Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (40)
in mei en juni 2009

REACTIES binnengekomen in mei 2009:

31-05-2009

Hallo lotgenoten,

Door een artikel in de krant (Dagblad van het Noorden 28 mei 2009, red.) kwam ik achter het bestaan van deze site.

Op 29 mei 2005 overleed mijn man aan een hartstilstand na een gezellige feestavond van de voetbalclub.
Hij is 51 jaar geworden. Onze kinderen waren toen 20, 18 en 15 jaar.
Omdat hij hartpatiënt was en er bij hem in de familie een paar ooms waren overleden aan een hartstilstand heb ik altijd gedacht dat hij niet oud zou worden.

Door onze lieve, fantastische familie en goede buren en vrienden lukt het ons om zonder hem verder te gaan.
De kinderen zijn er tot nu toe redelijk doorgekomen. Ik ben dan ook best wel trots op ze!
Zelf kan ik er ook vrij goed mee omgaan. Natuurlijk zijn er momenten dat het niet zo goed gaat, maar die duren gelukkig niet zo lang.
Ik ben een positief ingesteld iemand en kijk vooruit. Voor mij werkt dat althans goed.
Muziek betekent veel voor mij.

Lieve groeten,

thro

Lieve Draaikolkers,

Mijn verhaal is eigenlijk voor jullie allemaal, helaas, hetzelfde.
Het 'waarom', daar krijg je nooit antwoord op.
Waarom moet iets, wat zo goed was, op zo'n vreselijke manier eindigen?
Ik was hem al zes weken kwijt en heb nooit écht afscheid kunnen nemen.
Hij lag op de Intensive Care aan de beademing. Ik vertelde hem alles wat er gebeurde.
Of hij het gehoord heeft? Wie zal het zeggen?

Het gemis na twee jaar is nog even groot. Ja, zelfs nóg groter dan in het begin. Toen had iedereen begrip voor mijn gevoelens. Nu heb ik het gevoel dat de meeste vrienden denken: ze zal er wel aan gewend zijn.
Maar wat is wennen? Dat zal wel nooit gebeuren. Je moet er mee leren leven, dat is het enige wat mogelijk is.

Op 29 mei was het twee jaar geleden dat ik afscheid moest nemen van mijn lief. We waren 43 jaar samen. Hoe kan je dan afscheid nemen?
Ik beleef nu ieder ogenblik weer alsof het gisteren was. Met zijn handen in mijn handen is hij langzaam weggegleden.

Nu, twee jaar later, probeer ik met vallen en opstaan en met hulp van een paar heel goede e-mailvrienden, mijn leven weer op de rails te krijgen. De ene keer gaat het beter dan de andere.
Mijn mailvriend van het eerste uur (hij weet zelf wie ik bedoel) ben ik nog dagelijks dankbaar voor zijn sms'jes (iedere morgen weer) en zijn mailtjes: "hoe gaat het vandaag?"
Ik keek daar naar uit en leefde er naar toe.
Nu, langzaam aan gaat het beter. We slaan weleens een paar dagen over, maar iedere keer ben ik weer blij als er weer een sms'je of mailtje binnenrolt. Ik kan hem daar niet genoeg voor bedanken!
Ik hoop dat jullie allemaal zo'n steun in de rug hebben.

De Draaikolk is voor mij daardoor een anker geworden, waaraan ik me vast kan houden. Regelmatig mail ik met verschillende mensen; met de een wat meer dan met de ander.
Oh, ik heb mijn goede dagen en het worden er steeds meer, maar wennen, zoals iedereen zegt die het niet is overkomen, dat zal denk ik nooit gebeuren.

Op de rouwkaart stond: "achter iedere traan van verdriet schuilt een glimlach van de herinnering".
Daar zit heel veel waarheid in, maar mijn Bas krijg ik er niet mee terug.
Daar moet ik wél mee leren leven.

anjan

Hoi Monique,

Ik moet even reageren op het verhaal van gedvr. Het heeft zoveel overeenkomsten met ons.

Ook wij trouwden erg jong. Met obstakels hebben wij de liefde onvoorwaardelijk omgezet in 'houden van'.
Ik heb óók het gevoel dat ik dit verlies nooit meer te boven kom.
Vele tranen hebben er al gevloeid en het doet nog steeds zo’n pijn.

Ik praat óók steeds tegen Toon en ik denk óók af en toe wel eens dat ik gek word, dat alles niet meer hoeft.
"Een plaatsje geven?", ik denk dat ze niet weten waarover ze praten.
Mijn allerliefste maatje en man krijg ik niet terug. Ik mis hem ook ontzettend.

Heel veel sterkte, gedvr.

wisc

Beste lotgenoten,

Hebben jullie dat nu ook, dat als je de verhalen van elkaar leest de tranen weer over je wangen lopen?
Twee jaar geleden overleed mijn man aan darmkanker. Pas 50 jaar en nooit ziek geweest, heel sportief en de liefde van mijn leven. We waren ruim twintig jaar zo gelukkig met elkaar.

En dan, na de eerste maanden van 'overleven', ga je verder. Je moet niet, maar in je hart wil je toch wel 90 worden…
Je gaat weer aan het werk, regelt zelf je zaken, belasting, financiën, stapt in de auto naar vrienden in Zuid-Frankrijk. "Wat een sterke vrouw", zeggen ze dan.
Mijn vrienden en familie weten wel beter. Hoe vaak heb ik niet wanhopig van verdriet bij hen aangeklopt. Vijftien kilo eenzaamheid en leegte heb ik erbij gegeten.

En net als je na twee jaar denkt dat je weer wat positiever naar de toekomst kijkt, maak je een terugval; toch wel onverwachts.
Ik wilde eigenlijk nooit toegeven dat ik me eenzaam voel. Ik noemde het 'alleen voelen'. Maar om met je familie en vrienden, die allemaal een relatie hebben, daar dingen mee plannen, valt niet mee.
Ik wil ook weer gelukkig zijn met iemand, alleen die iemand is er niet meer.
Als mensen vragen, "wat wil je?", dan zeg ik: "terug naar drie jaar geleden."
Ik weet dat het niet kan en dat accepteren begint heel langzaam door te dringen.

Afgelopen week was ik vrij van mijn werk en ik wilde spontaan een paar dagen weg. Niemand die ik vroeg kon mee. Ik was daar heel verdrietig over.
Misschien op een datingsite een 'maatje' vinden? Na drie dagen op deze site te hebben gestaan, ben ik gelijk weer gestopt. Ik wil nog geen relatie en zeker geen sexcontacten.

Een aantal keren heb ik in het verleden ook gemaild naar de Draaikolk, maar eigenlijk nooit wat met de reacties gedaan.
Ik ga me aanmelden voor de Mailbox' . Ik hoop dat herkenning ons dan goed zal doen.

mata

Beste lotgenoten,

Ik zit op het internet te surfen en kom niet toevallig deze site tegen. Ik was bewust op zoek naar een site waar je je verhaal kwijt kan en je verdriet kan omschrijven.
Dit is voor mij compleet nieuw, maar door de wanhoop, het verdriet en het gemis ga je naar dingen zoeken die misschien iets voor je kunnen betekenen.

Op 27 april 2009 ben ik mijn vrouw na een onmenselijke strijd verloren. Na vier maanden van ziekenhuisopnamen en enkele weken thuis verzorgen is de stilte gevallen. Verdriet en gemis zijn er voor in de plaats gekomen, afwisselend met een schuldgevoel van 'waarom heb ik de signalen van haar ziekte niet herkend?'.
Wij waren 36 jaar samen en trouwden toen zij 17 en ik 20 jaar was. Op haar 19e hadden wij twee kinderen. 'Kinderen met kinderen' zouden we nu zeggen, maar we hadden een mooie tijd. We hebben liefde en leed gedeeld en doorstaan en samen hard gewerkt om de achterstand in te halen.

Ik heb het gevoel dat ik dit verlies nooit meer te boven zal komen. Ik kan geen moment aan iets anders denken dan aan Sjanie. Aldoor moet ik in tranen uitbarsten. Het doet zo'n pijn.
Het huis is een en al herinnering aan haar ,want het huis was háár domein. Zij regelde alles thuis en ik regelde ons bedrijf.

Alle jaren die wij samen geweest zijn, was ik bang om haar aan deze vreselijke ziekte te verliezen. Ik verloor mijn moeder ook aan deze ziekte toen ik 11 jaar was en dat heeft mijn leven beïnvloed. Wat mij het meest beangstigde al die jaren is geschied.
Er zijn momenten dat ik denk 'het gaat wel weer een beetje', maar dan ineens breek ik weer. Het laat me niet los. Soms denk ik dat ik gek word. Ik ga tegen haar praten, zeg haar welterusten en meer van die soort dingen. Ik ben mezelf niet.
Mensen in mijn omgeving zeggen "je moet het een plaatsje geven".
Ze zullen wel gelijk hebben, maar mijn maatje krijg ik niet terug.
Ik mis mijn lieve schat. Het doet zo'n pijn.

Groeten,

gedvr

Mevrouw Vos,

Ik heb via de Draaikolk een lieve vriendin ontmoet. Wij hebben het plan opgevat om de rest van ons leven samen te gaan delen. Een bijzondere ervaring.

We hebben heel lang met elkaar gemaild. Daarin kom je tot de ontdekking dat er meer is en je maakt een keer een afspraak enz.
We gaan zelfs binnenkort samen op vakantie en een periode van trauma's en drama's laten we achter ons.
Maar vergeten doen we natuurlijk nooit. Onze overleden partners gaan altijd mee in ons hart.

Dat is de reden waarom ik verzoek om mijn naam van de Mailboxlijst te verwijderen.
Want ik word ook benaderd door andere dames, die ik vervolgens de situatie uitleg en ook het advies geef om er vooral wel mee door te gaan.
Het helpt je enorm in je weer opnieuw mens te gaan voelen. Zie ons maar als voorbeeld. Maar ongetwijfeld overkomt het anderen ook.

Met hartelijke groet,

dimu

Mijn ring laat ik vermaken, zodat ik deze om mijn hals kan dragen.
Bert zijn ring staat in het stolpje op de open haard. Ik kan het niet aan om daar iets anders van te maken, maar ik kan het wel met mijn eigen ring.
Straks draag ik mijn ring weer met Bert zijn naam erin, maar dan dichter bij de plek waar de rauwe plek een dun korstje heeft gekregen.

wiwa

Hoi Monique,

Ik heb weer een gedicht die mij iets doet:

Groet,

wisc

Hartelijke groeten,

anvbr

De Draaikolk heb ik al enkele maanden in beeld. Ik lees de verhalen en gedichten van lotgenoten. Wat herkenbaar allemaal.
Vooral het verhaal van alvvl, "Anderhalf jaar na de dood van Teun…", (reacties 27 maart 2009, red.) treft me als een mokerslag. Misschien omdat de fase waarin zij zit zo overeenkomt met de mijne.

Ook voor mij is het anderhalf jaar geleden dat Simon overleed. Hij was slechts vijf maanden ziek.
Wij waren samen nog in het stadium van verrukking dat we elkaar gevonden hadden.
We waren elkaars tweede liefde. Voor Simon na het overlijden van zijn vrouw en zes jaar rouwen daarover. Voor mij na een mislukt huwelijk en een lange periode van alleen zijn.
We waren vijftig en zestig jaar oud toen we elkaar leerden kennen en werden verliefd alsof we vijftien en zestien waren.

Onze relatie heeft slechts acht jaar mogen duren. Daarin speelde het verdriet om zijn overleden vrouw altijd een rol. Simon is altijd van haar blijven houden, maar plaatste zijn liefde voor mij daar op een zodanige wijze naast dat het voor mij nooit moeilijk was dat te accepteren. Integendeel, het was mede om zijn trouw en zijn onvoorwaardelijke liefde voor haar en zijn kinderen dat ik zo van hem ging houden.
De toekomst die we samen dachten te hebben werd abrupt afgebroken toen Simon ziek werd en overleed.

Wat ik zo herken in het relaas van alvvl is de verwondering over jezelf. Dat je denkt dat je het eigenlijk tot nu zo goed deed. Ook ík heb mezelf aan de gang gehouden, heb anderen niet teveel willen belasten. Ook al weet je dat iedereen met je meeleeft en je wilt helpen.
Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten en heb mijn huis opgeknapt, mijn tuin beter bijgehouden dan ooit tevoren en al mijn bezigheden van daarvoor voortgezet.
Maar nu ineens, het mooie voorjaar, de prachtige bloesembomen overal zo stralend. De extra vrije dagen, de lange weekenden, de vakantieplannen van iedereen om je heen.
Ineens is het gemis heviger dan ooit en zie ik helemaal niet hoe ik verder moet.
Leven bij de dag, elke dag die begint en omgaat.
Geen toekomst, geen vooruitzichten, geen plannen, alleen maar leegte.

Ik lees ook in de verhalen van anderen dat het ooit weer beter kan worden, maar dat voelt voor mij nog helemaal niet zo. Het doet me denken aan een gedichtje dat ik onlangs las in een advertentie:

Ik zal misschien moed vinden in de contacten die ik binnenkort, via mijn aanmelding voor de Mailbox van de Draaikolk, hoop te vinden.

anba

Vandaag is het precies een jaar geleden dat mijn wereld instortte. Opeens was Bas er niet meer.
Mijn allerliefste was opeens, zomaar, zonder enige waarschuwing, dood!
Het was alsof ik in een heel slechte film was beland, alsof het niet waar was.
Het kon gewoon niet waar zijn. Het mocht gewoon niet waar zijn.
We hadden nog zoveel plannen: voor het bedrijf, verhuisplannen, vakantieplannen.
We hadden nog zoveel liefde voor elkaar...

Ach, en dan, na de begrafenis, begint het besef pas écht goed door te dringen: Bassie is er niet meer, alleen in onze gedachten. En dan blijkt, wat ik al wist, waar te zijn: mijn leven zonder Bas is een stuk minder leuk. Wat mis ik hem!

Hoe raar het ook lijkt, toch gaat het leven 'gewoon' door. Ik liep op straat en dacht dan: al die mensen hebben er geen idee van hoe erg mijn leven is veranderd de laatste tijd. Hoe kan het dat iedereen gewoon doorleeft, alsof er niets aan de hand is!
Met anderen heb ik er ook regelmatig over gepraat, dat het lijkt alsof we gewoon verder leven. Maar we weten dat er wel degelijk iets is veranderd, dat er iets heel ergs is gebeurd, iets onherstelbaars, iets waar we niets aan kunnen veranderen.
Maar wat zo vreselijk ingrijpend is, is dat ons leven nooit meer zo 'vanzelfsprekend' zal worden/zijn zoals het was tot die 15e mei 2008.
Veel hebben we hier thuis over Bas gepraat en dat doen we nog steeds. En ik ben ervan overtuigd dat we dat ook zullen blijven doen. Nooit, nooit, zal Bas uit onze gedachten verdwijnen. Hij hoort bij ons en dat zal altijd zo blijven.

En dan, opeens, is daar Thijo. Hij begrijpt mijn verdriet, immers, zijn vrouw Bettie is net zo plotseling uit zijn leven verdwenen als Bas uit het mijne. We herkennen en respecteren elkaars verdriet, kunnen onze gevoelens delen en voelen ons veilig bij elkaar. En er sloeg duidelijk een vonk over…
En weer, heel onverwacht, neemt mijn leven opnieuw een wending die ik niet had voorzien: ik ben verliefd, ik voel me weer blij en gelukkig, heb het gevoel dat ik het leven weer aan kan!
Het is heel bijzonder om te merken dat er dus weer ruimte is voor een nieuwe liefde in mijn leven, zonder dat dit ook maar enige afbreuk doet aan de gevoelens die ik voor Bas heb en die ook altijd zullen blijven bestaan. Zo vreemd, dat ik zoveel verdriet heb omdat Bas uit mijn leven is weggerukt en tegelijkertijd zo blij ben dat Thijo in mijn leven gekomen is. Zo dubbel. Het is zo moeilijk uit te leggen. Ik denk dat alleen mensen die dit zelf hebben meegemaakt het zullen begrijpen.

De dag dat ik Thijo voorstelde aan het gezin van Bas en van mij hebben we samen geluisterd naar twee (voor ons betekenisvolle) liedjes. Voor degenen die interesse hebben, we hebben eerst samen geluisterd naar:

Rob de Nijs: "Vanaf vandaag" (zie You Tube opname)

Dit lied als een soort eerbetoon aan Bas en Bettie en onze belofte dat zij nooit, nooit vergeten zullen worden…

Daarna hebben we samen geluisterd naar:

Boudewijn de Groot: "Avond" (You Tube opname)

Dit lied als een belofte aan onszelf. Dat we voor elkaar hebben gekozen en onszelf een nieuw begin gunnen. Dat we er voor elkaar zullen zijn en er in geloven, maar ook beseffen dat alles zo weer weg kan zijn.
Het was moeilijk, emotioneel en mooi!

En nu, nu gaan we proberen om weer te genieten van het leven en met heel veel geloof, hoop en liefde de toekomst tegemoet te gaan en met heel veel liefde en weemoed terug te kijken op wat is geweest!

andvo

wisc

Lieve Draaikolkers,

Nog heel onwennig begin ik deze brief. Ik was nooit echt een schrijver, maar ik weet dat de Mailbox en Draaikolk niet alleen van lezers kan bestaan. Ook besef ik dat je alleen reactie krijgt als je zelf iets doet en als de mensen je kennen. Dus hier ga ik dan.

Gisteren was het twee maanden geleden dat mijn wereld verging. Niet dat hij veel anders was als de vorige zestig dagen.
Nog iedere dag sta ik huilend op, om in een veel te leeg huis rond te lopen. En al bedoelen de mensen het goed met me, woorden zoals: "stapje voor stapje, iedere dag beter" doen me meer pijn dan goed, want zo voel ik mij niet. Het lijkt alsof ik Alex, met iedere dag die voorbijgaat, nóg meer mis.
Ik ben op die 8ste maart niet alleen mijn partner, met wie ik dertien jaar lief en leed deelde kwijtgeraakt, maar ook mijn dierbaarste vriend en soulmate.

Toen ik Alex dertien jaar geleden leerde kennen, hadden we beiden een geschonden verleden. Beiden waren we gekwetst. Beiden hadden we ervoor gekozen om alleen te zijn.
En dan plots ontmoeten we elkaar, onverwacht, en voor het eerst is er het gevoel van: dit is anders.
Onze eerste maanden samen waren alsof we weer moesten leren lopen. Voorzichtig, aftastend. Maar het vertrouwen groeide en uit de lange gesprekken die wij voerden, beseften we dat we iets speciaals hadden. Wij dachten hetzelfde, voelden hetzelfde, hadden dezelfde passies.

Dertien prachtige jaren zijn we samen geweest. We hebben ontzettend hard samen gewerkt (in ons garagebedrijf), maar ook onze passies (motoren en Afrika) samen gedeeld.
In oktober verkochten we het bedrijf om onze dromen waar te maken. Wij gingen van het leven genieten.
En dan opeens is alles weg… Zo plots was hij er niet meer. Hij, die zo vol leven was, die zo intens van het leven kon genieten.
Als ik naar zijn foto's kijk, kan ik nog steeds niet geloven dat hij er niet meer is. Denk ik nog steeds dat hij terugkomt. Al die jaren was hij de reden van mijn bestaan, het belangrijkste in mijn leven, mijn steun en raadgever. Alles ben ik verloren en ik weet niet hoe ik verder moet, alleen.

Bij de Draaikolk lees ik steeds weer jullie verhalen. Ik hoop dat ook ík op een dag weer mijn leven in handen kan nemen en dat het leven niet meer zo pijnlijk zal zijn.

Ik weet niet wie het volgend versje schreef, maar het is zo veelzeggend:

Bedankt Draaikolkers, dat jullie er zijn.

chco

Beste trli,

Ik voel hetzelfde als ik je verhaal lees (mail van 22 maart 2009, red.)
Heb na het overlijden van mijn man op 29 april 1999 de Draaikolk veelvuldig opgezocht.
Ook met mensen gemaild. Ik keer er nog steeds naar terug.

Het is nu 10 jaar geleden. Ik ben inmiddels hertrouwd, maar de gedachten gaan vaak terug, ook nu met zijn sterfdag enz. Het blijft zich in je hoofd afspelen. Ondanks een nieuwe relatie blijft dit.
Ben blij te horen dat meerdere mensen dit hebben.

Ik ben er wel heel veel mee bezig en ik geloof dat mensen wel eens denken: je bent hertrouwd, dan zal dat toch wel minder worden. Niets is minder waar.
Ik heb drie dochters en een zoon. Met mijn dochters kan ik het gelukkig veel hebben over hun papa.

Dit was mijn brainstorm.

inku uit Losser

REACTIES binnengekomen in juni 2009:

30-06-2009

Mijn lief,

27 April 2009 is de dag waarop je bent gestorven.
Ik sliep bij onze zoon en na het telefoontje van het ziekenhuis was ik als verdoofd. Geen enkele emotie toonde ik. Heb wel een kwartier als verdoofd op het bed van onze zoon gezeten. Hij huilde, maar werd liefdevol omarmd door zijn lieve vriendin.

Nu naar huis en de kleding uitzoeken. Vervolgens naar het ziekenhuis en gelukkig, daar kwamen de tranen. Heb je over je arm gestreken en je haren nog geknipt.
Een hectische dag volgde met veel bezoek en telefoontjes. Dit zou een aantal weken voortduren.
Ik rook je overal. In de auto van onze zoon, bij hem in de gang, thuis bij ons op de overloop. Ging je met me mee?
Gek genoeg kwam er na de crematie een serene rust over mij.

Nu 8 weken verder. Niet meer in slaap kunnen komen, heb de klok van half 5 nog gehoord. Elke dag huilen van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ik mis je zo ontzettend.
Dit jaar zouden we 37 getrouwd zijn geweest (21 juli). Vorige week was jouw verjaardag; 58 zou je zijn geworden. Afgelopen zondag geen Vaderdag meer voor jou. Op 9 mei is je zus ook overleden; 12 dagen na jou. 6 Juni is onze dochter bevallen van haar kindjes en zou je nu opa zijn.

Het is zo oneerlijk dat je er niet meer bent. Heb zo ontzettend veel heimwee naar jou. Zou willen dat ik een tijdmachine had. Het liefste wil ik naar je toe en weer in je armen liggen. Je plagerijtjes weer horen, je grapjes, je nukken.
Maar wij hebben twee lieve kinderen en nu ook twee kleine hummeltjes, daar ga ik voor verder. Maar eerlijk gezegd hoeft het allemaal niet meer voor mij.
De zondagen zijn het ergst. We gingen altijd iets leuks doen en nu moet ik dat alleen. Maar je kent mij, ik stap niet zo gauw op dingen af in m'n eentje.
Men zegt: "wees blij dat je de zomer tegemoet gaat", maar wat maakt dat nou uit aan dat wanhopige gevoel binnen in je.
Normaal zaten we buiten, maar ik zit binnen, heb geen zin om naar buiten te gaan. Je hoeft niet bang te zijn dat ik me opsluit, dat doe ik niet. Ik doe heus wel leuke dingen en zoek de mensen ook heus wel op, alleen is het allemaal zo anders.

Lieve lief, ik hoop dat het in de toekomst een beetje makkelijker wordt, dat ik niet meer elke dag hoef te huilen en dat ik weer genieten kan van de dingen om me heen. Weet dat je altijd bij mij zult zijn, waar ik ook ben.
Lieverd, ik hou van je voor altijd.

Je meidie.

gedbe

Dit is in grote lijnen mijn verhaal.
Verleden jaar oktober werd mijn man 's morgens wakker met enorme buikpijn. Hij bleek een aneurisma in z'n buik te hebben. Ik had daar nog nooit van gehoord. Vervolgens werd ik er beneden bij geroepen. Mij werd verzocht om tegen hem te zeggen wat ik nog te vertellen had, omdat hij er erg slecht aan toe was. Ik kon het niet bevatten en dacht toen: waar heb je het over?

Hij is met spoed naar het ziekenhuis gereden en zou, naar later bleek, nooit meer van alle apparatuur afkomen, dus een kasplantje blijven.
We moesten kiezen wat te doen. Vroeger had hij wel eens duidelijk gemaakt niet zo te willen leven. Dus ik heb toen besloten om hem te laten sterven. Ik heb hem in m'n armen gehouden totdat hij stief. Het zal me altijd bijblijven dat toen hij stief er een glimlach op zijn gelaat kwam. Ongelooflijk. Het leek wel of hij zeggen wou: hè, eindelijk, na al die toeters en bellen op de IC. Na 11 dagen is hij overleden.
Nu kan ik er wat makkelijker over schrijven, maar het is een ramp.

In het begin was ik erg boos op hem omdat hij me alleen had gelaten. Wij waren nog zoveel van plan. Ab was 60 jaar en zou vervroegd uittreden.
Ik heb twee kinderen die niet meer thuis wonen. Mijn dochter was in verwachting en twee weken na Abs dood is de baby geboren. Bij zijn opbaring heeft mijn dochter een kaartje in zijn borstzak gestoken met de naam van de baby. "Zo", zei ze, "papa, jij hebt de primeur". Het was vreselijk.
Een week na de crematie was hij jarig. Het doet zoveel pijn en dan nog de feestdagen. Ik heb geleefd als in een roes.

Het is inmiddels na acht maanden wel wat beter geworden, maar ik voel me geamputeerd. Tijdens zijn comaslaap heb ik veel gepraat, maar ik weet niet of hij mij gehoord heeft. Weet je, wij hadden ook nog zoveel plannen. Wij zouden het jaar daarop bij zijn uittreden voor een paar maanden naar Bali gaan.
Je moet nu alles alleen doen en je kunt je kinderen niet opzadelen met je verdriet. Zij hebben gelukkig een eigen leven, maar ik denk wel eens: ben ik hiervoor 58 geworden, om er alleen voor te komen staan?
Soms weet ik niet waar ik het zoeken moet.

Vroeger had ik een goede baan als office manager. In het buitenland heb ik trombose opgelopen en later bleek ook een herseninfarct. Baan weg en mijn baas betaalde mij te weinig uit. Dus ook nog een rechtszaak begonnen. Ab heeft de uitspraak nooit mogen vernemen.
Nu ben ik dus 100% afgekeurd, dus je ziet: mijn rugzak is topzwaar geworden.

Maar ik moet verder en het helpt me om de mails te lezen. Je voelt je alleen, maar door het contact met lotgenoten kun je een beetje van je verdriet delen.
Ook ik voel me ongelukkig, alleen en kan slecht slapen. Ik was nooit een huilebalk, maar soms voel of ruik je iets wat herkenbaar is en dan komen de tranen weer.

Voor het eerst ga ik nu mee op een Draaikolkwandeltocht en dat is weer een stap verder. Stapje voor stapje moet ik een nieuw leven gaan opbouwen en dat is heel, heel moeilijk, want hoe moet het nu verder met vakanties etc.? Allemaal dingen die ik opnieuw moet leren.
Ik hoop dat ik door de Mailbox wat contacten kan opdoen en ervaringen kan delen.
Zelf woon ik in Zuid Holland.
Ik hoor graag van jullie.

Groetjes,

advov

Dag Monique,

Onderstaand weer een van mijn haiku's:

Hartelijke groeten,

anvbr

Hoi Monique,

Ik heb weer een gedicht die mij iets doet:

wisc

Geachte medewerkers van de Draaikolk,

Via een collega hoorde ik over het bestaan van 'De Draaikolk'.
Ik ben 62 jaar en sinds 20 februari jl. weduwe.
Mijn grote liefde Ton, met wie ik 42 jaar lief en leed gedeeld heb, is na een heftig ziekbed van een half jaar aan maagkanker overleden. Hij was pas 60 jaar.
We hadden grootse plannen voor de toekomst: in januari zouden we allebei met prepensioen gaan, we zouden op ons eerste kleinkind gaan passen en we zouden (nóg meer) gaan reizen.

Op 20 augustus vorig jaar gingen we naar de huisarts. Twee weken later kregen we de diagnose: maagkanker in een vergevorderd stadium met uitzaaiingen naar slokdarm, longen en lever.
Er werd ons meteen verteld dat Ton niet meer te genezen was, maar dat de tumorgroei met chemokuren misschien te remmen was.

Ton greep alles aan om maar bij ons te kunnen blijven (we hebben drie kinderen, twee dochters en een zoon, alle drie de deur uit ).
De chemo's waren afschuwelijk, mede doordat er zoveel complicaties optraden. Ton heeft werkelijk alles wat er maar mis kon gaan, meegemaakt. Van enorme maagbloedingen tot trombose, een paar TIA's, een hersenbloeding en een groot epileptisch insult. Elke keer moest hij weer met loeiende sirenes naar het ziekenhuis.

Ik heb hem al die tijd thuis zelf verzorgd en verpleegd (ik ben verpleegkundige) en ik heb de aftakeling en de ontluistering moeten aanzien. Het was verschrikkelijk!
Van een grote, goedlachse, stevige man van 115 kilo zag ik hem veranderen in een oude, zieke man van nog geen 70 kilo. Hij was zo sterk vermagerd, dat hij op het laatst niet meer te herkennen was.

Na zijn overlijden heb ik hem zelf afgelegd en hij heeft thuis opgebaard gelegen.

Na al het geregel rond de uitvaart, alle administratie en alles wat er nog meer komt kijken na een overlijden, begint nu het besef door te dringen dat hij nooit meer terugkomt.
Onze kinderen zijn geweldig. Ze steunen me waar nodig en ook mijn familie en vrienden zijn er voor me, maar ik wil ze niet altijd claimen, ook zij hebben hun verdriet.

Ik ben maar weer aan het werk gegaan, deels voor de afleiding (mijn collega's zijn echt schatten) en deels om er financieel wat ruimer bij te zitten.
Ja, mijn toekomst ziet er heel anders uit dan ik verwacht had. Ik had zo graag oud willen worden met mijn Ton.

Misschien is mijn verhaal wel veel te warrig en uitgebreid, maar ik moest het gewoon even kwijt! Momenteel zit ik jankend achter de laptop.
Ik zou zo graag willen weten hoe andere lotgenoten het gemis ervaren en welke gevoelens er door los komen. Ik ben regelmatig onrustig en nerveus en kan nog steeds niet zonder slaapmedicatie!

Inmiddels heb ik mij aangemeld voor deelname aan 'de Mailbox'.

Met vriendelijke groet,

mabos

Hoi Monique,

Ja, ook ik verloor mijn man en maatje van het ene op het andere moment aan een hartstilstand.
Pats boem, alles weg, in een klap.
Je moet sterk zijn en je hebt gewoon geen andere keus. Een amputatie zonder verdoving, zeg ik.

Wat je doormaakt kun je niet omschrijven in woorden. Je kunt je uitspreken, maar ook ik denk wel eens: hou op, want ze denken: daar komt ze weer met haar verhaal. Je bent een beetje bang dat je anderen tot last bent en dat wil je niet.

Als je lippenstift op hebt, denken ze dat het goed gaat. Maar het zit hem niet in het uiterlijk, het zit diep van binnen, in je hart. Je bent extra kwetsbaar en voelt het soms anders als anderen je iets vertellen.

Ook ik werk en ben erg blij dat ik dat doe, dan is er afleiding. Je hoeft er even niet aan te denken.
Ik mis ook een arm om me heen, even een aanraking. Het gevoel dat iemand een heel klein beetje om je geeft. De pijn zal nooit meer weggaan, het zal nooit meer worden hoe het was. Maar nogmaals: je hebt geen keus. "Het leven gaat verder", zeggen ze, en je moet erin mee.
Het is geen klagen als je iemand ontzettend mist waar je van houd. Dat is alleen maar ware liefde en daar kun je ook een beetje trots op zijn.

wisc

Ja, morgen (11-6) is Margriet 21 maanden dood.
Een brief, die ik nog steeds zou moeten schrijven aan de twee nierpatiënten die beiden een nier van Margriet hebben gekregen, is nog steeds niet geschreven. Dat moet wel anoniem blijven, aldus de coördinator. De ontvangers mogen niet kunnen traceren van wie die nier is.
Ik krijg het niet voor elkaar om over Margriet anoniem te schrijven, wil dit ook niet.
Ik denk dus dat die brief niet geschreven gaat worden.

In die 21 maanden ben ik enigszins opgekrabbeld, meen ik zelf. Als mensen aan mij vragen hoe het gaat dan zeg ik: "meestal redelijk". Dat is het meest positieve antwoord dat ik kan geven.
Het gemis is iedere dag voelbaar en iedere dag draag ik het met mij mee. Het is aanwezig, waar ik ook ben, en in een milde vorm wil ik dit ook zo houden.

En dan plotseling, zonder bewuste aanleiding, word je 'het zwarte gat' ingeschopt. Waarschijnlijk doe je dat nog zelf ook.
Onlangs was ik in Bulgarije en zittend op een terras met een glas verse jus, een stralende zon aan een wolkenloze lucht, de branding van de zwarte zee op de achtergrond hoorbaar, midden tussen paartjes en andere alleengangers, vond ik mezelf voor de zoveelste keer aan het ziekbed van Margriet. Zij in coma en ik vertellend wat er aan de hand was en hoe het zou aflopen.
Tranen in Varna.

Op zo'n moment voel ik mij ontzettend kwetsbaar en alleen, maar ik vertik het om op een terras te gaan zitten huilen. Het is echter al niet meer tegen te houden. Je moet wel. Gelukkig heb ik mijn zonnebril op. Of iemand het gezien heeft boeit mij eigenlijk niet zoveel.
Met de gedachte er trots op te zijn dat ik haar liefde gekregen heb en dat ik er voor haar heb mogen zijn in haar laatste momenten, word ik wat rustiger en kan ik samen met haar van de omgeving genieten.
De zon voel ik weer en de zee hoor ik weer.

noru

Monique,

Het verhaal van jevho kon mijn verhaal wel zijn.
Twee jaar na het overlijden van mijn maatje stortte mijn wereld nóg harder in dan het eerste jaar.
Ik vecht om sterk te zijn voor anderen, ik ben er voor anderen, maar wie is er voor mij?
Ik ben compleet verscheurd.
Ik doe ook dingen die ik altijd heb gedaan, maar ik vraag mij af: wanneer vind ik weer iets leuk?

De buitenwereld denkt dat het na twee jaar wel wat gesleten is, maar voor mijn gevoel begint het pas.
Ik heb een abonnement op 'Tranendal' en ergens mee willen gooien lijkt me ook wel eens prettig, maar ik doe het niet. Ik moet 'flink' zijn.

Zoals jevho ook schrijft, niemand die eens vraagt "hoe gaat het met je?"of een arm om je heen slaat.
Zij zegt "ik wil niet klagen", maar is het klagen?
Ik vind van niet, want je gevoelens kun je zo slecht met iemand delen. Je wilt geen 'zeurpiet' zijn.
Je bent bang dat de anderen zeggen "daar heb je haar weer, dat verhaal kennen we zo langzamerhand wel."

Daarom is het allemaal zo moeilijk.

Groetjes,

alvvl

Hallo Monique,

Ja, daar ben ik weer.
Ben al vaker langs geweest om moed te putten uit de verhalen, maar steeds weer klikte ik het weg omdat de tranen over m'n wangen biggelen.
Waarom dan nu wél, zou je denken?

Twee jaar geleden is onze wereld eigenlijk opgehouden met bestaan. Mijn man is zo van het ene op het andere moment overleden aan een hartstilstand in het buitenland.
Daar sta je dan met twee volwassen kinderen.

Op dit moment wil ik gillen, janken, krijsen, en weet ik het allemaal. Het gaat niet lekker.
Vanaf het moment dat mijn man is weggegaan ben ik zo 'sterk' geworden (volgens anderen) en heb ik alles gedaan wat er gedaan moest worden. Maar niemand die mijn verdriet zag en ziet…
Mijn ouders hebben al gezegd dat ik eind van het jaar de grootste Oscar krijg voor toneelspelen.

Maar nu komt het: ik denk dat ik nu 'de man met de hamer' tegen ga komen. Daar vecht ik tegen want ik wil niet bij de pakken neer gaan zitten, maar aan de andere kant weer wel.
Ik zeg wel eens: "ik heb geen kies laten trekken, maar ik heb een amputatie van m'n hart gekregen."

Wat zit een mens toch complex in elkaar zeg. Ik wil zo graag een schouder hebben waar ik gewoon op kan leunen of iemand waar ik eindelijk eens mee kan huilen, iemand die me begrijpt.
Mijn familie heeft al gezegd: "wij kunnen jouw schouder wel zijn", maar op de een of andere manier is dat toch anders. Ik wil hen niet tot last zijn. Ik ben mezelf tot last, omdat ik het niet wil toelaten.

Als mensen me op straat zien zeggen ze allemaal: "jee, wat zie jij er goed uit", en al die gein. Maar niemand ziet hoe ik er van binnen uitzie. Ja, ik lach en doe gek, maar daar is alles ook mee gezegd.
Op m'n werk sluit ik me van mijn collega's af. Ik doe wat ik moet doen en kom dan weer doodmoe thuis. Alles wat ik doe kost een heleboel energie en ik ben soms zó moe dat mijn huishouden er bij inschiet.

Monique, ik wil geen klager zijn, maar ik vraag me weleens af: hoe moet dit verder?
Ik weet het niet meer. Alles wat ik doe is dubbel. Ik wil verder met mijn leven, maar aan de andere kant wil ik soms het bijltje er bij neergooien en gewoon alle dagen lekker in m'n bed liggen, maar daar kom je ook niet verder mee.

Twee maanden geleden heb ik mezelf een schop onder de kont gegeven en me weer aangemeld bij de vereniging waar ik al 13 jaar lid van was. Maar ik kijk dan en denk bij mezelf: ze zijn blij dat ik er ben en voor hen draait de wereld gewoon door. Er is niemand die vraagt: "hoe gaat het met je?".

Kijk maar wat je hiermee doet. Van mij mag je het plaatsen want er zullen er met mij misschien nog wel meerdere zijn, maar het mag ook in de prullenbak.

Groetjes,

jevho

Dag Monique,

Ik ga de 'Mailbox' vaarwel zeggen en wil je vragen mijn gegevens hieruit te verwijderen.
Ik ben vanaf half januari ingestoken en ben heel blij dat te hebben gedaan, omdat het heel waardevol is geweest en nog steeds is.

De aarzeling die ik bij het aanmelden had, is heel snel verdwenen toen ik ben gaan schrijven met een aantal mailboxers. Ik was onder de indruk van wat de relatieve anonimiteit van het schrijven met lotgenoten voor een krachtig instrument is om zo kernachtig en eenvoudig mijn verlies met anderen te kunnen delen.
Ik wil je bedanken dat ik daarmee in aanraking kon komen. Het heeft mij een aantal waardevolle schrijfcontacten gegeven, die er voorlopig ook wel zullen blijven is mijn verwachting.
Maar dit schrijven heeft nu een eigen balans gekregen met deze mensen, tussen alle andere activiteiten en contacten in mijn leven. Er is bij mij geen behoefte om verder nog een nieuw iemand aan te schrijven of aangeschreven te kunnen worden, daarom wil ik verdwijnen uit de mailbox.

Ik dank je nogmaals en wens je natuurlijk veel succes met het voortzetten van dit waardevolle initiatief voor mensen zoals ik.

Met vriendelijk groeten,

boho

Terug naar index Archief
Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren