Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (37)
in november en december 2008

REACTIES binnengekomen in november 2008:

27-11-2008

Hallo Monique,

Ik heb net jouw hoofdredactionele stuk gelezen ('Luisteren naar je gevoel. Het recept voor de decembermaand?, red.) en ik kan het helemaal met je eens zijn. Jullie kunnen best opbeurend en inspirerend voor lotgenoten zijn, alleen zal het wel een beetje anders zijn.
Toch vind ik het heel positief dat jullie samen de stap aandurven. Dat is ook een voorbeeld dat je weer gelukkig kunt worden met een ander. Nu zullen er zeker mensen zijn die dat niet willen of niet nodig vinden (je kunt ook alleen gelukkig zijn), maar dat is een keus die je zelf maakt. En soms overkomt het je, zoals bij mij.

Mijn leven is ingrijpend veranderd. Ik had een bericht op het forum van Verlies Verwerken van de LSR gezet en daar kwam een aantal reacties op. Allemaal lieve mensen, hoofdzakelijk lotgenotes (op de Draaikolk is het merendeel ook vrouw, denk ik). Met een viertal heb ik e-mailcontact gehouden en later ook wel contact via MSN. Dit alleen maar met het doel om elkaar te steunen in de moeilijke tijden.
Op een gegeven moment wil je elkaar dan ook wel eens in levenden lijve ontmoeten. Ik ben bij drie van de vier geweest. Alle ontmoetingen waren gezellig. Nog steeds geen enkele andere bedoeling. Niemand was op zoek naar een meer dan vriendschappelijke relatie.

En toch... plotseling overkomt je iets waarvan je dacht dat het nooit meer kon gebeuren. Er sprong een vonk over. Dit was in januari van dit jaar. Het was toen iets meer dan een jaar geleden dat mijn vrouw was overleden. Haar man was zes weken eerder overleden. We zaten ongeveer in dezelfde periode van de rouwverwerking.
Met Hemelvaart hebben we gekampeerd (jaren geleden eens gedaan, het was weer nieuw voor mij), in de zomervakantie naar Oostenrijk en Frankrijk geweest en in september nog een weekend gekampeerd in Limburg. Allemaal uitstekend bevallen. En het voelt nog steeds goed.
Het is nu een weekendrelatie. Dat komt vooral door de afstand (200 km) en door het simpele feit dat we allebei ons werk hebben.
Het fijne is dat onze kinderen (zeven in totaal en allemaal getrouwd) het, na een korte gewenningsperiode, ook uitstekend vinden.

Het bijzondere van onze relatie is dat we elkaar kunnen begrijpen.
Natuurlijk missen we onze overleden partners, maar de scherpe kantjes zijn er wat af. En er is ook ruimte binnen onze relatie voor de overleden partners. Eigenlijk zijn we niet met z'n tweeën, maar met z'n vieren.

Oh ja. Zoals je begrijpt kijk ik nog met enige regelmaat op de site. Ik zie dan weer bekende namen staan of bekende gezichten op de foto's.
Eigenlijk wil ik best nog eens even mee met zo'n wandeling, maar ontbreekt me de tijd.
Ga door met het goede werk. Ik heb er in ieder geval veel aan gehad.

Met vriendelijk groet,

wada

Lieve Monique (en Rob),

Wat ontzettend fijn dat jullie samen het geluk bij elkaar hebben gevonden. Maar wat vreselijk jammer dat je nu onder vuur komt te liggen, want dat is absoluut niet terecht.
Zoals de vrouw die ooit een kind gebaard heeft en daarna gelijk dat kind verloor zich vanaf dat moment 'moeder' noemt, zo zijn wij allen lotgenoten. Het verliezen van je partner is een onuitwisbare ervaring en dat zal je nooit vergeten. Hoe gelukkig je later, misschien met een ander, ook zal worden.

Ik ben je dankbaar omdat je voor mij, vanaf het moment dat ik me heb aangemeld (vier weken na het overlijden van mijn lief), een inspirator bent geweest, waardoor ik besefte niet gek te zijn, maar eigenlijk 'normaal' reageerde.
Door de verhalen, het bijhouden van de site, het aanwezig zijn bij evenementen: jij bent de Draaikolk!

Het verwerken van de verdrietige ervaring die wij allen hebben, doet een ieder op zijn/haar manier, in de tijd die men ervoor nodig dient te hebben. Juist hierin ben jij zo duidelijk, luisterend en ondersteunend, maar nooit verwijtend of docerend.
Het is misschien voor mensen die nog lang niet zover zijn een vreemd idee dat jij nu met Rob samen bent, maar ik denk dat een ieder van ons uiteindelijk de wens zal hebben om geluk terug te vinden, al of niet met een partner.

Ik hoop dat jullie nog jaren samen gelukkig zijn en dat wij er een klein beetje in mogen delen, via de verhalen op de Draaikolk.

Liefs,

jewo

Beste Monique,

Voor mij betekende mijn nieuwe relatie beslist geen einde van de Draaikolk. Weliswaar kijk ik tegenwoordig veel minder op de site als in het begin, maar toch lees ik altijd alles zodra er een nieuwe uitgave verschenen is. Het was nu echter een tijd geleden dat ik een kijkje op de Draaikolk nam.
Er is het een en ander veranderd. De namen en e-mailadressen staan niet meer bij de verhalen, dus reageren op een verhaal of een reactie van een lezer kan niet zomaar, mits je lid bent van de Mailbox.
Ik stond vroeger wel aangemeld en doneerde dan jaarlijks een vrijwillige bijdrage. Nu kan ik niet meer in de mailbox. Maakt niet uit, ik reageerde toch al bijna niet meer.

Maar nu wil ik beslist mijn reactie kwijt. Ik schrok van hetgeen jij schreef over die vrouw die zich heeft afgemeld omdat jij een nieuwe relatie hebt. Dat zij jaloers zou zijn en geen steun meer krijgt van jou.
Ik ben blij voor jou, Monique, dat je weer een nieuwe relatie gevonden hebt. Je bent per slot dubbel weduwe, dubbel lotgenote. Aan jou is te danken dat de Draaikolk er nog is.
Toen Bert overleed hield ik er rekening mee dat de Draaikolk er snel niet meer zou zijn. Het tegendeel is waar. Er wordt nog volop geschreven en wat me nog meer opvalt, is dat er zoveel georganiseerd wordt door lotgenoten. Regelmatig lees ik over uitstapjes met een grote groep. Ook jij neemt daar deel aan. En zelfs met jouw nieuwe relatie.
Niet leuk als iemand zich dan afmeldt om de reden dat jij nu geen lotgenote meer zou zijn en geen steun meer zou kunnen geven.
Bij een nieuwe relatie ontstaan vaak toch ook weer andere problemen, zoals kinderen die moeite hebben met de nieuwe partner. En als men besluit om samen te gaan wonen, waar moet dat dan? In een van de huidige woningen of samen in een geheel nieuwe woning. In haar woonplaats of zijn woonplaats. Of net als jij met Bert destijds gedaan hebt: in een totaal ander deel van het land; samen een nieuwe start in een nieuw huis en een nieuwe omgeving. Hoe ga je met de nieuwe schoonfamilie om? Blijf je je trouwring nog dragen?
Daar wordt dan ook weer over geschreven en uit die verhalen kan men toch ook weer een lering trekken.

Zelf heb ik heel veel gehad aan de Draaikolk. In het begin zonder nieuwe relatie. Die relatie is overigens wel ontstaan door een verhaal van mij geschreven in de Draaikolk ('Tussen Wal en Schip'). Daar heeft een 'schipper' op gereageerd en zo zijn wij aan het mailen geslagen. Na een lange tijd van mailen hebben we elkaar ontmoet en nu hebben we een LAR-relatie (lange afstand relatie). Hij woont in het 'Hoge Noorden' en ik in het midden van het land. Dat is nu inmiddels ruim vijf jaar geleden.
Voor die tijd was ik twee jaar bij de Draaikolk en ik heb daar veel steun, herkenning en troost ondervonden. Ook kon ik er mijn verhalen kwijt. In het begin draaide dat allemaal om rouw, verdriet en gemis. Later over meer dagelijkse dingen. Zoals alleen op vakantie gaan, weer gaan werken enz.

Aan de Draaikolk heb ik veel vriendschappen overgehouden. Sommige bleven kort, anderen wat langer. Nu, na zeven jaar Draaikolk voor mij, zijn er nog altijd lotgenoten waar ik mee mail en bel en die ik van tijd tot tijd ontmoet. En niet te vergeten mijn huidige relatie.
In het begin las ik iedere dag in de Draaikolk en schreef zelf regelmatig een stukje. Ook reageerde ik op iedere nieuwkomer, al was het maar met een klein berichtje. Naarmate de jaren verstreken werd dat minder. De laatste tijd lees ik zo af en toe de laatste verhalen en berichten. Regelmatig verwijs ik nieuwe weduwen en weduwnaren naar de Draaikolk, die op hun beurt daar weer veel steun en troost aan ondervinden.

Monique, trek het je niet aan van die ene dame. Kijk naar al die andere 'Draaikolkers' die wél tevreden zijn.
Jij doet het goed. Volhouden zo!

joos

Het was twee dagen na de dood van Margriet.
Waarom weet ik niet, maar het scheen voor mij erg belangrijk te zijn wat ik nu aanmoest met haar kleren. Ik maakte mij daar zorgen over.
Toen zij wegzakte in een coma en mijn arm vastpakte, vroeg ik mij af of dit een stille vraag om hulp of een afscheid was.
Op dat moment wist ik het niet.

De tweede dag. Ik stond in de badkamer en zag haar elektrische tandenborstel die stond op te laden. In een opwelling trok ik daar de stekker van uit en schoot ik onmiddellijk in een onbedaarlijke huilbui. Ik kon nauwelijks op mijn benen blijven staan.
Maar van het ene op andere moment was de huilbui over. Als bij ingeving, en tintelend over mijn hele lijf, kreeg ik de wetenschap van: ja, doe de kleren maar weg.
Ook kreeg ik de bevestiging dat het vastpakken van mijn arm een afscheid was en dat ik haar handtasje moest laten staan op de vaste plaats op de tweezitter. De tintelingen werden zwakker en waren vrij snel weg.
Nou ben ik helemaal geen zweverig type, maar dit…

Toen, en nu nog, heb ik de overtuiging dat Margriet mij bezocht heeft. Ze heeft dit, inmiddels 15 maanden later, nog vier keer gedaan.
Lieve lotgenoten, jullie kunnen je wel voorstellen dat ik hier met enige schroom over vertel, maar het is mijn overtuiging.
De laatste keer dat ik werd bezocht was op 11 augustus, de dag dat ze 1 jaar dood was.
Ten tijde van haar doodstrijd van 13.30 uur tot 14.15 uur was ze heel sterk en troostend aanwezig. Ik ben daar ontzettend dankbaar voor.

Inmiddels is Margriet 15 maanden dood en waar sta ik nu?
Het besef dat ik nu degene ben die bepaalt hoe mijn leven er verder uit zal zien, is nadrukkelijk aanwezig. Ik heb gekozen voor een liefdevolle en respectvolle herinnering met de wil, het gevoel en de wens om te genieten van dat wat het leven nog te bieden heeft. Neen, gemakkelijk is dit niet, dat besef ik wel.
Het rouwproces, daar ben ik helemaal nog niet uit. Dat hoeft voor mij ook niet.
Ik wil het treurig blijven vinden dat mijn lief niet meer hier is, maar er is ook toekomst. Ruimte voor anders. Voor mij.
Die ruimte wil ik delen, maar ik weet nog niet hoeveel ruimte ik heb om te delen.

Liefs,

noru

Lieve Monique,

Ik vind je een krachtige vrouw.
En hoe kan iemand nu jaloers op jou zijn? Jij, die zoveel meegemaakt hebt, en dan nog zo jong.
Lieverd, doe lekker je eigen ding. Ik wens jou daar alle geluk bij.
En Eric en Bert, die vinden dit zeker weten goed.
Iets gebeurt niet zomaar.

Meis, probeer van jullie 'geluk' te genieten.
En je blijft een lotgenoot.

Dikke knuffel,

caap

Hoi Monique,

Eerder vandaag heb je al een mailtje gehad van Marian over haar uitschrijving. Ook ik wil mij van de maillijst laten afvoeren omdat ik niet meer de tijd en energie heb om anderen de aandacht te geven die ik nodig acht.

Het mailcontact tussen Marian en mij begon op 13 oktober en was heel intens en intensief. Het heeft bij mij veel emotie en tranen opgeroepen, maar zoals Marian ooit een keer aan mij schreef: 'Het is net of het verdriet nu niet meer voor niets is, maar bijdraagt aan een stukje genezing'. En zo voel ik dat ook. Het heeft zo enorm bijgedragen aan mijn verwerkingsproces.

Na een paar weken hebben we overwogen om elkaar te ontmoeten maar daar op dat moment vanaf gezien omdat we allebei heel bang waren om ons mailcontact daarmee op het spel te zetten. Uiteindelijk hebben we, toen we steeds meer alledaagse dingen begonnen te delen, besloten om een paar foto’s uit te wisselen. Dat was voor ons allebei even wennen.
Een week later hebben wij elkaar ontmoet en dat voelde voor mij gelijk heel vertrouwd.

Wij realiseren ons dat we nog een lange weg te gaan hebben. We lopen daar bijna dagelijks tegenaan, maar we hebben allebei weer hoop op een nieuwe, gelukkige toekomst. En dat maakt de dag zo anders als je ’s morgens wakker wordt.

Bedankt voor jullie initiatief. Zonder jullie website zou dit contact waarschijnlijk nooit tot stand zijn gekomen.

Groet,

reun

Beste Monique,

Dit is vast een reactie op jouw hoofdredactioneel artikel die je niet verwacht. Het is ook 'toevallig' dat ik eerst jouw artikel las, voordat ik dit mailtje ging sturen.

Ik wil me graag uitschrijven uit de maillijst van de Mailbox. De reden is, dat er door het mailen met René over onze rouwverwerking heel voorzichtig iets meer is ontstaan tussen ons. Het klikte zo goed met onze gevoelens.
Maar ook toen we na twee weken wat meer over onszelf en alledaagse dingen gingen schrijven, waren er opvallend veel overeenkomsten.
Ik wil dus nu even geen andere contacten via de lijst. Begrijp je dat?

Ik herken wel veel in jouw artikel. We weten dat het nog een lange weg gaat worden met veel vallen en opstaan, maar we hebben er vertrouwen in dat het goed komt.
Afgelopen weekend hebben we elkaar voor het eerst ontmoet en ook toen was de klik er nog steeds. René zal je zelf ook een mailtje sturen met hetzelfde bericht.

Ik wilde dit ook sturen ter bemoediging voor jullie. Dat de website dus ook nog dingen oplevert die helemaal niet de intentie waren, maar toch gebeuren. En als deze relatie tussen ons gaat werken, hebben we allebei weer zicht op een hoopvolle toekomst en anders hebben we een goede vriend gevonden.

Heel hartelijke groeten van

maverm

Lieve Monique en Rob,

Met gemengde gevoelens zit ik achter mijn computertje.
Eigenlijk zou ik blij moeten zijn. Immers, ik ga naar mijn zoon en zijn gezin op Curaçao.
Donderdag ga ik vliegen, alleen, terwijl we vorig jaar nog van plan waren samen te gaan, Bas en ik.
Wat kan er veel veranderen in zo'n korte tijd…

Iedereen om me heen is blij voor me. Ik ga mijn kind en zijn gezin weer zien. Ik verheug me daar natuurlijk op, maar toch. We hadden daar samen heen moeten gaan. Daar verheugden we ons samen zo op. We maakten plannen wat we wilden doen als we daar waren, samen.
Nu staat er één koffertje gepakt. Sinterklaascadeautjes voor de kleindochters, verjaardagscadeau voor de zoon die in die tijd jarig is, en iets lekkers waar mijn schoondochter erg van houdt.
De kerstkaarsen alvast gekocht. Kerstmannen of sneeuwmannen, al wat er was, die we ieder jaar kochten voor onder de kerstboom. Voor ieder kleinkind één, zorgvuldig bewaard door de schoondochters. Bij de oudste kleinkinderen zijn ze al uitgegroeid tot een leger van Kerstmannen. Ja, die moeten ook mee naar Curaçao.

Vanavond belde mijn zoon nog: "mam, het komt wel goed, hoor. Maak je maar niet druk. We staan op je te wachten als je aankomt."
De jongste zoon brengt me naar Schiphol: "iemand moet je toch uitzwaaien. Ik wil niet dat je alleen gaat." Hij heeft er vrij voor genomen.

Ik besef wel dat ik me rijk moet voelen met zulke kinderen, maar oh, wat mis ik mijn maatje…
Toch ga ik het doen. Omdat ik het wil en omdat Bas het zou willen dat ik naar de kinderen ging.
Ik ga proberen te doen wat we elkaar beloofd hadden: doorgaan. Maar ik heb het er erg moeilijk mee.
Het zal wel goed komen, daar twijfel ik niet aan. Maar het alleen...
Dat moest ik even kwijt.

Veel liefs,

anja

Hallo Monique,

Geschrokken lees ik jouw artikel over de lotgenote die zich niet meer kan vinden in de Draaikolk omdat jij een nieuw maatje hebt gevonden.

Ik begrijp het jaloerse gevoel wel, want een nieuwe liefde gun je iedereen. Maar jij, ik, en met ons velen, weten dat er naast een nieuwe liefde altijd een groot deel van je gevoel blijft trekken naar wat geweest is, met heimwee en pijn.
Daarnaast is het hard werken aan alles wat die nieuwe relatie met zich meebrengt. Het vreet energie, maar het is het zo waard.

Ik gun iedereen weer gelukkig te zijn. Of dat nu is met een nieuwe partner of met jezelf. We blijven lotgenoten en zijn blij dat de Draaikolk er is, die je helpt beseffen dat wat er was en wat er is.
Met het verleden blijven we verbonden, ook al worden we door de dood gescheiden.
Het is leven, en op zich is onze overlevingskracht al uniek.
Laten we gebruik maken van elkaars krachten om uit het leven het beste te halen wat er is.

Lieve Monique, Rob en alle lotgenoten, blijf schrijven want zo worden onze partners niet vergeten.

Liefs van

geleu

Beste Monique,

Van een andere weduwe kreeg ik de tip van jullie website. Het eerste verhaal wat ik lees is jouw hoofdredactioneel waarin je schrijft dat je, omdat je een nieuwe relatie hebt, volgens een lezeres niet meer als 'lotgenote' te boek zou staan.

Mijn man is 24 augustus jl. overleden. Mijn verlies en mijn verdriet is vers, rauw en veel.
Wat mij helpt, en waar ik naar op zoek ben, is inspiratie over 'hoe nu verder'. En juist de verhalen van mensen die het lukken om voorwaarts te kijken, inspireren me.
Na een aantal boeken te hebben gelezen, waarin voor wat betreft de ellende en de voortgang na tien jaar nog weinig is veranderd, heb ik gelukkig ook wat plekken en boeken gevonden die juist wél progressie tonen.

Het gaat er niet om zo snel mogelijk je partner te vergeten en verder te gaan, maar om zo respectvol en zorgvuldig mogelijk met het verlies van je partner én jezelf om te gaan. Als het lukt om verder te gaan, betekent dat niet dat je niet recht zou doen aan je partner, maar je doet recht aan jezelf.
Een kennis van mij verwoordde het zo (na verlies van twee partners): "Ik sta op de helft van mijn leven, als ik geluk heb. Ik kies ervoor om nog wat van dat leven te maken!"

Dit geldt ook voor jou. Ik begrijp dat jij ook twee partners hebt verloren.
Je hebt mijn grote bewondering, omdat ook jíj open blijft staan voor het leven.
Succes!

Met vriendelijke groet,

jadkl

Dag Monique,

Zojuist las ik je reactie op de brief van een lezeres die moeite heeft met het feit dat je weer een relatie hebt. Dat je toch lotgenote blijft noemen/voelen.

Zoals altijd vind ik dat je jouw gevoelens en situatie prachtig verwoord. Zelf ervaar ik ook dat, hoe goed je soms weer kunt voelen, het gemis in meer en soms gelukkig mindere mate voelbaar blijft. Ik denk dat het daarbij niet uitmaakt of je goed voelt in en door een nieuwe relatie of om andere redenen.
Ik heb mij tijdens mijn Tibetreis zo heel erg goed gevoeld. Er was zoveel vreugde in mij en toch... Op onverwachte momenten, juist soms in die grote vreugde, waren daar ineens en spontaan de tranen. Terwijl ik rondkijk en geniet... ineens de tranen. Nog voor het besef van gemis maar gedachten kon aannemen. In een tempel, terwijl ik met een intens gevoel van geluk, een bokaal met brandende yakboter van gebeden voorzie voor mijn geliefden. Ineens stromen de tranen over mijn wangen en kan ik niet meer stoppen met huilen.

Dus zo kan ik mij zo heel goed voorstellen, dat je, terwijl je weer momenten van geluk ervaart in je nieuwe relatie, er ook en soms misschien in dezelfde momenten het gemis weer zo heel erg voelbaar wordt.
Ook voel ik dat het 'lotgenote' zijn juist te maken heeft met het feit dat je een partner hebt verloren en daardoor weet in wat voor een draaikolk van gevoelens je terecht (kunt) komen. Juist omdat je dat (korter of langer geleden) hebt meegemaakt, kun je tot steun zijn voor anderen in dezelfde situatie, ongeacht in welke situatie je zelf nu zit.
'Nieuwe' lotgenoten vinden waarschijnlijk meer steun bij inzendingen van andere 'nieuwe' lotgenoten, terwijl mensen die al langer alleen zijn wellicht moed kunnen vatten uit inzendingen van mensen die al op een of andere manier nieuwe vormen van doorleven uitproberen. Een nieuwe relatie is er daar een van.

Monique, juist voor jóu heb ik enorme bewondering.
Twee keer je man verliezen, tot steun willen blijven voor lotgenoten, weer opnieuw de moed vinden door te gaan in een nieuwe relatie. Geweldig!
En moedig dat je weer aan zo'n nieuwe twee-eenwording durft te beginnen. Zoals je schrijft, met je beider rugzakken, de beide families, de reacties van omstanders... Het kan heel veel zijn.
Voor jullie beiden: heel veel geluk en sterkte, waar nodig.

Hartelijke groet

yvko

Beste igvdho,

Ik las jouw mailtje en was geschokt. Psychologisch gezien heb je alle top-stresspunten bij elkaar:

- Pas twee jaar getrouwd, dus nog in de allergelukkigste periode en dán je vrouw verliezen.
- Tevens je zus te verliezen door overlijden.
- Ontslag en dan (gelukkig wel) een nieuwe baan.
- Je huis staat te koop. De plek waar je woont (of woonde) is de plek waar je veilig voelde, waar je gelukkig was, waar je verdriet en je rouw nog ligt.
- Een nieuwe relatie, die er niet zo happy mee is dat er nog zoveel verdriet bij je ligt (zo denk ik).
- Wist je dat een verhuizing ook tot de top-stress behoort?

Je bent nog jong en daardoor, misschien lijkt het zo, erg flexibel, maar ik schrik van zoveel narigheid binnen een jaar. Mag ik zeggen: "neem de tijd?". Er valt zoveel te verwerken. Stort je niet meteen in iets nieuws. Vraag je vriendin geduld te hebben want ik ben bang dat de nieuwe relatie, hoe goed en lief ook, straks op de klippen loopt, omdat er geen tijd genomen wordt om het een plek te geven.

Noem me een betweter, maar ik heb lang met deze materie gewerkt. Daarom spreekt het me ook zo aan.
Beste igvdho, ik wens je alle geluk van de wereld en vooral veel geestelijke sterkte.
Ik duim voor je en steek een lichtje voor je aan, opdat je licht krijgt voor alle beslissingen die je nog nemen moet in deze zo moeilijke situaties.

boko

Lieve lotgenoten,

Ik ben blij dat ik weer hier ben. Ben weggeweest en weer teruggekomen.
Mijn naam is Carla. Mijn man is op 6 september 2003 overleden aan niercelkanker, na een ziekbed van zeven maanden.

Het leven oppakken is moeilijk. Ik moet door, maar dat is verdomde moeilijk.
Zelf vind ik dat ik best weer goed in het leven sta, maar voor de buitenwereld is het toch nog niet goed.
Over mijn man praten kan niet meer. "Het leven gaat door, Carla".
Degenen, die dit niet meegemaakt hebben, weten gelukkig niet waar ze over praten, maar een beetje begrip zou wel op zijn plaats zijn.
Mensen oordelen zo snel: "je werkt te hard, je bent nooit thuis, je eet toch wel?"
Hier zijn mensen die weten hoe het voelt om iemand, die je zo dierbaar en lief was, te moeten verliezen.

Mijn man zou drie maanden later met de VUT gaan. We hadden nog zoveel plannen.
De kinderen zijn getrouwd en nu konden we aan onszelf gaan denken.
Nu moet ik er zelf wat van zien te maken.

Mijn werk in het Hospice geeft me heel veel energie. Er kunnen zíjn voor mensen in hun laatste fase.
Wie ben ik dat ik een klein stukje mee mag lopen?
Ik ervaar mijn werk als zeer bijzonder.

Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en kracht.

Lieve groetjes,

caap

Goedemorgen Monique,

Ik ben Marjanne, 58 jaar. Anderhalf jaar geleden heb ik mijn man verloren. We waren 36 jaar getrouwd en nog steeds gek op elkaar.
Kan dat? Ja, dat kan.

Zomaar ineens merkte ik dat hij zijn schoenveters niet goed vast kreeg, zijn T-shirt achterstevoren aan had, de sleutel niet goed in het sleutelgat kreeg.
Wat heeft hij toch? Hij sportte elke dag, gezonder kan je niet leven.
Al gauw merkte ik ook dat hij dingen vergat. Het proces ging zo verschrikkelijk snel, de ziekte van Altzheimer. Binnen vier maanden moest hij al opgenomen worden. En binnen een jaar was hij overleden.
Op het moment dat hij uit huis geplaatst werd, zeiden ze in de geriatrische kliniek: "mevrouw, u bent in een rouwproces". Ik was toen heel verschrikt. Waar hebben ze het over?
Nu weet ik wel beter. De Alzheimer schoot door zijn lijf. Doordat hij pas 59 jaar was ging het drie keer zo snel.

Nu, anderhalf jaar later, begin ik weer een beetje te leven.
Ik werk weer fulltime, ben weer aan het sporten, heb heerlijke familie en vrienden om mij heen. Dus eigenlijk mag ik niet klagen.
Maar als ik 's avonds thuis kom van een gezellige avond of wat dan ook, kom ik alleen thuis. Niet even dat praatje of even nog wat drinken want dat zijn de dingen die het allemaal moeilijk maken, die gewone dingen.

Ik heb net het stuk gelezen over die nieuwe relaties. Wat heb je dat mooi weergegeven. Want inderdaad, als je aan een nieuwe relatie begint, komt er zoveel bij kijken!

Ik vind dit een mooie site. Ben ook van plan om eens met zo'n dag mee te gaan (als ik er aan toe ben).
De ene keer denk dat ik dat wel ben, de andere keer vind ik het moeilijk.
Ik wilde even mijn verhaal kwijt.

Met vriendelijke groet,

mama

Dag maver,

De leegte. Dat is nu zo'n dilemma.
Ik lees dat stukje van jou zojuist. Ik heb mij net aangemeld voor de Mailbox.
'OntJAND'. Ja, ik weet geen betere vervoeging. Zo voelt dat.
En natuurlijk functioneer je wel. Ik herken dat zeer.

Ik doe mijn werk en huil thuis de tranen uit mijn tenen, maar ik probeer een middenweg te zoeken in het wel en niet opvullen van de leegte. Ik heb de leegte nodig om weer te voelen, dat weet ik inmiddels. Dus huilen en dóór de pijn. Niet mijden en niet vluchten (een beetje doe ik dat wel). Ik geef er dan ook aan toe.

Ik heb veel steun gevonden in het boekje van Eckhart Tolle: 'De stilte spreekt'. Hij schrijft: als je ergens angstig voor bent of onrustig wordt of ergens tegenop ziet, dan moet je het juist opzoeken. 'Omarm de leegte'.
Als ik nu onrustig word voor een lege dag, zeg maar, dan laat ik het maar komen. Ik ga naar mijn gevoel toe. Niet makkelijk, maar daarna voel ik me wel beter. Dat lost niet alles op, hoor.
Ik probeer te zoeken naar dingen die mij opladen. Wat vóór de dood van Denise werkte om mij op te laden, werkt nu niet. Het lijkt wel of mijn gehele emotionele gereedschap zich opnieuw aan het oriënteren is. Ik zie dingen die mij nooit opgevallen zijn en zie de schoonheid ervan. Neem de herfstkleur.
Ik hield erg van klassieke muziek, maar kan het nu niet horen. Ik heb aandacht voor het kleine. Prik meer door mensen heen als ooit hiervoor. Ben milder dan ooit in mijn oordeel of mening.
En voor die herschikking moet je de pijn door, anders kom ik er niet vanaf. Waarschijnlijk draag ik dit eeuwig met me mee, maar ik hoop op sleetse plekken.

Ik ben ontzettend aan het zoeken hoe ik nu met mijn omgeving het beste om wil gaan. Ik word zo moet van het uitleggen wat ik niet over kan brengen. Ik wil ook niet verharden. Ook merk ik dat ik totaal anders naar mijn vriendenkring kijk en mij ook verbaas: wat heb ik met sommigen eigenlijk?

atdi

Hallo Monique,

Vanmorgen opende ik de Draaikolk. Ik las de openingszin (hoofdredactioneel: 'Een nieuwe relatie, het einde van de Draaikolk?', red.) en wat er stond geschreven trof mij, maar op een andere manier dan in jouw uitleg beschreven.
Wat goed trouwens van die mevrouw, dat ze haar gevoelens naar jou toe zo heeft geuit.

Ik heb de afgelopen tijd vaak aan je gedacht, op een manier van: hoe doet ze dit toch?
Voor jou gaat de rouwverwerking, net als voor ieder ander, ook verder. Toch word je door de 'nieuwe verhalen' steeds weer teruggedrukt in de tijd. Daar is veel energie voor nodig.
Toen ik de openingszin las dacht ik: nu stopt ze ermee, ze kan de energie niet meer opbrengen. Het verhaal was dus anders.

Het is nu bijna vijf jaar geleden dat Hans overleed en door de 'tijd' kom ik steeds weer in een andere fase van de rouwverwerking.
Ik heb de eerste jaren erg veel steun en (h)erkenning gevonden op de Draaikolk, maar ik merk dat ik de verhalen en reacties van lotgenoten steeds minder opzoek.
Ook ik ben (nog steeds) zoekende naar een nieuwe toekomst. Die toekomst was in het begin niet in te vullen en niet te overzien, toch vind je op den duur wel wat bij je past. Dat kan voor de een nieuwe relatie zijn, maar voor de ander misschien een (andere) baan of hobby's waarvan je nooit gedacht had dat je die leuk zou vinden. Misschien ontdek je wel dat je graag alleen bent en er niet aan moet denken om weer met iemand samen te wonen.

Een nieuwe relatie is voor mij ook niet: 'en ze leefden nog lang en gelukkig'! Het brengt de nodige problemen met zich mee. Zoals jij ook al schrijft: de rugzakjes moeten wel bij elkaar passen.
Het verwachtingspatroon van de 'buitenwereld' is ook iets waar je aan moet voldoen. "Hoe lang ben je al weduwe?" en "alweer een nieuwe relatie?" Elke keer weer met de neus op de feiten gedrukt worden dat je eigenlijk niet gelukkig mag zijn..., alleen.
Voor sommige niet-lotgenoten is een nieuwe relatie ook het moment waarop je alle verdriet vergeten bent. Dit hebben jij en Bert al eerder beschreven: je gaat niet met zijn tweeën, maar met zijn vieren verder. De rouwverwerking blijft.

Afgunstig op mensen met een nieuwe relatie? Ja, af en toe wel.
Ik mis soms een arm om me heen, een praatpaal. Iemand waarmee je automatisch met zijn tweeën bent. Iemand die je aankijkt alsof jij de enige mens op de wereld bent. Dat je niet altijd overal alleen naar toe moet en altijd zelf je eigen feestje moet maken.
Aan de andere kant ben ik heel hard aan het werk. Met mezelf! Nog steeds.
Waar sta ík? Waar wil ík naartoe? Wat wil ík met mijn leven?
Dat kost mij ook heel veel energie en die wil ik ervoor nemen. Ik wil dit niet aan de kant zetten, daarvoor vind ik mezelf te belangrijk.
En overkomt het mij? Ik kan nu zeggen dat ik er dan voor open sta en mezelf daarin óók een nieuwe kans geef. Maar dan wel met alle goede bagage die ik de afgelopen jaren in mijn rugzakje bij mocht vullen.

Monique, weer een compliment van deze kant.
Je hebt hiermee misschien iets op tafel gelegd waar veel lotgenoten zich in herkennen. Die openheid vind ik prachtig!
Dat is de kracht van deze site.
Ieder doet het ook op zijn of haar eigen manier, en geen enkele manier is de goede…
Goed is wat bij jóu past.

Lieve groeten,

saja

Beste lotgenoten,

Sinds ik afgelopen week bij Teleac op tv over deze website hoorde, heb ik al meerdere malen even een kijkje genomen op deze site.
Al vele malen heb ik op internet gezocht naar een dergelijke site, maar nooit iets gevonden dat mij aansprak.
Maar deze site blijft in mijn gedachten en daarom ga ik op mijn gevoel af en komt hier mijn verhaal.

Mijn man Nico is 18 maart 2007 overleden aan de gevolgen van huidkanker.
In 1995 kreeg hij last van een moedervlekje met een doorsnee van 5 mm. Hij ging naar de huisarts en deze zei dat het niets bijzonders was maar dat hij het wel weg wilde halen als hij het wilde. Nico zei dat ik er erg ongerust over was en dat hij het beter weg kon halen om mij gerust te stellen. Dit is gebeurd en mijn gevoel had me niet bedrogen. Het bleek de ergste vorm van huidkanker te zijn, een melanoom.
Na 11 jaar is deze kanker helaas alsnog uitgezaaid en is Nico binnen drie maanden op 52 jarige leeftijd overleden.
Tot overmaat van ramp kreeg mijn moeder in 2004 last van haar neus en dit bleek ook een melanoom te zijn, en wel in haar neus. Ook deze is weggehaald en zij is hier zes weken na Nico aan overleden.

Als dit je in zo'n korte tijd overkomt, is het alsof de wereld stilstaat. Ik heb het over me heen laten komen en begrijp nog niet, dat ik niet volledig ben ingestort. Ergens heb ik de kracht vandaan gehaald om door te gaan, maar oh wat is het verschrikkelijk moeilijk.
Gelukkig heb ik een lieve zoon en dochter, een schoondochter en een lieve broer en schoonzus.
Mijn dochter is pas 18 jaar en woont nog thuis. Dat is wel heel erg fijn want wij kunnen ontzettend goed met elkaar opschieten. Ik heb heel veel steun aan haar. Maar zij heeft het zelf natuurlijk ook heel moeilijk.
Mijn zoon doet best wel veel voor mij in materialistische zin en daar ben ik heel blij mee. Mijn broer en schoonzus staan altijd voor me klaar. Daar ben ik heel erg dankbaar voor. Met alles kan ik bij hen terecht en ik ben zelfs al twee keer (een keer met mijn dochter en een keer alleen) met hen op vakantie geweest.
Maar toch, niets is meer zoals het was...

Afgelopen week is mijn dochter niet thuis geweest. Dan komt de stilte heel erg op mij af. Dan ben ik écht alleen en zo voelt het dus ook.
Het is al een paar keer voorgekomen dat zij een week weg was en het went al wel een beetje, maar het is best confronterend. Je hebt helemaal geen gezelligheid meer om je heen en er gaan dagen voorbij dat ik niemand heb gezien of gesproken.
Ik probeer toch zoveel mogelijk naar buiten te gaan en zoek afleiding in van alles en nog wat. Er is genoeg te doen want ik heb het in mijn leven nog nooit zo druk gehad als na de dood van mijn man. Hij zei weleens: "je beseft niet hoe goed je het hebt" als ik iets te mopperen had. Nou, hij heeft gelijk gehad. Je beseft pas hoe gelukkig je was en wat hij allemaal voor je deed als hij er niet meer is.
Maar hoe drukker je het hebt, hoe meer afleiding, hoe beter het gaat. Daarom pak ik zoveel mogelijk alles zelf aan en doe mijn best om toch te genieten van alle leuke dingen die er nog zijn.
Verder heb ik altijd de radio aan, zodat er toch nog wat geluiden in huis zijn en ik vind echt dat dit een beetje helpt.
En als ik het moeilijk heb bedenk ik hoe fijn wij het al die jaren (33 jaar) hebben gehad en dat er alleen maar verdriet bestaat als je ook het geluk hebt gekend.
Mijn man wilde dat ik door ging met leven en daar doe ik verschrikkelijk mijn best voor.
Maar mijn hemel, wat is het moeilijk.
Ik mis hem zo.

inbo

P.S:

Monique,

Ik ben het absoluut niet eens met die lezeres waar je het over hebt. Ik gun jou je nieuwe geluk van harte en ben ervan overtuigd dat je juist doordát je weer gelukkig bent een grote steun kan zijn voor alle mensen die het moeilijk hebben.
Juist omdát je zelf al twee keer die moeilijke weg bent gegaan en toch weer overeind gekrabbeld bent.
Petje af voor je!

Hallo Monique,

Met enige verbazing lees ik het hoofdredactioneel.
Ik lees jouw schrijven en kan me eigenlijk maar een half beeld vormen van het schrijven van een lotgenote en zal en kan als zodanig geen mening vormen.

De Draaikolk staat voor 'Verder leven zonder hem of haar' en onder het schrijven staat 'Webplek voor mensen die hun partner hebben verloren'.
Daar gaat het om. Hertrouwd, opnieuw een partner, een vriend, een vriendin of alleen, het zal altijd verder leven zijn zonder hem of haar.

Laten wij schrijven wat we meemaken, wat we voelen, wat wij ervaren en wat ons raakt.
Dat is waar de site voor staat, zodat anderen daar steun en herkenning in kunnen vinden.
Als de site als zodanig gebruikt wordt, is en blijft die springlevend.

Met hartelijke groet,

bekn

Hoi,

Ik ben igvdho, 34 jaar. Mijn vrouw Marieke is vorig jaar op 34 jarige leeftijd overleden. Zij had CF.
We waren al heel wat jaren bij elkaar en twee jaar daarvoor getrouwd.
In 2005 overleed mijn zus door zelfdoding. Echt veel tijd kreeg ik niet om het te verwerken want mijn vrouw werd steeds zieker.
Eind 2007 werd zij uiteindelijk opgenomen, maar zij overleed na een longoperatie.

Mijn baas had totaal geen begrip voor het feit dat ik bij haar wilde zijn in het ziekenhuis en ontsloeg mij net na de crematie...

Nu ben ik alleen. Alleen zonder vrouw en zus... in Nederland.
Ik heb een vriendin ondertussen, maar het gaat geregeld moeilijk. Ik vergelijk vaak (mijn vrouw is immers niet gescheiden van mij door ruzie!) en zit op een wip-wap met mijn gevoelens.
Ook heb ik ondertussen ander werk, heb mijn huis te koop staan. Alles om een nieuwe start te kunnen maken. Maar dat is niet makkelijk, merk ik steeds.
Ik heb het gevoel alsof ik er met bijna niemand over kan praten.
Niet meer. Het is alweer een jaar geleden immers...
En mijn nieuwe vriendin kan het niet zo goed aan.

igvdho

REACTIES binnengekomen in december 2008:

22-12-2008

Lieve allemaal,

Hoe begin je in deze dagen? Ja, bij het begin, maar er is zoveel gebeurd. Negatieve en positieve dingen.
Ik wil iedereen eerst een Gezegend Kerstfeest wensen want juist wij allemaal hebben dat nodig.
Hoe wij de kerstdagen en Oud en Nieuw invullen is een beslissing die niemand anders kan nemen dan wij zelf.

Mijn hart stond open voor een nieuw begin terwijl ik riep: "dat nooit meer!" Maar waar het wandelen ook al niet goed voor was… Een goed gesprek en een fijn gevoel met lotgenoten en nog iemand te ontmoeten die mijn leven rijker maakt.
Ja, wij zijn nu ook met ons vieren, zoals iemand al schreef.
Die paar familieleden en kennissen riepen nog: "waar begin je aan". Maar ik heb gekozen om samen het geluk op te pakken. En wij zeggen tegen elkaar: "dat mag best van onze Henk en Ria".

Toch wil ik stilstaan bij al diegenen die het nog zo moeilijk vinden om verder te gaan zonder hem of haar geliefde. Want je moet door alles heen en dat is niet een lichte taak. Iedereen zal het anders ervaren.
Zelf zie ik dit jaar terug op veel gevoelens van eenzaamheid en verlatenheid. Dat gevoel van 'ik hoor nergens bij'. Ik zou het niet graag overdoen, maar het heeft me wel sterk gemaakt om met Han verder te kunnen gaan.
Naast mijn zang en vele activiteiten, hoop ik in het nieuwe jaar velen van jullie te mogen ontmoeten met een wandeling.
Aan wie dit jaar uitgaan met de gezamenlijke Draaikolk-lotgenoten zeg ik: heel fijn om te schuilen bij elkaar.

Lieve allemaal, houdt moed!
Ik zend jullie heel veel lieve groetjes en hopelijk tot ziens of mails in 2009.

wivdbu

Hallo,

Ik kan me helemaal voorstellen wat Carla Stephan ervaart.

Ook ik wacht op wat steun, een telefoontje, zodat ik het gevoel behoud dat ik leef na het overlijden van mijn man Bert op 11 november 2008. Iedereen denkt dat ik sterk ben, maar ik ben zo kwetsbaar en nu alleen.

Ik hoop dat mensen aan me denken, me meenemen, zodat ik weer op de stroom van het leven terecht kom.

Groetjes,

mivme

Hallo Monique,

Kerstfeest heb jij op twee verschillende manieren "gevierd".
Na het overlijden van Eric heb je de kerstdagen met anderen doorgebracht.
Jouw eerste Kerst na het overlijden van Bert heb je gekozen om de kerstdagen alleen door te brengen.

Zelf denk ik dat een Kerst alleen nóg moeilijker is. Ik ben ook nog jarig in de decembermaand, dus nog een feest dat je viert samen met familie en vrienden. Natuurlijk heb ik ook nagedacht om mijn verjaardag niet te vieren. Maar gevoelsmatig denk ik dat ik me heel alleen en zielig zou voelen als er die dag echt niemand geweest zou zijn. Nu breng je de dag met elkaar door en ondervind je warmte, hartelijkheid en afleiding.

In onderstaand gedicht heb ik geprobeerd mijn gevoelens over de decembermaand onder woorden te brengen. Uit het gedicht blijkt dat ik het liefst in de decembermaand even zou onderduiken.
Maar het is zoals je schrijft Monique: "luister bij alles wat jíj uiteindelijk beslist vooral naar jóuw gevoel!"

Hartelijke groet,

yvjo

Dag lotgenoten,

Ik reageer even op de noodkreet van Carla Stephan en richt me dus vooral tot haar.

Wij allen weten hoe je overrompeld wordt door emoties bij de grootste ramp die in een mensenleven mogelijk is: de dood van je liefste. Niemand weet van tevoren waaraan hij/zij behoefte heeft als de grond onder de voeten is weggeslagen.

Ik lees dat je bang bent weg te zinken in het drijfzand waarop je nu nog staat. Je schrijft dat er niemand is die je voldoende kan steunen en hoe moeilijk je het daarmee hebt.
Ik wil je zeggen: wacht niet af tot je wegzinkt in het moeras. Wacht niet af of je huisarts misschien nog eens komt, maar maak meteen een afspraak, liefst een dubbele, en zeg/huil/schreeuw tegen hem/haar dat je de wanhoop nabij bent.
Bij gebrek aan mensen die je nabij kunnen zijn in jouw ontreddering, zal je huisarts de aangewezen persoon moeten zijn die je verder moet helpen.

Zelf heb ik nog altijd, na drieënhalf jaar, behoefte aan iemand bij wie ik even niet flink, sterk en goedgehumeurd hoef te zijn, maar mag huilen en onredelijk zijn. Zonder deze steun zou ik 'door het ijs gezakt zijn'.
Dankzij de professionele hulp, waarom ik zelf heb gevraagd, blijf ik overeind.
Heel veel sterkte!

maver

Hallo lieve allemaal,

Ik heb jullie pas ontdekt toen ik in mijn wanhoop en immens verdriet zat te googlen en 'lotgenoten weduwe en weduwnaars' intikte.
Wat sprak het me aan.

Net heb ik het verhaal van Stef de Haan gelezen en dat is nu precies hoe ik me voel.
Ook míjn lieve man is er nu bijna een jaar niet meer en ook míjn dochter was zwanger van haar eerste kindje.
In deze maand, waarin het overal licht is, zit ik in een zwart gat. Maar ook ik ga door voor mijn kinderen die mij er proberen doorheen te slepen.

Lieve mensen. In jullie verhaal herken ik zoveel. Dit kan je niemand uitleggen.
Heel veel liefde deze maand om jullie heen, van mensen die écht om je heen willen staan.

elak

Hallo Monique,

Ik ben blij dat ik de site van de Draaikolk gevonden heb. Contact met lotgenoten is het allerbeste, hoewel ik het best moeilijk vind om zomaar naar iemand een berichtje te sturen (ik hoopte op meer reacties nadat ik me had aangemeld).

Wat ontzettend jammer dat Klavertje Vier Datingservice per januari 2009 gaat stoppen. Dit leek mij de ideale manier om met iemand in contact te komen die ook al een rugzakje heeft.
Mijn man is nog niet zo lang geleden plotseling overleden, maar ik voel sterk de behoefte om met lotgenoten te praten. Ik had het voornemen om me t.z.t. ook voor deze site te gaan aanmelden. Ik ben nu nog niet toe aan een nieuwe relatie, maar gewoon een goede vriend om mee te praten lijkt me erg fijn. Het gaat er om je verdriet samen te kunnen delen en te horen hoe een ander met dat verdriet omgaat.

Het leven is, blijkt nu wel, zo kort dat we moeten proberen er nog wat van te maken. Daar is het leven voor.
Je krijgt nooit meer terug wat je had, maar er kunnen ook weer nieuwe dingen op je pad komen.
Belangrijkste is en dat weet iedereen: je zult je partner die er niet meer is altijd in je hart meenemen.

Ik wens iedereen in deze maand december veel sterkte, kracht en steun van kinderen, familie en vrienden.
En voor 2009 heel misschien weer een lichtpuntje.

groetjes,

lihu

Beste Monique,

Op een Engelse site vond ik vandaag dit gedicht, zonder afzender. Ik vond het zo prachtig, dat ik het niet kon laten het aan je op te sturen.

Lieve groet,

cast

Hallo Monique,

Net je hoofdredactioneel over 'luisteren naar je gevoel' gelezen. Ik ben het volledig met je eens en het is heel herkenbaar.

Prima die keuze maken voor jezelf. De moeilijkheid is nl. dat je soms heen en weer geslingerd wordt tussen dankbaarheid en niet ondankbaar willen lijken. Maar, net zoals je al zegt: je innerlijke stem is het beluisteren de moeite waard.
Des te meer omdat die andere stem niet meer tegen je kan zeggen: "doe wat je hart je ingeeft".

Ik wens jou en Rob een liefdevol en warm 2009 toe.

maro

Hallo medelotgenoten,

Via een tijdschrift heb ik de Draaikolk ontdekt en heb ik vele stukjes gelezen.
Zelf ervaar ik het als 'samen hetzelfde voelen en beleven', maar ieder gaat er op zijn eigen manier mee om.
En omdat we allemaal uniek zijn vind ik rouwen voor ieder een persoonlijk verhaal, maar met herkenning.
Toch zie je daarin hoe moeilijk we het hebben met het verlies van een dierbare.

In 1988 verloren we onze enige zoon Hans op 21-jarige leeftijd aan kanker. Het was voor mij de ondergang. Ik kon niet meer van het leven genieten of zelfs maar proberen te overleven.
In 2001 kreeg mijn man Joop te horen: "U bent ongeneeslijk ziek. We weten niet hoelang nog en kunnen niets voor u doen."
Joop vertelde mij: "je hebt 13 jaar om Hans gerouwd." Ik schrok en dacht: ben ik jou al die jaren vergeten?
In de rest van zijn leven (22 maanden) mocht ik het goedmaken en dat heb ik gedaan.
Maar ik kreeg geen herkansing om de vorige jaren over te doen en ook nog aan hem te denken. We leefden, of liever gezegd, overleefden allebei. We hebben er allebei niet over kunnen praten.

Het verlies van mijn Joop is een zware rugzak. Ik overleef weer, bijna zonder steun van anderen, want niemand begrijpt de pijn van het verlies. Ik straf mezelf, omdat ik wel probeerde te leven maar het niet kon. Samen waren we naar de buitenwereld sterk.
Waarom moeten we het eerst zelf beleven om ons te kunnen inleven in de ander?
Ik heb eens tegen iemand gezegd (die mij vroeg "en hoe nu verder zonder Hans?"): "Daar is geen handleiding voor. Dat moet je zelf doen."
Maar wat had ik het fijn gevonden als er mensen waren geweest uit onze omgeving, die zich konden inleven in wat wij voelden (nu weer).
Dan was het waarschijnlijk dragelijk geweest.

Lieve mensen, allemaal sterkte.

livle

Hallo lieve Monique en lotgenote,

Zonder de volledige tekst te kennen, de mail was immers persoonlijk aan jou gericht, wil ik toch ook reageren op de mail die jij van de voor ons anonieme dame hebt ontvangen (Hoofdredactioneel: Een nieuwe relatie, het einde van De Draaikolk?, red.)

Allereerst, ik ben het niet eens met haar mening over jou en deze site. Wij, als lotgenoten, kunnen dankzij jou onze gevoelens delen en ervaren dat sommige van deze gevoelens helemaal niet zo abnormaal zijn. Ik heb gemerkt dat je nu eenmaal niet met alle emoties bij kinderen, familie of vrienden terecht kunt.
Daarom is het zo mooi wat jij, Monique, doet. Een hele klus. Zeker als je bedenkt dat je duidelijk voor het leven kiest.

Toch wil ik voor 'die ene dame' een lans breken. Het gaat toch over gevoelens, of deze nu door anderen begrepen worden of niet.
Ieder rouwt op zijn eigen manier, dat weten wij toch allemaal wel. Deze dame vindt zichzelf 'dom, blind, onredelijk en onaardig jaloers.'
Ondanks haar aanval op 'onze' Monique vind ik dat ze de ruimte moet hebben om zichzelf te vinden. Dat zij, net als Monique, de kracht vindt om ook voor het leven te kiezen.
Heel jammer is het, dat deze lotgenote ons de rug toedraait. Precies die mensen afwijst waar ze steun van zou kunnen krijgen.
Ik hoop dat ze in haar eigen omgeving op een andere manier met haar rouw omgaat.

Ik ga verder iedereen een vredige Kerst toewensen.
En voor oud op nieuw? Tja, wat rust in jezelf. Dat kunnen wij wel gebruiken.

noru

Lieve Monique, lieve lotgenoten,

De donkere decembermaand. Een maand die vroeger iets was waar je je op verheugde, maar waar je nu 'doorheen' moet.
Die feestdagen, die zoveel herinneringen brengen aan al die andere jaren.
Ondanks alle goede bedoelingen van de mensen die je uitnodigen en die angstvallig vermijden om zijn naam te noemen. Niet wetend dat juist het niet noemen zoveel pijn doet, zodat je midden in het 'feestgedruis' denkt: wat doe ik hier eigenlijk?

Zelfs al gaat het goed met me, zijn het juist die dagen die mij in verwarring brengen.
Eigenlijk is het logisch, ik heb me in mijn 'nieuwe leven' ongemerkt al veel nieuwe gewoonten eigen gemaakt. Gewoonten die mij niet doen denken aan die tijd ervoor.
Maar deze tijd is zo verbonden met al die andere jaren, zodat het weer extra moeilijk wordt.

Blij ben ik dat te kunnen delen met de mensen die ik ken van de Draaikolk, waarvan ik met sommige soms dagelijks contact heb.
Blij ben ik dat er mensen zijn die zich inspannen om telkens weer uitstapjes te organiseren, waar ik met veel plezier aan deelneem.
Blij ben ik dat ik, wanneer ik op de afgelopen twee jaar en drie maanden terugkijk, toch kan zeggen: "er zijn veel goede momenten geweest." Momenten waarin ik mij erg sterk voelde.

Lieve Monique en lotgenoten, ik wens jullie voor deze maand veel sterkte en veel 'goede' momenten toe.

anbo

Beste Monique,

Hierbij wil ik mijn bewondering en respect uiten voor jouw enorme doorzettingsvermogen om, ondanks de grote verliezen die je hebt geleden, toch de Draaikolk in de lucht te houden.
Ik, en vele andere lotgenoten met mij, zijn hier enorm blij mee omdat we er zoveel steun, kracht en positiviteit uit putten om door te gaan.
Ook ben ik van mening dat je altijd lotgenoot blijft, ook al is er sprake van een nieuwe partner. En jij bent het bewijs dat verdriet en geluk samen kunnen gaan. Voor mij ben jij dus het positieve voorbeeld dat je, ook al heb je geliefde verloren, en in jouw geval zelfs tweemaal, dat je toch weer het geluk tegen kan komen in je leven. Dat je het weer durft toe te laten.
Ik hoop voor jou en Rob dat jullie geluk heel lang mag gaan duren. En dat geluk wens ik iedere lotgenoot toe, als hij of zij daaraan toe is.

Ook bij mij kwam er onverwachts weer geluk op mijn pad, een lotgenoot waar ik al een tijdlang intens mee e-mailde over alles wat er zich in onze levens en gevoelens afspeelde.
Begin dit jaar hebben we elkaar voor het eerst in persoon ontmoet. De klik was er en er volgde meer ontmoetingen. Langzaam groeide onze vriendschap uit tot iets moois, met veel geduld voor elkaars gevoelens en emoties en ruimte voor elkaars overleden partners. We hebben een paar mooie maanden samen gehad en ik heb weer mogen ervaren hoe fijn het is om de liefde weer toe te laten, mij weer geliefd te voelen en weer te mogen en kunnen liefhebben.
Dat ging niet van de een op andere dag. Het was een proces waarbij ik het gevoel had Hans een plaatsje op te moeten laten schuiven om plaats te maken voor een nieuwe geliefde. Daar moest ik naartoe groeien, maar uiteindelijk voelde het allemaal heel goed en verdween alle twijfel en kon ik weer intens genieten van deze nieuwe liefde.

Helaas heeft onze liefde niet standgehouden. De omstandigheden (afstand, kinderen, werk etc.) maakten dat het niet allemaal even ideaal was. Of misschien waren het onze rugzakken, gevuld met verdriet en bagage, die toch niet goed genoeg bij elkaar pasten of bij elkaar opgeteld te veel bleken te zijn? Of was de tijd er misschien nog niet rijp genoeg voor?
De breuk heeft me veel verdriet gedaan en de teleurstelling van het'mislukken' valt me best zwaar. Het fijne 'samen' gevoel, waar ik weer een paar maanden van heb mogen genieten, is me te snel weer afgenomen. Maar toch probeer ik ook hier weer het positieve uit te halen en mee te nemen in de toekomst.
Ik weet nu dat ik naast mijn verdriet en gemis van Hans, wat er na vier jaar nog steeds is en ook altijd wel zal zijn, de liefde weer durf toe te laten als die op mijn pad komt. Dat ik mij weer heel gelukkig kan voelen met een ander en me er open voor durf te stellen.

Ik heb altijd gezegd dat ik pas iemand anders gelukkig kon maken als ik weer gelukkig met mezelf kon zijn en dat heeft een hele tijd geduurd na het overlijden van Hans. Pas nadat ik begin dit jaar verhuisd ben naar een fijn huis waarin ik me nu echt thuis voel. Nu ik weer tot rust ben gekomen en weer kan genieten. Nu de verdrietige herinneringen van Hans' ziekbed en overlijden wat naar de achtergrond zijn gegaan, waardoor er nu meer plaats is gekomen voor de mooie herinneringen. Pas sinds ik hier woon kan ik weer open staan voor een eventuele nieuwe liefde. Ik ben blij dat ik heb ervaren dat weer toe te kunnen laten en ervan te genieten, ook al is de relatie helaas gestrand.
Voorlopig pak ik mijn leventje weer op zoals het was vóór deze misgelopen relatie. Voor nu geniet ik van mijn huis, mijn werk, mijn sociale leven met vrienden en familie en mijn twee honden die altijd voor gezelligheid in huis zorgen en van alle andere mooie dingen die er toch ook nog zijn, ondanks het verdriet wat altijd wel bij mij zal horen. En ik zie wel wat de toekomst nog zal brengen.

Ik wens alle lotgenoten kracht toe voor de komende decemberdagen, de kerst en de jaarwisseling, waarin het gemis van onze geliefden weer extra te voelen zal zijn. Hopelijk krijgt een ieder van ons gedurende deze dagen steun en liefde van familie of vrienden om het gemis en verdriet iets dragelijker te maken.

Lieve groet,

anst

Dag lotgenoten,

Jullie hebben al een tijd niets van mij gehoord. Bij velen is dat een goed teken, bij mij is dat niet het geval.
Ogenschijnlijk gaat het wel redelijk met me, maar schijn bedriegt.

Jan is nu al drie jaar en zeven maanden dood en het verdriet is nog altijd schrijnend. Ik merk ook steeds dat ik niet écht wil dat het minder wordt. Het voelen van het verdriet kan en wil ik nog niet kwijt. Ik durf dat nauwelijks hardop tegen iemand te zeggen. Daardoor word ik eenzamer, denk ik, hoewel ik zo actief en ondernemend ben dat ik er zelf van sta te kijken.
Ik heb vaak medelijden met mezelf. Ondanks alle mensen om me heen ervaar ik een diepe existentiële eenzaamheid die door niets en niemand gevuld kan worden. Ik heb minder behoefte aan lotgenoten, omdat ik me vaak zo somber voel en denk dat niemand me kan helpen, zo ik al geholpen zou willen worden.
Als ik, na uren uitstellen, ver na middernacht naar bed ga hoop ik altijd een beetje dat ik niet meer wakker zal worden. Niemands leven zal ontregeld raken als ik er niet meer zal zijn. Kinderen hadden wij niet en onze ouders leven ook niet meer.
Ik zie de toekomst met angst en vreze tegemoet. Hierbij speelt mijn leeftijd een essentiële rol. Ik heb officieel de "derde leeftijd" bereikt, een leeftijd waarop de kansen op ziekte en kwalen steeds groter wordt. Om me heen zie ik het gebeuren en ik constateer hoe afhankelijk je kunt worden.

Ik heb altijd de verwachting gehad dat Jan en ik samen oud zouden worden, samen gezellig een geschikter huis zouden betrekken, samen genieten zouden van een periode zonder arbeidsverplichtingen, veel van cultuur zouden genieten, naar Frankrijk en Italië gaan, en samen wat lastige ouderdomskwalen zouden krijgen waarom we zouden kunnen grinniken.
Niets van dat alles zal mijn deel worden. Ik realiseer me nu iedere dag wat de consequenties zijn van (vrijwillig) kinderloos zijn, omdat wij het leven samen zo heel erg compleet vonden. Kinderen en kleinkinderen geven troost, liefde, zorg, vreugde en zin om verder te leven. Tijdens de twee wandelingen waaraan ik deelgenomen heb voelde ik me vooral verwant met lotgenoten zonder kinderen. Ik had nooit gedacht dat ik het hebben van kinderen als een leegte in mijn leven zou kunnen ervaren, zoals ik me nooit had kunnen voorstellen dat ons heerlijke huwelijk zo voortijdig beëindigd zou worden.

Dit is geen vrolijke brief. Een niet zichtbaar gevolg van mijn opgelopen hersenletsel is dat de controle over mijn emoties sterk verminderd is en de kans op echte depressie verhoogd is. Ik heb gelukkig steun vanuit het revalidatiecentrum en ik kom iedere week bij een psychiater. Ik kan daar in ieder geval mijn gevoelens van uitzichtloosheid, doelloosheid en mijn angst voor de toekomst uiten. Bij hen ben ik even zoals ik me wezenlijk voel. In mijn dagelijkse leven zet ik mijn masker weer op.

Ik vind het best jammer dat wandelen voor mij echt geen optie is, zodat ik niet kan meedoen aan jullie wandelingen.
Het is nu 1.45 uur in de nacht en ik ga maar weer eens proberen te slapen. Ik hoop dat Jan in mijn dromen zal voorkomen.

Groet,

maver

Beste Monique,

Vlak na het overlijden van Gerard ben ik per ongeluk bij de Draaikolk terechtgekomen. Op dat moment was net de discussie over privacy gaande. Juist in die tijd kon ik deze slechts als heel onverkwikkelijk ervaren.
'De Draaikolk" heb ik weggezet in mijn favorieten en ik heb me vervolgens niet meer aangemeld.

In november, tijdens één van die lange nachten, besloot ik toch nog eens de site te bezoeken. Helaas was de tweede kennismaking enigszins ongelukkig doordat een lotgenote jou je persoonlijk geluk misgunde.
Gelukkig zijn er ook vele positieve reacties. Ik denk dat deze jouw uitgangspunt voor verder handelen moeten vormen.
Natuurlijk blijf je een lotgenoot, zeker met jouw ervaring. Hiermee kun je veel mensen steunen en een handreiking bieden in de periode na het verlies van de partner.

Wij hebben jaren geleden een zoontje verloren. Daarna zijn er twee kinderen geboren, maar nog steeds voel ik me verwant met ouders die een kind verliezen. Je bent door dezelfde ervaring gegaan en hebt dezelfde bagage. Je blijft lotgenoot.

Ik vind het moedig van je dat je je weer openstelt voor nieuw geluk. Immers, diep in je hart moet de angst zitten om weer geconfronteerd te worden met de bijtende pijn van verlies.
Dit laatste is heel zwaar. Het is een moeilijke weg uit dat diepe, diepe dal.

Hartelijke groet,

hehe

Terug naar index Archief
Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren