Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Alle teksten uit de edities april en mei 2008

1 april 2008

Hoofdredactioneel

Wel of geen afscheid. Een onmogelijke 'voorkeur'...

Er bestaan grofweg twee groepen lotgenoten: zij die geen afscheid hebben kunnen nemen omdat de partner geheel onverwacht uit het leven is weggerukt en zij die dit, theoretisch althans, wél hebben kunnen doen omdat er een ziekteproces aan vooraf is gegaan.

Toen mijn jeugdliefde Eric plotsklaps door een motorongeluk om het leven kwam, was ik daar totaal niet op voorbereid. Hij was 44 jaar, gezond en in de bloei van zijn leven. Het was dan ook pure pech dat een automobilist bij een (weliswaar onzorgvuldige) inhaalmanoeuvre niet tijdig in zijn zijspiegel had gezien dat Eric hém ook al aan het inhalen was.
Anderen maakten mij er al gauw fijntjes op attent dat ik dus geen afscheid van hem had kunnen nemen. Met dit feit heb ik mezelf overigens niet onnodig willen kwellen. Ik hield mij dan ook voor dat ik wist dat hij van mij gehouden had en omgekeerd was dat ook overduidelijk geweest, en verder waren er gelukkig geen onafgemaakte kwesties die waren blijven liggen.
Nuchter als hij was, was de dood niet bespreekbaar voor hem. "Laat me maar liggen langs de kant van de weg als het zover is", zei hij eens schertsend. "Het maakt me niet uit wat er met mijn lichaam gebeurt als ik eenmaal dood ben." Het wrange is dat dit precies de plek werd waar hij uiteindelijk terechtkwam: langs de kant van de weg…
(Pas?) drie maanden na zijn overlijden ging ik door 'het diepe dal'.

Maar wat als je vlak daarvoor net een flink meningsverschil zou hebben gehad? Brengt dit wellicht de nodige schuldgevoelens met zich mee? Wat zouden we er niet voor over hebben, om dit alsnog bij te kunnen leggen?
In hoeverre wordt het rouwproces hierdoor belemmerd?

Zeven jaar later overlijdt mijn tweede lief Bert aan de gevolgen van kanker. Een proces dat bij elkaar voor hem zo'n acht jaar en voor mij zeven jaar heeft geduurd. Deze keer ben ik er wél op voorbereid, in die zin dat ik hem in de loop der jaren fysiek achteruit zie gaan en ik ook deelneem aan de alsmaar draaiende ziekenhuismolen. Voorafgaande aan elke operatie zijn we ons ervan bewust dat we nog maar moeten afwachten of hij er opnieuw doorheen zal komen.
Gevoelsmens die hij was, bepaalde hij samen met mij hoe zijn afscheid eruit moest komen te zien. De dood was veelvuldig onderwerp van gesprek, uiteraard ook doordat we het verlies van onze eerste partners door de jaren heen samen hadden gedeeld.

Nu ik beide heb meegemaakt, vraag ik me weleens af waar mijn 'voorkeur' naar uit zou gaan, mocht ik kunnen kiezen. En ik moet bekennen: ik kom daar niet echt uit.

Door Erics plotselinge dood raakte ik in shock. Ondanks dat functioneerde ik 'normaal' en had ik het de eerste weken zo druk als een klein baasje met de administratieve nasleep. Het duurde echter maanden voordat ik ging voelen wat ik verstandelijk gezien al wel wist: dat hij nooit meer terug zou komen.
We hadden een goed huwelijk en toch lijkt een groot deel van mijn herinneringen aan de vijfentwintig jaar die wij samen waren als het ware te zijn 'verdampt'. Ondanks dat er geen herinneringen zijn aan een ziekte en/of aftakelingsproces. Nee, het zijn juist goede herinneringen. Mogelijk heb ik ze nog ergens goed weggestopt? Is dat het gevolg van het abrupte?

De jaren met Bert waren tropenjaren, zowel in goede als in minder goede zin. Doordat we zoveel samen deelden en meemaakten, leefden we heel intens. We waren ons zeer bewust van de kwetsbaarheid van het leven en van ons samenzijn. De zeven jaar die we samen kregen, telden dubbel.
Daar tegenover stond echter wel dat het intense genieten altijd voorzien was van een beladen 'zwart randje' want, zo hield ik mezelf steeds voor: er komt weer een tijd dat hij er niet meer zal zijn en ik opnieuw alleen verder mijn weg moet zien te vinden…
Ja, we hebben kunnen praten over zijn naderende einde, maar om nu te zeggen dat er een concreet moment was waarop we afscheid hebben genomen. Nee. Pas een paar uur voor zijn overlijden (hij was al dagen in comateuze toestand) bleek uit de woorden van de (vrijwel afwezige) huisarts dat het niet lang meer zou duren. Ik voelde mij daar toch nog door overrompeld.
De herinneringen aan onze jaren samen staan in mijn geheugen gegrift, maar ik heb niet al te veel behoefte om ze op te rakelen. De zwaarte ervan overheerst nog.
Bij Bert waren het de jaren voorafgaande aan zijn overlijden waarin ik heel veel heb gevoeld en als het ware in mijn beleving het nodige 'voorwerk' heb verricht. Maar de tijd zal het leren of ik wat dit betreft nog iets 'tegoed' heb.

Samen konden wij goed over alles praten, maar wat als een van de partners het naderende einde niet onder ogen wil of kan zien? Wat moet dit wel niet doen met de andere partner? Heeft die niet het gevoel als het ware te 'stikken' in zijn of haar noodgedwongen opgekropte verdriet?
In hoeverre wordt het rouwproces hierdoor belemmerd?

Nee, ik kan geen 'keuze' maken en natuurlijk is dit ook niet aan de orde.
Wel of geen afscheid, laat ik me maar concenteren op het terugvinden van de goede herinneringen. Dat is al moeilijk genoeg.

Monique Vos
Hoofdredactrice De Draaikolk

E-mailadres voor reacties: info@draaikolk.com

Een warm bad

Wat was ik nerveus, zondagmorgen. Al om zes uur wakker en erg onrustig.
Wat had ik gedaan! Me zomaar opgegeven voor een wandeling met onbekende lotgenoten. Wat eng!

Auto parkeren, beetje rondkijken en, ja hoor, daar binnen een groepje mensen. Zullen ze dat zijn?
Alle moed bij elkaar verzamelen en met een stoer gezicht naar binnen stappen (toneelspelen kunnen we ondertussen als de beste toch?).
Voordat ik er erg in had, kwam er gelijk al iemand op me af en heette me van harte welkom. Er werd gevraagd of ik voor het eerst was en tot mijn stomme verbazing was zij ook voor het eerst. Ik was niet de enige. Er waren meer dappere mensen.
Ik heb me aan iedereen voorgesteld, was alle namen ook gelijk weer kwijt, maar daar hadden er meer last van gelukkig.

Het is eigenlijk onvoorstelbaar, maar na een paar minuten voelde het al zo vertrouwd en veilig. Een bijzondere ervaring. Alle zenuwen voor niets geweest.
Ik wil jullie dan ook bedanken voor deze bijzondere zondag. Wat een warm bad.
Ook fijn om te merken dat je elkaar kunt helpen door je eigen ervaringen. En wat fijn dat je verdriet erkend en herkend wordt.
Er was ruimte voor een traan, maar ook voor een lach. Wat een respect voor elkaar.

Bij thuiskomst was er wel eerst een behoorlijke huilbui en ik had een "vol" hoofd en was erg moe. Gelukkig ben ik als een blok in slaap gevallen.
Maandag nog erg veel aan iedereen gedacht en ik heb nog steeds dat goede gevoel.
Ik moest dit even kwijt. Ik ben er nog erg veel mee bezig en dat voelt nog steeds goed. Ik vind dat wij trots op onszelf kunnen zijn en het lijkt wel dat, ondanks ons intense verdriet, we er sterk door worden/zijn.

Jammer genoeg heb ik niet met iedereen kunnen praten. Dat komt dan een volgende keer, want die komt er zeker!
Nogmaals hartelijk dank voor de zonnige zondag en misschien tot ziens of mails. Jullie zijn in mijn gedachten.

Liefs,
adhe

Deze keer heb ik het intensiever beleefd

Het was een fijne en bijzondere dag. Zo'n vertrouwd gevoel, ondanks dat ik velen van jullie nog nooit ontmoet had.
Het is fijn om jezelf te kunnen zijn, je niet sterker voor te hoeven doen dan je bent, je verdriet mag laten zien, maar ook heerlijk met z'n allen kunnen lachen.
We boften enorm met het mooie weer en de wandeling rond de Kralingse Plas was prachtig.

Ook ik kwam thuis met een hoofd vol gedachten en emoties van alle fijne gesprekken die nog wel een tijdje in mijn gedachten zullen zijn.
En ik ben vast niet de enige als ik zeg dat ik het, vooral na zo'n intense dag, nog steeds moeilijk vind om dan weer alleen in dat lege huis thuis te komen. Al merk ik wel, nu ik in mijn "eigen" huisje woon, dat het me wel iets makkelijker valt dan in de flat waar Hans en ik samen hebben gewoond.

De wandeling in Zoetermeer was voor mij de eerste keer en ook ik was toen flink zenuwachtig voor het onbekende. Maar gelukkig bleek dat al gauw nergens voor nodig te zijn en heb ik die dag als heel prettig ervaren (al zat het weer ons toen wat tegen).
En afgelopen zondag ging ik zonder zenuwen de ontmoeting met iedereen tegemoet.
Wel merk ik, dat ik het deze keer intensiever heb beleefd. Misschien door de gesprekken van deze keer? Of heb ik mij misschien nu wat meer opengesteld? Ik weet het niet precies.

Ook ik wil iedereen hartelijk bedanken voor de fijne dag en de fijne gesprekken die mij weer goed hebben gedaan. Ik heb ook niet iedereen kunnen spreken, daar was de groep ook te groot voor. Maar ik ben zeker van plan om weer een keer van de partij te zijn.

Loes, bedankt voor de super organisatie. Je had een prachtige locatie uitgekozen met een mooi wandelgebied. Toppie!
En natuurlijk ook dank aan Monique, de spil achter de Draaikolk, waardoor dit allemaal mogelijk is.
Allemaal bedankt, en wie weet tot mails of tot ziens!

Lieve groet,
anst

Bewondering in Kralingen

Op die 6e april kwamen opnieuw Draaikolkers bijeen. Nu op initiatief van Loes Geuvers. Voor velen de eerste keer. Voor velen die moeilijke eerste stap.
Voor die lotgenoten: een dikke pluim voor jullie durf, maar vooral voor de overwinning op jezelf.

Voor mij was het de zoveelste keer in een rij van warme, open kontakten. En wat voel je dan?
Sleur? Alwéér een wandeling? Waar zullen we het vandaag weer eens over hebben?
Telkens opnieuw ontdek ik dan, dat alles wat ons is gaan binden mij een extra dimensie in kracht en voortgaan oplevert.
Gaan uit eigen belang? Een vorm van egoïsme? Oh nee, dat zeer zeker niet.
Het jezelf werkelijk durven openstellen naar die ander die gewoonweg ook in die afschuwelijke situatie kwam, in dat duistere gat zit of zat, dát geeft mij elke keer weer een sterk gevoel van groeikracht. Daar raak ik eigenlijk niet over uitgepraat.

En ook hier weer bij de Kralingse Plas.
We hebben gehuild (en dat geeft helemaal niets), gelachen, gegeten (en hoe!), maar vooral gewandeld in waarachtig een prachtig decor. Waar vind je vandaag nog een stukje natuur met zo'n skyline, met balsende futen en kleine, gele donsdiertjes die vergezeld werden door moeder en vader de gans. In één woord: geweldig!
Het heeft ons, denk ik, allemaal niet alleen fysieke, maar ook emotionele kracht gegeven.

Voor een enkeling was de eerste wandeling (later volgde spontaan nog een tweede) halverwege echt het uiterste van kunnen. Bewondering heb ik voor hen die dan tóch maar weer tot het einde doorliepen. Moe maar voldaan, en achteraf uitgeput? Uitgevloerd of futloos kan ik ze nou ook weer niet noemen, omdat het tijdens het voortreffelijke buffet verre van stil was.
Bewondering heb ik ook voor de groep tweede wandelaars. Toch weer de benen er onder. Toch weer het wandelende gesprek aangaan. Het 'Hazenpad' kiezend door weg te snellen van het dagelijkse, vóóruitgaand naar emotionele ontwikkeling.
Voor de statistieken gaf mijn, niet al te betrouwbare, stappenteller de volgende gegevens: wandeling 1: 6,2 kilometer; wandeling 2: 4,1 kilometer. Voor mijzelf in totaal 12.451 stappen. Maar wat heb je hieraan?
Waar je wél wat aan hebt, zijn de stappen die je zélf hebt gezet. En die hebben we!

De gesprekken tijdens het diner waren ontboezemend. Bewondering heb ik voor ons, om zo open naar elkaar te zijn en open te staan voor het gevoel van die ander en dat van onszelf. Voor onze luisterende oren en ontvangende en gevende harten.
Maar ook voor die momenten van de lach, soms zeer uitbundig. En zo hoort het eigenlijk ook. Het zou eigenlijk altijd zo moeten zijn, maar we weten het allemaal: dat zit er nog even niet in…

Het dagelijkse leven gaat ook weer door. Voor een ieder op haar/zijn eigen plek en tijd. Ik hoop, weet het in feite zeker, dat deze middag ons dat ene beetje extra gegeven heeft. Ik dank jullie allemaal voor dat wat jullie míj gegeven hebben.
En Loes: voor jou een dikke pluim in het bijzonder.

De volgende bijeenkomst een sleur? Mijn antwoord kennen jullie.
Ik kijk er naar uit en een droge zakdoek neem ik zeker mee.

rovto

De juiste dosering van mijn verwachtingspatroon

Zoals ik al eerder heb gemaild, had ik mij schoorvoetend - onder voorbehoud - aangemeld om aan de voorjaarswandeling in het Kralingse Bos deel te nemen. In de periode daarvoor ben ik door verschillende lotgenoten aangemoedigd om toch vooral aan de wandeling deel te nemen. Door mijn schrijven op de site van de Draaikolk werd dat al gemakkelijker. Verschillende lotgenoten die op mijn schrijven gereageerd hadden, stonden ook op de deelnemerslijst van Loes. Ik was dan ook nieuwsgierig naar de personen die achter deze brieven zaten, maar toch: de drempel bleef.

Om de drempel zo laag mogelijk te maken, heb ik Lies gemaild of zij samen met mij wilde gaan. Ik vond het moeilijk om zomaar iemand te mailen. Toen ik echter de knop 'verzenden' ingedrukt had, sloeg de twijfel weer toe. Kon ik zomaar iemand aanschrijven met zo'n verzoek? Maar ik kon het niet meer ongedaan maken. Ik was dan ook blij verrast met de spontane en open reactie waarmee zij te kennen gaf akkoord te gaan.

Met welke verwachtingen ga je nu eigenlijk naar zo'n activiteit toe? Ik had daar geen idee van. Ik had al die mooie reacties op andere activiteiten gelezen en had wel enig idee waar de gesprekstof over zou gaan, maar vroeg mij ook af welke andere onderwerpen ter tafel zouden komen en of deze wel overeenkomen met mijn gedachtepatroon. En: zou ik me niet buitengesloten voelen, want in de fase waarin mijn leven zich op dit moment afspeelt, zijn de interesses wel erg beperkt en leef je in je eigen wereld.

Ik had de reactie van Doris gelezen en vroeg mij af: is dat wel wat voor mij? Ik las echter ook de reactie van Marijke en dacht: gewoon alles op mij af laten komen, en ik stelde mijn verwachtingen niet te hoog.
Toch twijfelde ik de zaterdag ervoor, temeer daar ik mij die dag op z'n zachts gezegd niet al te best voelde en besloot alsnog af te bellen. Op het laatste moment heb ik mij toch nog door mijn schoonzuster om laten praten om toch maar te gaan.

Het weer was tegen alle verwachting in goed. De ontmoeting met mijn reisgenote viel heel erg mee. We waren er twintig minuten te vroeg, maar de meeste deelnemers waren er al.
Het welkom was hartelijk. Hoewel het in het begin erg onwennig was, had ik toch vrij gauw contact.
Tijdens de wandeling heb ik met diverse lotgenoten gesproken. Een ieder heeft zijn eigen verhaal (drama), maar het verlies van de partner loopt als een rode draad door de gesprekken. Het was heel ontspannen, alhoewel de emoties, niet alleen bij mij, soms erg hoog zaten. Toch kan ik terugkijken op een geslaagde en ontspannen dag. Wanneer je echter moe thuiskomt, valt de leegte en de stilte weer rauw op je dak.

Ik wil Loes bedanken voor haar inzet en organisatie. Ik wil Lies bedanken dat ze met mij mee wilde rijden. Ik wil Marijke, maar ook Doris (hoewel ze te kennen gaf niet meer deel te nemen aan een activiteit) bedanken voor hun schrijven op de site van de Draaikolk, omdat hun schrijven misschien wel bijgedragen heeft aan de juiste dosering van mijn verwachtingspatroon.

Met hartelijke groet,

bekn

Een dag met een gouden randje

Na de wandeling op 9 maart in Zoetermeer had ik een warm gevoel. Dat je zo met elkaar om kan gaan, met mensen die je nog nooit hebt gezien. Wat is die rode draad dan belangrijk.

Na toch nog enige aarzeling heb ik me aangemeld voor de Mailbox van de Draaikolk en me gelijk opgegeven voor de wandeling op 6 april in Rotterdam. Ik keek er echt naar uit.

Maar toen gebeurde er van alles. Er overleden twee ouders op school in één week (ik werk in het onderwijs). Ook de vader van een vriendin overleed. Ik ging voor het eerst na het overlijden van mijn man condoleren. En mijn schoonzus en een vriendin werden ernstig ziek.
Daarna stortte ik in: hyperventilatie en veel te hoge bloeddruk. Ik stond op het punt om de wandeling van 6 april af te zeggen want ik dacht: dat wordt veel te veel. Iets heeft me toch tegengehouden.
Gelukkig hoefde ik ook niet alleen en kon ik fijn meerijden. De weersvoorspellingen waren slecht, maar de weergoden waren met ons en we gingen met een zonnetje weg.

Daar aangekomen was er weer dat warme gevoel. Op deze dagen ben je zelf weer belangrijk met jouw verdriet en hoef je niet sterk te zijn voor anderen. Iedereen begrijpt elkaar en voelt elkaar aan.
Tijdens het wandelen heb ik waardevolle gesprekken gehad. We hebben genoten van de natuur en de eerste jonge gansjes gezien. En de zon is blijven schijnen…
Tijdens het heerlijke buffet hebben we ook gelachen.

Wat ben ik blij dat ik niet heb afgezegd. Het was voor mij een dag met een gouden randje.
Zonder Loes en de Draaikolkers had ik deze dag niet gehad.
Bedankt daarvoor.

kalo

Met recht een lentewandeling

Met recht een lentewandeling. Maar daar hadden wij toch allerminst op gerekend!
Al heel de week werd ons door weerdeskundigen voorspeld dat zondag toch wel erg bar zou worden: hagelbuien, regen, 6 graden.
Dat wordt een barre wandeling, dacht ik nog.
Dan kijk je toch wel raar op wanneer op zondag de zon schijnt als je op staat. Dat kan niet blijven, denk je dan, terwijl je van alles in de auto propt. Tenslotte beter mee verlegen dan om verlegen. Samen met mijn dorpsgenootje ging ik op weg naar het Kralingse Bos.

Er waren weer veel bekende en onbekende gezichten.
Na de koffie begonnen wij aan het rondje om de plas. Net een lekkere wandeling, vooral met dit weer, want de zon scheen nog steeds.
Onder het wandelen bedacht ik mij dat ik vroeger, toen wij nog winters hadden, hier had geschaatst. Dan was de plas vrijgegeven. Veel schaatsers, maar je zag ook paarden voor de slee. De plas leek dan wel een kerstplaatje.

Wij liepen in een rustig tempo. Voordat wij er erg in hadden, hadden wij het rondje om de plas gelopen, want onder de wandeling wordt er natuurlijk heel wat gepraat.
Het is zo leuk om een gezicht te zien bij de mensen die je alleen kent via de mail.
Telkens valt het mij weer op hoe ongedwongen alles toegaat. Hoe leuk het is om met mensen te praten die je anders nooit had ontmoet.
Wat is het gezellig om met elkaar de, over het algemeen toch gevreesde, zondag door te brengen. Want zeg nou eerlijk, het is toch leuker om met elkaar te wandelen dan in je eentje (wat over het algemeen toch juist op zondag het meest opvalt).

Na een pauze en een drankje, deden wij voor het eten nóg een wandeling, nog steeds in de zon.
Het buffet was lekker en wij hadden allemaal wel trek.

Ik hoop dat iedereen het net zo naar zijn zin heeft gehad als ik en ik kijk met genoegen uit naar een volgend uitstapje.

Na afloop was ik moe maar voldaan na een gezellig dag.
Dat vonden de honden ook, want die ploften op de bank en gingen gelijk liggen snurken.

Loes, bedankt voor alle moeite!

anbo

De stap nemen om te gaan, kost best tijd

Het was een heel fijne middag en het weer heeft bijzonder meegewerkt. Ik heb lang niet iedereen gesproken. Dat kan, denk ik, ook eigenlijk niet.

De stap nemen om te gaan, kost best tijd. Hoe open moet je zijn. Hoe gaat zoiets? Wij konden die stap nemen met vier lotgenoten. Petje af voor de mensen die het alleen kunnen. En zo ik hoorde, waren er best wel een aantal mensen voor de eerste keer. Wat het trouwens voor ons ook was.

Complimenten voor Loes, voor de organisatie van het geheel. Een fijne plek om te wandelen.
De verhalen met elkaar delen voelde heel verbonden. Het was heel warm zo met elkaar.
Misschien durven nóg meer lotgenoten de stap te nemen om eens mee te lopen?

Groetjes,

mami

We zijn eigenlijk allemaal nog zo jong...

Ook ik was er zondag voor de eerste keer en vroeg mezelf die ochtend, met een knoop in mijn maag, af waar ik aan begon. Maar de zenuwen waren gauw over toen ik eenmaal binnen was.

Wat op mij wel een enorme indruk heeft gemaakt is, dat we eigenlijk allemaal nog zo jong zijn en velen nog een stuk jonger dan ikzelf (59 jaar). In mijn omgeving ben ik eigenlijk de enige die zo jong haar man verloren heeft. Je weet wel dat je de enige niet bent, maar zo voelt het dan wel en hier zag ik het tegendeel.

Ik heb een fijne middag gehad, maar ben er inderdaad ook nog de hele nacht mee bezig geweest.
Als ik alleen thuis kom ga ik altijd gelijk iets doen, want als ik ga zitten slaat het verdriet keihard toe.

Loes, bedankt voor de organisatie en ik hoop jullie in de toekomst allemaal weer te ontmoeten.

Met vriendelijke groeten,

anko

In het begin nog wat onwennig, later ging het beter.

Wat was ik nerveus, zondagmorgen. Vroeg wakker. Om elf uur wist ik nog zeker dat ik niet ging. Om half twaalf ben ik toch gegaan met de gedachte: ik kan altijd na de koffie nog naar huis.

Als eerste kwam ik aan. Ik zag niemand, kende ook niemand, maar na even rondgelopen te hebben zag ik achter het raam Monique en Rob. Ze zwaaiden. Kom maar!

Een voor een druppelden de mensen binnen. Sommigen herkenden elkaar van vorige wandelingen en er waren ook wel nieuwe wandelaars bij, die net als ik vriendelijk werden welkom geheten door de rest. Met een paar had ik al eens gemaild, dan krijgen die mensen in eens een gezicht!
In het begin nog wat onwennig, later ging het beter. Lekker gewandeld, gekletst met die en gene. Kortom: ik heb er absoluut geen spijt van dat ik gegaan ben.

Ik wil iedereen bedanken voor de hartelijke ontvangst en Loes voor de prima organisatie. En Monique en Rob: bedankt dat jullie me binnen hebben geroepen, anders was ik misschien weer weggegaan!
Volgende keer hoop ik weer mee te kunnen doen.

Groetjes,
anja

Jullie zijn nog steeds in mijn gedachten

Ook ik wil graag nog vertellen over mijn overweldigende ervaring met die mooie zonnige wandeling in het Kralingse Bos.
Ik kwam ook voor de eerste keer en dacht: zal ik dit wel doen? Maar door de aanmoedigende e-mail van Anneke om toch vooral te komen, heb ik de stap genomen.
Wat ben ik blij dat ik het tóch heb gedaan. Ik voelde mij zo welkom. Wat een warmte kreeg ik van jullie.
Veel gepraat met zoveel mensen. Niet met iedereen, dat kan ook niet, maar dat komt zeker bij een volgende ontmoeting.
Ook ontspannen gelachen. Heerlijk dat daar ook ruimte voor was.
Dank jullie wel allemaal voor het luisterend oor en de troostende arm bij de tranen die er ook waren. Jullie zijn nog steeds in mijn gedachten.

Woensdag kreeg ik het droevige bericht dat een oude vriendin plotseling is overleden. Elf jaar geleden is haar geliefde man overleden. Zij heeft dit nooit kunnen verwerken.
Wat had ik graag gehad dat zij ook de lotgenoten van de Draaikolk had leren kennen, en die steun en warmte van zo velen had gekregen.

Dit mogen wij niet laten gebeuren. Laat ons door de warmte en de verbondenheid met elkaar de kracht krijgen om nog iets moois van ons leven te maken.
Onze liefsten zouden niet anders gewild hebben.

Liefs,

jobu

Groetjes,
jowo

Allereerst wil ik Loes hartelijk bedanken voor het verzorgen van die heerlijke dag.
Alles wat ik wilde zeggen is al verteld. Het was gezellig en uniek om met zo'n grote groep lotgenoten rond de Kralingse Plas te lopen.

Monique, ik wil jou ook bedanken dat jij de Draaikolk "draaiende" houdt. Heel veel mensen hebben en kunnen daar troost en herkenning vinden.

Een lieve groet,

mavdsl

Ik heb het gehaald!

Ook ik heb de ontmoeting met lotgenoten in Rotterdam als heel waardevol ervaren. Het was voor mij niet de eerste keer en toch is elke keer weer anders doordat de groep steeds wisselt.
Ik houd van wandelen en waarom zou je dit alleen doen als je dit ook kunt doen met anderen zonder je 'het derde wiel aan de wagen' te voelen. Anderen vragen me soms mee, maar dat voelt toch anders aan. Meer zo van 'die zit alleen dus laten we haar maar mee vragen'.
Meedoen aan de activiteiten van de Draaikolk is een initiatief van mezelf, een stap die ik elke keer weer zet op de weg van mijn nieuwe leven alleen. Dat alleen al geeft een goed gevoel. En als ik dan na zo'n fijne dag moe in een leeg huis kom en moet afrekenen met veel emoties overheerst dat goede gevoel: ik heb het gedaan, ik heb een fijne dag gehad en bijzondere mensen ontmoet.

De wandeling rond de Kralingse Plas was voor mij ook een verkenning van het parcours dat ik afgelopen zondag (13 april) rennend heb afgelegd. Ik was de finishloopster van de bedrijvenestafette tijdens de Fortis Marathon in Rotterdam. Ik moest op de Bosdreef starten en heb het stuk ten oosten en ten zuiden van de plas afgelegd.
Ik had dit aan een aantal van de aanwezigen tijdens de wandeling verteld en ik wil hierbij laten weten dat ik het heb gehaald: 9,5 km hardlopen met de finish op de Coolsingel! Een geweldige ervaring, maar het ging niet makkelijk. Ik werd aan alle kanten voorbij gelopen door marathonlopers die er al 30 km op hadden zitten. Voor mijn gevoel kwam ik nauwelijks vooruit.

Wat deed ik daar eigenlijk? Ik loop pas hard sinds januari en had pas één keer 9 km gelopen. Peter zou hebben gezegd: "je moet je weer zo nodig bewijzen", en zo was het ook. Ik had dit heel hard nodig om mijn zelfvertrouwen op te krikken.
Daar leek het onderweg niet op. Het was een gevecht waarbij ik me niet gek moest laten maken door anderen die sneller gingen, maar mijn eigen tempo moest vinden en waarbij de vele aanmoedigingen van het publiek me kracht gaven.
Ik vergeleek het met mijn leven wat ook een dagelijks gevecht is om overeind te blijven en door te gaan. Dat gaat me steeds beter af dankzij o.a. het hardlopen. Het geeft me heel veel afleiding en elke keer weer voldoening als ik mijn doel heb gehaald.
Toen ik na 67 minuten dan ook over de finish kwam (o.k. het is geen supertijd) voelde ik me geweldig.

Moeilijk was het dat er niemand was om dit gevoel mee te delen. Ik was moe en dan ben je snel emotioneel. Je wilt zo graag iemand om je op te vangen. Ook dit stond weer symbool voor wat ik elke dag in mijn leven meemaak. Je moet het alleen doen. En ik had het ook voor mezelf gedaan. Ik had een prestatie neergezet en ik was trots op mezelf. Dat dacht ik direct na de finish. Die roos en de medaille had ik zelf verdiend, dus geen tranen maar blij zijn en dat lukte. Vergeleken met de prestatie van mijn collega's stelde het niks voor, maar ik dwong mezelf om me daar niet mee te vergelijken. Ik had mijn doel gehaald en daar ging het om.

Die traantjes kwamen thuis. Toen was ik pas écht moe. Mensen kwamen langs en belden hoe het was gegaan, maar oh wat voelde ik me alleen… Ik dacht dat ik sterk was, maar heb lange tijd niet zo verlangd naar een paar armen om me heen.
Al met al was het een zeer enerverende dag, die in ieder geval een positieve invloed op mijn leven heeft gehad.

Hartelijke groeten van,
liho

Wil je ook een keer meewandelen? Hou de rubriek 'Oproepen' dan goed in de gaten en meld je tijdig aan.
Of: neem zelf het initiatief, prik een datum en mail jouw oproep naar e-mailadres: info@draaikolk.com

Terug naar index Archief
Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren