Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (38)
in januari en februari 2009

REACTIES binnengekomen in januari 2009:

30-01-2009

Beste stdha,

Hoe herkenbaar is je verhaal over 'Dierbare Herinneringen' op de Draaikolk!

In februari is mijn eerste vrouw vier jaar overleden. Inmiddels ben ik een tweede leven gestart. En toch, er is nog zoveel materie, er zijn nog zo veel plaatsen en er is nog zoveel muziek die herinneringen en associaties aan dat eerste leven oproepen. De heftigheid is er vanaf, maar neutraal naar dingen kijken gaat nog steeds niet. Ik denk dat dat de rest van mijn leven wel zo zal blijven.

De kleur van de herinnering verandert daarbij langzaam. In eerste instantie deden de dingen me herinneren aan het verlies zelf. Ik werd hard met mijn neus op de feiten gedrukt. Later kwamen de onbeantwoorde vragen. Vervolgens de synthese, de eliminatie en de tweede fase acceptatie dat het leven liep zoals het was gelopen. De materie heeft daardoor voor mij veel van haar waarde verloren. Voor het verleden en ook naar de toekomst. Maar ik voel het nog steeds aan mijn hartslag als ik een oud T-shirt aantrek waar zij ook wel in heeft rondgelopen.

Het weggeven van bepaalde dingen aan vrienden, familie of bekenden vond ik ook maar een halve oplossing. Je kunt en moet herinneringen niet ontvluchten. Je kunt de radio niet altijd uitzetten bij het horen van bepaalde muziek. Je kunt een parkeerplaats of een stad niet mijden omdat je er jaren samen geweest bent. Door dit soort gevoelens moet je heen. Positieve herinneringen zijn er natuurlijk te over, maar toch vaak met een rauwe nagalm van ‘dit komt nooit meer terug’.

Ik kan me goed voorstellen dat de ontwikkeling van de gevoelskleur van de herinnering vrij extreem twee kanten op kan gaan. Of mensen verdrinken steeds verder in het verdriet, gaan zwijmelen en romantiseren of er ontstaat tot op zeker niveau een vervlakking van gevoelens. Ik weet niet of je echt voor een van de twee kanten kunt kiezen. Veel hangt af hoe jij in elkaar zit en de omgeving op jouw verdriet reageert.

Maar, zoals Monique Vos al schreef: eenmaal weduwe of weduwnaar blijf je dat je hele leven lang, wat voor positiefs er ook nog op je weg kan komen. Ik gun je vooral dat laatste.

Met vriendelijke groeten,

pila

Lieve lotgenoten,

Met "Hoe kan het, dat een griepje mijn diepste pijn zo naar boven haalt?" heb een vervolg geschreven op mijn eerste stukje "En tóch ga ik verder".

Het valt niet mee na de vorige keer. Het maakt wel wat los, maar misschien ook wel goed. Op die manier van me af te schrijven helpt om mijn gevoel in ieder geval te kunnen delen met jullie die in hetzelfde proces zitten.
Ook bedankt voor de reacties naar aanleiding van mijn aanmelding op de Mailbox.
Ik hoop ook een tijd tegemoet te gaan waarin de lotgenotenactiviteiten in mijn buurt plaatsvinden en ik sterk genoeg kan zijn om deel te nemen.

Alle lotgenoten wens ik toe dat 2009 in alle opzichten mag brengen waarnaar ons hart uitgaat.
Verwerking, troost, bemoediging en hoopvol vooruit blijven zien.
En met dankbaarheid achterom kijkend naar wat herinneringen zijn.

Met vriendelijke groet,

wiwa

Hallo,

In 2005 overleed mijn man Pieter, met wie ik 25 jaar getrouwd was, plotseling aan een acute hartstilstand. Het verlies was groot voor ons. Vooral omdat er voor ons geen afscheid was. Er bleven vragen waar we nooit meer een antwoord op krijgen en we voelden het gemis dat hij er niet meer was.

In januari 2007 leerde ik Kobus kennen. Hij was ook zijn vrouw verloren in 2004. De klik was er gelijk. We begrepen elkaars verdriet en zijn samen een paar keer wat uitstapjes gaan doen. Maar eigenlijk wisten we het gelijk. We zagen de zon weer schijnen in ons leven. We begonnen een relatie met elkaar.
Toen ik na een vakantie van vijf weken terugkwam vond ik een mailtje van hem met vreselijk nieuws. Er was vier jaar terug een melanoom bij hem ontdekt in zijn rug. Hij was er aan geholpen en het leek schoon te zijn. Echter, een scan wees uit dat het weer verder was gegaan…
Hij wou onmiddellijk de relatie verbreken. Hij wou dat ik gelukkig werd en dat ging dus niet bij hem want ze konden niks meer aan dat melanoom doen.
Ik heb toen besloten om tóch verder met hem te gaan en hem niet in de steek te laten omdat hij ziek was. Dat vond ik zo oneerlijk.

Anderhalf jaar hebben wij volop genoten van elkaar totdat er in juni een verslechtering optrad. Hij werd snel moe en een scan wees uit dat het weer mis was.
Op 15 januari jl. heb ik voor de tweede keer in vier jaar tijd afscheid moeten nemen van mijn partner. Hij werd 53 jaar.
Ik ben gewoon heel verdrietig dat mij dit is overkomen.
"Kobus, jij zit voor altijd in mijn hart".

libo

Lieve Monique,

Ik heb net mijn donatie voor het komende jaar weer overgemaakt.
Graag zou ik ook toegevoegd willen worden aan de Mailbox, zodat ik in de gelegenheid ben om, als ik daar de behoefte toe voel, lotgenoten persoonlijk aan te schrijven. Iets wat met 'De Draaikolk nieuwe stijl' nu niet meer mogelijk is.

Ik hoop voor alle lotgenoten dat je, ondanks de kritiek die je het afgelopen jaar hebt gekregen, doorgaat met deze site. Het heeft mij destijds zeer geholpen door te gaan en zover te komen als ik nu ben.
Aangezien er helaas steeds weer nieuwe lotgenoten bij zullen komen, zal het altijd in een behoefte blijven voorzien.

Tevens wil ik graag van de gelegenheid gebruik maken om een ieder voor het komende jaar veel Liefde (voor het leven) en Vertrouwen (in de toekomst) toe te wensen.

Hartelijke groet,

jomo

Met vriendelijke groet,

wiwa

Onze geliefden blijven weer een jaar verder achter in de tijd.
Ik wens jullie allen veel goeds en moois in het nieuwe jaar.

maver

REACTIES binnengekomen in februari 2009:

13-02-2009

Goedemorgen Monique,

Ik ben niet zo'n computerfreak. Lange tijd heb ik niet goed begrepen hoe ik moest handelen.
In december jl. heb ik mij aangemeld voor de Mailbox. Maar ja, nu denk ik dat het wel gaat. Hier volgt mijn verhaal.

Ik wil me even voorstellen. Ik ben 67 jaar oud en een sportieve vrouw die 40 jaar lang met Jan gekampeerd heeft.
In april 2008 gingen wij weer op weg voor een trektocht door Zuid-Duitsland,Tjechie, Oostenrijk. Wij zouden in Oostenrijk langs een Landal Greenpark gaan om daar te kijken want wij waren 23 december 2008 40 jaar getrouwd en we wilden nog een keer schitteren in de wintersport. Wij stonden in Tirol op een camping en vandaar hebben we tochtjes gemaakt in de bergen. Het was een geweldig park qua ligging in de natuur. Dus zeiden wij tegen elkaar: dit wordt het!

Halverwege juni gingen wij terug richting Nederland, maar we zouden nog een weekje in de Eifel blijven. Daar, na een dag verblijf en tot rust te zijn gekomen, zijn wij de volgende dag gaan wandelen in de bergen.
En daar gebeurde het. Mijn man struikelde en zwalkte toen hij opstond een beetje door. Ik zei: "ga even zitten." Het noodlot sloeg toen toe.
Zijn rechterkant kon hij niet meer bewegen en ook zijn spraakvermogen viel weg. Ik begreep meteen wat er aan de hand was, omdat ik mijn broer met de kerst ook zo weg zag glijden en binnen 24 uur overleed.
Er kwamen gelukkig twee Duitse dames aan die ik de mobiel in hun handen drukte en vroeg of ze snel de nooddienst wilden bellen. Die was vlug ter plaatse en hij werd naar een open plek vervoerd waar de helicopter hem op kon pikken om naar Trier te brengen. Al met al toch nog zo'n 1 ½ uur, wat te lang is voor een, naar later bleek, zware hersenbloeding.

Jan lag in coma. Hij kwam na een week weer bij maar kon niet meer praten met mij. De ANWB heeft hem na 10 dagen teruggebracht naar Amsterdam, maar daar bleek toch dat hij het waarschijnlijk niet meer zou halen. Op 14 augustus overleed Jan.
Ik heb nooit meer met hem kunnen praten nadat hij in Duitsland ziek werd en dat is erg frusterend. Jan begreep niets van wat ik probeerde te zeggen. Ik heb dus niet echt afscheid van hem kunnen nemen.

Nu, een half jaar verder, zie je wie je échte vrienden zijn. Ook ik heb problemen ervaren dat mensen om je heen je niet durven aan te spreken. En als ze het dan doen en je raakt emotioneel, dan zeggen ze gauw: "nu, het beste!" en verdwijnen snel.
Ook al heb je familie, die kies je niet als je trouwt en dat blijkt... Ze laten anderhalf tot twee maanden niets van zich horen. Pas wanneer iemand jarig is nodigen ze je uit. Wij hebben helaas geen kinderen, maar dat zegt ook niet alles wanneer ik weleens van kennisen hoor die geen kontakt meer met de kinderen hebben.

Nu zag ik op de site dat er een kampeerweekend georganiseerd wordt in Ootmarsum en dat gaf toch weer veel verdriet. Ik heb de caravan nl. op de KCK-beurs moeten verkopen. Nu kan ik niet meer reizen, zoals ik gewoon was met Jan. Het was onze lust en leven. Want ook toen ik in Duitsland in de problemen kwam, bleek de saamhorigheid op de camping tussen de mensen toch erg groot. Ze lieten onze Labrador uit terwijl ik elke dag naar Trier reisde om Jan in het ziekenhuis te bezoeken. En als ik terugkwam riepen ze mij voor een bakkie. Dat vonden wij nu het leuke van kamperen. Als er moeilijkheden met een van de kampeerders waren, dan hielp je mekaar.

Nu, ik wilde dit verhaal even kwijt.

Met vriendelijke groeten,

coco

Dag Monique en alle lotgenoten,

Heb zoeven de mail van wiwa gelezen. Dat sprak mij zo aan, dat ik nu na lange tijd ook weer eens ga schrijven.

Al vanaf december voel ik me niet zo in orde. Ik voel mijn spieren beven en moet vaak m'n kopje koffie ondersteunen door het beven. Raar toch!
Door de voor ons meestal moeilijke maand december denk je dan: als dat voorbij is gaat het vast weer beter.
Maar niets is minder waar. Tweemaal griep achter elkaar en dan sta ik op een ochtend, uitgerekend op de eerste verjaardag van mijn kleinzoon, op en kan niet meer stoppen met huilen en voel me heel naar.

Nu was het nog zo, dat 4 februari 2004 de dag was dat Harry naar het ziekenhuis ging voor onderzoek en uiteindelijk nooit meer thuis geweest is. Op 23 juni is hij overleden.
Op aandringen van de kinderen ben ik nu toch naar de dokter gegaan. Daar kreeg ik de vraag of ik mijn rouw wel goed verwerkt heb, maar hoe weet je dat nu?
Na een gesprek heb ik, eigenlijk met tegenzin, toegestemd om kortdurend wat te slikken, waar ik in mijn hart best huiverig voor ben. Nu moet ik gaan nadenken wat ik verder zou willen aan eventuele hulp.
De dokter denkt dat ik er wel iets mee moet doen, want altijd maar bezig zijn voor en met andere mensen is volgens hem ook niet de oplossing. Dus zit ik nu ook met mijn 'doos rouw' op schoot.

In de beginjaren zonder Harry dacht ik soms: goh, het gaat best goed. Ik doe het goed, maar steeds in mijn achterhoofd is daar de angst: wanneer komt de grote klap? Daar was ik best bang voor. Maar na bijna vijf jaar verwacht ik dat toch niet meer?
Ben ik te positief geweest? Ik wilde er zeker niet in blijven hangen. Het leven gaat door en voor mijn kinderen wilde ik zo graag dat ze zich om mij niet ook nog zorgen moeten maken.

Herkennen jullie dit ook zo na een lange tijd?
En wat is er mee gedaan dan?
Het op papier zetten geeft al een beetje lucht.

Groetjes van

mami

Net even snel voor het eten en de was in de droger stoppen het verhaal van codo gelezen ('Steken in m'n buik', red.).
Net gesproken en gehuild aan de thee met mijn overbuurvrouw, die augustus vorig jaar haar man zo plotseling verloor.
Neen, we zijn geen zeurpieten en ja, het leven gaat door, maar voor ons iets anders dan voor degenen die ons misschien zeurpieten vinden.
Bertus en Bert liggen nu met twee graven naast elkaar. Zij zeuren niet. Zij leven in onze herinnering en hun armen missen wij om ons heen.

Het verhaal van codo herken ik. Ik ben nu, na het overlijden van Bert op 30 maart 2008 en alles wat erna gebeurde, toe om het kistje 'rouw om Bert' te openen en door de griep (mijn tweede verhaal op de Draaikolk) is het niet meer dicht te krijgen.
Ik mag van mezelf rouwen. Ik mag huilen en dat doe ik ook.

Samen, alleen of stil op het kerkhof.
Herkenbaar, doorgaan en je afvragen of het alleen jouw leven is dat stilstaat en de rest om je heen als een doldwaze wereld doorraast.
Sta jezelf dus toe, zoals ik mezelf (ook na een gesprek met de psycholoog) toestemming geef om eindelijk het volledige doosje rouw te openen. En ja, moe word ik ervan. Dus ook herkenbaar, zo herkenbaar.
Maar ik weet zeker dat de dag komt dat het beter zal gaan en de toekomst ook weer toekomst zal mogen zijn.

Ik ga ook nog reageren naar codo persoonlijk. Maar nu even niet...

Met vriendelijke groet,

wiwa

Het is nu bijna acht maanden geleden dat je kwam te overlijden. Nog altijd doet het mij veel pijn als ik eraan terugdenk.
Je lag aan de beademing en je leven kon niet meer worden gered, zeiden ze ons in het ziekenhuis. We mochten nog even bij je blijven en dan zouden ze de stekkers van de beademingsapparatuur eruit trekken.

Voelen kon ik op dat moment niet, dat kwam pas later.
Als verdoofd stond ik naast je bed. Ik heb je nog vele lieve dingen gezegd, maar je reageerde er niet op.
Volgens de mensen van het ziekenhuis kon het zijn dat de woorden toch nog bij je overkwamen.
Ik had zo graag gewild dat je nog wat terug kon zeggen, maar dat gebeurde niet. Ik legde mijn gezicht tegen jouw gezicht zodat ik je tenminste nog kon voelen. Ik kan alleen maar hopen dat jij daar ook nog wat van gevoeld hebt.
Ik streelde je wangen, je voorhoofd en gaf je kusjes.
Niet veel later werd de beademing stopgezet en binnen één minuut blies je je laatste adem uit.
Verdoofd stond ik naast je bed.

Nog altijd is het niet te bevatten, ook al ben ik nu zo'n acht maanden verder na het gebeurde.
Ik heb je zowat 11 jaar gekend. Onze band was sterk. Jij kende mij door en door. Bij jou had ik maar weinig woorden nodig.
Na jouw overlijden is er een leegte ontstaan die alleen jij kan opvullen, maar jij bent er niet meer!
Ook maakt het mij nog altijd verdrietig als ik eraan denk dat ik geen afscheid van je heb kunnen nemen.
Ik hoop maar dat je me toch nog gehoord hebt toen ik met je praatte. Dat mijn woorden toch nog zijn overgekomen. En dat je nog gevoeld hebt dat ik je aanraakte. Ja, ik kan het alleen maar hopen.
Ik mis je nog elke dag. Ik draag een kettinkje met een medaillon als hanger. Daar heb ik een fotootje van jou ingedaan.
Zo voel ik dat je nog dicht bij me bent.

mazu

Beste Monique,

Graag wil ik je mijn ervaring vertellen over de eerste kennismaking met de Mailbox.

Ik heb goede reacties gehad, maar wat voor mij zo belangrijk is dat ik via de Draaikolk over mijn diepste verdriet mag praten. Wanneer je 47 jaar getrouwd bent geweest duw je dat verdriet en het gemis niet in een jaartje weg.
Ook ik kom Joop nog elke dag tegen. Ik praat tegen zijn foto en er is nog geen dag voorbij gegaan of er staan bloemetjes en een kaarsje bij de foto. Elke avond zeg ik hem welterusten. Mijn liefde voor hem kan toch niet stoppen bij zijn dood?
Maar terwijl ik dit schrijf rollen de tranen bijna over mijn laptop. Gelukkig ziet niemand dat.

Joop ligt begraven in mijn geboortedorp Bakhuizen. Dat besluit hadden we al samen genomen in de zomer van 2007. De gedenksteen, een mooi hart, heeft onze dochter gemaakt. Het hart is van verschillende kleuren blauw met prachtige klaprozen aan de zijkant, dus dat heeft voor ons wel een hele bijzondere betekenis.

Bedankt voor alles, lieve mensen uit de Mailbox!

Groetjes,

wiwe

Terug naar index Archief
Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren