bijgewerkt: 1 juli 2008

Deze meest gelezen rubriek van de Draaikolk is bedoeld als virtuele ontmoetingsplek voor lotgenoten zoals jij, die zijn of haar partner heeft verloren. Hier kun je, in het kort, jouw verhaal kwijt over hoe jij jouw leven na het overlijden van hem of haar weer probeert op te pakken. Welke invloed dit gemis op jouw veranderde leven heeft, zowel in negatieve zin (op de korte termijn) als misschien zelfs wel, in sommige opzichten, in positieve zin (op de langere termijn).
Kortom: alles wat je op je hart hebt en zou willen delen met jouw medelotgenoten.
En als jij, die dit vervolgens leest, hierdoor geraakt wordt, reageer dan vooral want die herkenning en erkenning van onze soms draaikolkende gevoelens doet ons immers alleen maar goed.

Jouw verhaal of reactie, bestemd voor al die andere gelijkgestemden, kun je sturen naar e-mailadres:

Wil jij ook graag rechtstreeks e-mailcontact met lotgenoten? Meld je dan aan voor deelname aan De Mailbox .

REACTIES binnengekomen in juli 2008:

REACTIES binnengekomen in juni 2008:

23-06-2008

Lieve Monique,

Vandaag is voor mij een bijzondere dag geweest. Onze oudste zoon, die bij de marine werkt, is samen met vrouw en twee kindertjes naar Curaçao vertrokken voor drie jaar. Ze gaan daar samen aan het werk; hij bij de kustbewaking en zij als hoofd medische dienst.
Ik mis ze nu al. Ik kan ze even niet meer bellen, ze zijn op het moment niet te bereiken, ik kan er ook niet even naar toe. Den Helder was wel twee uur rijden, maar het kón, als ik het wilde.
Vandaag heb ik gelijk een ticket geboekt voor november, dan zijn ze vijf maanden weg. Wel lang, maar ik wist al een paar jaar dat het zou gaan gebeuren. Samen met mijn man Bas keek ik er naar uit om er een paar weken naar toe te gaan. Nu moet ik het alleen doen, en ik doe het!

Voordat hij wegging, heeft mijn zoon voor mij en zijn drie broers een fotoboek laten maken van het leven van Bas: van zijn jeugd, zijn werk bij de politie, zijn grote hobby kamperen en vooral met de kleinkinderen. Dat hebben we gekregen bij het afscheid, nu een week geleden.
Het is me nu al dierbaar.
De eerste keer dat ik het bekeek, heb ik mijn ogen uit mijn hoofd gehuild. Nu, een week later, ben ik er erg gelukkig mee. Ik heb een enorme stapel losse foto's, maar dit boek, dat is Bas zoals hij altijd was: vrolijk lachend, niet geposeerd. Gewoon, de man waar ik zo van hield en nog steeds houd.
Het boek ligt op tafel en als ik ergens heenga, neem ik het mee, zodat iedereen kan zien wat een fantastische man, vader en opa hij geweest is.

In jouw verhaal las ik van het fotoboek van Eric. Ik heb er nu ook een. Het is het mooiste afscheidscadeau dat mijn zoon me heeft kunnen geven. Iets wat altijd zijn waarde blijft houden en door de jaren heen steeds waardevoller zal worden.

Lieve groeten van
anja

Lieve Monique,

Ik heb het derde deel van 'Blaka Rosoe' gelezen.
In het verleden heb ik jouw verhalen ook al gelezen, maar nu lees ik ze toch op een andere manier. Het verdriet zat toen nog zo hoog waardoor ik nog niet open stond voor de verhalen van anderen. Ik was alleen op zoek naar herkenning.

Het verhaal van het fotoboek kan ik me nu indenken hoe dat is geweest en hoe fijn het is om er nu nog zo nu en dan in te bladeren. Vooral de zin dat je het boek meenam als je op visite ging deed me wat. Samen met anderen weer naar Eric kijken en jij ondertussen je verhaal kunnen doen.
Ik probeer ook steeds, door de naam van Hans in mijn gesprekken met familieleden te noemen, een reactie te ontlokken want ik praat nog steeds erg graag over Hans. Ik merk dat het de mensen in eerste instantie choqueert, maar als ze merken dat je er echt over wilt praten zijn ze bereid om met je in gesprek te gaan.

Wij Nederlanders zijn altijd bang dat we onze emoties niet in bedwang kunnen houden en praten daardoor liever niet over de overledene.
Mijn Iraanse vriendin kwam de eerste avond na het overlijden van Hans. Zij was de eerste die mij om de nek viel en samen met mij huilde. De andere familieleden stonden erbij, maar niemand huilde. Later zeiden ze dat ze het een erg overdreven actie vonden. Huilen doen wij Nederlanders niet in het openbaar.
Ik ben blij met mijn Iranese vriendin en het heeft mij ontzettend goed geholpen om niet te stikken in mijn verdriet maar samen met haar mijn verdriet uit te kunnen huilen.

Het is goed dat je de verhalen nogmaals naar voren haalt, want ik denk dat velen er wat uit kunnen halen.

Groetjes,

thma

Monique,

Je e-mail in goede orde ontvangen.
Monique, ik heb inderdaad veel herkenning bij de Draaikolk gevonden. De gedichten van Bert gaven mij veel troost. Ben jullie daar nog steeds dankbaar voor.

Na een zeer moeilijke periode na het overlijden van mijn echtgenoot heb ik het leven weer opgepakt. Ik wil weer verder en vertik het mezelf in een slachtofferrol te laten plaatsen.
Na een gelukkig leven samen, ben ik nu in staat om mijn verdriet om te draaien: namelijk, dat ik een gelukkig mens geweest ben dat ik zo'n ontzettende lieverd mocht ontmoeten in mijn leven. Als ik om mij heen kijk, is dat (helaas) niet bij iedereen het geval.

De tijden veranderen schreef je… Ja inderdaad, en helaas niet altijd in positieve zin.
Ikzelf heb dit mogen ondervinden omdat ik met mijn verhaal bij Google te traceren was. Heb daardoor zelfs mijn telefoonnummer moeten afschermen. Zo zijn er nog een aantal maatregelen die ik heb moeten nemen.
Monique, het is niet fijn als je bij het aanmelden van een cursus, werk, vriendschappen of zomaar vreemden, geconfronteerd wordt met je verdriet. Er zijn blijkbaar mensen die daar genoegen in scheppen.
Verdriet, ja Monique, dat is nog altijd aanwezig. Bij het wakker worden 's morgens... Bij het slapen gaan... en nog op zoveel momenten daartussen. Ik mis hem nog altijd en dit zal, denk ik, ook nooit wennen.
Maar, zoals ik al eerder in deze e-mail aangaf: ik ben geen slachtoffer. Het is mij overkomen en met mij zo velen (helaas).

Dit is de laatste email dat ik aan dit onderwerp wil wijden. Ik wens je een lang en goed leven.

Groet,

****

(P.S.: ik vind de verandering op de site geweldig!)

Jouw motivatie, waarom jij jouw persoonlijke gegevens van de Draaikolk verwijderd wilde zien, kan ik alleen maar respecteren. Dat heb ik al eerder aangegeven in onze e-mailwisselingen. Ook heb ik aangegeven dat er duizenden reacties in het omvangrijke tien jaar oude Draaikolkarchief staan. Het is voor mij dan ook ondoenlijk om alle pagina's handmatig te doorlopen op zoek naar jouw diverse reacties. Temeer omdat jij zelf ook niet kan aangeven wanneer jij deze hebt gestuurd.
Voor zover tijdens het googlen jouw naam op de Draaikolk naar boven kwam, heb ik jouw reacties telkens weer verwijderd. Alleen kan het dan wel een maand duren voordat de zoekmachine van Google jouw naam op de desbetreffende pagina in het archief niet meer oppikt. Ik heb daarvoor diverse malen om jouw geduld gevraagd.
Dat jij vervolgens dan toch de Draaikolk aanmeldt bij het College Bescherming Persoonsgegevens, dat heeft mij veel verdriet gedaan. Er was immers geen sprake van onwil van mijn kant?
Maar laten we het inderdaad nu maar hierbij laten en hopen dat deze wijziging ook positieve kanten zal hebben.
Het ga jou verder goed.
En mocht er onverhoopt weer een reactie van jou vanuit het Draaikolkarchief boven komen drijven, laat het me dan gewoon weer even weten...

(**** In dit bijzondere geval heb ik, ter wille van haar privacy, ervoor gekozen om als afzender zelfs geen afkorting te gebruiken)

Hoi Monique,

Hoewel we elkaar niet persoonlijk kennen en mijn beeld van jou en de werkelijkheid misschien niet met elkaar overeen komen, ben jij toch - sinds ik de Draaikolk ken - één van de lichtende voorbeelden in mijn bestaan.
Eigenlijk ben je me wezensvreemd, want recht evenredig aan de pogingen die ik doe om mijn rouw achter me te laten, blijf jij je beroepshalve en vanuit persoonlijke betrokkenheid sterk maken voor de rouwende medemens. En dus dagelijks met rouw bezig…(jijzelf al tweemaal ten prooi aan al die rotgevoelens).
Ik snap niet hoe je het kunt, begrijp niet wat je dat oplevert, zou zelf heel graag van al die sorrow and pain van mezelf en van anderen af willen… (alles weer goed en mooi, voor ons allemaal, met één haal van het toverstafje).

Maar goed, jij hebt jezelf ten dienste gesteld van ons rouwenden (want toverstafjes bestaan niet) en dat doe je uiterst bekwaam en uiterst zorgvuldig. En niet te vergeten met een enorm warm hart.
Ik denk niet dat Bert er nog wat van te vinden heeft, maar als hij zou leven zou hij je inderdaad een fikse schouderklop geven om hoe je de privacykwestie naar aanleiding van de correctie van het College Bescherming Persoonsgegevens hebt opgelost.
Ik denk zelf niet dat je in de maag zit met het extra werk dat deze correctie je opleverde. Je zult veel meer tijd nodig hebben gehad om te verstouwen dat goede intenties zo verkeerd uit kunnen pakken bij (één van) onze lotgenoten als het gaat om de bescherming van ons aller privacy.
Het was natuurlijk stukken aangenamer geweest als de lotgenote die het genoemde College inschakelde eerst gewoon even de telefoon had gepakt of je had gemaild met haar noodkreet, dan had je er gepast op kunnen reageren en was misschien wel tot dezelfde acties gekomen (alleen nog maar een lettercode bij de ingezonden reacties en verificatie middels deelname aan de mailbox) maar dan niet op grond van wantrouwen.
Dat je een plek blijft verdienen in de eregalerij van mensen die mij op mijn rouwweg begeleiden, is onder meer omdat je ook uit dit wantrouwen weer het beste weet te halen: misschien dat anonimisering wel een drempel slecht voor al die rouwenden die zich nog niet deelbaar hebben gevoeld via de Draaikolk.

Ik heb er wel moeite mee om de mevrouw, een lotgenote van ons die zich genoodzaakt voelde om de Draaikolk 'aan te geven' bij een controlerend orgaan, nu zomaar neer te sabelen. 't Is jammer dat ze geen ruimte voelde voor een persoonlijk overleg met jou, Monique. Jij bent niet degene die die mogelijkheid uitsluit, maar we weten allemaal hoe 'raar' de wereld is als die in pijn beleefd wordt.
Ik hou het er maar op dat je inzet op de positieve kant van anonimisering precies die verschoning voor de mevrouw, onze lotgenote die jou aangaf bij de autoriteiten, behelst. Zo ken ik je ook, hoewel ik je niet ken.
Je bent een bijzondere vrouw, maar dat wisten we ook allemaal al.

Ga alsjeblieft voort met de goede werken, Monique.

Lieve groet van
gest

Dat er vooraf over en weer wél contact is geweest, blijkt uit mijn reactie op bovenstaande mail van betrokken lotgenote. Dat maakt het voor mij nou juist zo onbegrijpelijk.
Maar je hebt helemaal gelijk. Laten we dit aspect vanaf nu maar laten rusten en onszelf de gelegenheid geven om te wennen aan de nieuwe situatie. Wie weet leidt het tot een toenemende participatie van tot nu toe anonieme lezers aan de rubriek 'Reacties van lotgenoten' en tot een verdere uitbreiding van de 'Draaikolkfamilie' via deelname aan 'de Mailbox'.

Beste Monique,

Met gemengde gevoelens heb ik jouw bericht van 9 juni jl. gelezen over de wijzigingen die je hebt ingevoerd wat betreft de gegevens van de 'Draaikolkers' die stukjes schrijven.

Allereerst wat betreft die lotgenote die zover gegaan is om het College Bescherming Persoonsgegevens op jouw dak te sturen.
Ik begrijp goed dat het jou zeer gekwetst heeft dat die persoon dat op deze (geheel onnodige) wijze gedaan heeft. Ik zou me ook gekwetst voelen.
Vervolgens wat betreft jouw redenen om niet langer de volledige naam en het e-mailadres van de afzenders te vermelden.
Ik heb daar begrip voor, maar vind het toch jammer. Want zoals ook al 'mabl' op 10 juli schreef, legt dit beperkingen op. Je kunt nu alleen nog maar reageren als je geregistreerd staat in de Mailbox en dat is niet iedereen.
Toen mijn 'verhaal' in 'Reacties van Lotgenoten' stond (met nog volledige naam en e-mail) had ik daar binnen één week vier fijne reacties op. En de eerste en meest uitvoerige reactie was van iemand die niet in de Mailbox vermeld stond. Dat zou dus na 1 juni niet meer gebeurd zijn!
En wat een werk zeg om in het zeer uitvoerige archief al die veranderingen op foutloze wijze in te voeren. Petje af!

Dat alles neemt niet weg dat ik me toch afvraag of het ook anders zou kunnen.
In de editie van april en mei 2007, waarin normaliter de naam en e- mail en vaak zelfs nog meer gegevens van de afzenders stonden, kwam ook voor het stukje "Impressie lotgenotenontmoeting 6 mei jl. in IJhorst", geschreven door een zekere 'Piet'.
Het viel me op dat hier geen achternaam en e-mailadres bij stond, maar in plaats daarvan de vermelding: achternaam en e-mailadres bij de redactie bekend. Zó kon dus in 2007 een beperkte vermelding voor wie dit wenste.
Als nu de meeste afzenders geen bezwaar hebben tegen vermelding van hun volledige naam en e-mailadres, waarom dan niet deze 'methode' gekozen?

Met vriendelijke groeten,
hego

Uiteraard ben ik me bewust van de beperkingen van deze noodgedwongen maatregel. Het gaat mij ook aan mijn hart dat ik deze drastische wijziging heb moeten doorvoeren. Maar het een (de gekozen aanpak van de lotgenote) staat niet los van het ander (de privacy problematiek). Zoals ik al eerder schreef op de Draaikolk: alle negatieve publiciteit rondom de bescherming van de privacy zou weleens een bedreiging kunnen gaan vormen voor het voortbestaan van de Draaikolk.
Maar met deze 'oplossing' hoop ik te bereiken dat de reacties en verhalen inhoudelijk wél voor iedereen toegankelijk blijven, ook voor niet-deelnemers aan de Mailbox. Iedereen kan blijven reageren op de verhalen van andere lotgenoten. Alleen loopt het dan nu - voor diegenen die anoniem willen blijven - via de Draaikolk. Ook dat kan zo z'n voordelen hebben, want zo kan weliswaar anoniem, maar toch in het openbaar, een wisselwerking op de Draaikolk ontstaan.
Wil je weten wie er schuilt achter de afkorting of wil je toch liever rechtstreeks contact, dan meld je je aan voor de Mailbox. Iedereen kan die keuze zelf maken.

De anonieme plaatsing van Piet destijds was zeer uitzonderlijk. Dat hebben wij in dit geval alleen maar toegestaan omdat wij hem persoonlijk tijdens die wandeling ontmoet hebben en hij zich vooraf per e-mail had voorgesteld. Zo wisten wij dus dat het niet iemand was die zich anders voordeed dan wie hij in werkelijkheid was.
Maar los hiervan, als ik in plaats van de afkorting de volledige voornaam van de desbetreffende lotgenoot zou plaatsen, dan kom je hier ook niet verder mee. Dan ontbreekt immers nog steeds de achternaam en het e-mailadres en is de persoon nog steeds niet rechtstreeks bereikbaar, tenzij hij/zij meedoet aan de Mailbox.
Overigens heb ik wel overwogen om alleen een ieders voornaam te plaatsen om het wat persoonlijker te houden. Maar er kunnen al gauw meerdere Hermans en Pieten zijn, en hoe hou je die dan uit elkaar? Vandaar de keuze voor de eerste twee letters van voor- en achternaam. En doe je mee aan de Mailbox, dan kun je weten waar deze afkortingen voor staan mits die persoon ook hieraan meedoet. En uiteraard moet het voor mij ook werkbaar blijven.

Tenslotte nog dit. Je gaat er van uit dat de meerderheid geen bezwaar heeft tegen plaatsing van hun volledige gegevens. Je kunt dit niet alleen baseren op die paar lotgenoten die wél gereageerd hebben.
Feit is dat het al jaren zo is, dat dagelijks aanzienlijk meer lotgenoten de Draaikolk lezen dan die er aan 'meedoen' (wie weet komt daar nu verandering in). Door de jaren heen heb ik ook gemerkt dat lotgenoten vaak verschrikt reageren wanneer hun verhaal met naam en toenaam op de Draaikolk wordt gepubliceerd (ook al staat/stond dat in de 'kleine lettertjes' te lezen). Of men doet zijn of haar verhaal aan mij persoonlijk met daarbij de vermelding dat dit niet op de Draaikolk gepubliceerd mag worden.
En ook tijdens de wandelingen verschijnen er vaak 'nieuwe Draaikolkers' die de Draaikolk al geruime tijd of zelfs jaren blijken te lezen, maar die hun eigen verhaal of persoonlijke gegevens nooit hebben durven bekendmaken uit angst dat familie, vrienden of collega's dit ook onder ogen kunnen krijgen door te googlen via het internet.

Ook al lijkt het tegendeel voor ons weleens het geval te zijn: de wereld staat niet stil maar gaat gewoon door.
En ook al is elke (van bovenaf opgelegde) verandering niet altijd een waar we voor 100% achter kunnen staan, toch zullen we met onze tijd mee moeten gaan. Of we nu willen of niet. Ook ik.

Hallo Monique,

Wat een gedoe over privacy. Dit hebben we sinds de invoering van het web al niet meer. Maar is dat zo erg?

Ik schrok ook, jaren geleden, toen via Google veel geschreven stukken of clubs waarin ik participeer naar voren kwamen. Maar het opgeven van een stuk privacy heeft me zoveel extra's gegeven: warmte en aandacht in reacties die ik anders nooit had ontvangen.
Ik heb niets te verbergen en ik heb met mijn openheid ook nog veel lotgenoten kunnen helpen. Dat maakt het leven de moeite waard.
Wij zijn er voor anderen en anderen voor ons en als we een coconnetje om ons heen bouwen komen we niet verder.

Maar goed. Jij werd met de eisen van het College Bescherming Persoonsgegevens geconfronteerd en je hebt er een passende oplossing voor gevonden. Wat een werk is dat geweest, Monique, petje af.
Bert zou trots op je zijn (sorry, dat moest er even uit).
Ik ben blij dat de Draaikolk blijft en dat je het bijltje er niet bij neergooit.

Monique, bedankt.
geleu

Hoi Monique,

Mijn complimenten voor de manier waarop en alle tijd die je dat gekost heeft om de Draaikolk aan te passen en ons allemaal op tijd daarover bij te praten. Dat moet heel wat werk geweest zijn!
Het is inderdaad even wennen, maar de gegevens van de nieuwe Mailbox kun je toch gewoon geprint naast de PC leggen, zo voor het grijpen?

groetjes,
sjel

Hoi Monique,

Ik wil je complimenteren met de veranderingen op de site. Zeer zorgvuldig gedaan.
Persoonlijk zit ik er niet zo mee dat ik gegoogeld kan worden, maar ik kan me voorstellen dat het voor anderen een drempel was/is.
Ik hoop dan ook dat het een positief effect zal hebben wat betreft de inzendingen op de Draaikolk.

Bedankt voor je tijd en inzet om "onze site" in de lucht te houden.

Lieve groet,
adhe

Dag Monique,

Het is ons natuurlijk niet ontgaan dat de Draaikolk intussen ingrijpend gewijzigd is. Het is jammer dat het openbare karakter van de Draaikolk hiermee verlaten is.
Maar dat openbare karakter brengt ook nadelen met zich mee. Het internet is voor iedereen toegankelijk en voor iedereen zichtbaar.
Dus ook de vaak erg persoonlijke stukjes die in de Draaikolk geplaatst worden. Dat beseft helaas niet iedereen, wat tot vervelende situaties kan leiden.

Het is even wennen, maar ik denk dat deze nieuwe opzet goed en noodzakelijk is. Je hebt in je hoofdredactioneel ook duidelijk uitgelegd het hoe en waarom.
De stukjes in de Draaikolk worden nu anoniem geplaatst wat wellicht een drempel wegneemt. Wie dat wil kan zijn of haar gegevens in de Mailbox plaatsen welke verder ook niet openbaar is. Dat zal, hopelijk, het e-mail verkeer bevorderen want mailen met iemand waar verder niets van bekend is moeilijk.

Ik hoop dat al deze veranderingen een positieve uitwerking zullen hebben op het voortbestaan van de Draaikolk. Het blijft, voor ons lotgenoten, een erg belangrijk medium.
Of het nu gaat om het plaatsen van stukjes in de Draaikolk of het meedoen met allerlei activiteiten of het alleen maar lezen van de Draaikolk, het kan allemaal helpen in het verwerken van ons verlies en dat is veel waard.

Dus Monique, bedankt voor de Draaikolk "nieuwe stijl", wat ongetwijfeld veel werk en energie zal hebben gekost.

arsi

Hoi Monique,

Wat een ingrijpende veranderingen. Ik heb net de reacties van boko, moge en gedjo gelezen.

Aan de ene kant begrijp ik het wel, aan de andere kant legt het ook beperkingen op want je kunt nu niet meer spontaan op een reactie van een lotgenoot reageren.
Toen ik zelf in mei 2007 de Draaikolk ontdekte en toen erg veel behoefte had om met lotgenoten te "praten" heb ik veel gereageerd op verhalen. Nu kan dat alleen nog als je geregistreerd staat in de Mailbox, een gemis vind ik. Het is ook een stuk onpersoonlijker met alleen die letters onder een persoonlijk verhaal.

Bert Vos schreef eens, dat de nadelen van het feit dat er gegevens van een Draaikolker te vinden zijn via Google, niet opwegen tegen de voordelen van een openbare site. Ik had toen nog nooit mijn eigen naam ingetikt bij Google en ging het eens proberen. Ik was snel te vinden.
Bovenaan de eerste pagina prijkt mijn naam door bijdragen aan de Draaikolk. Maar ook dat ik in het verleden informatie had opgevraagd over kleding in verband met een stoma was te lezen. En er blijkt in Leiden ook iemand te zijn die overlijdensberichten uit het Leids Dagblad doorgeeft aan Annonce Revue, want ook daar kwam ik mijzelf tegen.
Het is bijna onmogelijk om volledig anoniem te blijven als je veel via internet regelt.

Met een vriendelijke groet voor iedereen,

mabl

Berts opvatting is nog steeds waar, maar dateert van jaren geleden. De tijd is niet stil blijven staan en veel mensen schrikken terug voor deelname aan het internet, hiertoe een handje geholpen door alle negatieve berichtgeving over de aantasting hierdoor van de privacy van mensen. Elke verandering heeft tijd nodig om aan te wennen, zo ook deze.
Waar de afkortingen boko en moge voor staan, kan jij natuurlijk zo zien op de bijlage die ik in mijn vorige mail naar alle deelnemers heb gestuurd. Wat dat betreft, krijg je het op een presenteerblaadje aangereikt.

Lieve Monique,

Ik schrok van het bericht dat we nu met een paar letters worden aangeduid. We zijn bijna nummers geworden!
Natuurlijk kan ik na enig 'vlooien' straks wel weer te weten komen hoe ik op de Draaikolk mijn verhaal kan doen (dat blijft ongewijzigd, red.). Ik ben alleen erg boos en ook verdrietig dat zulke maatregelen genomen moeten worden.
Waarom zijn mensen zo vreselijk bang om naam en e-mailadres bekend te maken? Dan neem je toch een ander mailadres dan voor je zakenrelaties e.d.?

Als je wel je verhaal kwijt wilt, maar oh zo bang bent om bekend te worden, neem dan een privé adres en vraag om hulp bij rouwverwerking. Bij het Humanistisch Verbond kun je altijd terecht voor een privépersoon die luisteren wil.
Dit geeft mij een héél slechte dag. En dat, Monique, terwijl jij je warmte en aandacht royaal aan iedereen uitdeelde.

boko

Het is helaas niet anders. Maar iedereen kan nog steeds zijn of haar verhaal doen. Alleen staat jouw naam en e-mailadres er niet meer voluit bij. En in de lijst met deelnemers, die ik je in mijn vorige mail als bijlage heb gestuurd, kun je zien welke afkorting bij wie hoort. Het zijn de eerste twee letters van ieders voor- en achternaam. Ik heb met opzet niet voor nummers gekozen, omdat we inderdaad geen nummers zijn.
Ik zal jouw mailtje gewoon weer op de Draaikolk plaatsen, zoals ik dat altijd doe. Daar verandert dus niets aan, hoor.

Dag Monique,

Ik wil je graag even complimenteren met de veranderingen die je ten aanzien van de site hebt doorgevoerd.
Waarschijnlijk heb je gelijk door te veronderstellen dat er door deze nieuwe situatie meer mensen de “reageerdrempel” overgaan.
Je hebt een en ander bovendien goed en gedegen verantwoord in je toelichting.

Lieve groet,
gedjo

Deze mail (over de nieuwe opzet van de Draaikolk, red.) komt precies op tijd voor mij.
Ik ben er via via achter gekomen dat ik dus met naam en toenaam bij jullie geregistreerd sta. Hier was ik niet blij mee.
Ik wilde jullie dus al verzoeken om mijn naam te verwijderen. Dat is nu dus niet meer nodig want het regelt zich vanzelf...

Dank voor deze mail en uitleg daarvan.

Met vriendelijke groet,
moge

Dag lieve mensen van de Draaikolk,

Ik zal mij even voorstellen: ik ben Truus. Mijn man Joop had een hersentumor en na een ziekbed van zeven maanden is hij op 2 maart 2007 overleden. Mijn wereld stond op zijn kop. We hadden een prima relatie. We hebben elkaar op latere leeftijd leren kennen en zijn tien jaar zeer gelukkig geweest.
Nu moet ik alleen verder en dat is zwaar. Geleidelijk heb ik mijn (vrijwilligers)werk en mijn hobby's weer opgepakt.

Er zijn vele vragen. Eén daarvan is vakantie. Wat en hoe?
In mei ben ik een paar dagen naar Terschelling geweest. Het was een vogelreis met een groep onder begeleiding van een gids. Er was geen eenpersoonskamer beschikbaar. Nou, dan wilde ik die paar dagen wel een tweepersoonskamer, maar ook dat bleek niet zo eenvoudig. Ik kreeg te horen dat die kamer gevuld moest zijn anders ging de boeking niet door…
Inmiddels wilde ik wel graag een paar dagen weg, dus dit was een vieze tegenvaller. Al mopperend achter de computer, zo van: "daar heb ik niet voor gekozen om alleen te zijn", heb ik me in april opgegeven voor een lotgenotendag in Denenkamp. Oók een drempel. Maar het was daar fijn, zeker onder de bezielende leiding van Marinus van de Berg. Echter, een paar dagen later kreeg ik toch een mail van de gids dat ik alsnog mee mocht. Hij had dat voor mij geregeld met het hotel. Ik was dolblij.
Deze stap was genomen, maar met wie deel je die blijdschap? Ik heb mijn collega/vriendin maar gebeld.

De datum van vakantie kwam naderbij. Ik moest alleen inpakken en had absoluut geen vakantiegevoel. De dag ervoor voelde het verschrikkelijk en ik heb veel gehuild.
Ik had het zo ingekleed dat ik s' avonds naar vrienden ben gegaan, gezelligheid opzoeken. 's Nachts heb ik slecht geslapen en de volgende ochtend was het alleen opstaan, alles in de auto en dan alleen weg. Afschuwelijk.
Toch mijn vriendin gebeld of de koffie klaar was. Een lekker bakje koffie gedronken en mijn emoties kunnen uiten. Zij had een leuk, waardevol motto bedacht: 'Truus gaat op expeditie' en zo voelde het ook.

De vakantie heb ik voor het eerst met een groep doorgebracht (ik was de jongste). Het was gezellig en iedereen was zorgzaam voor elkaar.
Het hotel was prima: heerlijk ontbijt, lunch mee voor onderweg en 's avonds een heerlijk diner. Ik heb me even lekker laten verwennen, dat voelde goed.
We hebben heerlijk gewandeld en gefietst en met elkaar heel veel vogels gezien, maar zeker ook mooie bloemen. Joop heeft mij zoveel geleerd, m.n. de namen van de vogels en de bloemen. Dat voelde fijn, alsof Joop af en toe de namen nog in mijn oor fluisterde...
De derde dag werd het zwaar. Ik werd verdrietig en het liefst had ik even onder mijn dekbed willen liggen. Maar ik ben er maar bovenop gaan liggen en heb mezelf na drie kwartier weer bij elkaar geraapt en ben met de groep thee gaan drinken.
Dat zware gevoel omschrijf ik nu als heimwee naar Joop en hoe we samen de vakanties beleefden.

Thuiskomen, ook weer zo iets.
Geluk bij een ongeluk had een van de buurkinderen een stokje van een ijsje in het slot van de poortdeur gestopt. Dus moest ik naar mijn lieve buren om een pincet te vragen. De buurvrouw (het was 17.00 uur) zei gelijk: 'Truus, je eet even mee want het lijkt me helemaal niets om zo thuis te komen.' Dat was ontzettend lief. Het gaf mij een goed gevoel: ik besta, ik mag er zijn.
Ik had nog een paar vrije dagen en wilde ook leren hoe met deze vrije dagen om te gaan. Het voelde zwaar, alsof ik weer helemaal opnieuw het ritme moest oppakken. Wat voel je je dan alleen. En iedereen maar vragen of ik een leuke vakantie heb gehad. En elke keer maar weer uitleggen dat het anders is: dubbel.

Ik heb genoten van het weerzien met het eiland. Voor mij een nieuw eiland en ik heb zelfs mooie foto's gemaakt.
Mijn conclusie: mijn eerste vakantie zonder Joop was een geslaagde expeditie waarin ik heb genoten van de mooie dingen. Maar wat was het ook zwaar. Wéér een confrontatie dat Joop er niet meer is.

trge

Beste Monique,

Ik heb jouw stuk gelezen over het plotseling overlijden van jouw eerste echtgenoot ('Wel of geen afscheid. Een onmogelijke 'voorkeur'...') en als je dit overkomt, is dat ook heel moeilijk.
De andere kant is dat hij, ondanks dat het vreselijk blijft, geen jarenlang ziekbed gehad heeft. Doordat jij met Eric een fijn leven beleefd hebt en jullie geen onafgemaakte kwesties hadden, was dit toch goed af te sluiten. Een confrontatie met het gemis krijg je toch altijd en is voor iedereen anders.

Ikzelf heb mijn man 10 februari 2008 verloren. Ook ik voelde mij overrompeld. Wij zijn bijna 28 jaar bij elkaar geweest. Wij konden ook geen dag zonder elkaar. Gingen allebei onze eigen gang met eigen hobby's en deden ook heel veel samen.

December 1998 begon hij tia's te krijgen en in april 2001 volgde hierop herseninfarct op herseninfarct (4x). In 2002 kreeg hij een longoperatie (helaas kanker), waarbij een derde long weggenomen werd. Vanaf 2001 was het ziekenhuis en revalidatiecentrum in en uit. En vanaf januari 2003 moest hij na het vierde infarct het ziekenhuis in, daarna naar een revalidatiecentrum, een verzorgingshuis en in 2004 naar een verpleeghuis.
Je begrijpt het al, voor mijn man was al na het eerste infarct alles wat hobby betreft afgelopen. Ik heb ondanks mijn fulltime baan (er moet toch brood op de plank zijn) mijn man eerst met hulp thuis verzorgd en verder toen hij het huis uitging constant nagelopen. Ieder uitstapje dat er georganiseerd werd hebben wij meegemaakt. Ik heb ongeveer vierduizend foto's van alles wat wij samen ondernamen. Aangezien zijn denkvermogen tot het einde goed was, had hij het met zijn invaliditeit ook heel erg moeilijk. Hij werd dagelijks geconfronteerd met hetgeen hij niet meer kon. Alles moest voor hem gedaan worden.

Mijn man is jarenlang sociaal werker geweest en heeft deze fase van zijn leven ook nooit kunnen verwerken. Door mijn man ben ik volwassen geworden en kijk ik heel anders tegen het leven aan. Mijn man confronteerde mij iedere keer met de realiteit, hoe hard die ook was. Hij leerde mij ermee om te gaan.
Ik heb ook altijd tegen mezelf gezegd dat het leed wat mijn man moest dragen niet voor mij bestemd was. Ik kon hem wel verlichting schenken door er te zijn en samen zoveel mogelijk te genieten. Voor ieder mens is een lot weggelegd en dit was mijn lot. Wij zijn tot het laatste toe een eenheid geweest en hebben dit ook tot het einde toe samen gedragen.

Nu hij niet meer leeft heb ik het gevoel dat ik een tijdperk netjes afgesloten heb en dat geeft mij een bijzonder goed gevoel. Wij wisten natuurlijk al jaren dat er een eind aan kwam. Ik zat al vijf jaar alleen thuis als ik niet bij hem of op mijn werk was.
Wat erbij komt is natuurlijk dat je hem als levenspartner mist en dat moet slijten. De mooie jaren hebben wij gehad en ook de lotsjaren en die waren minder leuk (en heel zwaar te noemen).

Ik heb mijn werk behouden en wil november volgend jaar iets minder gaan werken met een pasdag (dus 32 uur per week, ik ben nu 57 jaar). Ik heb nog wel wat meer rust nodig daar ik een aanslag op mijn gezondheid gedaan heb. Dit was het mij ook waard, want wij hielden heel veel van elkaar.
Ik heb heel veel van mijn man geleerd, vooral om geen zelfmedelijden te krijgen. Daarmee help je jezelf in een negatieve spiraal en krijg je het alleen maar moeilijker. Ik heb er ook vrede mee dat deze periode achter mij ligt. Ik kijk nu vooruit en sta weer overal open voor. De moeilijkste jaren heb ik immers verwerkt tijdens het gebeuren.
En een nieuwe relatie? Als er iets op mijn pad komt wat klikt, dan sla ik die weg weer in. Het leven is een uitdaging en ik geloof dat er na dit leven meer is en dat moeten wij toch verdienen.

Ik hoop dat jouw pad voor de toekomst die eraan komt ook een uitdaging wordt met heel veel liefde en geluk.
Veel stukjes die je geschreven hebt, heb ik al gelezen. Ik vind de Draaikolk een hele goede opzet en hoop dat er meer bekendheid aan gegeven wordt. Ik zal er de mensen ook op wijzen.

Groetjes,
neka

Ook reageren? Stuur jouw reactie naar e-mailadres: info@draaikolk.com
(Reacties op de vorige edities zijn terug te vinden in het Draaikolk-reacties archief)

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren