verdwaald bent in je eigen wereld van verdriet.
Troost is een lief woordje, een woordje dat dicht bij proost woont. Ik heb ook wel troost gevonden in proost en dan proost naar mezelf toe. Drank kan troosten als geen ander, soms beter dan mensen dat kunnen. Drank kan je verdriet omarmen en je ziel verdoven, maar drank kan niets wegnemen.
Dus ik proost maar op de troost.
De troost, die ons allen misschien iets milder zal maken.
Ik proost maar op de troost.
De troost, die wij moeten zoeken en uiteindelijk ons zal raken.

Sjef

Al een aantal keren wilde ook ik hier mijn leven delen, maar door de vele verhalen wist ik niet waar aan te haken en waarover te schrijven.
Er is in de laatste twee jaar van mijn leven zoveel gebeurd, dat ik over alle minuten wel een boek kan schrijven. Nooit eerder heb ik zo bewust het leven geleefd als in de laatste twee jaar.

Ik leefde mijn leven bewust, dacht ik altijd, en ik wist dat ik leefde. Totdat op 10 oktober 2007 mijn leven pas echt leek te beginnen. Wij, John en Sas, werden door de boodschap 'uitzaaiingen in het lichaam van John' voorgoed bewust van het leven en we vielen in de 'draaikolk'.
Drie maanden later, op 5 januari 2008, stierf John. Hij was 49 jaar en ik 35.
De draaikolk draaide door...

Wat je dan te doen staat gun je niemand. En stiekem ook een enkele keer wel.
Om een ander te laten meevoelen met je gevecht, je warboel, je angsten, je uitputting.
Zoals ik ook zovelen hoor zeggen: "wat je dan overkomt, doet je anders in het leven staan". Mij wel in ieder geval. Je kijkt met andere ogen, voelt met een andere gevoelige snaar en je merkt hoe makkelijk sommigen denken met je om te kunnen gaan. Zoals met de opmerking "schouders eronder, alles achter je laten en zelf weer verder leven", niet wetende hoeveel kou en eenzaamheid deze opmerking kan veroorzaken.

Alles verandert, van je tenen tot je haargrens, van de kleuren tot… te veel om op te noemen. Je lijkt in een andere dimensie te komen, waar velen geen kaas van hebben gegeten, maar waarbij ze wél net doen alsof ze het wel voor je weten. Het heeft mij veel kou gebracht.
Maar als je de juiste mensen om je heen hebt, kan het overlijden van je liefste lief ook veel mooie dingen brengen. Als je de kans maar ziet en pakt. Als je maar risico's durft te nemen en degenen durft te vertrouwen die écht geloven in jouw gevecht.
Mijn leven is veranderd. Ik leef, met hen die Johns naam nog steeds durven te noemen en de dingen niet mooier maken dan ze zijn. Je moet voor die mensen durven kiezen in een tijd dat alles al onzeker is.

Kerst 2009 staat voor de deur. Ook nu weer krijg je andermans angst voorgeschoteld. Opmerkingen voorgeschoteld die mensen zomaar weer eens aan je plakken, omdat het hun eigen angsten zijn.
"Wat zal je het moeilijk hebben in de donkere maanden..." en die dan vervolgens weer hun eigen weg gaan.
Ik ga mijn eigen gang met de mensen die oprecht zijn, die hun liefde niet aan me opdringen, maar nieuwe liefde in me hebben aangewakkerd. Liefde voor mezelf, zonder angst. Daar lukt het me mee verder te leven, zonder mijn lief. En wanneer die angst er tóch is, dan kan ik het delen met hen die me ook lief zijn, met hen die ook hun mindere, kwetsbare kant durven laten zien.
Het is zo simpel. Waarom lijkt iedereen er aan voorbij te gaan om dat te doen wat je werkelijk wilt, wat werkelijk geldt in het leven?

We komen alleen op de wereld en gaan ook weer alleen.
Dus voor alle mensen die zich van alles laten aanmeten door die ander, omdat hij of zij wel beter weet: durf je verdriet onder ogen te zien en kijk wat je écht gelukkig maakt. Ook al is geluk nergens te vinden, doe wat goed voelt en reageer op je gevoel. Ga weg als je weg wilt, blijf als je wilt blijven. Doe dat waardoor je voor jezelf weer een stukje van je pad duidelijk krijgt. Voel wat je niet wilt, maar wat je voor die ander doet en stop hiermee. Het leven is in de eerste plaats nu aan jou.
Zorg eerst dat je in je eentje het geluk kan vinden, dan pas kan je je geluk en de feestdagen met anderen oprecht delen en doormaken. Kies niet voor een kerst omdat anderen voor je kiezen hoe je deze dagen wilt doorbrengen, hoe een ander deze dagen voor je wilt gaan invullen.
Kies wat jíj wilt. Kies voor jezelf!
Zo vind je Jezelf, de nieuwe IK, je nieuwe Zelf, je 'Zijn'. Puur.

Het verleden is geweest en daar kan je niets meer aan veranderen. De toekomst, daar kan je alleen nog maar over fantaseren. Je weet niet wat er komt.
Het leven in het hier en nu. Probeer daar van te genieten. Dat is wat telt en dat is jouw Geluk.
Niets 'moet'. Daar zijn nergens regels over geschreven. Geloven in je eigen geluk, op jouw manier, met vallen en opstaan. Dat is de rijkdom zonder geld wat ik de laatste twee jaar heb gevonden. Dat houdt mij op de been.
Ik zorg voor mijn eigen invulling voor de donkere maanden. Ik zorg ervoor dat ik zelf het lichtje in mezelf kan laten branden, zonder alle mooie adviezen, zonder dat de ander wel even voor mij beslist hoe ik mij wel niet zal voelen.

Ik zorg in eerste instantie voor mijn eigen warmte. Niemand kan voelen wat ik voel en niemand kan zeggen hoe het volgens hen moet.
'Moeten' is naar jezelf durven kijken. Niet simpel geloven dat alles bij het leven hoort, dat de maand december wel moeilijk zal zijn, dat ze je wel even ophalen omdat je wel alleen zult voelen, dat ze het wel even voor jou willen invullen.
'Invullen', dat heeft het leven voor me gedaan op 5 januari 2009. Toen verliet John de aarde om door te leven in een andere dimensie. Daar heb ik mee te leven, naar te handelen. Zelf wil ik hier weer een weg in zien te vinden die voor mij de moeite waard is om mee door te leven.
Zelf heb ik die weg gevonden, met hen die óók stil durfden te blijven staan, met hen die óók met me wilden huilen, met hen die me daarvoor de ruimte hebben gegeven, met hen die me lief zijn.

Kies je eigen pad want een ander trekt de deur weer dicht en leeft zijn eigen leven, heeft zijn eigen verdriet en gewoontes, heeft zijn eigen ideeën over geluk. Wij zijn allemaal uniek in ons doen en laten.

De tekst die mij veel kracht heeft gegeven om het leven weer te leven is een tekst van Boeddha:

Voor allen die het licht in zichzelf niet kunnen vinden brand ik een kaarsje, keer op keer, opdat een ieder zijn eigen geluk vind in zichzelf. Dat is de winst en de pure rijkdom van mijn rouw, en hopelijk ook voor vele anderen.
Hou de regie over je eigen 'draaikolk', ook al lijkt het niet te stoppen.
Zoek, voel en kijk wat bij je past in je nieuwe leven.
Gooi weg wat er niet hoort en pak vast wat goed voelt.

Carpe Diem.

Saskia

REACTIES binnengekomen in november 2009:

29-11-2009

Op 26 november was het de verjaardag van Jan die nu al vier en een half jaar dood is.
Hij zou 65 jaar geworden zijn.
Hij zou AOW en pensioengerechtigd geworden zijn.
We zouden deze verjaardag, die een nieuwe levensfase zou inluiden, met een feestelijk diner gevierd hebben, omringd door familie, vrienden en (oud)collega's.
Het had zo mooi kunnen zijn.

Zelfs deze dag is voorbij gegaan.
Ik kreeg wel wat telefoontjes, mailtjes en sms'jes van enkele meelevende mensen, maar ik ben verbijsterd over het stilzwijgen van zoveel mensen die ik altijd als nabij had ervaren, waaronder tot mijn verdriet en verontwaardiging mijn twee bloedeigen broers.
Jan heeft toch geleefd en hij was toch geliefd bij velen?
Ik leef toch nog?
Is Jan doorgestreept op de verjaarskalenders?
Moet ik ook maar doen alsof het een gewone dag is?

Ik heb zelf geregeld dat ik afspraken had op die dag, maar ik had zo gehoopt en verwacht dat mensen wat aandacht zouden besteden aan deze voor mij zo moeilijke dagen.
Wat is het gemis en het verdriet weer schrijnend!

Marijke (maver)

Beste Corrie (en alle lotgenoten),

Ook ik ben net sinds kort aangemeld voor de Mailbox, maar ik weet er nog niet zo goed mijn weg in te vinden.
Ik was ontroerd door jouw bericht. Ook ík ben vorig jaar (18 november) mijn geliefde verloren.
Hij was thuis en op mijn verjaardag van 21 november namen we afscheid om op 22 november de crematiedienst te houden. Alles komt terug als een film die afgespeeld wordt.

Ik heb een mooi gedicht uit een bundeltje wat ik zelf ooit van mijn partner kreeg:
Het gedichtenbundeltje heet 'Met vallen en opstaan' van Lily Veen Slotema.

Corrie, ik wens jou en je dochter alle sterkte de komende periode.
Ik ben ervan overtuigd dat het ooit (met vallen en opstaan) weer beter gaat.

Hartelijke groet van

Ans (anbos)

Beste mensen,

Al sinds mei/juni kijk ik regelmatig op de site van de Draaikolk, maar ik heb me pas sinds twee weken aangemeld voor De Mailbox. Het is herkenbaar wat er zo af en toe geschreven wordt.

Hans en ik kenden elkaar al vanaf de middelbare school. Na 32 jaar kwam hier in februari 2009 een einde aan.
Ik had de hoop dat na een paar maanden het verdriet van de dood en de herinneringen aan de ziekteperiode van mijn man, wat minder hard zouden worden, maar niets is minder waar.
Ik ben weer aan het werk en mijn dochter van 14 gaat (met vallen en opstaan) weer naar school, maar ik kan bij het minste of geringste weer in tranen uitbarsten. De plotselinge sterfgevallen van twee broers in 2006 en 2007 spelen hier ook in mee.

Vorig jaar rond deze tijd kwam Hans voor het eerst in het ziekenhuis te liggen. Vanaf die tijd tot zijn sterfdatum is hij maar 40 dagen thuis geweest. De laatste weken waren een hel, omdat communiceren met hem niet meer mogelijk was.
Echt afscheid van elkaar nemen, echt met elkaar spreken kon niet meer. Dat heeft pijn gedaan en doet dat nog steeds.

Met familie en vrienden kun je in het begin wel het een en ander delen, maar het leven gaat door. Voor mij gaat het leven ook door en ik heb geprobeerd de draad weer op te pakken, maar het valt niet mee. Het gemis aan Hans, maar ook het gemis om over koetjes en kalfjes of serieuze zaken te praten bij thuiskomst is moeilijk.
Wellicht voor jullie herkenbaar. Voor mij een strijd van overleven die nog lang niet voorbij is.

Corrie (coop)

Terug naar index Archief
Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren