Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (41)
in juli en augustus 2009

REACTIES binnengekomen in juli 2009:

26-07-2009

Een jaar geleden verloor ik mijn man door kanker. Op dat moment had ik er vrede mee want om je dierbare zo te zien lijden is verschrikkelijk.
Eerst valt er van alles te regelen en denk je dat alles weer gewoon door moet gaan. Ik zorgde goed voor mijn twee kleine mannetjes en had extra verdriet als ik hen verdrietig zag.

Ik vond het heerlijk om na een drukke week van de kinderen verzorgen, werken en het huishouden doen, in het weekend lekker thuis te zijn. Ik ging best eens ergens heen want ik heb een grote familie en veel vrienden, maar ik had niet zo veel behoefte aan bezoek van anderen. Ik kon goed slapen en eten en las veel. Als mensen vroegen hoe het ging durfde ik haast niet te zeggen dat het naar omstandigheden best goed ging.

In de meivakantie ben ik een paar dagen met de kinderen naar Vlieland geweest en het was heerlijk die rust.
Tot voor twee maanden terug. Toen ontwaakte ik uit die roes waarvan ik dacht dat je die alleen had als je medicijnen gebruikt. Niet dus. Ik ontwaakte uit een soort winterslaap. Op een zondagavond besefte ik dat Teunis nooit, maar dan ook nooit meer terugkomt.
En daar zit je dan alleen. Het delen met je maatje is echt voorgoed over!
Ik heb lieve familie, vrienden en buren, maar dat is toch anders. Die leven mee, maar voelen niet wat ik voel. Ik heb contact met lotgenoten en dat voelt heel goed; die begrijpen wat ik voel.

Toch ben ik op het moment heel kwetsbaar. Het ene moment kan ik de hele wereld aan en zoek ik ook afleiding, het andere moment huil ik tranen met tuiten want ik zit toch 's avonds weer alleen en ik ga alleen naar bed.
Ik ging slecht slapen en eten. Het is ook allemaal zo dubbel. Ik mis Teunis heel erg, maar ik zou toch ook wel weer een vriend willen waar je het een en ander mee kan delen: een arm om je heen, weer als gezin ergens heen gaan en zo. Maar ja, ben ik daar al wel aan toe? Ik ben best wel zelfstandig en ik kan nu doen en laten wat ik wil zonder dat iemand er wat van zegt. Beter geen relatie dan een relatie die niet goed zit.

Inmiddels heb ik nu alle eerste keren zonder Teunis gehad. Vooral de laatste twee weken voor zijn overlijden vielen zwaar. Ik beleefde alles weer opnieuw, maar ook de sterfdag. Ik hoop dat het nu weer iets beter mag gaan.
Samen met mijn zus en haar kinderen ben ik twee weken op vakantie geweest en dat was heerlijk. Ik heb mezelf beloofd nu ook iets meer aan mezelf te denken, weer een keer uit eten te gaan, naar de kroeg of een musical. Iets meer te ondernemen zonder de kinderen en de buitenwereld geeft me groot gelijk.
Ook ga ik me opgeven voor 'de Mailbox' want contact met lotgenoten van mijn leeftijd met kleine kinderen heb ik niet en dat zou ik wel willen.

Het ga jullie goed!

Groeten van een Leeuwin.

lido

'Leven met een half hart'.
Ja, hoe voelt dat, leven met een half hart?
Precies zoals het klinkt: moeilijk...

Nu, acht maanden na het overlijden van mijn man Wim, lijkt het missen wel steeds moeilijker te worden en daarom heb ik me opgegeven voor deelname aan de Mailbox.
De tijd van zijn ziek-zijn en overlijden gaat de hele dag als een film door mijn hoofd. Wanneer je zevenentwintig jaar samen bent met de liefde van je leven voelt het gemis als het verder moeten leven met een half hart; zonder soulmate en zonder die arm om me heen. Nu ik het grootste verdriet ooit in mijn leven moet doormaken en ik zo graag zijn steun en troostende woorden zou ervaren…

Ik weet dat er in een rouwproces verschillende stadia zijn die je door moet, maar bij mij loopt alles door elkaar: verdriet, onmacht, woede. Het 'waarom ik? gevoel'.
De hele dag kom ik Wim in van alles en nog wat tegen, dat is fijn en moeilijk tegelijk.
Ik zie hem in de twee zoons die we samen hebben gekregen en dat is mooi (gelukkig woont er nog één zoon thuis). Ik hoor hem in de Franse chansons waar ik graag naar luister. Elk liedje voert terug naar onze tijd samen en het missen van nu. Dat is soms lastig en soms troostend.
Vooral muziek voert me constant terug naar onze tijd samen. Ik hoor liedjes op de radio die we allebei mooi vonden, liedjes die we gedraaid hebben bij zijn afscheid etc.
Alles is een verwijzing naar Wim.

Ik ben benieuwd hoe anderen dit ervaren, waar jullie troost vandaan halen en hoe jullie de wanhoop die je bijna constant voelt te lijf gaan, of juist niet te lijf gaan?
Ik heb lieve familie en aardige vriendinnen waar ik best wel vaak met mijn verdriet terecht kan, maar niemand heeft dit grote verdriet nog meegemaakt in mijn omgeving.
Vandaar mijn vraag: hoe pakken lotgenoten dit aan?

Alvast bedankt voor jullie meedenken.

Groeten,

jagö

Van onderstaand gedicht heb ik de eerste twee strofen geschreven op 21 februari, tijdens de laatste fase van de ziekte van Dik.

Dik is gestorven aan de dodelijke en progressieve spierziekte ALS, waarbij alle spieren het een voor een opgeven. Hij stierf op 4 maart 2009, drie jaar na de diagnose.
Het was voor ons beiden een tweede huwelijk en we zijn 20 jaar gelukkig geweest.

Er zijn al dagen dat ik niet huil en gewoon de dingen doe.
Ik herken mezelf in de verhalen en besef dat verdriet dus ook gedeeld kan worden en dat geeft soms even wat troost!

maverk

Beste Monique,

Ik wil me uit laten schrijven uit de Draaikolk. Ik heb de klus geklaard.

Wat ik niet had kunnen denken, heb ik voor elkaar gekregen. Ik heb mezelf teruggevonden, oude traumatische gebeurtenissen doorleefd en de pijn en verdriet om mijn man ben ik doorgegaan.
Het was moeilijk toe te moeten zien hoe je grote liefde aftakelt. Hij was zo’n indrukwekkende man voordat hij ziek werd. Een grote persoonlijkheid.
Dit heeft me pijn gedaan en ik heb me aangepast omdat ik van hem hield en daarin ben ik mezelf kwijtgeraakt.

Maar hij heeft me zoveel moois gegeven al die jaren, dat ik er prachtige, mooie herinneringen aan over heb gehouden. In mijn hart zal ik hem altijd meenemen, waar ik ook ben, want hij kijkt over mijn schouder mee.
Dus ben ik aan het doen wat hij zo graag wilde voor mij, wat hij me gunde.
"Kom erdoor, Mi", zei hij, "en leef!"
Ik leef, heb mezelf teruggevonden en geniet van alle geschenken die hij mij heeft gegeven.
Ik ga weer motor rijden, schilderen (wat ik goed kan) en heb weer een gitaar gekocht waar ik weer les voor ga nemen. Ik geniet van elke dag en van alles wat ik doe (en soms niet doe).
Ik dacht dat ik nooit meer sexuele gevoelens zou krijgen, maar ook dit dient zich aan sinds zondag.
Dus mijn leven is niet meer donker en verdrietig, maar licht en vreugdevol.

Ik ben begripvol voor de mensen om me heen en een luisterend oor waar nodig, maar ik vergeet het allerbelangrijkste niet meer, want dat ben ik zelf.

Wens je heel veel groetjes, wie weet nog eens tot ziens.

mivme

REACTIES binnengekomen in augustus 2009:

30-08-2009

Geraakt door de mail van pevge, met het prachtige gedichtje, voel ik de behoefte te reageren. Ik kan de schrijver niet in de mailbox vinden anders had ik persoonlijk gereageerd, maar op deze manier bereikt het misschien meer mensen die er wat in herkennen.

Dik stierf dit jaar toen de lente net was begonnen. De eerste krokussen heeft hij nog mogen zien toen we hem in zijn rolstoel naar buiten reden, helemaal ingepakt want het was nog koud.
Een paar dagen later was hij dood door ALS, de dodelijke spierziekte waarbij alle spieren het een voor een laten afweten. Bij hem, de man die zijn hele leven met zijn handen had gewerkt (hij was industrieel ontwerper), begon het uitgerekend in zijn rechterhand. Het hele proces heeft drie jaar geduurd, elke dag was er iets nieuws wat niet meer mogelijk was.
Hij heeft mij geleerd om het accent te blijven leggen op dat wat nog wél mogelijk was. Dat heeft hij tot het laatst volgehouden en ik heb hem daarin bewonderd.

Nu ga ik, voor het eerst in jaren, mijn eerste herfst in zonder Dik en het voelt heel dubbel. Soms denk ik dat ik niet meer verder wil en voel ik me eenzaam en geamputeerd zonder mijn lief. Dan weer denk en voel ik dat hij in mij doorleeft door alles wat ik van hem geleerd heb (20 jaar samen is lang) en ben ik in staat om de dingen ook door zíjn ogen en oren en hart te blijven beleven.
Dan weer denk en voel ik dat er ook een hele zware last van me af is gevallen, want jaren zorg voor een man die iedere dag verder verlamt en op het laatst niet meer kan bewegen, eten, drinken, praten, ademen, was ook voor mijzelf een lijdensweg.
Ik probeer daarom iedere dag weer positief op te staan, de dingen te doen die gedaan moeten worden, te genieten van alle kleine, maar prachtige dingen die het leven toch altijd weer de moeite waard maken. Ik heb daarbij steun van mijn (klein)kinderen, vrienden en collega's en probeer daarbij, voor zover dat lukt, in het hier en nu te blijven.

Dat betekent af en toe een flinke huilbui, maar tot nu toe schijnt toch ook voor mij altijd weer de zon, gaan straks de blaadjes weer prachtig verkleuren en is het misschien juist ook wel een troost dat de herfst aangeeft dat alles begrensd is. Dan denk en voel ik namelijk ook dat Dik gelukkig rust heeft gevonden na een heel zware en slopende ziekte en weer verbonden is met de natuur die mij op haar beurt nu toch ook weer troost, mijn huid streelt en door mijn haren blaast.
Zo ervaar ik dat alles met alles verbonden blijft, niets voor niets is en dat je over de dood heen liefde kunt blijven voelen en beleven, hoe onmogelijk dat soms ook lijkt.

maverk

Hallo lotgenoten,

Op 20 februari van dit jaar overleed mijn grote liefde Ton aan de gevolgen van kanker. Precies een half jaar daarvoor was de diagnose gesteld, dat was dus vorig jaar augustus om deze tijd.
In mei zijn Ton en ik nog, samen met zijn demente ouders, een weekje naar Cannes geweest, waar een broer van mijn schoonvader woont. Ondanks dat we heel veel zorgen hadden over "de oudjes", zoals Ton ze altijd liefdevol noemde, genoten we van de zon en de mooie omgeving.
Wie had toen kunnen denken dat dit onze laatste vakantie samen zou zijn…

Na het overlijden van Ton moest er zoveel geregeld worden (iedereen wel bekend, denk ik) en bovendien moest ik ook weer aan het werk. Met prepensioen gaan, samen met Ton, was niet meer aan de orde.

Begin mei ben ik samen met de kinderen en kleinkind een weekje naar Mallorca gegaan en dat was, ondanks dat ik Ton verschrikkelijk miste, toch wel heel fijn. We deden niets anders dan uitrusten in de zon, zwemmen en genieten van de kleine Teun van 8 maanden en natuurlijk herinneringen ophalen aan Ton. We hebben veel over hem gepraat en dat deed ons allemaal zo goed, vooral die saamhorigheid. Het was goed. Het is ons zo goed bevallen dat we dat volgend jaar weer willen doen, maar dan een weekje langer.

Volgende week ga ik met drie collega's/vriendinnen een week naar Kroatië op vakantie. We huren daar een mooi appartement aan het strand. Drie jaar geleden hebben we dat ook gedaan.
Ton vond het altijd prima als ik een weekje zonder hem op vakantie ging. Zelf hoefde hij niet zo nodig. Hij zei altijd tegen mij: "ga maar lekker genieten, je werkt er hard genoeg voor". Hij gunde mij dat altijd zo van harte!
Hij bracht ons dan altijd naar Schiphol en haalde ons dan ook weer op. Elk jaar ging ik wel een week alleen op vakantie of bijvoorbeeld een week mee met De Zonnebloem als vrijwilligster. Dus eigenlijk was ik het wel gewend om regelmatig alleen op vakantie te gaan. Alleen, nu is er geen Ton die op Schiphol staat als ik terugkom en in een leeg huis terugkomen is ook geen feestje...

Gelukkig hebben Ton en ik ook samen veel mooie reizen gemaakt en daar kan ik met heel veel plezier aan terugdenken. Ik ben zo blij dat we dat gedaan hebben en het niet hebben uitgesteld tot aan ons pensioen.

Al met al, tot nu toe heb ik een redelijk goede ervaring gehad voor wat betreft zonder hem op vakantie gaan, maar ik ben dan ook niet echt alleen gegaan en dat zal ik ook niet snel doen, denk ik.

Ik wens iedereen die voor het eerst zonder partner op vakantie gaat heel veel sterkte toe, maar ook plezier. Probeer er desondanks toch van te genieten.

Lieve groet,

mabos

Alweer 6 jaar geleden overleed zij aan haar verwondingen, na de val van de fiets op 17 augustus. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Om ongeveer 15.00 uur was daar opeens de val samen op de grond en toen niets meer. Geen afscheid.
Toen volgde het wachten: zou ze het halen of niet? Op 24 augustus om 17.00 uur was haar laatste adem.

Vanavond, alleen thuis in haar kamer, kwam ik nog wat resten tegen van haar mappen, papieren enz. Ze bewaarde veel, nu dan maar in de prullenmand.
Pas begin dit jaar hebben we haar kamer zo veel mogelijk opgeruimd. Van vanavond deed het eigenlijk meer pijn dan de hele kamer.
Ik zat op de grond om me heen te kijken, de herinneringen vlogen voorbij.
Au, dat doet pijn en ik word er eigenlijk wel verdrietig om.

Ik had deze week ook weer dat gevoel er toch niet helemaal bij te zijn, maar deze avond werd ik weer teruggeworpen met flitsen in mijn hoofd. Het lijkt wel onweer, zoals buiten.
Wanneer gaat dit over? Ja hoor, het wordt met de jaren minder, zeggen ze dan. Nou geloof ik dat ook wel. Je gaat en leert er anders tegen aan te kijken en de positieve dingen te zien en wat je samen beleefd hebt.
Maar dat heb ik misschien nog te weinig. Hoewel ik het meestal wel weer naar mijn zin heb, zijn dit toch wel weer momenten waarop het niet klopt.
Dit hadden we niet afgesproken. We hadden nog zoveel plannen.
Ze was toen pas 51, maar het mocht niet zo zijn.

Soms wil ik wel een paar jaren verder zijn, maar wat ik nu beleef is dan misschien een deel wat op mijn pad is gekomen. Hoe zou het anders zijn?
En met een paar jaar verder zijn, mis ik misschien weer te veel.
Eigenlijk moeten we elke dag genieten. We weten allemaal dat het snel over kan zijn.
Maar zo zitten we niet allemaal in elkaar. Als je het wel kan, doe het dan.

Dit gedicht zat in haar agenda:

Eigenlijk had ik een heel verhaal in mijn hoofd, maar dat is weer weggezakt.
Een kop als een gieter, zo zou ik het willen noemen.
Ik neem maar een bad want ik ben het zat. Proost!

pevge

Lieve lotgenoten,

Ik ben nu sinds een jaar medelotgenote van de Draaikolk en lees regelmatig de reacties van anderen.

Ook ik heb nu een jaar geleden mijn man verloren na een huwelijk van 34 jaar.
Nu, een jaar later, heb ik de scherven bij elkaar gepakt en geprobeerd mezelf weer een beetje in elkaar te zetten. Dat lukt me ondanks al het verdriet en moeilijke momenten.
Ik heb mezelf voorgenomen om door te gaan en om nog wat van het leven te maken want daar is het leven voor gegeven.

Regelmatig lees ik dat mensen zelfs een tweede liefde hebben gevonden, geweldig.
Heel jammer vind ik het dat de site van Datingservice Klavertje 4 is opgeheven. Dat lijkt me een unieke mogelijkheid om iemand te vinden die zelf een rugzak heeft waardoor je elkaar misschien wel beter kunt begrijpen en helpen.
Zelf sta ik open voor een nieuw contact om gewoon af en toe gezellig samen te zijn en weer dingen te ondernemen. Ik zal zien wat er op m'n pad komt.

Voor allemaal een warme groet.

lihu

Dag Monique,

Het is voor mij nu een jaar geleden dat mijn lieve man is overleden, na een hersenbloeding op vakantie in Duitsland. Het is nog steeds het gevoel alsof het pas gisteren was.
Het went maar niet, het alleen zijn, alleen beslissingen moeten nemen (ondanks dat ik erg zelfstandig ben), geen weerwoord krijgen. Zijn humor mis ik nog het meest, geen grapjes en plezier.
Natuurlijk, ik ga op visite en op pad, maar het vervangt Jan niet want daarna moet ik weer terug, kom ik alleen thuis en dan denk ik: nu, dat was het weer.

Ik zit vaak tussen echtparen die het echt wel goed met me menen en erg lief voor me zijn, maar ik voel me het vijfde wiel aan de wagen.
Ik heb van die momenten waarop het aardig gaat, maar dan plotseling is er weer een tranendal. Ik kijk bijvoorbeeld televisie en zie een locatie waar we met zijn tweeën zijn geweest. Dan komt Jan weer op mijn netvlies en dat raak ik niet kwijt. Dat gevoel hebben toch veel mensen als ik dit zo hoor en lees.
Maar ik moet mezelf dwingen om toch weer een beetje plezier in het leven te krijgen en weer leren te lachen. Ik moet er zelf zien uit te komen, maar dat lukt niet altijd. En ja, de mensen om me heen denken dat ik geen verdriet meer heb…
Ik probeer mij zoveel mogelijk aan te passen, maar vaak schiet ik toch weer vol en dan zie je de mensen gauw weggaan, me sterkte wensend. Ja, denk ik dan, loop vooral weg. Jullie kunnen of willen je niet in mijn situatie verplaatsen. Ook voor jullie komt eens de tijd, denk ik bitter, en wat dan? Hoe zouden zij zich dan voelen? Het is geen klagen van mijn kant, maar ik vind de mensen zo langs elkaar heen leven.

Daar komt op dit moment nog bij dat ik onlangs mijn mans tweede maatje, de lieve Labrador hond, na 11 jaar trouw gezelschap in heb moeten laten slapen wegens een tumor. Zo vlak voor Jans sterfdag weer zo'n klap. Nu mis is dan ook nog de wandelingen en de praatjes met de mensen onderweg.

Ik zou toch weer zo graag de draad willen oppakken en met de auto op stap gaan: reizen/kamperen naar het buitenland enz. Ik heb wel wat kontakten, maar die vullen nog niet mijn behoeftes aan.
Er moeten toch mensen zijn die nog sportief zijn en durf hebben om weer iets te ondernemen, denk ik zo.

Dit wou ik even kwijt.

coco

Lieve lotgenoten,

Dit is nieuw voor mij, iets van mij afschrijven met de hoop dat het iets voor mij doet.

Mijn lieve man Hennie is vorig jaar 24 juli overleden na een kort ziekbed. De vraag "waaraan?" wordt mij vaak gesteld. Erg vind ik het om te moeten zeggen: "ik zou het niet weten". Dus voor mij geen patiëntenvereniging of zoiets dergelijks.
Alle mogelijkheden van dit of dat malen maar door mijn hoofd. Waar heb ik het niet gezien, wat is er niet gebeurd wat wel had gemoeten?
Het zwaarste van dit proces is het accepteren van hoe het gegaan is. Als ik daar misschien wat rust in heb gevonden, kom ik aan mijn 'missen van' toe, want nu roept het zoveel emoties op.

Mijn zelfbeeld heeft ook een beste deuk opgelopen. Ik was toch die sterke vrouw achter deze man? Samen hebben wij een bedrijf opgebouwd met 10 man personeel. Nu doe ik dat samen met mijn zoon.

Ook was ik een ouder van een overleden kind. Wij zijn een dochter Dorien van 23 jaar verloren aan een aneurysma aan de aorta. Ze hebben haar in het ziekenhuis nog geprobeerd te opereren, maar daar is ze in gebleven. Een ramp en dat is een van de
oorzaken van Hennies overlijden. Ineens zie je de betrekkelijkheid van het leven en waar het om draait.
Hennie kon het verdriet niet aan. Wat is dat moeilijk om elkaar de vrijheid te laten om het op je eigen manier te doen. Wij waren net zover dat wij 'samen delen' konden zeggen.
Nu sta ik voor een enorme klus: mijn man loslaten, mijn alles. Wij deden alles samen, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.

Het moeten missen van mijn maatje maakt mij zo kwetsbaar en zo alleen, dat ik vaak denk: laat maar, het is genoeg geweest. Dan denk ik: waar is kracht na kruis en je krijgt niet meer dan wat je aan kunt. Moet ik daarop vertrouwen?
Maar door de sluier van mijn verdriet voel ik niets en wordt mijn vertrouwen op de proef gesteld.

Mijn verhaal zou veel langer kunnen zijn, maar het zou veel herhaling kunnen worden.

Groeten,

trme

Dag lotgenoten,

Raar woord! We kunnen helemaal niet genieten van ons lot en toch moeten we ons behelpen met dit woord.
Het is nu eenmaal zo, maar welke idioot heeft dit woord bedacht? Ik vind het beter passen bij mensen die samen de postcodeloterij hebben gewonnen. Je koopt het juiste lot en je kunt er samen van genieten. Zo hoort het.

Maar wij, wat valt er te genieten zonder je maatje?
Ruim vier jaar na het overlijden van Jan ervaar ik veel momenten van genieten, maar altijd gaat het gepaard met heimwee naar wat is geweest en nooit meer terug zal komen.
In verre streken, waar ik niet met Jan ben geweest, voel ik me het prettigst. Ik kom het liefst op plaatsen waar ik geen herinneringen samen met Jan heb. Ik voel me dan in een soort vacuüm, even weg van de zwaarte van mijn bestaan zonder Jan.

Thuisgekomen is Jan doder dan op alle andere plaatsen in de wereld. Hoewel, in Frankrijk, waar we heel vaak waren, is het gemis ook zo voelbaar.
Frankrijk is niet meer wat het geweest is: de glans en betovering is eraf.

maver

Terug naar index Archief
Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren