27-07-2008

De eerste vakantie zonder haar,

door Frank Zijlstra

Mijn maatje is afgelopen oktober overleden. Tiny kreeg in 2001 borstkanker, maar er was niets aan de hand. Operatie, bestralingen en chemo's. Daarna hadden we het gehad, dachten en hoopten we.
In 2003 kwam helaas de eerste uitzaaiing in haar botten, vele zouden volgen. Vanaf 2006 heeft m'n meisje permanent aan allerlei chemo's gezeten, maar de lijst was eind september 2007 op. Drie weken later was ze overleden.

Dankbaar

Ondanks het feit dat ik haar ontzettend mis ben ik ook vooral erg dankbaar voor de dertig jaar dat we samen zijn geweest. Vooral de laatste zes jaar zijn heel belangrijk geweest, zowel voor mij als voor mijn kinderen. De jongste was vijftien toen ze overleed, en dat is toch heel anders dan negen, de leeftijd waarop Tiny ziek werd.
We hebben samen overal over kunnen praten: over de dood, hoe het verder zou moeten met mij, je kunt het zo gek niet bedenken. Heel erg sterk van haar. We hebben zelfs het graf samen ontworpen.

Nu hebben we vier (gelukkig al wat grotere) kinderen; drie jongens en een meisje, in die volgorde. De jongste drie zitten nog op school en dat is dus balanceren op een dun lijntje: kids, werk, huishouden en niet te vergeten mezelf. Ik kan mijn kinderen alleen helpen als ik begin bij mezelf.

Met z'n zessen op stap

Begin dit jaar dacht ik aan de vakantie, de eerste zonder haar. De afgelopen jaren gingen de jongens al niet mee. Ik zocht op het laatste moment een huisje of iets dergelijks. We konden nooit van tevoren zeggen of het ging of niet. Die jongens hadden dus al jaren geen vakantie gehad en dat werd hoog tijd.
Omdat mijn kinderen nog nooit gevlogen hadden dacht ik aan een vliegvakantie. Ik was ooit met Tiny op Tenerife geweest (zo'n all-in vakantie) en dat leek me wel wat. De kids wilden allemaal mee, en omdat ik niet wilde dat mijn dochter als enige vrouw mee ging, heb ik m'n nichtje meegevraagd. Met z'n zessen op stap dus.

Nu zijn we als gezin na het overlijden van Tiny erg naar elkaar toe getrokken. We praten best veel en we snappen van elkaar dat we het af en toe moeilijk hebben.
Voor mij was de confrontatie met allemaal stelletjes groot. Ik had me er wel op voorbereid en je bent met z'n zessen, maar toch voel je je ziels-alleen. Ook al is het contact heel erg goed, m'n kinderen zijn m'n maatje niet. Maar gelukkig hebben zij het wel goed naar hun zin gehad. Ze zijn echt een stuk bijgetrokken.
Voor mij blijft het 'mixed feelings'. Dat zal voorlopig wel zo blijven.

Alleen rotzooien

Nu zijn we weer thuis. Ik heb na negen maanden haar kleding weggegeven aan een goed doel. Ik heb de ruimte in huis nodig en het moest een keer gebeuren. Hoe het verder gaat? Ik heb geen idee.
Als iemand vroeg hoe we dat toch allemaal deden met die kinderen, en dan bedoelden ze vooral hun positieve instelling en humor, dan was ons antwoord steevast: "we rotzooien maar wat aan".
Nu moet ik alleen rotzooien en dat valt niet altijd mee. Maar ik moet op de een of andere manier verder met mijn leven, ook al is het nu zonder haar.
Inmiddels ben ik best benieuwd hoe andere mensen dat doen, want ik weet dat ik alles behalve de enige ben…

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren.