Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (39)
in maart en april 2009

REACTIES binnengekomen in april 2009:

28-04-2009

Lieve Draaikolkers,

Nu zit ik hier dan weer alleen, na een fijn weekend bij een nieuwe partner die ik heb ontmoet tijdens een wandeling van 'de Draaikolkers'. Hoe wonderlijk dat het zo gaat. Maar nu besef ik wat een klik wij hadden.
Ik mag dankbaar zijn, en toch voel ik de herinnering aan Henk van binnen borrelen. Wij zijn met z'n vieren gekomen en hebben ieder een eigen verhaal.
Ik ben net weer oma geworden van een meisje, na vier kleinzonen. En wie heeft me al die tijd gesteund: Han. Op Koninginnedag en zijn sterfdag, gaan we samen bloemen brengen naar Henks graf.

Hoe is het mogelijk dat ik dit weer mee mag maken.
Ik sluit me af voor de negatieve reacties van buitenaf. Ik wil het niet horen en wil zo graag vooruit kijken en genieten van ons samenzijn. Ja, als ik dan naar huis tuf, betrap ik me erop dat die invloeden me toch pijn doen en me raken. Niet tussen ons, maar tussen diegenen die nooit iemand hebben verloren.
Dat kleine beetje familie, vrienden die ik had, kijk nu helemaal niet meer naar me om want ik heb toch een nieuwe partner? Alles is stil: geen mail, geen telefoon. Geen allerbeste vriendin, die ik jarenlang kende en nog geen vijf keer in deze drie jaar bij me is geweest.
Maar ik laat me niet uit het veld slaan en pak de draad weer op. Ik voel dat ik er graag bij wil horen, zoals vroeger.

Ik lees de reacties van mijn lotgenoten en dan denk ik: ik mag gelukkig in deze drie jaar verder, met een onderlaag van heimwee naar Henk.
Ik zou het zo fijn vinden dat jullie eens weer kunnen zeggen: "ik stap weer met goede moed verder".
Diegenen die mij nu vragen: "hoe kom je aan hem?" kan ik niet nalaten te zeggen: "hij stond in het bos en ik heb hem maar meegenomen". "Hoezo in het bos?" En ik vertel hen van de Draaikolkwandeling.
Ik hoop zo dat zij de weg zullen vinden naar deze site.

Maar ik weet ook dat menigeen op zijn of haar manier het moeilijk vind om naar deze site te gaan of er niet vanaf wisten. Die mensen vertel ik dan dat er mensen zijn die je graag willen helpen en steunen.
Dat Monique, door alle drukte heen, de Draaikolk draaiende houd.
Hartelijk dank, Monique en Rob. Ik hoop zo dat jullie samen een nieuwe start mogen maken met veel geluk en liefde, in goede gezondheid.

Lieve Draaikolkers, ik wens jullie allemaal heel veel steun en laten wij naar elkaar omkijken of een oogje in het zeil houden.

Mijn lieve groetjes,

wivdbu

Dag Monique,

Zoals afgesproken hierbij enkele haiku's uit de beginperiode.

Overigens, het bijeenzijn in Hezingen voelde erg goed door de herkenning, begrip en warmte.

Hartelijke groet,

anvbr

21-4-2009

Hallo Monique,

Bij het lezen van de reactie van stwi, moest ik aan dit gedicht denken.
Ik kreeg het enige tijd geleden van een lotgenote toegestuurd.

Met hartelijke groet,

bekn

Op 7 september 2008 overleed Joan.
Een jaar eerder was bij hem longkanker vastgesteld met uitzaaiingen in nek- en rugwervels. Ook andere organen waren aangetast, maar wat maakte dat nog uit. Het doodvonnis was er toch al. Heel wrang: eindelijk was er een oorzaak vastgesteld voor drie jaar toenemende pijn aan nek en schouders. Dus het zat tóch niet 'tussen de oren' en 'vooral meer bewegen' bleek achteraf ook niet zo slim. Joan had er dan ook veel moeite mee gehad, arme schat.

Behalve boosheid over het feit dat Joan zo lang met ernstige pijnklachten heeft rondgelopen en hier niet voldoende serieus gehoor aan is gegeven, overheerst bij mij vooral leegte. Af en toe voel ik iets van diepe, diepe wanhoop en vind ik het eigenlijk oneerlijk dat ik nu alleen verder moet. Dat ik alléén een ouder moet zijn voor mijn kinderen.

Ik vind het ook heel oneerlijk dat uitgerekend Joan aan longkanker is doodgegaan. Iemand die nooit gerookt heeft, altijd op de fiets naar zijn werk ging, veel de natuur introk. Hoe is het in vredesnaam mogelijk.
Maar ja, wat is wél eerlijk? Een ander gun ik het zeer zeker ook niet.
Ik ben veel met de dood bezig. Wat is dood?
Ik lees van alles en ik wil het liefste lezen dat dood niet echt dood is.
Want écht dood, iemand écht voorgoed kwijt zijn, dat is te veel.

stwi

Verdriet kan mij soms zo ineens zo overvallen. Zo uit het niets. Door het zien van iets op tv, een lied op de radio, omdat er ineens weer een dierbare herinnering bovenkomt of omdat er dingen tegenzitten die ik er net even niet bij kan hebben. Zoals problemen met de computer of omdat ik kortgeleden weer afscheid heb moeten nemen van 'een stukje van Hans', in dit geval onze hond. Zestien jaar is ze geworden, dus een mooie leeftijd, maar ze was wel het laatste stukje levende herinnering aan de jaren dat Hans en ik samen waren. Dat maakt dat het extra veel pijn doet en dat het gemis van hem weer zo vreselijk pijn kan doen.

Al 'schrijvend' kijk ik - wazig door de tranen - naar de vier foto's die op de kast staan. Ik kan er vaak met een glimlach naar kijken omdat ik fijne herinneringen aan hen heb. Maar tegelijk kan ik mij er ook zo verdrietig om voelen, omdat ik in mijn leven al afscheid heb moeten nemen van vier heel dierbare mensen: mijn jongste broer die op zijn 25e verongelukte (in april 17 jaar geleden), mijn geliefde Hans, mijn vader die in 2004 nog geen twee weken na elkaar allebei de strijd tegen kanker verloren, en mijn lieve moeder die eind vorig jaar heel onverwachts overleed en die ik ontzettend mis.

Ik was zelf net 40 toen Hans op zijn 44e overleed, precies zes maanden na de diagnose slokdarmkanker. Het viel niet mee om na veertien jaar samen ineens weer alleen te zijn. Om zonder mijn lief weer wat van het leven te moeten maken.
Maar ik bleek sterker te zijn dan ik zelf had gedacht en het is mij ook best wel gelukt. Met vallen en opstaan en veel steun van lieve mensen om mij heen. En natuurlijk ook van de Draaikolk, want nu, na ruim vier jaar, is dat de plek die ik nog steeds opzoek als het verdriet weer de kop op steekt. Omdat het lezen van de verhalen van lotgenoten mij nog steeds sterkt.
Maar soms ben ik het sterk zijn gewoon even beu. Wil ik alleen nog maar toegeven aan mijn verdriet. Ben ik boos op wat mij allemaal is overkomen, te moe om tegen de tranen te vechten en mis ik Hans weer zo vreselijk erg en valt het alleen zijn mij best zwaar.

Toch wil ik eigenlijk zo min mogelijk klagen want daar is, denk ik, niemand bij gebaat. Het verdriet dat ons is overkomen, daar hebben we niet zelf voor gekozen. Maar waar ik wél zelf voor heb gekozen is er het beste van proberen te maken.
En dat ben ik ook aan Hans verplicht. Voor zijn overlijden heb ik hem moeten beloven om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Om wat van het leven te maken.
Ik ben trots op mijzelf dat het redelijk gelukt is en ik weet zeker dat hij ook trots op mij is. Zijn kracht en geloof in mij hebben mij op de been gehouden en geven mij nog steeds de kracht om steeds weer op te krabbelen en door te gaan.

De 'ups' zijn het de laatste jaren gaan winnen van de 'downs'. Dat is fijn want dat betekent dat ik, ondanks mijn verdriet, weer kan genieten van de dingen in mijn leven, al is het anders dan voorheen. Maar wat mij vaak zo tegenvalt is, dat de 'downs' zo hard aankomen en zoveel meer pijn lijken te doen dan in de beginjaren na Hans' overlijden. Het verdriet en het gemis kunnen dan zo intens diep binnenkomen dat ik mij afvraag of dit ooit echt over zal gaan. Zelf denk ik van niet en misschien wil ik dat ook niet, omdat dat verdriet ook symbool staat voor het geluk wat wij samen hebben gehad.

Nu, op dit moment (het is al na twaalven en ik had eigenlijk al in mijn bed moeten liggen), voel ik me weer intens verdrietig. Maar ik weet ook dat als morgen de zon weer schijnt, dat ik mij weer een stuk blijer zal voelen. Dat ik weer kan genieten van de vogels op mijn terras, die zich tegoed doen aan al het lekkers dat ik voor ze opgehangen heb, dat ik fijn een lange wandeling in het bos ga maken met mijn hond (gelukkig heb ik drie jaar geleden er een hond bijgenomen, waardoor ik nu na het inslapen van 'onze' oude Jack Russel niet 'hondloos' ben achter gebleven), dat ik kan genieten van mijn vrije dag en weer wat energie kan bijtanken voor de drukke donderdag en vrijdag op mijn werk.
En met een leuk vriendinnenweekend in Zeeland voor de boeg gaat het mij zeker weer lukken het leven zonniger te zien dan op dit moment.

Bedankt Draaikolk en lotgenoten, dat ik weer even van mij af kan en mag schrijven. Bedankt Monique, dat je de Draaikolk draaiende blijft houden. Petje af.
Sterkte met de verhuizing van jou en Rob. Een nieuwe start voor allebei. Blij omdat jullie elkaar hebben gevonden en samen verder durven, maar ook verdrietig om het gemis van jullie beide geliefden.
Ik wens jullie veel geluk toe. En natuurlijk niet alleen jullie, maar alle lotgenoten, inclusief mijzelf. Omdat wij na zoveel verdriet ook wel weer wat geluk verdienen, toch?

Lieve groet,

anst

REACTIES binnengekomen in maart 2009:

31-03-2009

Beste Monique,

Het verhaal van HAKL van 11 maart komt me wel zeer bekend voor. Omgekeerd denk ik dat HAKL zich ook wel herkent in onderstaande (bewerking) van een brief die ik bijna 4 jaar geleden schreef.

Aan allen die met mij verder leven!

Nog voordat het jaar helemaal ten einde is kan worden gesteld dat 2005 wel een turbulent jaar is geweest. In februari overleed – na drie jaar van ziekte - mijn vrouw, in september stierf mijn vader. De fundamenten onder mijn werk schudden hevig en mijn schoonvader ondervond een hartinfarct.
Wonderwel ben ik niet in de maalstroom van negatieve sentimenten verzeild geraakt. Is dat een verdienste? Is het toeval? Is het geluk?

Mensen die mij niet kennen of de ontwikkeling van het ziektebeeld van mijn overleden vrouw en mijn vader niet van nabij hebben meegemaakt (of gewoon niet luisteren naar wat ik vrij openhartig vertel), verwachten dat ik diep in de put zit. In het beste geval verwachten zij dat vanuit de projectie van hun eigen gevoelens. Misschien verwachten ze dat ook wel vanuit het respect voor de overledene. In het slechtste geval verwachten ze dat omdat ‘men’ dat nu eenmaal verwacht.
De werkelijkheid is dat mijn leven nog steeds zin heeft en wel in het bijzonder in de relatie met mijn vriendin (inmiddels vrouw, red.). Een dame die ik vrij kort na de dood van mijn eerste vrouw ben gaan leren kennen.

De meest gehoorde klacht van mensen die weduwe of weduwnaar geworden zijn is dat het leven wel voortrolt, maar zonder richting of inspiratie. Niemand om voor te zorgen, niemand die voor je zorgt, niemand die ‘hallo’ tegen je roept als je thuiskomt. Alleen zijn en je verdrietig voelen in een leeg huis. Dat is inderdaad heel vervelend.
Ik ben 47. Dat is veel te jong om achter de geraniums te zitten.

Meer dan de helft van de avonden ben ik bij mijn vriendin of is zij bij mij. We investeren om zo te zeggen dagelijks in ons geluk, waarvan we beide weten dat we er heel zuinig op moeten zijn.

We zijn nu meer dan een half jaar bij elkaar en iedere dag die we met elkaar delen is een feest. Overdag heb ik mijn werk en op de andere avonden zit ik voornamelijk in de ‘doe modus’. Ik heb weinig aanleiding en tijd en zin om me alleen te voelen. Het is toeval dat het allemaal zo gelopen is. Een verdienste is het niet. Maar met de juiste instelling kun je het geluk wel een beetje afdwingen. En misschien had Onze Lieve Heer wel wat goed te maken…

Ondertussen hebben de sceptici bijna allemaal de draai gemaakt. Daarbij geldt dat wie te snel en te hoog heeft ingezet de draai niet meer zal kunnen maken. Ze hebben de plank eenmaal misgeslagen en vervolgens hun eigen zij-uitgang helemaal geblokkeerd. Dit neemt soms bijna kolderieke vormen aan.

De dood van mijn vrouw heeft me óók geleerd dat ik mij ernstig in sommige mensen heb vergist. Niet altijd is wat je ziet of denkt te zien ook wat je werkelijk krijgt. In die zin ben ik voor mijzelf wel een paar illusies armer geworden.

Wie mijn vriendin negen maanden na de dood van mijn vrouw nóg niet wenst te zien, die geeft een openlijke verklaring van wantrouwen af. Zo gezegd moeten de consequenties ook maar duidelijk zijn: kom maar bij mij terug als je wél zover bent. Tot die tijd hoef ik je niet meer te zien.

Mijn vader heeft vier maanden geleefd in het intense besef dat het leven eindig is. Op de zondagavond ervoor waren we nog bij hem thuis. Nauwelijks waren we de deur uit of hij zakte in elkaar, op de schouders van mijn broer, in de armen van zijn vrouw. Hij wilde niet lijden. Hij wilde niet meer leven. Hij is pijnloos gestorven, na een ziekbed van een dag of drie, vier.

Mijn zorgen betreffen in de eerste plaats mijn moeder die jarenlang in de schaduw van mijn vader heeft geleefd en nu opeens op eigen benen moet staan. Dan blijkt de administratieve wereld van deze tijd toch tamelijk ingewikkeld!

Mijn vriendin en ik hebben onze huizen te koop gezet. Na goed twee uur zoeken hebben we iets moois gevonden, met volop ruimte voor twee volwassenen, drie katten en zes poezen. We zijn heel blij dat we samen iets nieuws kunnen opbouwen.

pila

Alle lotgenoten die aan me denken en gedacht hebben (de vele e-mails): bedankt!
Het vult mijn hart met dankbaarheid.

Met vriendelijke groet,

wiwa

Anderhalf jaar na de dood van Teun zit ik hier in mijn eentje achter de computer.
Ik voel me vreselijk alleen. Heb net mijn verjaardag achter de rug.
Dat was niet bepaald gemakkelijk. Anders werd je gefeliciteerd en kreeg je een bos rozen, maar dat is allemaal weg.

Ik stik momenteel van de heimwee. Anderhalf jaar lang heb ik mijn best gedaan om er goed doorheen te komen en nu zak ik helemaal in.
Met je kinderen wil je er niet te veel over praten. Ze hebben hun eigen leven en moeten toch ook verder.
Maar ja, wat moet je dan? Dagen gaat het goed en dan loop je weer in een 'jankdag'.
Hoe geef je dit een plek? Je veegt na 40 jaar toch je gevoelens niet zo maar in de prullenbak?

Ik heb er momenteel heel veel moeite mee, maar misschien dat er iemand is die dit ook zo voelt.
Liefde van kinderen en kleinkinderen krijg ik genoeg, maar als je weer thuis komt is het koud, donker en leeg en je kunt je verhaal niet kwijt. Dat is iets waar ik heel veel moeite mee heb.
Die eenzaamheid is iets waar ik niet aan kan wennen.

alvvl

Beetje bizar gevoel deze dagen.

Ik ben 25 jaar getrouwd geweest, nog 3 dagen extra gehad.
Nu, 12,5 jaar na deze einddatum, besef ik dat ik 12,5 jaar weduwe ben. Niet alleen, met een nieuwe partner, maar toch doet het je bij dit 'lustrum' stilstaan.

Vreemd. Het pakt me. Ik heb er van tevoren niet over nagedacht, maar in maart ga ik altijd in gedachten terug naar september: herfst, lente, een halfjaar...

Na al die jaren werkt het dus nog steeds. Het terugtellen, terugdenken, zal wel altijd zo blijven.
Zouden de kinderen ook dergelijke hersenspinsels hebben?
Ik kan het niet vragen. Misschien omdat het zoons zijn?

Is dit herkenbaar ? Ik zou daar graag eens over brainstormen met mijn medelotgenoten.

Groet,

trli

Hallo,

Ik heb het een beetje moeilijk op het moment. Het is weer eens veel te laat, maar ik wil ergens mijn verhaal kwijt.
Ik ben in 2007 mijn partner verloren. Wij waren 23 jaar getrouwd en ik kende haar 30 jaar.
Ik voel me geen oudere (ben nu 54) die zijn partner heeft verloren. Het zat er al jaren en jaren aan te komen. Het overlijden was al zeker 15 jaar iets waar je van op aan kon.

Verschillende mensen in mijn omgeving hebben het gezegd, dat je hele leven verandert na het overlijden van je vrouw. O.K., dat hou je in je hoofd.
Potver, dat valt tegen, hoewel ik mezelf er jaren op heb proberen voor te bereiden.

Ik heb al een tijdje een geweldige relatie, maar de omgeving (vrienden, kennissen, schoonfamilie) verandert wel heel erg. Dat zal voor een deel ook aan mezelf liggen, maar van alle meer dan 250 mensen die op de begrafenis van mijn vrouw waren, zie of spreek ik er nog maar een handje vol. Dat wil zeggen letterlijk ongeveer 5 stuks.
Ook de schoonfamilie valt erg tegen. Ik tel niet meer mee en heb het gevoel er niet meer bij te horen.

Ik heb de ervaring dat al die vrienden, kennissen, schoonfamilie het idee hebben dat zij de geslagen hond zijn in plaats van ik. Ook heb ik een zoon waar door al die mensen niet naar omgekeken wordt.
Ik word er beroerd van nu ik dit opschrijf. Wil wel een muur in elkaar rammen, maar ja, dat doet zeer.
'Alleen op de wereld', dat gevoel krijg je. Het is gewoon K een groot verlies te hebben en daarna nog veel meer kwijt te raken. Was mijn harde schijf maar schoon, dan kun je vooruit in plaats van dat je geremd wordt.

Genoeg gezeur.
Ik was eigenlijk op internet op zoek naar mensen met dergelijke ervaringen maar kon niets vinden.
Ik ben erg benieuwd naar welke reactie dan ook.

Die Draaikolk vat voor mij veel samen. Je zit in een stroom die je naar beneden trekt, maar je weet dat je naar boven moet. Dat je dat verdient. Maar het is een eenzame en moeilijke tocht.

Groet,

hakl

Een klein wonder?!

Sinds het overlijden van mijn vrouw Eugénie (eind januari 2008) droeg ik haar trouwring aan mijn linker pink, pal naast mijn trouwring aan mijn linker ringvinger. Voor mij was dat een mooie symboliek en het hielp om de herinneringen aan haar levend te houden.
Die twee ringen hebben daar 'mooi' naast elkaar gezeten. Tot enkele dagen geleden...

Zondag 1 maart bezocht ik de fiets- en wandelbeurs in het RAI-complex in Amsterdam. Ik liep daar met in elke hand een tas met folders.
Regelmatig zette ik ze neer bij een stand, deed er wat bij en tilde ze weer op.
Die tassen werden steeds gevulder en zwaarder en ik voelde op het laatst de hengsels ervan stevig aan mijn vingers trekken.

In de trein terug naar huis zag ik ineens dat de ring aan mijn pink ontbrak. Lieve hemel, hoe kon dat? Ik voelde me op slag ellendig. Ruim
38 jaar had mijn vrouw deze gedragen als symbool van onze verbondenheid en nu was ik dit dierbare kleinood kwijt!
Ik moest hem verloren zijn bij het steeds weer neerzetten en oppakken van die tassen. Het hengsel moest langs mijn pink 'geschraapt' hebben en zo was de ring er afgeschoven.

Zou ik geluk hebben en de ring in de linker tas terugvinden? Helaas, nee! Wat nu? Een kleinood van slechts 2 cm op de vloer van een hal groter dan een voetbalveld, waar vele duizenden mensen gelopen hadden. En de volgende dag zou een ploeg schoonmakers de boel weer opruimen.
Maar, niet geschoten is altijd mis. Dus de volgende dag 's morgens de RAI gebeld en de situatie uitgelegd. Men had erg met mij te doen en zou informeren bij de afdeling 'gevonden voorwerpen'.
Wat schetst mijn grote verbazing en mijn nog veel grotere vreugde toen ik 's middags werd teruggebeld: "Meneer, uw ring is gevonden".
Hoe bestond dit? Hoe was dit mogelijk? De kans hierop was toch minimaal!

Ik heb direct een afspraak gemaakt om hem op te halen. Toen ik hem zag en de inscriptie las (die klopte) werd de ontroering mij te machtig.
Ik moest huilen van emotie. Ik legde de situatie uit en zag nu ook hun ogen vochtig worden.
"Hoe kan ik jullie bedanken", vroeg ik. Hun antwoord was: "Meneer, we zien uw ontroering en hoe blij u bent. Dat maakt ons ook blij en is genoeg".

Iedereen mag hier verder over denken wat hij/zij wil, maar wonderbaarlijk is dit toch zeker!

hego

Terug naar index Archief
Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren