Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (42)
in september en oktober 2009

REACTIES binnengekomen in oktober 2009:

21-10-2009

Margriet is nu ruim twee jaar geleden overleden aan de gevolgen van een hersenbloeding.
Plotseling was de bloeding daar en plotseling werd een leven beëindigd. Geen tijd voor afscheid.
Heel rationeel moet je dan maar wat kwesties regelen en je gevoel voel je niet. Maar het is er wel.

Al een tijdje liep ik rond met de gedachte om mijn gevoel van dat vreselijke moment naar de oppervlakte te halen. Samen met Margriet wilde ik de emotie en de pijn voelen en delen. Daarmee samen tot de ultieme grens gaan: haar dood.
Omdat ik meen dat iemand die in coma is tóch nog alles kan horen, heb ik mijn inleving opgeschreven. Eindelijk heb ik het lef gehad en het heeft gewerkt.
Ik wil deze inleving met jullie delen.
Zo zou Margriet het hebben kunnen ervaren.

"Tadie, Tadie, wat hoor ik toch! Waarom zie ik niets?
Mijn ogen zijn toch open, of niet?
Waarom kan ik niet bewegen?
Tadie, Tadie, waarom blijft dat geluid bij me?
Wacht eens, dat is een ambulance.
Tadie, Tadie, daar moet ik in liggen!

Oh ja, ik had hoofdpijn en toen ik zei dat het erger werd heeft No de dokter gebeld.
Waarom kan ik mij niets meer herinneren?
Of toch, wacht eens, het geluid is er niet meer. Als door een mist zie ik lichtjes langskomen en hoor ik vreemde stemmen.
Maar waarom zie ik niets? Wat doen ze met me?
Ik hoor een licht geschraap aan mijn hoofd. Waarom voel ik niets? Waar is No?
Vreemde stemmen. Wat zeggen ze? Ik kan ze niet verstaan en weer zie ik zwakke lichtjes langskomen.

Een ander geluid: phfff, piep piep piep. Waarom gaat die piep steeds sneller?
Pfhhh, piep, phfff, piep. Indringender: phff, piep, phffff, piep piep piep.
Waarom voel ik niets, kan ik mij niet bewegen? Wat is dat drukkende gevoel in mijn keel?
Van wie zijn die stemmen?
Droom ik? Is het nacht?

Wéér andere stemmen en daar hoor ik ook de stem van No. Wat gebeurt er?
Zijn stem klinkt bezorgd. Zo heb ik hem nog nooit gehoord.
Wat zegt hij? Ik versta het niet, voel wel iets warms daar waar ik denk dat mijn mond is.
Ik voel het niet, maar ik weet dat hij mijn hand vastpakt.
Waarom zegt hij niets? Waarom voel ik zoveel verdriet bij hem?
Wat is er toch. Lig ik in het ziekenhuis?

Wéér zie ik zwakke lichtjes voorbij gaan en weer hoor ik zwakke stemmen, maar ik kan nog steeds niets zien of voelen. Wat is er toch?
Ik kan mij niet bewegen, heb geen pijn. Gelukkig geen hoofdpijn meer. Of toch, ver weg een zeurend gevoel.
Daar is de stem van No weer. Nee, nee, het is niet waar!
Hij zegt dat ik dood ga! Ik heb een hersenbloeding, dat was die hoofdpijn.
Ik lig in het ziekenhuis van Maastricht. Er is geen hoop meer.
In het gunstigste geval zou ik een kasplantje worden. No weet dat ik dat niet wil, maar ik ga wel stikken.
Nee, nee, ga weg! Ik wil niet dood!
Nee, ga niet weg! Ik ga weg. Ik wil niet, wil niet, wil niet dood!

No vertelt, dat als er geen verbetering in mijn toestand komt, de artsen de behandeling staken en de beademing waar ik aan lig stopzetten. Ik krijg dan medicijn om dieper in coma te raken, zodat ik bijna geen reflexen meer heb en dan ga ik dood.
Ik hoor Ine, Manuela, Jo, Dennis, Rob, Yvonne, Rens en No huilen.
Ik voel het niet, maar weet dat No mijn handen vast heeft. Ik hoor zijn ademhaling.
Hij zegt niets meer, maar hij zal wel van alles aan het bedenken zijn.
Hij kan niet opgeven. Ik ga dood!

Nu hoor ik No zeggen dat hij een second opinion heeft gevraagd.
Phffft piep, phffft piep. Dat zal de beademing zijn waar ik aan lig.
Wat voel ik mij ineens raar.
De piep hoor ik niet meer.
In de verte hoor ik huilen.
Het wordt nóg zwarter, nóg donkerder.
Ik ga dood…"

noru

Ruim anderhalf jaar na het overlijden van mijn lief word ik met tussenpozen overvallen door een onbestemd schuldgevoel...

We hebben een goed en liefdevol huwelijk gehad van 34 jaar.
In het jaar dat hij ziek was heeft Gerard, naar omstandigheden, nog veel kunnen doen. We hebben samen toe kunnen leven naar wat onvermijdelijk was: het afscheid. En ja, het geeft troost, al die mooie en liefdevolle jaren met natuurlijk ups en downs zoals in elk huwelijk. En het lukt me alleen verder te gaan en ook kan ik me gelukkig voelen met veel warme vriendschappen om me heen.
Maar waarom soms toch dat knagen, dat gevoel achteraf misschien toch niet genoeg rekening te hebben gehouden met de ander?

Vandaag kwam ik de doos tegen met de liefdesbrieven die we elkaar stuurden tijdens de beginfase van onze relatie. Prachtige brieven die hij me schreef.
Het lijkt of zijn liefde voor mij dieper voelbaar is na zijn overlijden...
Is dat herkenbaar?
En dan soms dat schuldgevoel.
Waarom?

brbu

Hallo Draaikolkers,

Graag wil ik reageren op het verhaal van Piet over borstkanker "Gewonnen versus Verloren".
Ook ik heb naar het 'Pink Ribbon Gala' gekeken. Wel met gemengde gevoelens, want een zeer dierbare vriendin (33 jaar vriendschap) is in maart jl. overleden aan borstkanker.
Toen zij mij in december 2007 vertelde dat er uitzaaiingen waren ontdekt, was ik intens verdrietig en huilde ik in mezelf: zij mag niet óók doodgaan.
Want Jan was immers ook al dood en ik wilde haar niet verliezen. Zij, die er altijd voor mij was toen Jan ziek werd en nadat hij overleden was.

Ik begrijp het verhaal van Piet heel goed. In het programma kwam ook Sylvie van der Vaart aan het woord. Zij strijdt momenteel zelf tegen borstkanker.
Zij vertelde onder andere dat zij de strijd positief tegemoet gaat, en dat is goed. Maar zij vertelde tevens dat zij ervan overtuigd is, dat je met een positieve instelling en je mentaal sterk voelen (borst)kanker kan overwinnen.
Dit soort uitspraken hoor en lees ik regelmatig en stuiten mij enorm tegen de borst en maken mij boos. Het is je reinste flauwekul, want als het waar zou zijn dan zouden er niet zoveel mensen aan kanker overlijden. Lance Armstrong denkt ook dat hij zijn kanker heeft overwonnen door zijn positieve gedachten.
Alsof het van al die mensen, die overlijden aan kanker hun eigen schuld is dat zij dood zijn gegaan. Dan hadden zij maar positief moeten zijn…

Een poosje geleden las ik een interview met Maarten van der Weijden, die na zijn herstel van kanker een Olympische gouden medaille haalde met zwemmen in open water.
Hij hekelde de uitspraak van mensen die zeggen dat zij het gered hebben, omdat zij zo positief zijn geweest. Hij vindt dat hij veel geluk heeft gehad.
En zo is het.

Vriendelijke groet,

mabl

Beste Monique,

Toeval?
Onlangs kreeg ik van een collega de website van de Draaikolk.

In mei 2008 is bij mijn lief kanker geconstateerd. Op 18 november 2008 is hij overleden.
Ik "besloot" om me niet door emoties te laten meeslepen en flink te zijn. Mensen in mijn omgeving vinden me zo sterk.

Maar nu ik rust heb na mijn verhuizing komen alle heftige gebeurtenissen van een jaar geleden weer zo op mijn netvlies en in mijn gevoel. Ik ben dan ook blij met jullie website en heb al wat tranen gelaten bij het lezen ervan.
Helemaal toen ik het verslag van jullie weekend in september las en ook zag waar het geplande weekend in april 2010 naar toe gaat. Toeval?
Het is de plaats waar Harry en ik ook een aantal keren geweest zijn. Wij kennen Marian wel en hebben haar man ook nog meegemaakt. Harry heeft als amateurfotograaf voor hen twee fotoboeken gemaakt over hun bedrijf en een optocht die daar tijdens een festiviteit plaatsvond.
De herinnering bij het zien van de foto's van jullie weekend was heel heftig voor me. Wij stonden daar ook met ons Kip-caravannetje. Wat waren we intens gelukkig op die plek. We hadden het heerlijk daar.
Wat een toeval.

Ik heb de caravan niet meer (zie het niet zitten om daarmee alleen op pad te gaan), maar ik heb nog wel mijn tentje. Misschien durf ik het aan om me op te geven voor het weekend in april…
Maar eerst meld ik mij nu aan voor de Mailbox.

anbos

Hallo Monique

Ik heb via de Mailbox van de Draaikolk al vrij snel contact gekregen met een lotgenoot, wat niet lang stand heeft gehouden.
In januari heb ik opnieuw met iemand anders contact gekregen en dat loopt nog steeds erg goed.
Zo zie je maar weer hoe goed het is om op deze manier in contact te komen met andere lotgenoten.

Soms word ik nog benaderd door andere mensen via de Mailbox, en daar is het ook allemaal voor, maar ik heb voldoende aan de correspondentie met één persoon. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat de mensen om mij heen mij, ook na een jaar, nog steeds omringen met veel liefde en aandacht. Daardoor wil ik nu mijn contacten met de Mailbox beëindigen.

Ik wens iedereen heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van een partner, want ook na een jaar is het verdriet nog volop aanwezig. Maar heel zachtjes aan - met vallen en opstaan - wordt het allemaal wat draaglijker.

Met vriendelijke groeten,

mast

REACTIES binnengekomen in september 2009:

24-09-2009

Hallo Monique en medelotgenoten,

Zodra ik het te kwaad heb, moet ik (het van me af) schrijven.

Het is nu ruim 7 maanden geleden dat Ton is overleden. Ik dacht, heel stoer, dat ik het best wel goed deed. Ik werk weer, ben ondertussen al twee keer op vakantie geweest en ik onderneem veel.
Het gekke is, of misschien is dat helemaal niet gek, dat ik het gemis nu als steeds erger ga ervaren. Zodra ik alleen thuis ben, ben ik bijna voortdurend in tranen. Elke herinnering aan Ton, een liedje op de radio of bepaalde uitspraken van hem die me dan ineens weer te binnen schieten, doen me brullen van verdriet.

Afgelopen zaterdag werd onze kleinzoon Teun een jaar. Ton heeft hem maar vijf maanden mogen meemaken. Het was een mooie maar emotionele dag voor ons gezin.
Teun (vernoemd naar opa Ton) is ons eerste kleinkind en samen zouden we een dag in de week op hem gaan passen, nu doe ik dat alleen. Ik geniet enorm van hem, maar aan de andere kant heb ik er veel verdriet van dat Ton hem niet kan zien opgroeien...

Van mijn zus kreeg ik een prachtig gedicht toegestuurd. Het is getiteld 'Heimwee'. Dit gedicht verwoordt precies hoe ik (en waarschijnlijk velen met mij) me voel.
Ik wilde jullie dit niet onthouden.

Het kan best zijn dat dit gedicht al eens eerder is geplaatst, dat is dan maar zo.
Het is voor mij in ieder geval heel herkenbaar.
Hopelijk hebben jullie Draaikolkers er wat aan.

Ik wens iedereen weer veel moed en sterkte toe de komende periode van de herfst en winter...

mabos

Beste Monique,

Hierbij laat ik je weten dat ik, aangezien ik lange tijd niet meer actief geweest ben op de Draaikolk, niet meer wil deelnemen aan de Mailbox.

Ruim een jaar geleden ben ik verhuisd, ook van woonplaats. Dat ik in Amsterdam nu zit, heb ik mede te danken aan de Draaikolk.
Een paar jaar na het overlijden van Dirk wist ik dat ik weg wilde uit ons huis en ook uit Zutphen en het liefst wat dichter bij mijn dochter en kleindochters wilde wonen. Zij wonen in Almere maar daar wilde ik niet heen, dus waar naar toe, dacht ik.
Ongeveer twee jaar geleden werd er vanuit de Draaikolk een dagje Amsterdam georganiseerd. Ik was erbij en toen ik met de andere 'Draaikolkers' in het centrum rondliep dacht ik: hier zou ik weer kunnen wonen (Dirk was van oorsprong Amsterdammer en vroeger hebben wij een aantal jaar hier gewoond). Misschien, als ik niet meegedaan had aan dat uitstapje, was ik niet op het idee gekomen om naar Amsterdam te verhuizen. Wie weet? In ieder geval heb ik er geen spijt van en de verhuizing heeft mij geholpen om wat beter los te laten.

Dankbaar zal ik altijd zijn dat ik 6 jaar geleden, kort na het overlijden van Dirk, een papiertje in handen kreeg met de naam van de Draaikolk erop. Vooral het eerste paar jaar heb ik daar veel steun aan gehad. De communicatie over en weer met lotgenoten heeft mij enorm geholpen.
Het dagboek dat Bert schreef, met zo veel humor, las ik ook graag en Bert zal ik nooit vergeten.

Lieve Monique, ik wens jou en alle andere lotgenoten veel sterkte verder.
Ongetwijfeld zal ik van tijd tot tijd een kijkje nemen op de website.
Veel succes ermee!

Met vriendelijke groet,

pavvl

Terug naar index Archief
Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren