Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Binnengekomen reacties van lotgenoten (32)
in januari en februari 2008

REACTIES binnengekomen in februari 2008:

29-02-2008

Hallo,

Ik zal me even voorstellen. Ik ben een vrouw van bijna 50 jaar, om precies te zijn in augustus word ik dat, met twee kinderen van 18 en 16 jaar. Mijn man Rob is afgelopen augustus 2007 heel plotseling overleden.
Zo ga je naar je werk en is er nog niets aan de hand en zo sta je in het ziekenhuis en hoor je dat ze met je man bezig zijn en dat het heel slecht gaat.

Het allerergste vond ik nog, dat ik die vrijdagochtend om tien over zeven van huis ben gegaan, van Delft naar Den Haag. Normaal begin ik altijd pas om half negen, maar die ochtend had ik één van mijn beleidsmedewerkers beloofd hem te helpen.
Om half acht belde mijn dochter dat pa "onwel" was geworden en of ik naar het ziekenhuis wilde gaan. Verder mocht ze niks zeggen. Dat mijn twee kinderen dit hebben moeten meemaken, vond ik wel zo afschuwelijk.
Mijn man voelde zich niet goed worden en is de slaapkamer van mijn dochter ingelopen en is daar neergevallen. Na 112 gebeld te hebben, is ze bij buren gaan bellen, maar niemand hoorde haar. Ze heeft hem nog geprobeerd te reanimeren. Ze hebben echt alles geprobeerd om hem nog bij te krijgen, maar in de ambulance heeft hij nóg een hartinfarct gekregen. In het ziekenhuis zijn ze nog een tijd met hem doorgegaan, maar het mocht niet meer baten.
Ik was zo verdoofd dat ze vroegen of ik soms in de verpleging zat. Je kunt het niet geloven, toch?

Nu zijn we alweer een half jaar verder.
De eerste weken leef je in een roes. We hadden het druk met van alles. Mijn zoon moest geopereerd worden aan zijn knie (kruisband) en na vier weken zijn mijn dochter en ik naar Kreta geweest, want dat had ik al besproken voor mijn man en mij.
Ook begin november ben ik nog met een vriendin naar Turkije geweest, want dat had ik ook al geboekt.
Ik hield me heel groot, maar na een vreselijke kerst en oudejaarsavond modderden we maar door. We kregen het steeds moeilijker. We misten hem vreselijk. Hij was zo duidelijk aanwezig altijd. Altijd grappig en leuk en stond voor iedereen klaar.
En ik besef nu dat alles om me heen met hem te maken heeft: de Griekse tuin, de muziek, alles wat hij in huis heeft gemaakt, de vakantie die je samen boekt. Het wordt nooit meer hetzelfde…

Ik werk nog steeds niet fulltime. Ik kan mijn aandacht er niet bijhouden.
En thuis ben ik ronduit ongelukkig. Mijn zoon van 16 jaar doet gemaakt vrolijk en wil er niet over praten. Ik hoor en lees dat zo'n gedrag vrij normaal is voor die leeftijd, maar ik vind het heel moeilijk om mee om te gaan. Mijn dochter en ik huilen en praten wel veel.
Waar ik ook veel moeite mee heb is, dat sommige vrienden en kennissen, en in mijn geval mijn eigen broer en zus, niets meer van zich laten horen.
Je weet dat je verder moet zonder hem, maar ik vind het zo moeilijk.

mavh

Maandagmorgen:

Het huilen begon door het lezen, in een e-mail van een lotgenote, over een door mijn beroep zeer herkenbaar en bovendien zeer invoelend geschreven voorval. Het hield niet meer op die dag. Het duurde tot het moment dat ik moe en uitgeput om een uur of twee in slaap viel.
Er was een vloed van tranen op gang gekomen die geen einde kreeg en die de hele dag voortdurend van nieuwe impulsen werd voorzien: door gedachten die opkwamen, door wat ik las in een boek of door een flard van iets dat ik opving via de radio.
"Weg van de snelweg", zei iemand.
Een aantal jaren geleden was dit programma, over mooie stukjes Europa die je kon bezoeken als je even de moeite nam om van de snelweg af te gaan, regelmatig op de tv. We sloegen het nooit over en keken met veel plezier naar voor ons af en toe bekende streken, die we hadden verkend tijdens onze vakanties (of nog zouden gaan verkennen).

Wat een wanhoop! En waarom juist vandaag? Ik had geen idee.

Er was weinig dat hielp en veel dat mijn zo wreed en onontkoombaar opgebouwde gevoel van eenzaamheid versterkte. Ik was totaal niet opgewassen tegen zoveel gevoelde kwetsbaarheid en zelfs niet in staat om met enige reflectie en relativering op mijn emoties te reageren. Het was lang geleden dat me dat was overkomen. Ik voelde me volkomen alleen, zeer verdrietig en vooral in de steek gelaten!

Soms is het moeilijk te accepteren dat nu, na anderhalf jaar alleen zijn, de telefoon in principe net zo vaak (niet) gaat als toen we nog met z'n tweeën waren. Toen was het ook dagen erg stil.
Ik zet mezelf soms te veel in het centrum van de grote wereld, verwacht dan van alles en word achterdochtig en onzeker omtrent de motieven van bijvoorbeeld vrienden om niet meer zo vaak van zich te laten horen.
Ieders leven gaat gewoon door. Jij staat niet, zoals bij Wim het geval was, in hun middelpunt. En als het dan allemaal, voor wat betreft de belangstelling voor jou van mensen die belangrijk voor je zijn, wat anders loopt dan je had verwacht, wordt je basis al gauw aangetast en ben je niet meer zo zeker. En dat laatste is zwak uitgedrukt…

Omdat Wim steeds verder van me weggaat, moet ik steeds meer leegte opvullen. Dat probeer ik door een nieuw leven te beginnen en door mezelf heel bewust een andere rol te geven dan de rol die ik had en die zijn karakter ontleende aan het gegeven dat ik 'de vrouw van Wim' was. Ik doe dit allemaal met enig fanatisme en ik ervaar het als een groot goed dat ik niet gespeend ben van enige zelfverzekerdheid als het erom gaat mezelf te moeten handhaven. Ik weet me geaccepteerd en ben niet te bleu om te laten zien en horen wie ik ben ("dank je wel, lieve Wim"). Maar, redelijk zeker in je schoenen denken te staan is, in combinatie met kwetsbaar zijn, heel lastig en deze kwetsbaarheid gooit bij tijd en wijle danig roet in het eten!

Dinsdagmorgen:

Een paar uur geleden ging de telefoon. Een vriend van me belde en vroeg me om te komen eten aanstaande donderdag. Zoals gewoonlijk met hem was het grappen en grollen niet van de lucht.
Ik besefte na deze vrolijke uitnodiging, waardoor ik een bewijs kreeg van het tegengestelde van veel waar ik gisteren zo bang voor was, dat het tijd werd voor reflectie en afstand nemen. Vooralsnog lijkt dat gelukt!

gedjo

Vandaag heb ik de behoefte om weer eens even wat te schrijven.
Gisteravond was er een zeer goede vriend bij mij thuis, en we kwamen in gesprek over allerlei dingen des levens. Zo ook over liefde en vriendschap in al zijn facetten. Nou ja, kort gezegd, kwamen we ook te praat over mijn lieve Harry.

Ineens, al is het alweer acht jaar geleden dat ik mijn lieverd verloor, voelde ik die heftige pijn van toen. Het knalde door mijn lichaam heen en ik moest huilen, een huilbui van flinke omvang. Ineens zag ik zijn ziek-zijn weer voor me alsof het gisteren was. Ook dacht ik weer aan de nauwe verbondenheid die we in die maanden hebben gehad.
Als ik hem in die tijd in m'n armen hield, dan absorbeerde ik hoe hij aanvoelde. Bewust, omdat ik dat nooit zou willen vergeten. En, al klinkt dat misschien wat raar, ik kan dat gevoel dan ook nog steeds naar boven halen. Ik kan het niet uitleggen, maar ik voel hem dan echt. Voor mij persoonlijk is dat heel waardevol.

Jeetje, wat miste ik hem gisteren. Dat doe ik sowieso, maar gisteren was het wel weer ineens heel sterk. Mijn tranen voelden als tranen van verdriet, maar tegelijkertijd ook als tranen van geluk. Het geluk dat deze bijzondere, levensgenietende, lieve schat van een man in mijn leven is geweest. Ik ben zo dankbaar voor al zijn liefde en dankbaar dat ik mijn liefde aan hem mocht geven.
Maar ook ben ik dankbaar dat ik iemand in mijn leven heb die zo'n goede vriend is. Die er altijd voor me is en bij wie ik alles kwijt kan. Voor wie ik me nergens voor hoef te schamen en andersom geldt dat trouwens ook. Goede vriendschap is heel waardevol in het leven.

Ik hoop voor jullie allen, dat er fijne échte vrienden/familie in jullie leven zijn/is, bij wie je kunt schuilen als het nodig is, want: "door vriendschap wordt vreugde verdubbeld en verdriet gedeeld" (ik las deze uitdrukking eens ergens en vind hem mooi, en ook zo waar).

Sterkte allemaal.

Groetjes,
suha

Hallo allemaal,

Ik doe dit voor de eerste keer. Mijn man Jan is op 12 januari 2006 overleden aan darmkanker en hij was 61 jaar.

Ook aan mij werd gevraagd om obductie te laten doen. Dat kwam, omdat ik hem om elf uur 's morgens naar het ziekenhuis bracht en hij om vier uur was overleden. Omdat ik ook de oorzaak wilde weten, heb ik het wél laten doen, en ik ben blij dat ik het heb gedaan.
Ik kreeg na vijf weken een volledig rapport,met de mededeling dat, omdat hij zo veel en zulke zware pillen had, ze een longontsteking niet hadden ontdekt. De zaalarts wilde als doodsoorzaak een hartstilstand opgeven, maar de patholoog heeft gezegd dat het een complicatie van de behandeling was.

Ik weet wel dat ik mijn man er niet mee terugkrijg, maar er kwam ook uit dat de kanker niet verder is gegaan. Maar ook, dat als hij was blijven leven, dat hij misschien nog maar heel kort te leven had.
Ik weet niet hoe het voor andere mensen is, maar ik snap niet waarom je er spijt van moet hebben. Noch ik, noch mijn man hebben er wat van gemerkt.

Groetjes,
elvdho

Dag lotgenoten,

Sinds 2004 heb ik een aantal keren mijn verdriet van me afgeschreven in mails naar de Draaikolk. En ik voelde dan telkens wel een stukje groei in de verwerking van het overlijden van mijn man Harry, ook door reacties van medelotgenoten waar ik me aan op kon trekken. Telkens dacht ik dan ook: het gaat best wel goed, maar er hoeft maar iets in de familie te gebeuren en dan ga je weer een paar stappen terug.

Verdriet en blijdschap liggen heel dicht bij elkaar, dat heb ik deze week weer meegemaakt. Ik heb al een kleindochter en deze week is een kleinzoon geboren en wat moest ik daarvan huilen. Soms wist ik niet of het van blijdschap of verdriet was.
En dan voel je zo erg dat je alleen bent op zo'n moment. Ik denk dat het voor velen van ons heel herkenbaar zal zijn.
Het idee alleen al dat zo'n mannetje nooit opa zal kennen. Een opa van wie ik zo zeker weet dat hij dolgelukkig zou zijn geweest met een naamhouder.
Het geluk van kinderen en kleinkinderen is ook mijn geluk dus dan kan je ook veel verstouwen. Zo moet ik het dan maar zien en zo wíl ik het ook zien.

Ik schreef vorig jaar dat ik het zo moeilijk vond dat het voorjaar werd en dat ik in mijn ogen allemaal stellen zag fietsen en wandelen, wat wij ook samen zo graag deden. En dat ik het zo moeilijk vind om dat alleen te doen.
Ik geloof zelfs dat ik dat nu ook al beter aan kan. Dus ook weer een stukje groei en zo moet het zijn, toch?
Ik wens voor ons allemaal telkens weer een stukje groei met de verwerking van ons verdriet en het los moeten laten van dat verdriet.

Groetjes van
mami

Beste mensen,

Ik hoop dat jullie me niet een betweter vinden, maar na het lezen van het stukje van No Rutten over zijn overleden vrouw Margriet, kwam er ook bij mij veel naar boven.
No, je hebt obductie laten doen en ik denk dat ik in jouw geval het ook had laten doen. Je vertrouwt de medische wereld en je denkt dat het misschien voor anderen in de familie nog nut kan hebben. Niet dus.

Peter, mijn echtgenoot, was na een slechte verzorging in het verpleeghuis ook plotseling overleden. Ik vertrouwde het niet. Zo te zien was hij gestikt, maar natuurlijk wordt zoiets ontkend. Ik was buiten mezelf van boosheid en wilde obductie laten doen. De man van de begrafenisonderneming heeft lang en goed met me gesproken. "Doe het niet, je krijgt er spijt van. Je geliefde wil je niet ontleedt weten, ook al zie je er niets meer van als je hem weer in de kist hebt. Lieve mevrouw, je krijgt hem er niet mee terug, ook al zal je altijd blijven zitten met de vraag: was het echt natuurlijk overlijden of …? Echt, doe het niet."
Ik ben die man achteraf zó dankbaar en daarom schrijf ik niet aan No persoonlijk, maar in deze brief aan hem en anderen die misschien ook eens voor zo'n dilemma staan: niet doen. Uiteindelijk is de diagnose van het forensisch instituut vaag en onpersoonlijk, je wordt er niet wijzer van. Ik denk dat dit ook niet mag. Alleen de medische wereld krijgt het te horen en dat maakt het nog veel verdrietiger dan het al is.

No, ik heb tranen met tuiten gehuild bij het lezen van je stukje op de Draaikolk. Wat een verdriet, wat een boosheid.
Ik wens je alle goeds en alle kracht en energie om het overlijden van Margriet een plekje te geven waar het hoort: in je hart, goed opgeborgen, voor altijd "in liefde geborgen".

boko

Beste mensen,

Ik voel de behoefte om te schrijven, maar heb het scherm nu al een paar keer leeggemaakt na de eerste zin.

Want wat moet ik schrijven?
Dat ik niet begrijp hoe het kan dat een mens de liefde van haar leven kwijtraakt en toch gewoon het afval op de goede dag aan de straat zet, groenten koopt 'omdat dat gezond is' en nog weet hoe ze een auto moet besturen?
Dat ik dat mens ben?
Dat ik geschokt ben dat ik me herinner hoe te formuleren en nog steeds beleefd ben in winkels?
Dat ik me elke dag aankleed, douche, opmaak zelf, en de krant weer lees?
Dat ik aan de andere kant ook weet en voel dat dit verdriet en gemis, een simpel meisje als ik ben, ver te boven gaat?
Dat ik bij tijd en wijle over de snelweg rijd en denk: 'een klein rukje naar links en al deze ellende is voorbij'?
Dat ik dan ook meteen gas terugneem, keurig op de rechterbaan ga rijden en mezelf vermanend toespreek?
Misschien is dat wel wat ik moet schrijven. Want dat is wat er nu is, dat is alles wat ik nog weet.

Ik herken mezelf niet en tegelijkertijd maar al te goed. Ik had, voor me dit overkwam, gedacht dat ik gek zou worden, letterlijk.
Dat als iemand me ooit zou bellen met de mededeling dat Gommaer zo maar was overleden, dat ik dan niet meer zou kunnen praten, niet meer zou functioneren.
Maar nu is het me dan gebeurd en ik ben niet gek geworden. Ik ben mezelf, nog steeds. Wel een zelf met een verdriet dat ik niet voor mogelijk had gehouden. Dat zo verschrikkelijk en overheersend is dat het me de adem af en toe beneemt.
Maar ik ben toch nog steeds degene die ik herken als mezelf. Ik spreek nog steeds Nederlands en mensen verstaan me, ik functioneer - min of meer. Ik kan niet op hetzelfde niveau werken als ik ruim 2,5 maand geleden deed, toen mijn leven er totaal anders uitzag, maar de meeste functies doen het nog.

Ik wil nog steeds leven. Goed leven. Ik kan genieten van etentjes met vrienden, van mijn neefjes, van de tijd die ik doorbreng met het zoontje van mijn lief. En tussendoor huil en jank ik. Veel en vaak. Ben ik verscheurd en alleen, zoals ik nooit was. En verwacht dat dit wel altijd zo zal blijven.
Maar wat weet ik nou?

mavro

Hallo lezers,

Ik zal me even voorstellen. Ik ben Annie en een weduwe uit het westen van het land.
Inmiddels heb ik diverse verhalen op deze site gelezen en nee, ik ben niet de enige die veel meegemaakt heeft, ook heel veel nóg jongere mensen (zelf was ik 47 jaar).

Mijn man is in 2001 geopereerd aan een vernauwing in zijn darmen, maar het bleek meer te zijn… Dezelfde dag kregen we te horen dat hij niet meer beter zou worden. Onze wereld stond op zijn kop.
We hadden net een winkel gekocht in Drenthe en naar mijn gevoel was het 'in the middle of nowhere', maar het was mijn mans droom.
En toch, als je dit te horen krijgt, wil je terug. Ik heb toen alles weer verkocht en ben teruggegaan. Ons avontuur werd een nachtmerrie van een jaar.

Mijn man heeft nog een heel fijn 2002 gehad en we hebben nog heel veel dingen gedaan met onze kinderen, maar er zat wel altijd een zwart randje om. Ook ben ik weer aan het werk gegaan, maar in 2003 ging het niet meer. Mijn man moest dag en nacht verzorgd worden en dat heb ik met alle liefde gedaan.
Op 3 maart overleed hij, wat voor hem een bevrijding was. Hij was helemaal op en wilde niet meer leven. Het kwam als een verlossing, ook voor ons gezin. We waren moe gestreden.
Hierna ben ik hard aan het werk gegaan want er moest wel geld verdiend worden want ik kreeg geen uitkering. Het hielp me goed, ik had weinig tijd voor verdriet, maar het sloopte me…

Nu ben ik een tijd verder en 'tijd heelt alle wonden', zeggen ze. Nou, ik voel het nog niet zo. Ik hoop dat ik, ook via dit gebeuren, wat contact met andere mensen krijg want ik vind het nu heerlijk dingen van me af te schrijven.

Groetjes van

anvmu

REACTIES binnengekomen in januari 2008:

31-01-2008

Lieve Draaikolkers,

Razend boos was ik. Ziedend. En waarom? Omdat ik goed nieuws kreeg?

Margriet is zes maanden geleden plotseling overleden aan een hersenbloeding. Op verzoek van de neuroloog, want de bloeding zat op een plaats waar zij het nog nooit hadden meegemaakt, heb ik ingestemd met een obductie. Ik moest ook nog vragen wat dat inhield. Wroeten in de hersenen van je lief dus. Ik heb hierin toegestemd omdat de moeder van Margriet ook overleden is aan een hersenbloeding en er dus mogelijk een erfelijke belasting was voor de dochter Manuela en zuster Ine.
Nu, zes maanden later, krijg ik het laconieke bericht dat Margriet is overleden aan een hersenbloeding. Over erfelijke belasting geen woord. De hersenbloeding wist ik zes maanden geleden ook al.

Door deze brief werd ik teruggeworpen in de tijd rond het overlijden van Margriet. Toen was mijn gevoel verdoofd. Maar nu niet!
Volgens mij moeten de aankomende medici verplicht worden om als lesstof de Draaikolk te lezen, dan blijft een mens heel wat verdriet bespaard.

Zo heeft ieder zijn eigen perikelen. Ze doen allemaal evenveel pijn en toch verlangen we allemaal naar het blauw dat eens weer zal komen, ik weet het zeker.

noru

Na de eerste brief van jou, Gé, heb ik je al gemaild hoe geweldig ik het van je vond en nu, na brief twee, wordt die mening bevestigd.

Lieve Gé, wij weten allemaal dat je na het verlies van je partner een zeer wisselend gevoelsleven hebt. Vandaag kun je de wereld aan en morgen wil je onder een steen gaan zitten om te merken dat de plaats al bezet is. Volgens mij blijf je Draaikolker voor het leven, om de eenvoudige reden dat jouw Jan altijd bij je blijft.

Mijn Margriet is pas/al zes maanden dood, dus je ligt behoorlijk voor. Toch geef jij mij, ook door je tweede brief, moed en vooral de wens en wil om door te gaan, omdat uit jouw brieven een grote liefde voor Jan spreekt en daar gaat het om. De liefde blijft essentieel.
Dat is wat ik wil met mijn Margriet, een nieuwe toekomst. Ja, met Margriet als stille getuige.
Ik dank je voor je openhartigheid. Je bent een kei.

noru

Dag Draaikolkers,

Gosh, wat heb ik er een spijt van dat ik jullie gedeeld heb in mijn 'gedoe' met mijn Jan, door mijn zwaar bevochten afscheid van hem - na ruim zeven jaar - in briefvorm op 31 december 2007 aan Monique ter publicatie aan te bieden.
Er is/was geen woord aan gelogen. Ik voel en vind het nog steeds als in die bijdrage is geschreven, maar ik heb er, voor mijn gevoel, ook een weg mee afgesloten die ik pas net ontdekt had: de Draaikolk en allen die inhoud geven aan die naam.
Nu ik zo stoer en overbewust in mijn afscheidsbrief aan Jan, die ik aan jullie heb laten lezen, afstand heb genomen van mijn verdriet en een nieuw leven ben ingegaan, kan ik natuurlijk nooit meer terug naar het oude leven waar de Draaikolk zo'n houvast in was…of toch?

Lieve mensen, ik wil graag terug naar het oude leven waarin Jan en de Draaikolk er nog mochten zijn. Ik word tamelijk onwel van mijn eigen stoerigheid in mijn vermeende nieuwe leven. Ik kan na zeven jaar zonder Jan niet ontkennen dat het leven een enkel door de tijd al positieve draai naar onvervaard doorleven heeft gemaakt en dat juich ik toe.
Maar sinds mijn afscheidsbrief aan Jan ben ik naar de kant van ontkenning, wegpoetsen, "achter me laten" doorgeslagen. En dat bevalt me niks. Het werkt ook niet. Het gaat prima met mij en onze kinderen, maar nu ik zo'n statement heb gemaakt via de Draaikolk moet ik het nog allener doen dan alleen.., terwijl de kern van mijn betoog er om draaide, dat je het niet alleen hoeft te doen als je lief eindelijk, vrij van verdriet, heimwee en boosheid, ook in de dood nog steeds onderdeel van jezelf is.
Prachtig, helemaal waar, maar dat moet je ook maar kunnen voelen en dat kan ik, een minuut per etmaal, een uur per kwartaal, en dat is riant te noemen. Ik heb mezelf overschreeuwd, erg, en ik mis jullie, Draaikolkers. Ik mis de grond om nog maar eens te mogen reageren, nog eens van mijn hart geen moordkuil te maken etc.
Mag ik een herkansing? Die Gé, die het kennelijk eindelijk op de rit had, valt door de mand. Kan dat bij jullie? Mag ik nog eens mijn hart bij jullie luchten? Ik hoop het erg.

Groet,
gest

NB.
Ik ben nog steeds een kneus in Internet en overig pc-gebeuren, maar ik heb dan weer mee dat ik in een mooi middendeel van ons land woon.
Een oproep aan mede-Draaikolkers is een ver van mijn bedshow. Ik weet dat niet goed in te zetten, maar als Thea, Ria, Tineke of iemand anders wat sturing wil bieden, dan kunnen wij hier op een willekeurige zondag zo'n tien kilometer door de kroondomeinen sjokken en staat er daarna een grote pan erwtensoep/bonensoep klaar die wij aan mijn keukentafel (ruimte voor zeker 12 man/vrouw) kunnen nuttigen. Laat je zien! Doe ik dan ook.

Beste Draaikolkers,

Voor de tweede keer op de site. Een paar van jullie hebben mij persoonlijk een mailtje gestuurd, wat ik heel erg waardeer.
Ik heb nog weer andere stukken gelezen en ik werd getroffen door het gedicht in het bericht van Jannie Wolsheimer.

Ik heb er heel veel aan te lezen hoe ieder op zijn of haar manier deelt hoe het hem of haar vergaat na het verlies en ook zo de ander tot steun en bemoediging wil zijn.
In het bericht van Pieter Lanser trof me wat hij schrijft over de Draaikolk, over de tegengestelde emoties. Het is voor een deel hoe ik mij voel. Enerzijds weer actief in de buitenwereld, anderzijds thuis alleen, weggekropen in een stoel, weg van de wereld.
En van Wally Dalmolen, hoe het is om helemaal op jezelf teruggeworpen te zijn na een burnout. Je denkt dat je het wel aan kan allemaal, maar dan blijkt dat je nog niet halverwege bent en dat je stil moet staan. Zo te lezen is die periode ook waardevol geweest. Ik lees bij hem ook hoe moeilijk het is steeds weer de stap naar buiten te zetten: alleen op vakantie gaan, weer gaan dansen.

Het is ook bemoedigend te lezen, voor een beginnende Draaikolker, wat de site betekent voor de deelnemers en hoe ze elkaar vinden in gezamenlijke activiteiten. Ik waardeer al die verhalen, omdat ze over de echte dingen gaan waar we, ieder op zijn manier, mee geconfronteerd worden.
Ik heb enerzijds wel weer wat balans gevonden, maar vaak beneemt het verlies mij nog de adem. Soms denk ik dat het achter mij is, totdat iets alles weer levend pijnlijk maakt.

Hier laat ik het weer bij. Ik hoop een volgende keer verder te delen.

Een hartelijke groet aan jullie allen,

ansc

Dag lieve Monique,

Van Monique kreeg ik een lieve brief dat ik haar ook eens mocht bellen als ik met een 'uitje' mee wilde. Dat zal ik zeker een keer doen.
Ondanks het vele verdriet van kort geleden in deze rubriek, het verlies van vrouwelijke en mannelijke geliefde partners, wil ik het volgende een beetje globaal met hen delen.
Iemand heeft haar huis verkocht omdat ze er niet meer kan/wilde wonen nu haar echtgenoot er niet meer is. Ook iemand die niet verder komt dan het opsommen van droge feiten terwijl ze van binnen stuk is van verdriet, maar hoe zeg je dat aan anderen?

Lieve mensen. Het is niet stoer dat ik nu een beetje vrolijker ben, maar het is wel bijna vier jaar geleden dat mijn Peter plotseling is overleden aan de Alzheimer.
Ik ben weggegaan uit het huis, niet te verdragen al die herinneringen, maar gelukkig neem je de goede herinneringen mee naar je nieuwe woonstek.
Verdriet van binnen dat er uit wil, maar je weet niet hoe... Je kunt het proberen uit te leggen aan je liefste vriendin, maar het lukt niet. Je dochter belt je op, snikkend van verdriet: "ik mis hem zo", en dat terwijl Peter als 'Kunst-vader' (zo noemde ze hem) pas in haar leven kwam toen ze 30 en net in verwachting was van haar eerste kind.
Ik zou al die verdrietige mensen wel willen omarmen en zeggen: Heus eens..., het kan lang of kort duren, maar eens komt het goed. Je zult je evenwicht terugvinden. Huil maar veel en vooral hardop. Niet voor niets huilen andere volken heel hard als er iemand overleden is. Ze schreeuwen hun ellende eruit. Het is zo jammer dat noorderlingen zich groot willen houden. Niet doen, dit helpt echt! Verdriet moet een goede uitweg vinden en geen steen op je hart worden.

En nu. Nu heb ik mijn zeven jaar oude auto ingeruild voor een nieuwe. Echt met veel verdriet. We hebben er zoveel leuke reizen en tochtjes mee gemaakt. Als ik erin reed, was het nog steeds alsof Peter meereed en ik sprak met hem.
Nu is deze nieuwe auto alleen van mij, een raar gevoel, maar ook nu praat ik met hem maar anders: "Peet, ben je een beetje trots op me? Het is me gelukt, een ander leven, een andere auto. Hoe vind je 'm? En de poes, jongen, ik heb hem niet laten opereren. Ik knuffel hem en hij mag eten en doen wat hij wil. Hij is helemaal opgeleefd en ik ook. Hij eet en spint en speelt.
Er is nog veel wat niet goed is. Mijn leukemie loopt weer behoorlijk op, maar ik geniet van elke dag en dat komt ook door jou. Als jij me de vorige auto niet gegeven had voor mijn verjaardag zeven jaar geleden, dan had ik nu geen andere kunnen hebben door inruil. De dingen van de dag kosten nogal wat energie, maar je bent dichterbij dan ooit."

Lieve mensen van de Draaikolk. Ik zal zeker een paar mensen persoonlijk een mailtje sturen want ik heb ondervonden hoeveel steun je aan elkaar kunt hebben.
Voor allen een goed jaar - hoe dan ook -
met liefs van
boko

Gisteravond de verhalen gelezen op de site, tot mijn ogen traanden, en dat was niet alleen van het staren op het scherm!
Ik kwam er min of meer toevallig op, doordat ik in de Trouw een advertentie zag van de datingsite.
Wat fijn dat er zo'n plek is om dit te delen.

Ik ben vanaf juli 2005 weduwe. Mijn man is overleden aan slokdarmkanker.
Met het verlies van mijn man verloor ik ook mijn huis en daarmee ook een groot deel van de dieren. We woonden op een recreatieterrein, en na jaren besloot de gemeente ons aan te pakken.
Mijn man is drie jaar ziek geweest en heeft een heel zware operatie gehad. We leerden elkaar in 1996 kennen en zijn twee jaar later getrouwd.

Ik merk dat ik blijf steken in de droge opsomming van feiten, dus ik laat het hier even bij. Misschien als een van jullie reageert, dat het wat beter gaat te schrijven wat er echt in mij omgaat.
Heel veel waardering voor wat jullie schrijven en delen!

ansc

Met een gevoel van weemoed las ik de oproep van Rob voor een toertocht met de motor.
Mijn man, hij is 29 mei 2007 overleden, was pas 65 jaar en was een fanatiek motorrijder. Hij had een BMW R45 van, ik geloof, 29 jaar oud. Zijn 'troetelkindje' noemde hij hem altijd.
Nu staat hij bij mijn zoon in de schuur. In onderdelen, want hij startte niet meer. Carburateur droog, geloof ik. Mijn zoon wil de motor graag houden. Bas zou het zo gewild hebben, denk ik.
Zelf kan ik helaas al een paar jaar niet meer meerijden. Reuma heeft roet in het eten gegooid.

Waarom ik dit schrijf? Ik weet het eigenlijk zelf niet. Misschien nostalgie of heimwee? Wie zal het zeggen.

In ieder geval wens ik jullie een fantastische dag toe, met mooi weer.
Het is voor een motorrijder altijd mooi weer. "Je hebt goed weer en beter weer",
zei mijn man altijd. "En anders, zwempakken aan!"

Veel plezier.

Met vriendelijke groet,

anja

Hallo Draaikolkers,

Vlak voor november heb ik mijn/ons huis te koop gezet. Ik had er rekening mee gehouden dat het wel heel lang zou gaan duren voordat ik hem verkocht had, immers hier in het dorp staan ze soms jaren te koop.

Maar dit is bij mij dus niet zo. Nog geen vier maanden en hij is verkocht! Binnen een dag nog wel, aan de eerste kijkers. Geert had zich rot gelachen.
Natuurlijk, ergens ben ik wel blij, maar ik zit ook met gemengde gevoelens. Ik was er nog niet aan toe om alleen te onderhandelen, om alleen naar de makelaar te gaan om alles te tekenen. Ik was allang blij dat ik de stap van het verkopen gezet had.
Maar toch heb ik het gered, 1 juni moet ik eruit. Dus nu ben ik druk bezig om iets anders te vinden. Maar ook dát ga ik redden.

Zo langzamerhand krijg ik toch echt wel het gevoel dat ik groei, sterker word. Ik ben het leven weer opnieuw aan het ontdekken en dat had ik acht maanden geleden toch niet verwacht.
Maar nu ik zo door het huis loop, komt alles weer naar boven. Hoe wij hier samen bezig zijn geweest met behangen, terwijl Geert chemokuren kreeg. Of hoe hij de coniferen geplant heeft tussen de bestralingen door. De tuin die we nog aangepakt hebben en de bestrating die Geert er helemaal zelf uitgehaald en weer aangelegd heeft. De hoop die hij had om toch weer in het arbeidsproces terug te keren en hoe hij meedeed aan "herstel en balans". Hoe positief we nog waren in december 2006…
Maar ook het ziek zijn komt me (en nu natuurlijk helemaal in deze maanden) weer duidelijk voor ogen. Als een film wordt het afgedraaid.

Het is goed zo. Dit hadden we helemaal doorgesproken. Het feit dat ik hier niet wilde blijven wonen als Geert overleden was. En Geert stond daar helemaal achter.
Weer een stap op weg naar mijn nieuwe leven, en wat voor één...

Groetjes,
andgr

Hallo Draaikolkers,

Zo begin ik deze brief, want ik mag weer hallo zeggen in het nieuwe jaar.
Op 28 december belandde ik in het ziekenhuis met hartklachten en op 12 januari was ik weer thuis, een pacemaker rijker...
Alle plannen en goede voornemens vielen in het water en ik maakte oud en nieuw mee in het Slingeland Ziekenhuis.

Dus wens ik een ieder (wel wat laat ) een goed, sterk, met veel vertrouwen en liefdevol 2008 toe.

Hartelijke groeten, en weer een warm kloppend hart voor u allen!

trma

Alweer een nieuw jaar. Jan zal dit jaar al drie jaar dood zijn. Mijn ongeluk zal al veertien jaar geleden zijn.
Ik moet denken aan het boek van Jelle Draaisma, "Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt". Ik heb zijn verklaringen niet paraat, maar dat het zo is ervaar ik aan den lijve.

Dit jaar zal voor mij alweer het einde van een tijdperk betekenen: ik word 65 en ga met pensioen. Enkele letters veranderen van plaats: WAO wordt AOW. Van "lopen in de ziektewet" naar "trekken van Drees", zoals de generatie van mijn ouders het dikwijls verwoordde. Vooral bij dat eerste keek men vaak wat misprijzend.
Mijn schooltijd wordt voltooid verleden tijd. Vanaf mijn vijfde jaar maken scholen deel uit van mijn dagelijks leven. Mijn "loop"baan is afgelopen. Ik ben uitgelopen. Met m'n stokken hobbel ik verder, maar de route weet ik nog niet.

Ik zou dus nu tijd krijgen voor die leuke activiteiten waar veel anderen zo naar uitkijken: genieten van de nieuwe fase in je leven waarin je zonder schuldgevoel aan jezelf mag denken. Mooie reizen maken, fietsen, wandelen, golfen, bridgen. Dat alles buiten de schoolvakanties en natuurlijk samen met je partner.
Jammer dat het leven soms wat dwarsligt… Zelfs in een koor zingen zit er niet meer in: mijn zangstem is aangetast door de tand des tijds. Bestaan er cursussen stemhervorming voor bejaarden?

Dit alles ging door me heen toen ik, samen met zwager, schoonzus en enkelen van hun vrienden de jaarwisseling beleefde op het strand van Sint Maarten. In de feestende massa kon ik slechts op de been blijven hangend aan de arm van mijn schoonzus of met m'n stokken trachtend niet omver geduwd te worden. Intussen de ogen constant op de grond gericht om alle valkuilen te omzeilen.
Het zwemmen in zee was een happening. Tweemaal daags vond de actie "Help Marijke de branding door" plaats. Bij sterke stroming heb ik geen macht over mijn benen. Ik voel me dan een speelbal van de golven.
Dat deed me denken aan een liedje van vroeger: "O foxy foxtrot met je elastieken benen". Mijn reisgenoten waren hier wel heel letterlijk rotsen in de branding.

Ik mag mezelf gelukkig prijzen met alle rotsen waaraan ik me mag vastklampen in mijn woelige levenszee.

maver

Hallo Monique,

Dank je wel voor je inspirerende woorden voor een gezond en hoopvol 2008. Ik wens jou, en allen die dit lezen, hetzelfde toe.

Treffend schrijf je: "het leven neemt en het leven geeft". Juist de volgorde van het nemen en geven maakt duidelijk dat verlies weer winst kan opleveren. Al willen wij dat natuurlijk niet horen want je wilt je man of vrouw niet verliezen. Maar als het dan toch gebeurt, kunnen we kracht halen uit het verleden en opnieuw iemand vinden waarmee we kunnen delen. En de winst is het besef dat elke dag bijzonder is.

Zaterdag 5 januari 2008 mocht ik in het tv programma 'Een nieuwe jas' live vertellen waarom het lied 'Avond' voor ons zo bijzonder was: 'Ik geloof in jou en mij (!)'
Helaas is de naam van de Draaikolk uit het interview geknipt, maar ik hoop toch weer lotgenoten geïnspireerd te hebben om contact met elkaar te zoeken want dat werkt zo helend, zoals we zelf hebben ondervonden.

Fijn dat de Draaikolk, door Bert gestart, door jou draaiende wordt gehouden.

Knuffel van

geleu

Lieve Draaikolkers,

We zijn alweer een paar weken in het nieuwe jaar, wat gaat dat toch hard. Zo zit je nog voor de kerst en weet je niet wat je dan moet doen, zo ben je alweer een paar weken verder en kun je erop terugkijken. En als ik terugkijk op de feestdagen, dan kan ik maar één ding concluderen: ik heb het overleefd in een roes en de klap kwam later.

Eerste kerstdag ben ik thuis geweest, samen met mijn moeder. Het was heel gezellig. Het was ook leuk dat ik niet helemaal alleen zat, dat ik voor iemand moest koken en dat ik daar ook boodschappen voor moest doen, zoals er ieder jaar boodschappen gedaan moesten worden. Zo was het toch een beetje vertrouwd en dat voelde wel goed.
Tweede kerstdag zijn we samen naar mijn zus gegaan, ook weer heel gezellig. Lekker gewandeld in het bos 's middags en 's avonds heel vertrouwd gegourmet.

Onverwachts kwam er vlak voor kerst een plannetje om tussen kerst en oud-en-nieuw een paar daagjes weg te gaan. Het was kort dag om alles te plannen, maar het lukte en dus ging ik op pad. Zondagavond voor oudjaar kwam ik weer thuis om op oudejaarsdag, wederom met mijn moeder, boodschappen te doen en oliebollen en appelflappen te bakken. Weer heel vertrouwd, want dat deden Fred en ik altijd op oudejaarsdag. Het hoort erbij en door omstandigheden kon dat dit jaar 'gewoon' doorgaan. Helaas voelde mijn moeder zich niet helemaal goed en oudejaarsavond viel daardoor een beetje in het water (de eerste barstjes vertoonden zich...)
Na het eten ging mijn moeder even naar bed om er rond negen uur pas weer uit te komen. We gingen alsnog naar haar huis waar we het vuurwerk wilden bekijken, maar we hebben de avond echt uit moeten zitten. We hebben een spelletje gedaan, maar het leek meer op een wedstrijdje 'wie het hardst en het meest kon gapen'. Gelukkig wordt het dan toch nog twaalf uur. We hebben naar het vuurwerk gekeken en vrij direct ben ik weer naar huis gegaan.

Op nieuwjaarsdag was er nieuwjaarsreceptie bij mijn moeder voor de hele familie. Altijd heel gezellig, maar ik had er echt geen snars zin in (nog meer barstjes…). Ik dacht: wat nou goed of gelukkig nieuwjaar? Helemaal niet. Maar aan de andere kant, slechter dan 2007 kon het niet worden.
Nam niet weg, dat ik nog steeds geen sikkepit zin had in die receptie. Met lood in mijn schoenen ben ik er toch heen gegaan en eigenlijk viel het allemaal reuze mee. Mijn familie (althans de meesten) was heel meelevend en ik kreeg meer steun dan dat ik me er rot van ging voelen.
Uiteindelijk ben ik naar huis gegaan met mijn neefje en nichtje (4 en 6), want die kwamen twee nachtjes bij me logeren. Het was heel gezellig, ook druk, maar vooral gezellig. Donderdags werden ze weer opgehaald door mijn zus.

En toen had ik eindelijk rust en met die rust brak een flinke verkoudheid door, het was bijna griep. Ik lag drie dagen plat op de bank en was zelfs te beroerd om na te denken. Het was kennelijk allemaal wat teveel van het goede geweest. De spanning en de stress, het moet er toch uit.
Ik zei het in Hoenderloo al tegen de mensen daar: 'Het lijkt wel of ik mijn emoties heel ver weg heb gegooid'. Nou, dat klopte dus aardig. Ik heb ze geruime tijd op afstand kunnen houden, zodat ik de feestdagen goed door kon komen, maar die donderdagavond kwamen ze als een boemerang naar me terug.
Het barst nu dus helemaal. Ik heb de hele avond gehuild, maar het luchtte wel enorm op. Ik ben weer een stapje verder. Ik heb de eerste keer kerst-vieren-zonder-Fred overleefd en nu is er een nieuw jaar aangebroken.

Helaas moet je in het nieuwe jaar verder met wat je in het oude jaar niet af kon ronden, dus de afgelopen week stond voor mij weer in het teken van de nalatenschap van Fred en al het nare wat daarmee samenhangt. Er is de afgelopen week een makelaar geweest in verband met de eventuele verkoop van het huis, maar ook een gesprek met maatschappelijk werk om er achter te komen of dat überhaupt noodzakelijk is. En zo nog meer dingen. Welkom in 2008.

Voor alle Draaikolkers wens ik dat 2008 veel mooie, fijne en ook gelukkige momenten in petto mag hebben.

Liefs,
sadjo

Dag Monique,

Wat heb je een prachtig stuk geschreven ter ere van het nieuwe jaar. Uit jouw ervaring kun je lezen dat "openstaan" een nieuwe toekomst brengt. Dat biedt hoopvol perspectief als je/ik het even niet meer zie zitten. En zo heerlijk voor jou en je gegund, na zo diep en heftig verlies in korte tijd!

Inderdaad zou ik niet in de toekomst willen kijken, maar hoopvol gestemd het "nu" en toekomstgericht willen leven. Toch ontkom ik niet aan flashbacks, juist nu het wat langer geleden is (bijna twee jaar), komen deze momenten soms erg onverwachts en brengen ze mij danig uit het lood. Even wordt de bodem dan weer onder mij weggeslagen.
Soms kan ik het zo heel erg ineens niet meer zien zitten: het constante gemis, geknaag, het alleen zijn. Nou ja, eigenlijk niet het alleen zijn op zich, dat heb ik altijd heel goed gekund, nodig gehad zelfs. Het is vooral het niet meer kunnen delen van de dagelijkse dingen, zoals Geke ook schrijft. Dat is een ander soort alleen zijn.
Maar niet alleen dat.

Door alle afscheid van de afgelopen jaren (Roel, moeder, hond, werk) merk ik dat ik mij erg geconfronteerd voel met het ouder worden. "Geniet van je pensioen", zeggen collega's. Maar ik voel mij nog helemaal niet pensioenachtig! Ik voel me jong, ben nog steeds dezelfde vrouw die van uitdagingen houdt, graag organiseert, mensen coacht. Maar ik word 60 en voor het eerst zie ik er tegenop, merk ik dat ik niet "oud" wil worden. 40 jaar, prima, 50 ook goed, maar 60…, het klinkt ineens zo oud en ik wil niet.
En nu zit ik thuis en moet het soms van diep weghalen, dat vertrouwen dat er voor mij weer wat komt, dat er nieuwe uitdagingen op mijn pad komen, nieuwe mensen om van te houden en om door te worden liefgehad (wil ik dat wel? kan ik dat wel? durf ik dat nog een keer? zal het überhaupt nog een keer komen?). Moet ik weer leren voelen/vertrouwen, dat ik niet (veel) ouder ben dan vorig jaar en toen voelde ik mij niet zo (oud).

Gelukkig zijn er ook nieuwe dingen gekomen (ik durf eigenlijk nog niet te schrijven: in de plaats gekomen). Zo breng ik meer tijd door met mijn kleinkinderen. In de kerstvakantie had ik beide jongens (van twee dochters) te logeren: 5 en 6 jaar oud. Ik heb zo genoten van hoe ze nu met elkaar om kunnen gaan, al echt communiceren, belangstelling hebben voor hoe de ander iets doet of wat hij ergens van vindt. Zo grappig.
Vorige week besloot mijn kleindochter van 3 1/2 dat zij nu ook durft te logeren. Ik ging voor het eerst met haar op woensdag naar peutermuziekles en na afloop kondigde zij aan dat zij niet naar huis wilde, maar met oma mee. Een geweldige kleindochter/omadag dus. Zomaar onverwachts, daar zou ik niet zo spontaan op in zijn gegaan als Roel nog leefde.
De volgende dag vroeg zij wat we 's avonds zouden eten. Ik wist het niet, want ze zou weer thuis gaan eten. Even stil...
"Oma, hoeveel nachtjes hebben Daan en Merijn gelogeerd? Twee nachten. Dan wil ik ook twee nachten!" En daar was ze niet vanaf te brengen. Geweldig toch, ineens zo' n groeispurt van dichtbij te kunnen meemaken. Zij was tot dan een heel erg mama's kindje die niet lang zonder haar moeder ergens wilde zijn.

Nu is de rust weergekeerd en ben ik aan een berg achterstallige klussen begonnen: opruimen van werkspullen, sorteren van mijn moeders spullen, ook allemaal opruimwerk, nog spullen van Roel.
Ik kan het opeens goed doen, het voelt letterlijk opgeruimder, echt een afsluiten van iets dat is geweest. Er ontstaat weer ruimte. Ruimte voor een nieuw jaar, voor nieuwe initiatieven, voor datgene wat het leven mij brengt.

Hartelijke groet,
yvko

Dag allemaal,

Onderstaand gedicht kreeg ik toegezonden van een lieve vriendin die dacht dat dit me wat extra kracht kan geven. Ik wil het graag delen met jullie als lotgenoten, want een ieder van ons is op zijn/haar manier ook dit nieuwe jaar binnengegaan met een gemis wat moeilijk te verwoorden is.

Ik hoop dat wij allen van 2008 iets kunnen maken waarin we berusting, gezondheid maar ook geluk (op welke manier dan ook) kunnen vinden. En dat jullie allemaal het leven weer de moeite waard vinden.

Ik gun jullie allemaal heel veel blauw (e luchten).

Liefs en sterkte,
jewo

Hallo allemaal,

Wat een enthousiaste verhalen over de 'oud en nieuw' bijeenkomst in Hoenderloo!
Iedereen was het er over eens dat dit bijzondere initiatief van Thea en Ria echter alleen heeft kunnen slagen omdat de Draaikolk nog steeds bestaat. En daar is Monique de spil van.
Hoewel het een enorme hoeveelheid tijd opslokt doet zij het nog steeds met veel inzet. Iedereen vindt dat bewonderenswaardig maar dat vult niet de portemonnee, zoals Ria terecht opmerkte. Het kan toch niet de bedoeling zijn om Monique, behalve voor het vele werk, ook nog voor de kosten op te laten draaien?

Daarom roep ik iedereen op een donatie te doen voor 2008. Wij willen de Draaikolk niet kwijt!
Elk bedrag vanaf € 5,00 is van harte welkom, maar natuurlijk mag het ook meer zijn.
Om het een ieder gemakkelijk te maken volgt hier het gironummer:

Postbankrekeningnummer 3678129 ten name van M. Vos-Lodder te Ter Apel onder vermelding van "donatie Draaikolk".

Groeten van
tipa

'Het nieuwe nu'. Dat klinkt een beetje zoals 'het nieuwe rijden', 'de nieuwe wereld' en 'de nieuwe toekomst'.
Maar tegelijk is het ook héél anders, want het nieuwe nu is een feitelijke toestand waar niemand van ons om heeft gevraagd. En het maakt meestal een groot verschil of je ergens om gevraagd hebt of niet, als het positieve zaken of gebeurtenissen zijn, maar zeker ook als het een slechte ervaring is.
Op deze site wordt regelmatig onderscheid gemaakt tussen verse rouw en belegen rouw. Tussen rauwe rouw en verteerde rouw. Rouw wordt hier veelvuldig met elkaar gedeeld en sommigen gunnen elkaar zelfs een voorzichtig doorkijkje naar het nieuwe, betere leven. De Draaikolk is een grotendeels virtuele ontmoetingsplaats voor mensen die in een bepaalde, zeer turbulente fase van hun leven terecht zijn gekomen.

Turbulentie kan worden ingegeven door allesomvattend verdriet, maar ook door allesbeheersend geluk. Ik denk dat Monique terecht betoogt dat rouw en vreugde naast elkaar kunnen bestaan. Dan doen ze eigenlijk elke dag wel, al wordt daar door de sociale omgeving niet altijd veel ruimte voor gegeven. Maar heel weinig mensen kunnen begrijpen dat ik me ook in het geluk van het nieuwe hier en nu af en toe nog steeds verdrietig kan voelen om mensen en dingen die nooit meer terug zullen komen. Ach ja, je mag nog nét zeggen: "ik wou dat mijn oude vader dit nog had kunnen meemaken", maar dat is het wel zo ongeveer.
Nóg minder mensen konden begrijpen dat ik op momenten van intens verdriet toch een bepaalde mate van opgeluchtheid ervaren kon, bijvoorbeeld op het uur dat mijn vrouw was overleden. Want haar lijden was op het eind werkelijk ondraaglijk en zonder uitzicht op enige verbetering. Ondraaglijker dan het voor mij op dat moment ook maar bij benadering had kunnen zijn.

Draaikolken bestaan er in verschillende soorten. Er zijn er die door de getijden worden veroorzaakt. Die zijn periodiek. Ze komen en gaan. Net als veel dingen in het leven. Er zijn er die blijven, maar er zijn er ook die na verloop van tijd uitdempen.
Zit je onderin de Draaikolk, dan word je steeds weer naar beneden getrokken. Zit je in het bredere gedeelte dan word je er uit geslingerd en kan je op een dag de blauwe hemel weer zien. Zolang je met een duizelingwekkende snelheid ronddraait weet je niet of je naar boven of naar beneden beweegt. Je kunt je nergens aan vasthouden behalve aan jezelf.
Voor mijzelf is De Draaikolk vooral de metafoor van de tegen elkaar aan schurende, oppositionele emoties. Alle draaikolken in het water en in de lucht vinden hun ontstaan op het grensvlak van tegengestelde stromingen, meestal een koude aan de ene en een warme aan de andere kant.

De onbezorgdheid van mijn vorige leven is - inderdaad - voorgoed voorbij. Ik weet hoe bepaalde symptomen kunnen aflopen. Ik heb daarvoor een bovengemiddelde alertheid van zintuigen teruggekregen.
Maar uit dat vorige leven vielen ook een paar dingen te leren die in het nieuwe leven goed van pas komen, zoals relativeringsvermogen, zorgzaamheid en de acceptatie van mensen, activiteiten en dingen die niet meer zijn. Op de plaats waar de wond geheeld is, is de huid soms sterker dan voorheen.

Ik wens alle Draaikolkers in 2008 eerst en vooral … een rustiger vaarwater!

pila

Hallo Monique en alle andere lotgenoten,

Dit is de eerste keer dat ik een berichtje naar de Draaikolk stuur. Na lang aarzelen dan toch maar de stoute schoenen aangetrokken.
Het afgelopen jaar is een jaar geweest met veel ups en downs. Alles voor de eerste keer alleen meemaken en organiseren. En vooral: overal alleen naartoe gaan, terwijl we altijd samen ergens naartoe gingen. Ik zal in het kort even vertellen hoe het mij is vergaan.

In 2006 op 17 december is Riemke, mijn vrouw, overleden aan uitzaaiing van eierstokkanker. Die diagnose was pas vier weken daarvoor gesteld. Na een operatie leek het allemaal goed te komen, tot en met de laatste week. Pas op 16 december ging het heel snel achteruit en de volgende dag is ze overleden. Dan weet je niet meer hoe je het hebt, hoe je verder moet.
De daaropvolgende kerst en oud en nieuw heb ik geleefd in een roes. Emoties waren er natuurlijk wel, maar op de een of andere manier dringen ze niet helemaal door.
In januari ben ik meteen weer begonnen met mijn werk in het onderwijs. Dat viel niet mee, maar thuis zitten leek me ook maar niets. Het ging de eerste tijd wonderlijk goed.

Half januari heb ik een bericht geplaatst op het forum van verliesverwerken.nl (ik had de Draaikolk nog niet ontdekt). Op dit berichtje kreeg ik een aantal reacties en zoals gewoonlijk waren de vrouwen in de meerderheid. Daarvan zijn een viertal heel goede contacten overgebleven. Alleen was het zo jammer, dat ze allemaal uit het zuiden van Nederland en zelfs uit België kwamen. Maar goed, met internet zijn er geen afstanden meer. Na een vrij korte tijd ben ik toch gaan zoeken naar iets dichter bij huis en ik vond de Draaikolk.

Eind maart ben ik voor het eerst naar een activiteit van de Draaikolk geweest en wel in Ruinen. Je vraagt je dan af wie er allemaal komen. Alleen er naartoe rijden, alleen binnenkomen bij zo'n gezelschap, wat kan je er van verwachten. Onderweg best zenuwachtig hoor en beslissen: doorgaan of toch maar teruggaan?
Ik ben blij dat ik doorgegaan ben. Ik werd hartelijk ontvangen. Als ik me niet vergis was er één andere man en tien vrouwen. De wandeling en het samen eten heeft me heel goed gedaan.

Alles leek goed te gaan, maar in april kwam de klap toch echt wel. Ik kon het niet meer uithouden op mijn werk en heb me ziek gemeld. Ik kreeg alle begrip van de school, gelukkig maar. In overleg met de ARBO arts is besloten, dat ik tot aan de zomervakantie alleen stagebegeleiding zou blijven doen en indien mogelijk iets meer. Mijn doel was om in ieder geval na de zomervakantie weer volledig aan de slag te gaan.
En dan zit je thuis, ook niet alles hoor. Toch proberen zo goed mogelijk door de moeilijke tijd te komen. Het is gelukt, mede door de contacten die ik al had via verliesverwerken en door de uitstapjes met Draaikolk-lotgenoten.

Ik kreeg het advies van een lotgenote om in de vakantie toch maar een tijdje weg te gaan. Daar had ik niet zo veel zin in, maar ze wist me te overtuigen. Maar met wie? Vrienden en kennissen hebben hun eigen gezelschap.
Ik heb een excursiereis geboekt naar Tsjechië voor acht dagen. Niet een reis voor alleengaanden hoor, gewoon als alleengaande tussen de anderen. Deze reis is me prima bevallen. Wanneer ik gezelschap wilde, dan was daar altijd wel gelegenheid voor. Wou ik alleen zijn, dan kon ik me terugtrekken. Voor aanvang van de reis heb ik er wel tegenop gezien.

Na de vakantie weer aan het werk. Was best vermoeiend, erger dan ik had verwacht. En tot nu toe is dat het nog steeds.
Riemke en ik hebben veel aan stijldansen gedaan, iets waar we samen van genoten. In september heb ik me ingeschreven voor dansles voor alleengaanden, ook weer na lang twijfelen. De eerste keer weer met knikkende knieën gegaan, halverwege weer overwogen terug te gaan. Ook nu geldt hetzelfde: gelukkig toch gegaan. Het is een gezellige groep. We hebben plezier met z'n allen en dat is heel belangrijk. Daarbij leer je ook weer een aantal nieuwe mensen kennen.

Het contact met de vier lotgenoten bestaat nog steeds, vrij intensief zelfs. Ik heb ze allemaal al eens ontmoet, sommige al meerdere keren. Er is een hartverwarmende vriendschap ontstaan, zonder ook maar te denken aan een nieuwe relatie...
Verder ben ik meerdere keren mee geweest met de Draaikolkactiviteiten. Steeds was het weer mooi en goed. De laatste keer voor mij was bij de Hortus in Haren. Het praten met elkaar, de warme onderlinge belangstelling, het kunnen delen van ervaringen, het is gewoon goed en je helpt elkaar. Ik hoop dit jaar ook weer mee te kunnen doen aan de uitstapjes.

Tenslotte de afgelopen kerstvakantie. Ik zag er eerst enorm tegenop, maar de laatste weken ervoor kreeg ik steeds meer afspraken. Zoveel zelfs, dat ik alleen deze dagen vrij heb. Ik heb met kerst en oud en nieuw niet alleen gezeten. Het was voor mij ook onmogelijk om in Hoenderloo te komen. Jammer.
Verder ontmoetingen met twee lotgenotes gehad, gourmetten met de kinderen en kleinkinderen, oudjaar uitzitten met zoon, schoondochter en kleinkind, die ook zijn blijven slapen. Deze periode heb ik wel bewust geleefd, heb ik Riemke wel gemist. Ik had ook geen kerstboom in huis, kon die echt niet opzetten. Maar door de vele afleiding is deze periode me meegevallen.

En achteromkijkend naar 2007 kan ik alleen maar concluderen dat ik toch een flink aantal overwinningen op mezelf heb gehaald. Niet dat alles zo gemakkelijk gaat, er zijn heus genoeg moeilijke momenten, momenten waarop je zo graag samen had willen zijn.
In 2007 zouden we 35 jaar getrouwd zijn geweest en werd ik 60, toch al twee bijzondere dagen. Dit jaar is er weer een kleinzoon geboren. Aan de ene kant ben ik blij hierom, aan de andere kant verdrietig, omdat zij het niet mocht meemaken.
Maar van boven zal ze het toch wel gezien hebben…

wada

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren