Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (36)
in september en oktober 2008

REACTIES binnengekomen in september 2008:

26-09-2008

Lieve allemaal,

Heel lang heb ik getwijfeld of ik dit op de Draaikolk zou zetten. Mijn leven is gewoon een grote puinhoop op dit moment.
Mijn lief is drie jaar geleden overleden aan longkanker en ik worstel nog steeds om boven te komen en te blijven. Ik zit letterlijk en figuurlijk in de draaikolk en word helemaal mee naar beneden gezogen.

Ik doe van alles. Ik pas op, werk in een hospice en heb een behoorlijk sociaal leven opgebouwd, maar dat verdriet en die pijn, daar kan ik geen kant mee op. Ik kan de rust in mezelf niet meer vinden.
Ik kan wel andere mensen helpen, en dat doe ik ook graag en veel, maar met mezelf weet ik geen raad. Ik zet mezelf het liefst buitenspel. Dat is het veiligste.

Ik zou zo graag weer eens "blij" willen zijn. Dat ben ik ook aan Mart verplicht want toen hij op het laatst thuis op bed lag, zei hij: "Maja, als ik er niet meer ben, dan moet jij weer gewoon die optimistische, blije Maja worden". Dat heb ik beloofd, maar dat is zo moeilijk…

Ik ben met vakantie naar Wenen geweest met mijn schoonzusje. Dit is allemaal hartstikke goed gegaan. Het was heel "ontspannen en gezellig".
Maar nu zou ik de pijp aan Maarten willen geven.

Het klinkt allemaal zo ondankbaar. Dat heeft iemand ook al eens tegen mij gezegd. Dat ik mij moet schamen omdat ik nog zoveel lieve mensen om mij heen heb. En dat is ook zo, maar Mart is er niet meer en die komt nooit meer. Dat weet ik best.
En het is ook wel eens goed als iemand mij de waarheid zegt. Daar knap ik dan weer "even" van op.

Zijn er onder jullie ook die zich na drie jaar nog zo beroerd voelen?
Ik ga soms aan mijn verstand twijfelen.

Maar ik heb ook een hele fijne mailvriendin waar ik alles aan kan mailen. En kijk, dat is dan weer zo dubbel: dit verhaal en die vriendin. Dat staat los van maar zit ook weer vast aan elkaar. Ook zij is haar man verloren.
En als ik dan die e-mails allemaal lees, dan is het merendeel veel verder in de verwerking dan ik, lijkt het wel.

Het is misschien een beetje een verwarrend verhaal geworden, maar ik ben toch heel nieuwsgierig of er reacties op komen.

mavbe

Hallo Monique,

Zou je zo vriendelijk willen zijn mij uit de mailbox te verwijderen.
Ik wil iedereen nog bedanken voor de aandacht die ik heb gekregen, maar ik denk dat ik er wel voldoende aan heb om alleen af en toe de verhalen te lezen.

Wil wel graag regelmatig een bijdrage storten zodat de Draaikolk nog heel lang kan blijven bestaan.

Vriendelijke groeten,

joba

31-10-2008

Beste allemaal,

Ik heb, zo te lezen, gemerkt dat er nogal wat te doen is over het gebruik van de meisjesnaam of de naam van de overleden echtgenoot op officiële papieren.
Inderdaad hoor ik het steeds meer dat men na het overlijden van de man weer de eigen meisjesnaam krijgt bij officiële instanties.
Dat was vroeger al zo, alleen stond er dan vaak bij 'echtgenote van ....'

Bij het verlengen van mijn rijbewijs vroeg de ambtenaar heel vriendelijk: "wilt u uw eigen naam gebruiken of 'weduwe van...' vermeldt zien." Ja, dat laatste wilde ik liever en zo geschiedde.

Misschien een tip: vraag het even. Het is dus toch mogelijk om de naam aan te houden van degene met wie je graag verbonden wilt zijn.

Groetjes van

boko

Beste Monique,

Bij het weer kijken op de Draaikolk trof me deze keer heel sterk een cursief gedrukte zinsnede in de oproep 'Ontmoetingsdag Jong- Partnerverlies'. Het betreft de zinsnede: "Het gaat wel, maar de glans is er af".

Hoe vreselijk herkenbaar is dit voor mij!
Dát zeg ik zelf namelijk ook vaak als iemand eerlijk/oprecht informeert hoe het nu (9 maanden na de dood van mijn vrouw) met mij gaat.

Hartelijke groeten,

hego

Hallo mibe,

Ik voelde me meteen aangesproken toen ik las wat je hebt geschreven over het aanhouden van je eigen naam of die van je man.
Je zit nu nog echt in een fase waarin dit heel moeilijk is.

Mijn man en ik waren 34 jaar getrouwd en ik was 54 toen hij overleed. Een jaar erna moest mijn paspoort worden verlengd. Op het gemeentehuis werd ik meteen aangesproken met mijn eigen naam en dat vond ik toch erg! Weet je, ik had er nog niet bij nagedacht.

In ons huwelijk werd ik heel vaak met mijn meisjesnaam aangesproken, omdat wij de zaak van mijn thuis hadden overgenomen. Maar zelf stelde ik mezelf eigen wél altijd voor met mijn voornaam en de achternaam van mijn man. Ik heb voor mijn gevoel ook langer die naam gehad als mijn eigen naam.
Nu heb ik sinds zes jaar een vriend die ik ken van vroeger, maar hij spreekt mij ook aan met de naam van mijn man. Het is dus heel persoonlijk.

Dit is wel heel toevallig, maar gisteren had ik een schoonzus van mijn vriend aan de telefoon en die vertelde mij over haar nieuwe buren. Ik zei toen dat ik die van vroeger kende. Toen vroeg ze mij naar mijn meisjesnaam want die wist ze niet. Dus ik heb er goed aan gedaan, dacht ik daarna, om mijn mans naam te behouden.

Je begrijpt wel uit mijn verhaal dat ik een goede keuze heb gemaakt. Je kunt het nog altijd veranderen. Ik zou me daar nog niet zo druk over maken, tenzij je er echt mee worstel, dan zou ik het doen. Het is dan ook heel duidelijk.

Groetjes,

anth

Op dinsdag 4 maart jl. is mijn mooie, gelukkige leventje veranderd in een grote nachtmerrie!
Toen ik onze oudste naar school bracht en onze jongste in bed lag te slapen, is Frank onwel geworden en is het huis uitgerend om hulp te zoeken. Hij voelde dat het niet goed zat. Hij is bij iemand in de auto gestapt om zich naar de dokter te laten brengen en is in de auto weggevallen. Buiten, op de stoep voor de praktijk van de dokter, is Frank gereanimeerd.

Toen ik thuis kwam, ben ik er vrij snel achter gekomen dat Frank naar de dokter was gebracht. Ik ben er direct achter aan gegaan en heb mijn lieve schat daar op de stoep zien liggen terwijl er gereanimeerd werd. Dit was vreselijk om te zien. De reanimatie duurde naar mijn idee al veel te lang en ze zijn in de ambulance en in het ziekenhuis nog verder gegaan, maar het bleek achteraf dat zijn hersens al te lang geen zuurstof hadden gehad. Frank werd in eerste instantie in slaap gehouden, maar al vrij snel bleek dat hij niet meer in z'n coma zou kunnen komen. We moesten afscheid van hem gaan nemen…
Daar sta je dan. Het was niet te geloven. Hij zag er zo goed gebruind en gezond uit. Net of hij sliep en hij zou niet meer wakker kunnen worden.
Doordat ik vanaf het begin tot het eind bij hem ben gebleven en alles heb kunnen volgen, zag ik ook wel vrij snel in dat het niet meer goed zou kunnen komen. Ik moest beslissen wanneer de beademingsapparatuur eraf zou worden gehaald.
Op donderdag 6 maart is mijn lieve schat overleden.

Het is allemaal zo plotseling gegaan dat het nog steeds af en toe niet te beseffen is. Er is ook geen hele duidelijke oorzaak gevonden waarom Frank een hartstilstand heeft gehad. Hij was (naar ons idee) gezond. Waarom heeft hij niet eerst een waarschuwing gehad maar is hij gewoon uit het leven weggenomen. Het is gewoon niet eerlijk! Waarom hij? Waarom wij? We hadden het samen zo fijn.
Alles zat mee, een leuk nieuw huis, twee schatten van kinderen, we gingen regelmatig op vakantie en genoten echt van het leven.
En nu zit ik dan iedere dag bij z'n graf waar ik helemaal nog niet hoor te komen. Frank hoort gewoon bij mij op de bank te zitten!

Af en toe lijkt het nog steeds niet onze realiteit, maar die van een ander.
We zijn nu alweer zeven maanden verder en ik heb al meerdere malen gekeken op deze site. Zal ik wel, zal ik niet…?
Ik heb toch besloten mijn verhaal erop te zetten want ik heb, denk ik, toch wel de behoefte aan contact met andere mensen die zo jong (ik ben 33) al hun partner zijn verloren. En vooral met mensen die, net als ik, jonge kinderen thuis hebben rondlopen.
Het lijkt mij erg fijn om verhalen van anderen te lezen en ervaringen te kunnen uitdelen, vooral met betrekking tot kleine kinderen. Alles draait om hen.
Als ik mijn kleine schatjes niet zou hebben, zou ik allang mijn bed niet meer uitkomen en zou niks meer leuk zijn. Door hen gaat het leven toch verder (je moet wel) en doe je toch ook wel weer de leuke dingen, zoals een dagje naar de speeltuin of de dierentuin. En als je ze ziet genieten, is dat toch ook wel weer fijn.
Zolang zij gewoon vrolijk zijn, dan lukt het mij wel…

Met vriendelijke groet,

andu

15-10-2008

groetjes,

ange

Beste vrouwelijke lotgenoten,

Toen ik trouwde, 33 jaar geleden, nam ik de achternaam van mijn man aan.
In mijn omgeving was dat toen gebruikelijk, al heb ik er zelf heel lang over gedaan voor ik eraan gewend was.

We waren 32 jaar gelukkig getrouwd maar nu, meer dan een jaar na zijn overlijden, sta ik open voor een nieuwe relatie.
Ik worstel nu met mijn achternaam. Nu ik weer alleen ben voel ik ergens de behoefte weer mijn meisjesnaam te gaan gebruiken. Maar mijn hele sociale omgeving kent mij met de naam van mijn overleden man.
Het geeft een hoop gedoe, ook op mijn werk, om mijn naam te veranderen. Maar het lijkt me ook weer niet kloppen als ik een nieuwe relatie aan ga terwijl ik me voorstel met de naam van mijn overleden man.
Zal ik mezelf weer kenbaar maken met mijn meisjesnaam? Of behoud ik de naam van mijn overleden man?

Als jij destijds bij je huwelijk ook de naam van je man hebt aangenomen, ben ik heel benieuwd naar jouw ervaringen, overwegingen en de keuze die je gemaakt hebt omtrent het al dan niet blijven gebruiken van de naam van je overleden man.

Hartelijke groet,

mibe

Lieve allemaal,

Ik kan me de gevoelens van mavbe erg goed voorstellen.
De mensen zeggen tegen je: "Je moet door" en "Je moet het zelf doen". En af en toe doe je dat ook.
Maar je mag toch ook wel eens diep in de put zitten, want van dat 'zelf doen' word je soms moedeloos.
Dan denk je: waarom moet ik het zelf doen?

Drie jaar lijkt me niet lang voor een rouwproces.
Als je in de put zit lijkt alles hopeloos, maar er komt een dag dat je in staat bent om jezelf bij de kladden te pakken.
Alleen valt het dan later weer zo erg tegen als je toch nog weer terugvalt.

Mijn partner is een jaar terug overleden en ik heb best goede dagen, maar er zijn nog steeds meer dagen dat de tranen nog erg hoog zitten.
En je kunt niet anders dan het op je af laten komen.
Vrienden en familieleden doen hun best, maar als ze het zelf niet hebben meegemaakt, zullen ze niet begrijpen wat je voelt.

Groetjes,

ello

Hallo Monique,

Met deze mail wil ik je vragen mijn naam uit de Mailbox te halen.
Waarom? De Mailbox kontakten, die ik in het begin heb gehad, verliepen stroef (lag ook aan mij).
Inmiddels ben ik bijna drie jaar verder en het gaat mij goed. Ik heb een hele fijne nieuwe relatie.
Dat wil niet zeggen dat ik de Draaikolk mijn rug toe keer. Integendeel, ik ga nog regelmatig de site op.
Zelf heb ik enorm veel steun aan de Draaikolk gehad en ik weet dat het voor de 'nieuwe rouwende' ontzettend belangrijk is dat deze site er is.
Ik zal ook zeker deze site met een jaarlijkse donatie blijven steunen.

Natuurlijk mag je mijn mail plaatsen. Het zou fijn zijn als andere mensen hier troost uit kunnen putten.
Net zo goed als ik dat bijna drie jaar geleden ook heb gedaan en ik alles verslond wat op de site stond.
Ik kon me niets voorstellen bij het lezen in de archieven over nieuwe relaties.
En toen ineens liep ik een lotgenoot tegen het lijf en gelijk was er die klik van beide kanten (toeval?).
Ondanks de verwarring zijn we er niet voor weggelopen en besloten we al snel om het over ons heen te laten komen.

Natuurlijk gaat het rouwproces gewoon door en dat moet ook om het verdriet een plaatsje te geven.
Mijn verdriet draag ik de rest van mijn leven met mij mee. In mijn nieuwe relatie 'hoort' het er bij. We geven elkaar de ruimte.
Maar ondanks alles, kunnen we ook weer genieten van alle fijne dingen.
En als het op je pad komt, omarm het dan.

Lieve mensen, ik wens een ieder van jullie hetzelfde toe.

groetjes,

gedkl

Dag allemaal,

Vlak voor ik naar bed ga kijk ik nog even op de Draaikolk. In feite wil ik nooit naar bed, want als de afleidingen wegvallen komt het basale verdriet meteen boven.

Ik heb geen zin om uitgebreid te gaan zoeken hoe mavbe echt heet, dus ik schrijf gewoon hier even een recht-uit-het-hart reactie.
Jan is nu drie jaar en vier maanden dood en ik vind dat het leven zijn glans verloren heeft. De wereld is ontJANd.
Ik doe van alles om de tijd te vullen, maar niets is langer leuk dan de tijd die het duurt. Ik voel me een beetje een 'gespleten persoonlijkheid'. Als ik samen met anderen ben speel ik mijn rol goed. Ik ben dan ook mijn rol.
Het kost me geen moeite om gezellig, attent, goedgehumeurd, geïnteresseerd, ondernemend, spitsvondig, humoristisch te zijn. Maar als ik met mezelf alleen ben vraag ik me altijd af hoe lang ik nog verder zal moeten.

Mensen zeggen me vaak: “Je moet verder”, maar altijd denk ik er achter aan: Waarom? Voor wie? Ik heb geen kinderen voor wie ik verder moet, dus waar hebben ze het over?
Dit denk ik natuurlijk alleen. Slechts weinigen weten dat ik gewoon opzie tegen de leegte die voor me ligt. Mijn leven bestaat uit het vullen van de leegte die ontstaan is door de dood van Jan.
Mijn agenda is doorgaans vol met afspraken en vakanties. Ik zie nergens tegenop, verheug me nergens op, kan geen minuut nagenieten.
Er ligt een grauwsluier over de wereld die ik er niet af kan krijgen.
Ik doe mijn best, maar niets helpt echt.

Zo, dit is mijn dagsluiting.

maver

Terug naar index Archief
Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren