Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Alle teksten uit de edities december 2007 en januari 2008

1 december 2007

Hoofdredactioneel

De tijd die ons ontglipt...

In het zicht van het naderende einde van het jaar, ontkom ik er niet aan dat mijn gedachten afdwalen naar de laatste jaren met mijn tweede man Bert, rondom dezelfde tijd. De 'feestdagen', die telkens overschaduwd werden door alweer een slechte tijding, werden zo goed en zo kwaad als dat ging samen doorgebracht. De uitdrukking 'leven tussen hoop en vrees' werd voor ons een alledaagse realiteit, waar we door de jaren heen, gek genoeg, steeds beter mee leerden omgaan.
Wachtend op de uitslag die telkens pas in januari bekend zou worden, stond de maand december in het teken van de onzekerheid en de weken gingen voor ons gevoel tergend langzaam voorbij. Was opereren wederom mogelijk of kwam zijn schrikbeeld van een chemokuur nu echt onontkoombaar dichterbij?
Maar vanaf het moment dat het verlossende telefoontje kwam en bleek dat er iets aan gedaan kon worden, ging de tijd ineens weer in een hogere versnelling.

Het blijft ongrijpbaar, de tijd. Het glipt als los zand door onze vingers heen. Ook dit geeft een dubbel gevoel.
Enerzijds zijn we haast verbijsterd over de snelheid waarmee de maanden voorbij zijn gegaan. Terugkijkend mogen we onszelf zeker een schouderklopje geven. Als we maar wíllen zien hoeveel we, onvrijwillig, hebben leren aanvaarden en wat we zoal, zonder de steun van hem of haar, uiteindelijk tóch zelf hebben beslist en ondernomen.
Anderzijds lijkt het wel alsof de tijd voor ons, vanaf het moment van overlijden, stil is blijven staan. We hebben onszelf afgevraagd hoe het mogelijk is dat het leven voor de buitenwereld gewoon verder gaat. Ja, dat er gewoon gelachen wordt! Haast alsof onze partner nooit bestaan heeft. En dat terwijl voor ons het omgekeerde geldt. Nog meer dan voorheen is onze partner in onze gedachten aanwezig en houden we hem of haar zo levend. Maar de tijd heeft geen vat meer op hen. In onze herinnering zullen ze dan ook geen dag ouder meer worden, terwijl wij een ander lot beschoren zijn…

We zijn weer van voren af aan begonnen en bezig met het opbouwen van een nieuw leven. Niet beter, niet slechter, maar anders.
We zijn onszelf aan het herontdekken en we veranderen, gedwongen door de nieuwe situatie, mee met de tijd.
Door ons verlies, en alles wat dit aan veranderingen met zich meebrengt, zijn we anders tegen het leven aan gaan kijken. We maken ons niet meer zo druk als vroeger, zijn méér in staat om te relativeren.
Haast ongemerkt ontwikkelen we onszelf op andere terreinen, ondernemen we nieuwe activiteiten, waarvan we vooraf nooit hadden kunnen vermoeden dat we dát zouden aandurven. Maar wat betalen we een hoge prijs voor deze ontwikkeling, voor deze misschien wel moeilijkste opgave van ons leven…

Met het verstrijken van de tijd leren we - met vallen en opstaan - hoe wij ons leven weer een andere invulling kunnen geven, want dat het leven voor óns uiteindelijk ook verdergaat, dat staat buiten kijf. Het leven houdt voor ons niet op en er kan zelfs nog veel goeds in het verschiet liggen, zo heb ik zelf inmiddels wel ervaren.
Onze voorraad aan herinneringen aan hem of haar is tot stilstand gekomen op die ene gedenkwaardige dag. De wetenschap dat er geen nieuwe herinneringen bij zullen komen, doet pijn. Maar het is ook dánkzij het onverbiddelijke voortschrijden van diezelfde tijd, dat we uiteindelijk beseffen dat óns leven op aarde hiermee nog niet ten einde is.
Wat de toekomst voor ons nog in petto heeft, zowel in positieve als in negatieve zin, valt niet te voorzien, en dat is maar goed ook…
Zeker is wel, dat wij léven.

Ik wens jullie een rustige en betekenisvolle jaarwisseling toe.

Monique Vos
Hoofdredacteur De Draaikolk

Door weer en wind op Goeree-Overflakkee

Zondag 25 november jl. was de dag aangebroken voor de ontmoeting bij Thea thuis op Goeree-Overflakkee.

Om twaalf uur werden we verwelkomd door Thea in haar gezellige en gelukkig ruime huis, want 15 lotgenoten hadden gereageerd op haar oproep. De koffie en thee, met een typische Flakkeese lekkernij, lieten we ons goed smaken en al gauw ontstonden de gesprekken over de dingen die ons bezighouden.
Na een heerlijke lunch werd het tijd even de benen te strekken en door het prachtige Flakkeese polderlandschap te wandelen.

De weergoden zaten ons deze dag niet mee, maar gelijkgestemden trekken zich daar niets van aan. Dus, gewapend met paraplu's, mutsen, sjaals en stevige schoenen trokken we de polder in en zagen wat Goeree-Overflakkee zo uniek maakt: uitgestrekte landerijen en prachtige vergezichten. Wat een rust is hier nog!
Na deze korte maar heerlijke wandeling, smaakte de soep bij Thea wel erg lekker.

De tijd gaat snel en weldra gingen we op pad om te gaan eten. De weg voerde ons door het unieke kerkdorpje waar Thea woont en onderweg liet ze allerlei leuke wetenswaardigheden zien.

In het gezellige, plaatselijke restaurant hebben we heerlijk gegeten en ook hier weer het gevoel en de sfeer of we elkaar al jaren kenden. Dat maakt de ontmoetingsdagen zo uniek: omdat we allemaal hetzelfde hebben meegemaakt, ontstaat er een unieke en ongedwongen band met elkaar.
Na een heerlijke kop koffie en thee bij Thea werd het helaas weer tijd te vertrekken.
Gelukkig kon iedereen met elkaar meerijden en was er de mogelijkheid onderweg nog wat na te kletsen over deze enerverende dag.

Thea, ontzettend bedankt voor deze dag. Je had alles perfect georganiseerd en het is toch een heel ding zo'n grote groep bij je thuis te willen ontvangen.
Ook Monique bedankt, door de Draaikolk was dit weer mogelijk.
En alle deelnemers: bedankt voor de fijne gesprekken, de humor en de saamhorigheid.

as

Wil je ook een keer meewandelen? Hou de rubriek 'Oproepen' dan goed in de gaten en meld je tijdig aan.
Of: neem zelf het initiatief, prik een datum en mail jouw oproep naar e-mailadres: info@draaikolk.com

Kerst 2007, dag van de verwachting?

Vanouds is het Kerstfeest het feest van het licht. De kenterende zon. De dagen gaan weer lengen. Er gloort meer licht in de toekomst.
Kerst is dus het feest van de verwachting, van de hoop. In onze tijd de hoop op een betere wereld, de hoop op een beter milieu, de hoop op vrede, dichtbij en ver weg. En daarom is kerst ook het feest van de saamhorigheid. Met je dierbaren om je heen vieren dat het licht gaat komen, vieren dat de hoop in ons zal overwinnen.

Hoop? Toekomst?

Maar dan Kerst 2007. Mijn meest dierbare is er niet meer.
Hoop? Toekomst? Allemaal vervlogen op die bijna laatste dag in juni. De tijd staat stil, maar de minuten, uren, dagen, maanden tikken door.
Hoop? Toekomst? In één klap uit handen geslagen door de dood.

En is dat het dan?, vraag ik me af. Moet ik me neerleggen bij de mij uit handen gerukte geliefde en daarmee mijn uit handen gerukte toekomst? Míjn toekomst? Zou zij dat gewild hebben?
En diep in mijn hart weet ik heel goed dat zij dat niet heeft gewild. Dat zij wilde dat ik door zou leven, mijn eigen leven.

Maar God, hoe kan ik leven zonder haar? Zonder mijn maatje. Zonder mijn lief, die ook mijn hart, mijn handen en mijn voeten was?

"Het is nu eenmaal zo"

Twee dagen voor haar dood (ze lag op een ziekenhuisbed in de kamer, eten kon ze niet meer en dus was ook de medicatie gestopt) zat ik naast haar bed, mijn hoofd op haar schouder. En met een brok in de keel en tranen lopend over mijn wangen zei ik tegen haar: "lieve meid, ik kan je niet missen, ik kan niet zonder jou". En ze antwoordde: "het is nu eenmaal zo".

Ze wilde me daarmee zeggen dat ik niet moet treuren om wat er niet meer is, maar blij moet zijn met wat er was. Dat ik een nieuw leven moet gaan beginnen, mijn eigen leven, met alle dierbare herinneringen als basis. Maar ook met allerlei nieuwe kansen en mogelijkheden. Dat ik toekomst moet gaan zien, moet gaan leren. Mïjn toekomst. Zonder haar, dat wel. Het is nu eenmaal niet anders. Maar wel toekomst.

Mijn toekomst begint vandaag

En met het Kerstfeest in aantocht mag ik - moet ik - toch weer beseffen dat de wereld doorgaat, dat de tijd doortikt en dat mijn toekomst vandaag begint. Met alle pijn in het hart, maar ook met alle hoop en verwachting van dien.
En natuurlijk zal ik die kerstdag mijn maatje verschrikkelijk missen. Maar ik ben vast van plan om haar ook te bewonderen om wie ze was. En ik ben vast van plan om niet in het gemis te gaan hangen, maar me ook op de toekomst te gaan richten.
En misschien, ik hoop dat ik het kan, misschien wordt Kerst 2007 dan toch ook een dag van de verwachting. Verwachting van het nieuwe leven, míjn nieuwe leven.
Dat de zekerheid van de lengende dagen ook de zekerheid wordt van het aankunnen van het nieuwe leven, het aanpakken van de nieuwe kansen, het nieuwe leven lerend.

Ik wens mezelf en jullie allemaal zo'n Kerst 2007 toe.

udst

Kakelende kippen in 'Hoender'loo

Zondag 30 december 2007 zat ik met gemengde gevoelens in mijn auto. Ik was onderweg naar Hoenderloo naar aanleiding van een oproep van Thea. Waar ben ik aan begonnen, dacht ik, om zomaar met een tiental volslagen onbekende mensen oud en nieuw door te gaan brengen. Zal ik maar omkeren om dit met familie te gaan beleven? Wat ben ik blij geweest dat ik dit niet heb gedaan.

Bij aankomst op De Witte Hoeve werd ik verwelkomd door Thea die mij aan iedereen voorstelde en mij op een rondje door het huis trakteerde. De sfeer die zij allen daar al neergezet hadden, maakte dat mijn ongemakkelijke gevoel snel was verdwenen.
Achter elkaar arriveerde vervolgens de deelnemers van de inloopdag en voor ik het in de gaten had waren er zo rond de dertig mensen (waaronder 7 mannen, maar ook 4 honden, red.) in, wat wij later wel "het kippenhok" noemde. Wat een gekakel en wat leuk!
Heel fijn vond ik het ook om enkele lotgenoten waarmee ik al mailcontact had in levenden lijve te ontmoeten. Heel bijzonder.

Maar dan gaan de inlopers weer naar huis en begint het andere deel van deze dagen. Het is voor mij niet anders te omschrijven als: fantastisch! Wat een fijne, warme en ongedwongen dagen heb ik daar doorgebracht.
Heerlijk gewandeld, lekker gegeten, samen boodschappen gedaan, gekookt met Tineke, op verzoek van Ria de in 2007 beleefde hoogtepunten verteld, oliebollen gegeten, Irish coffee en champagne gedronken, verdriet gehad, ontzettend gelachen en vooral: iedereen was er voor elkaar.
Dit is voor mij een belevenis geweest die ik nooit zal vergeten. Een mooiere start van het nieuwe jaar kon ik mij niet wensen.
Bedankt Thea, Ger, Wina, Sjoerd, Trix, Lies, Sandra, Tineke, Ria, Wim en alle anderen die ik vergeet, en natuurlijk de Draaikolk waardoor ik met jullie allemaal in contact ben gekomen.

Ik wens iedereen een bijzonder mooi 2008 toe. En vooral, dat wij allemaal de rust en energie kunnen vinden om door te gaan, want er is nog zoveel om van te genieten, dat heb ik de afgelopen dagen wel geleerd van deze heerlijke Hoenderloo-groep.

Hartelijke groeten,
woro

Mijn leven beweegt zich in een richting die van Wim af gaat, doordat ik op weg ben naar iets waar hij part noch deel aan heeft. Al die mensen met wie ik kennis heb gemaakt deze zondagmiddag en al die inmiddels min of meer oude bekenden maken geen deel uit van alles wat met mijn leven met hem te maken had en heeft. Ik kan mijn indrukken en "oordelen" van en over de mensen in wier gezelschap ik de hele middag heb verkeerd, niet met hem delen. Het is ook bijna verdriet over het feit dat al die mensen niet de gelegenheid hadden om Wim te leren kennen. Een beetje kinderlijke gedachte, maar oh wat zou het de moeite waard zijn geweest!
Het voelde een paar seconden kil en leeg. Ik liet hem in de steek en ik ontwaarde in de verte een licht schuldgevoel.

Ik beleefde temidden van die pratende, ontzettend veel geroezemoes producerende en van elkaars gezelschap genietende mensen een aantal momenten waarop ik me afvroeg: Waarom ben ik hier? Wat heeft mij doen besluiten om hier naar toe te gaan?
Kennelijk heb ik het gezelschap van hen, die net als ik een flinke tik van het leven hebben gehad nodig, omdat het me in de gelegenheid stelt contacten te leggen in een veilige omgeving, met mensen van wie ik het gevoel heb niets te vrezen te hebben.
Het leek haast een andere wereld, een kleine tijdelijke enclave, bevolkt door mensen die er helaas op een hardhandige manier achter zijn gekomen waar Abraham de mosterd haalt en opgericht in de bossen op de Veluwe.
Ik had associaties met de meerdaagse schoolreisjes die ik met een aantal groepen kinderen heb meegemaakt. We brachten een paar dagen door in een landelijke omgeving liggend huis van de scouting, hadden gezamenlijke maaltijden, deden gezellige dingen samen, zoals een wandeling met een speurtocht en hielden ter afsluiting de traditionele "bonte avond". Ondertussen was er nauwelijks contact met het thuisfront en hoorden we die dagen niet bij de buitenwereld, maar bij elkaar.

Wat een geduld hebben al die contactzoekende, rouwende mensen tot nu toe moeten opbrengen. Wachten op betere tijden en ondertussen ook nog hard moeten werken om het leven van het moment dragelijk te maken. Het valt om de drommel niet mee.

Een vriendin van me kondigde vlak voor Kerst aan dat ik dit jaar weer geen kerst-of nieuwjaarskaart van haar hoefde te verwachten.
"Hoe kan ik jou nou een Gelukkig Nieuwjaar toewensen? Als je er al één krijgt, zet ik er op: Geduldig Nieuwjaar!"
Ik vond het een goed idee en bij deze geef ik deze wens aan jullie allemaal door!

gedjo

Heel eng wel en ook weer heel vertrouwd. Ik weet dat ik er mensen ontmoet waar ik mee mail en mensen waar ik niet mee mail maar waar ik wel een band mee heb, een band van het grote verlies.
Ik had geen idee wat ik ervan verwachten moest, maar dat het zo goed en zo warm aan zou voelen had ik echt niet verwacht. Zo lekker ongedwongen.
Er was ook rekening gehouden met mensen die niet zo'n lange wandeling konden maken, dus ik heb ook meegewandeld. Een dikke drie kilometer, maar eigenlijk helemaal niets van gemerkt. Het praten onderweg doet je pijn vergeten.

En weer terug naar het huis. Verder praten, foto's uitwisselen, samen van de heerlijke maaltijd genieten in een goede en warme sfeer. Soms serieus, maar ook met een lach. Heerlijk dat dit kan.
Weer op de terugreis naar huis. Soms een praatje en soms even lekker de stilte.
Ik kan niet anders zeggen dan dat het een perfecte dag is geweest. En vreemde mensen? Nee, dus echt niet...
Bedankt Thea en ook Ria. Nou ja, eigenlijk iedereen bedankt.

Liefs,
andgr

Volgens mij was het voor ons allemaal een sprong in het diepe om ons op te geven voor deze dagen. Best eng. Ik heb dan ook herhaaldelijk gedacht: Hoe moet dat nou? Was ik er maar niet aan begonnen... Maar afspraak is afspraak. Het alternatief was, dat ik alleen thuis zou zijn met deze dagen. Niet echt erg, maar zeker niet gezellig. Dus op naar Hoenderloo.
Plezierige bijkomstigheid was, dat ik werd opgehaald door Ger in gezelschap van Ria en Thea, dus dat was prettig en lekker veilig want dan had ik toch al een paar mensen ontmoet.

Aangekomen bij "De Witte Hoeve" waren Sjoerd, Trix en Wim al gearriveerd. Meteen na de kennismaking voelde het of we elkaar al lang kenden. Zo ging het ook met Anneke, Lies, Sandra, Tineke en Wout en niet te vergeten alle bezoekers van de open dag. Het was ongelooflijk vertrouwd, gezellig, warm en liefdevol zoals deze groep er voor elkaar was.

Natuurlijk hebben we allemaal wel eens stilletjes in de vlammetjes van de open haard zitten staren, in gedachten bij degene die ons zo dierbaar was en die we hebben moeten missen. Maar we hebben ook veel gelachen en niet te vergeten lekker gegeten en gedronken. Om het kort samen te vatten waren deze dagen, zoals onze Sjoerd het zo mooi zei: "als een warme deken".

Nu zitten we weer midden in het leven van alledag.
Ik heb geprobeerd bij familie en vrienden de sfeer over te brengen zoals wij die hebben ervaren. Helaas, dat is niet mogelijk. Alleen wij weten hoe het écht was. Bedankt allemaal.

Hartelijke groeten,

wido

Hulde aan iedereen die er was!

anvdkn

Mensen, allemaal bedankt voor jullie aanwezigheid, in het bijzonder Thea en Ria die dit mogelijk hebben gemaakt, en natuurlijk Monique voor de Draaikolk.

sadjo

Wil je ook een keer meewandelen? Hou de rubriek 'Oproepen' dan goed in de gaten en meld je tijdig aan.
Of: neem zelf het initiatief, prik een datum en mail jouw oproep naar e-mailadres: info@draaikolk.com

1 januari 2008

Hoofdredactioneel: 'Het nieuwe nu'

Een nog maagdelijk nieuw jaar ligt voor ons uitgestrekt en de vraag dringt zich dan op wat dit jaar voor ons in petto zal hebben.
Zal de draaikolk van emoties waarin wij maar al te vaak, meer dan ons lief is, verwikkeld zijn een beetje tot stilstand komen? Zal het gemis, na de eerste schok, nu juist gaan toenemen, een diepere dimensie krijgen? Zullen we weer in staat zijn om te genieten en om dat zware gevoel een beetje van ons af te schudden? Zou de onbezorgdheid uit ons 'vorige leven' voorgoed voltooid verleden tijd zijn?

Willen we diep in ons hart eigenlijk wel weten hoe onze toekomst eruit zal zien? Ja, voor de positieve aspecten geldt dat natuurlijk wel, maar zo werkt het helaas niet. Ook nieuwe tegenslagen zullen op ons pad komen. Wat dat betreft is het leven een constante golfbeweging. Verlies kan worden gevolgd door nieuw geluk, maar nieuw geluk maakt ons opnieuw kwetsbaar en kan ons ook weer worden afgenomen.
Had ik vooraf willen weten dat ik binnen zeven jaar twee geliefden zou verliezen? Nee. Maar kan ik iets met mijn ervaring dat ondanks verlies nieuw geluk toch weer op mijn pad is gekomen? Jazeker wel. Daar kan ik de kracht uit halen om weer verder te gaan, om te blijven geloven in een nieuwe toekomst, wat er ook eventueel opnieuw zal gebeuren…

Op sommige aspecten van het leven kunnen wij helaas geen invloed uitoefenen, dat hebben we inmiddels allemaal wel ervaren. Maar hoe wij zelf in het leven blijven staan, ondanks alle tegenslagen, daar kunnen we wél zelf iets mee doen.
Ja, we hebben recht op onze momenten van diep verdriet. Laten we daar vooral de tijd voor nemen om dát te voelen, zodra die gevoelens zich aandienen. Juist door hier doorheen te gaan, zullen de verdrietige herinneringen naar de achtergrond vervagen, zodat we verder kunnen met de mooie herinneringen. En ik weet het, dat vergt de nodige tijd, maar dat vooruitzicht mogen we wel koesteren, ook al is dat nu misschien nog moeilijk voor te stellen.

Ik schreef het al eens eerder: het leven neemt en het leven geeft. Als we ons daarvan bewust kunnen worden, als we dat leren accepteren als een feit van het leven, dan zullen we in staat zijn om onszelf een ander leven te gunnen. Een leven dat niet slechter, niet beter maar anders zal zijn. Eerdere inzichten kunnen onder invloed van de tijd tot nieuwe leiden. Vertrouwde vormen nemen wellicht een andere gedaante aan. Zo kan het leven een nieuw pallet van kleuren krijgen.
Als wij onszelf hiertoe kunnen aansporen, zullen we minder lang vasthouden aan wat was en eerder openstaan voor alles wat het leven ons nog te bieden heeft: 'het nieuwe nu'.

Ik wens jullie een gezond, troostrijk en hoopvol 2008 toe!

Monique Vos
Hoofdredacteur De Draaikolk

E-mailadres: info@draaikolk.com

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren