Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren

Alle teksten uit de edities augustus en september 2007

Tweede leven, door Joostien Beuving

Enkele maanden na het overlijden van Arend schreef ik bedankkaartjes naar al die lieve mensen die ons de afgelopen periode hadden gesteund, met daarin de volgende tekst:

Hoe waar dat was, besefte ik pas later. Er begint dan een totaal ander leven, ik noem het vaak mijn tweede leven.
In het eerste jaar daarvan voelde het nog niet als leven, meer als overleven. In de loop van het tweede jaar besefte ik steeds meer dat ik aan mijn tweede leven was begonnen en, wilde ik daar wat van maken, dat ik dat wel zelf moest doen. Of, zoals Bert dat zo mooi verwoordt in zijn openingsgedicht 'In de draaikolk van je leven', het gevoel voor een keuze te staan welke weg ik verder wens te gaan. Ik wilde mezelf weer een nieuwe kans geven, ook ík ben dat waard.

Mezelf open stellen voor nieuwe dingen

Ik besloot mezelf open te stellen voor nieuwe dingen en voor de mogelijkheid nieuwe mensen te ontmoeten. Bij voorkeur mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt, lotgenoten dus. Inmiddels heb ik daardoor enkele lieve vrienden erbij gekregen, mensen die echt begrijpen hoe je jezelf soms kunt voelen, die aan een paar woorden genoeg hebben.
Daarnaast heb ik kort geleden iemand mogen ontmoeten die voor mij meer is dan een vriend, iemand van wie ik ben gaan houden. Nooit gedacht dat zoiets mogelijk was!
Toen ik, zeventien jaar geleden, zwanger was van ons tweede kind vroeg ik me wel eens stiekem af of ik daar wel net zoveel van zou kunnen houden als van onze eerste. Direct na zijn geboorte wist ik: ja, dat kan, je kunt van beide kinderen even veel houden, ook al zijn ze totaal verschillend. Ongeveer zo voelt dat nu ook weer.

Rugzakje

Het is op onze leeftijd normaal een 'rugzakje' te hebben. Bijzonder is wel dat die van ons, wat betreft de inhoud daarvan, heel veel overeenkomsten vertonen, wat het wel gemakkelijker maakt.
Arend zal altijd een belangrijke plek houden in mijn leven, hij hoort immers bij mijn eerste leven. Mijn tweede leven zie ik nu echter ook met steeds meer vertrouwen tegemoet. Zoals Bert al zei: "Je bent het waard".

Lieve lotgenoten, zet door! Blijf vechten voor jezelf en maak wat van je tweede leven, want 'wij zijn het waard'. Allemaal!

Joostien Beuving, vrouw, geboren 13 juli 1954; partner Arend (64) op 15 juni 2005 totaal onverwacht overleden aan een longembolie; een studerende en op kamer wonende dochter en een thuiswonende zoon; e-mailadres: joostien@xs4all.nl

1 september 2007

Hoofdredactioneel

'Vroeg' of 'laat' afstand doen van zijn of haar kleding

De zomervakantie is bijna voor iedereen weer achter de rug. Voor sommigen van ons was het de eerste keer in onze nieuwe, nog oh zo onwennige rol als 'alleenstaande', al dan niet met of zonder kinderen. Een periode die daarom de kwalificatie 'vakantie' naar ons gevoel eigenlijk helemaal niet verdient, maar toch. We likken onze wonden en geven onszelf een welverdiend schouderklopje, omdat we - ondanks alles - er toch maar weer het beste van hebben gemaakt.

Deze zomer was ik in Polen. Het was voor mij een eerste kennismaking met dit land wiens inwoners wij in Nederland steeds vaker tegenkomen. Ondanks dat de bevolking het niet breed heeft, is men erg gastvrij. De familiebanden zijn hecht en men vindt het vanzelfsprekend om het weinige dat men heeft met elkaar en anderen te delen.
Bij mij was ook (nog) geen vakantiegevoel te bespeuren. Het was dan ook meer een kennismakingsbezoek met een hartelijke familie met daaraan gekoppeld een bijzonder doel. Ik heb namelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om het laatste restant van Berts kleding daar achter te laten bij mensen die er een goede bestemming voor weten.

Dit proces van het afstand doen van zijn kleren en schoenen ging dit keer minder moeizaam dan acht jaar geleden. De spullen van mijn eerste man Eric verhuisden destijds vanuit onze gezamenlijke kast in de slaapkamer eerst naar een andere in de kamer er naast. De volgende stap was maanden later toen ik ze in koffers heb gedaan en deze naar de kelder beneden heb verplaatst. Totdat - opnieuw maanden daarna - een vliegvakantie zich aandiende en de spullen vanuit de koffers in vuilniszakken werden overgeheveld. Uiteindelijk heeft het anderhalf jaar geduurd alvorens ik ze - nog steeds met pijn in mijn hart - heb kunnen weggeven. De gedachte dat iemand anders zijn kleding zou dragen, vond ik lange tijd haast onverdraaglijk.
Al met al was het een moeizaam proces waarbij alles dus diverse malen door mijn handen is gegaan. Dat was toen míjn manier om hiermee om te gaan.
Maar met Berts kleding ging het anders, zoals voor zoveel dingen geldt. Inmiddels 'door de wol geverfd' kon ik er met meer afstand tegenaan kijken. Niet dat het mij helemaal niets meer deed, maar na een paar maanden bleek ik toch al in staat om een gedeelte weg te doen, ook al ging dit wel gepaard met de nodige herinneringen aan toen.

Voor de een ligt dit onderwerp, net als voor mij toen, heel gevoelig en heeft het z'n tijd nodig voordat men zover is. En voor de ander is de dagelijkse confrontatie reden genoeg om er wat praktischer tegenaan te kijken en de kleding zo snel mogelijk een andere bestemming te geven. De ene handelwijze is niet slechter of beter dan de andere. Zolang we maar blijven afgaan op ons gevoel, zelf ons eigen tijdstip bepalen en ons hierin niet laten beïnvloeden door de buitenwacht.

Dit alles neemt niet weg dat het toch even slikken was toen ik de zakken - weliswaar in dankbare handen - zag verdwijnen in een zijkamertje.

Herken jij dit en wil je ook reageren? Stuur jouw reactie dan naar:
Monique Vos, e-mailadres: info@draaikolk.com

Monique Vos

Hoofdredactrice De Draaikolk

3 september 2007

Samen uitwaaien in Den Oever, door Monique Vos

Op zondag 2 september jl. was het zover. Al maanden daarvoor had Mary Broeke de stoute schoenen aangetrokken door uiteindelijk maar liefst 17 lotgenoten bij haar thuis in Wieringerwerf uit te nodigen voor een gezellige middag.

Na de eerste kennismaking, en voor sommigen van ons een hernieuwd weerzien met enkele inmiddels vertrouwde gezichten, vertrokken we gezamenlijk in vier auto's naar het nabijgelegen Den Oever waar het jaarlijkse Visserijweekend werd gehouden. De weergoden bleken ons gunstig gezind. Ondanks een flinke wind zorgde de zon ervoor dat de temperatuur aangenaam bleef. De vele kraampjes stonden uiteraard in het teken van de visserij. De kleurige vlaggetjes en het gezelschap waren als balsem voor ons gemoed.

De liefhebbers onder ons lieten zich de overheerlijke mosselen, die gratis werden uitgedeeld, goed smaken.

Bij terugkeer in Huize Broeke werd gezellig nageborreld en nagepraat onder het genot van veel lekkers, verzorgd door Mary en een tweetal andere lotgenoten en geassisteerd door de zoon en schoondochter van de vrouw des huizes.

Mary, bedankt voor jouw warme open armen en deuren. En de anderen: voor jullie moedige aanwezigheid, helende tranen, troostende armen, luisterende oren en niet te vergeten, jullie gulle lach. Het was een geslaagde middag, getuige ook de onderstaande reacties.

Monique Vos, vrouw, geboren 29 oktober 1960; partner Eric (44) op 26 april 1999 overleden door een motorongeval; partner Bert (64) op 31 oktober 2006 overleden aan darmkanker; geen kinderen; e-mailadres: elvo@planet.nl

***

Lieve mensen,

Ik wil jullie graag bedanken voor de gezelligheid van gisteren. Veel bloemen, lekkere snoepjes, het had niet gehoeven maar toch leuk om gewaardeerd te worden.

Ik vond het een bijzondere middag. Zoveel verschillende type mensen, waarvan de meeste elkaar niet kennen maar door verlies toch één zijn. Elkaar kunnen troosten zonder (te) veel woorden. Gewoon even een arm om een schouder leggen is al voldoende. Gewoon, omdat je weet wat die ander voelt. Maar ook kunnen lachen met elkaar en dat hebben we gelukkig ook veel gedaan.

Nogmaals bedankt en ik hoop jullie in de toekomst bij een andere ontmoeting weer te mogen begroeten.

Een lieve groet van Mary Broeke

***

Hallo allemaal,

Het was een bijzondere dag en ik voelde mij meteen thuis na de warme ontvangst van Mary die dit toch geweldig heeft georganiseerd! Nogmaals dankjewel.
Ook de groep ervaarde ik als heel fijn. Leuk om bekenden te ontmoeten en nieuwe mensen te leren kennen. Ben nu best wel moe, zoals jullie waarschijnlijk allemaal.
Tot ziens, mails of horens en veel liefs en kracht voor iedereen van Hannie Minkema.

***

Goedenmiddag allemaal,

Het was zo gezellig gisteren. Ik heb zo verschrikkelijk genoten van ons samenzijn. En wat is m'n huis na zo'n dag dan akelig leeg en stil!
Ik weet dat ik inmiddels behoor tot de groep "doorgewinterde" weduwes, maar toch, ik zal er nooit aan wennen.
Genoten heb ik van jullie gezelligheid, de aardbeienvlaai, de koffie, het heerlijke eten, het ijsje mét gelukskoekje, de hapjes, de witte wijn, onze heerlijke wandeling in de haven van Den Oever en vooral van jullie...

Voor mij was de grootste opsteker van de dag te zien dat iedereen naar elkaar zat te luisteren als een ander haar/zijn verhaal zat te vertellen, de herkenning in een ieders ogen, het begrip dat iedereen voor elkaar had en vooral de opbeurende woorden die door jullie uitgesproken werden als een van ons het moeilijk had. Geweldig!

Mary B. hardstikke bedankt voor jouw gastvrijheid. En voor degenen die de hapjes en de nasi hebben gemaakt: het was heerlijk, echt heerlijk!

Lieve groeten van Agnes Ostendorf

***

Bij deze hartelijk bedankt voor de gezellige en soms enerverende middag.

Vriendelijke groeten van Ton van Abswoude

***

Hallo allemaal,

Zondagavond half tien was ik thuis, na een voor mij toch wel enerverende dag. Ik heb lang getwijfeld of ik er wel naar toe zou gaan, maar ben ontzettend blij dat ik het gedaan heb. Ik was moe toen ik thuis kwam, maar ik was ook heel dankbaar dat thuis mijn drie jongens op mij zaten te wachten. Zij waren erg benieuwd hoe het was gegaan. Tijdens de dag hadden ze wel kleine sms-jes gestuurd naar me of het wel gezellig was. Zo lief die betrokkenheid van ze!

Dus bij thuiskomst kon ik gelukkig wel mijn verhaal kwijt en heb ik nog een hele tijd met mijn oudste zoon zitten praten tot één uur. Veel te laat, want maandag moest ik wel weer werken, maar ik had tegen mijn collega’s gezegd waar ik zondag heen ging en zij keken er niet raar van op dat ik maandag pas om half tien aan kwam zetten. Zoals ik al tegen een aantal had verteld, ook nu weer veel begrip dat ik wat later begon, omdat ik gewoon moe was van de emoties en verhalen. Zou willen dat een ieder van jullie zulke fantastische collega’s had als ik!

Deze middag heeft me heel goed gedaan. Het heeft me weer een duwtje in de rug gegeven, om door te gaan. Ik besefte deze middag weer eens dat ik heel blij mag zijn dat ik mijn jongens nog thuis heb. Ik ben niet helemaal alleen, zoals een aantal van jullie. Natuurlijk is het zwaar om alleen drie pubers te moeten opvoeden, maar het geeft ook heel veel drukte en gezelligheid.

Ik wil jullie allemaal heel hartelijk bedanken voor de zeer geslaagde middag en met name Mary B. voor haar gastvrijheid.

De wandeling van a.s. zondag is bijna een thuiswedstrijd voor mij, maar ik ga niet mee. Dat is iets te snel op elkaar, maar wie weet een andere keer.

Lieve groetjes van Gea Bolderman

***

Na de indrukwekkende ontmoeting met elkaar en het mooie verslag van Monique zou ik graag nog een gedicht willen toevoegen. Ik heb het op de markt in Den Oever bij een kraampje gekocht en het sprak mij erg aan.

Hartelijke groet van Lodewijk Lagemaat

***

Dag Mary,

Een beetje laat, maar dan moet je maar denken: gezellig nog even een reactie. Ik vond het ook erg waardevol en hartverwarmend.

Vreemd blijft het gevoel dat je met een hoofd vol gedachten aankomt en dat dan toch vooral bij aanvang het verdriet je zo kan overvallen. Ik denk dat dat komt, omdat je er dan even niet meer omheen kunt. Ieder van ons zit daar door hetzelfde lot. Toch ben ik er dan ook weer blij om, de waan van de dag heeft het besef niet uitgewist.

Juist vandaag heb ik weer zo'n dag van boosheid en verbijstering. Kom terug!, denk ik en ik kan er opeens niet meer bij dat juist ons dat overkomen is. Ondertussen heb ik een telefoontje van een vriendin gehad en zie ik het weer een beetje zitten. Zo gaat het dus hè, een wirwar van emoties.

Mary, nogmaals bedankt voor de gastvrijheid en wellicht zien we elkaar in de toekomst bij een volgende gelegenheid.

Warme groet van Harmanna Huisjes

Wil je ook een keer meewandelen? Hou de rubriek 'Oproepen' dan goed in de gaten en meld je tijdig aan. Of: neem zelf het initiatief, prik een datum en mail jouw oproep naar: Monique Vos, e-mailadres: info@draaikolk.com

'Rouwdouwers' lopen de Heiligenbergerbeekroute, door Rob* van Tongeren

Ja, dat was de aankondiging bij de 'Oproepen' op de Draaikolk. En dat het sportief was, hebben we geweten. Niet dat we nu met zijn zevenen uitgevloerd waren of zo, maar de been- en voetjes hebben we wel gevoeld. En nog steeds, op het moment dat ik jullie allemaal niet lot- maar deelgenoot wil maken van onze wandeling.

Ria Peters, die het initiatief nam voor deze wandeling, belde me de zaterdagavond ervoor. Met een fietstocht had ze bij het afstappen haar enkel verstuikt. Lopen deed haar pijn. Zeventien kilometers zouden haar voeten geen goed doen. We vonden dat jammer. Zeer zeker voor haar.
Tien over elf vertrokken we vanaf het Stationsplein in Amersfoort met lijn 80 richting Wageningen. Bij het instappen hadden we elkaars strippenkaart hard nodig. De strippen die de één te kort kwam, werden bij de ander er extra bij gestempeld. De chauffeur kwam er uiteindelijk wel uit. Voor mijn gevoel had hij bij het stempelen kostbare vertrektijd verloren, want hij zoefde de bus met volle gang Amersfoort uit, Leusden en Woudenberg door. Maar, uiteindelijk is het ook goed dat je als Draaikolker eveneens de gang in je leven houdt.
Een kleine twee kilometer door de bebouwde kom van Woudenberg stapten we uit: halte 'de Pothbrug'. Een brug die overigens niet als echte brug herkenbaar was, maar meer op een stuk asfalt leek waar toevallig wat water onderdoor spoelde, het Valleikanaal.
Daar begon het direct goed. We klommen over een hek, de koeienvlaaien tegemoet.

Kano-transportbak

Onze verhalen werden al gauw uitgewisseld. De stemming was oprecht en goed. Een ieder sprak met een ieder. Af en toe wat discussie of we nu het linker of het rechter spoor moesten volgen. Het ging allemaal in goede harmonie.
De in de oproep vermelde landschapsomschrijving was eigenlijk een flauw aftreksel van hetgeen we beleefden: geweldig gewoon en een rust...
De meegetorste lunch, deel uitmakend van overige proviand en gezonde wandeloppeppers, werd genuttigd zittend op een loopplank met de benen bungelend in een kano-transportbak. Voor mij een nieuw woord en een nieuwe ervaring. Ik ben reuze benieuwd of jullie ook nog plekken in den lande weten waar kanotransportbakken zijn. Misschien kunnen we ooit nog een 'kano-transportbakverkenningstoer' organiseren? Lopend, fietsend of hoe dan ook…
De rugzakken, die we letterlijk en figuurlijk droegen, werden al met al lichter door het sjouwen, happen en rouwen. Fijn (en dat is al vaak geschreven in het verleden) dat wij 'rouwdouwers' (zoals Ria dat noemt) onze verhalen en gevoelens zo kunnen delen.
Na de kano-transportbak vervolgden we onze tocht over landgoed Den Treek, ruim toebedeeld met oude bomen en gestruikte, karakteristieke landhuizen en boerderijen. Op een strategisch punt had een schepijsman (jongeman) zijn gemotoriseerd driewielige voertuig opgesteld. De leeftijd van het voertuig overtrof die van de schepijsuitdeler in ruime mate. Eén van ons hielp hem aan een extra beetje omzet. De rest genoot daarvan mee. Bedankt Wim.

Laatste loodjes

In de verte zwol het gezoem van de A28 - Utrecht/Zwolle lichtelijk aan. Door de week is het rond dat tijdstip een stuk rustiger. Dan doen de automobilisten uiterst fel hun best om bovenaan in de File Top 10 te komen. Wij pootten zelf nog wat stevig aan over de zandpaden van de uitbundig bloeiende heide. Dat leverde na een poosje bij een kruising van een schelpenfietspad een ontspannend moment van rust op.
De A28 kwam naderbij of misschien naderden wij die wel. Het is maar net hoe je dat bekijkt.
Nadat we die haastende automobisten over het voet-/fietsviaduct onder ons door en achter ons hadden gelaten, naderden we het bos van Nimmerdor. Wij waren verstandig. Wij hadden lak aan al dat geraas en gingen zelfbewust onze eigen gang voorwaarts. Echter, de bekende laatste loodjes begonnen zich wel aan te kondigen. Al gauw werd, net in de bebouwde kom van Amersfoort, achteraf gezien de laatste stop ingelast. Een uitnodigend bankje in de Zandbergenlaan was daar debet aan. Alhoewel, uitnodigend? Een aardig oppervlak menselijk mondvocht ontsierde de zitplanken ter grootte van een zitplaats. Het was dus niet voor alle aanpoters weggelegd om zittend de voeten wat rust te geven.
Enfin, Dorrestein en nog een stukje langs de bekende beek lokten ons verder. Nu binnen de bebouwde kom. Het stadsgedruis van de Keistadfeesten zoog ons verder de oude binnenstad in. Het routeboekje gaf het op. Wij gingen nu onze eigen weg. En dat hoort ook zo.

Smullen

Op de Groenmarkt troffen we de initiatiefneemster van de wandeling aan. Ze was fietsend daar naar toe gegaan. Middels sms-jes onderweg waren we van elkaars doen-en-laten op de hoogte. Ze baalde stevig dat ze niet mee had kunnen wandelen.
Nu, met zijn achten, pakten we onder de St. Joriskerk een terrasje. De drankjes lieten we ons best smaken. In het kader van voornoemde feesten werden we bediend door clowns (of waren het verklede obers, ik weet het niet). De benen kwamen in ieder geval tot rust. Niet afgemat of onbeweegbaar, want de Griek aan de overkant van het plein hebben we ook nog gehaald. Daar kwamen de verhalen van de dag en ons leven pas goed los. De lekkere trek trouwens ook. Want smullen hebben we gedaan.

En dan nog even terugkomend op de naam van deze wandeling.
Zijn het niet onze heiligen die met ons meetrokken? Was het niet een berg waar we tegenop zagen en die toch weer wat last van ons deed afvallen? En was er niet een beek die ons louterde en rust gaf en misschien wel waste?

Lotgenoten, heb wilskracht om ook eens aan een oproep als deze gehoor te geven.
Het werkt en bewerkt. Dat heb ik althans gemerkt.

Joke, Marja, Monique, Ria, Thea, Ton en Wim: bedankt voor jullie jezelf-zijn.

Rob* van Tongeren, partner Marry overleed op 6 juni 2006 door een val van de trap; e-mailadres: r.tongeren@kpnplanet.nl

Wil je ook een keer meewandelen? Hou de rubriek 'Oproepen' dan goed in de gaten en meld je tijdig aan. Of: neem zelf het initiatief, prik een datum en mail jouw oproep naar: Monique Vos, e-mailadres: info@draaikolk.com

"Achter de Regenboog", door Marion Blansjaar

Vandaag is het zover. Mijn zoon van ruim 12 ½ jaar is vanmorgen, zaterdag 8 september, naar een kinderweekend gegaan van Stichting "Achter de Regenboog". Voor wie "Achter de Regenboog" niet kent: het is een stichting die kinderen helpt, die een ouder of broertje of zusje hebben verloren.

'Stomme gedoe'

In mei heb ik mijn zoon opgegeven. "Ik wil niet. Ik ga niet naar dat stomme gedoe. Ik ga écht niet daarheen." Mijn reactie: "Je hebt geen keus. Ik wil dat je daarheen gaat, omdat je daar kinderen ontmoet die precies hetzelfde hebben meegemaakt, die weten hoe jij je voelt. Ik doe het niet om je te plagen. Je kunt je alleen maar beter gaan voelen, niet slechter."
Regelmatig hebben we deze, soms heftige, discussie gevoerd. Ik ben al die tijd duidelijk gebleven. Ik begrijp het wel, hij is bang voor wat hem te wachten staat. Het is eng om een weekend met wildvreemden door te brengen. Maar hij moet. Hij kan zich alleen maar beter gaan voelen. Hij houdt zoveel verdriet binnen. En de keren dat het er wél uitkomt, is hij intens verdrietig.
Een paar maanden geleden lag hij een beetje ziek op de bank en zei hij opeens: "ik wil dood." Ik: "wat zeg je?" Hij: "ik wil dood. Ik wil naar papa toe." En toen heeft hij zó gehuild…

Foto

We kwamen om 9.00 uur aan in Delft, bij het Kruithuis. Direct werden we opgevangen. Er waren veel volwassenen en kinderen. Ouders, 25 begeleiders die allemaal rouwdeskundige zijn en 30 kinderen die de hulp van deze begeleiders nodig hebben.
We worden naar de slaapzaal gebracht. Mijn zoon kiest het bovenste bed. Ik leg het hoeslaken erop en dan de slaapzak. De knuffel wordt alvast bij het kussen gelegd en ik leg stiekem mijn kaart neer bij zijn knuffel, waarop staat dat ik heel veel van hem houd en hem veel sterkte wens. Dan gaan we naar de kamer waar zijn groepje, 6 kinderen, hun vaste stekkie heeft.
De kamer straalt warmte en liefde uit. Het is zo sfeervol: mooi gekleurde kussens, lampjes. Mijn zoon zet de knuffel, die hij bij binnenkomst mocht uitkiezen, op een kussen. Ook legt hij de foto van Jan op het kussen neer. Het uitzoeken van de foto's heeft mij de avond ervoor veel tranen bezorgd.

"Je bent hier niet alleen"

Buiten is koffie, thee en lekkere koekjes en dan is het bijna tijd om afscheid te nemen. Maar eerst gaan alle begeleiders in een lange rij naast elkaar het 'Regenbooglied' zingen. De tranen schieten in mijn ogen, vooral bij de zin "je bent hier niet alleen".
Ik neem afscheid van mijn kind. Dikke zoenen. Ik moet vechten tegen mijn tranen en als ik vertrek met Katinka (vriendin en collega) houd ik het niet meer vol. De tranen komen los en ik voel zoveel verdriet. Verdriet, omdat mijn kind een dergelijk weekend nodig heeft.
Ik was (voor zover ik kon zien) de enige ouder die huilde, maar ja, ik ben een gevoelig en emotioneel mens. De twee ouderbegeleiders zien het en Petra, van het intake gesprek, ziet het en loopt met ons mee naar de auto en ik huil: "hij moest van mij hier naar toe en nou moet ik huilen."

Met mijn vriendin ben ik in het winkelcentrum in Leiderdorp warme chocolademelk met slagroom gaan drinken. Ook heb ik een nieuwe winterjas gekocht en een kinderhorloge; een cadeautje voor mijn zoon, omdat hij zo dapper is geweest.
Morgen ga ik naar de ouderdag en samen gaan we in de loop van de middag naar de kinderen. Ik hoop zo dat mijn liefste kind het goed heeft doorstaan en herkenning heeft gevonden.

Warme groet,

Marion Blansjaar, vrouw, geboren 19 juli 1956; partner Jan (63) overleed op 15 november 2006 aan darmkanker; een thuiswonende tienerzoon; e-mailadres: m.g.blanssjaar@planet.nl

Alleen, de stilte blijft… Achttien maanden later., door Cees Cremer

Met mij gaat het wel goed. Ik ben volop aan het werk en in opleiding voor Reikimaster, geef regelmatig Reiki aan mijn zoon en anderen.
Ik zoek nog wel een weg door alles heen. Om mezelf terug te vinden en een route uit te stippelen voor de toekomst. Voor zover mogelijk natuurlijk, want het loopt toch anders, maar ja, je moet wat, hè. Over het algemeen barst ik van de energie. Wel ben ik gestopt met het Praethuys, die fase ben ik voorbij.

Waardevolle inzichten en lessen

Ik heb naar aanleiding van mijn ingezonden brief van 30 januari 2007 een aantal reacties gehad van lotgenoten. Sommigen voor even, anderen voor wat langer.
Dan blijkt dat het samen delen van deze specifieke levenservaringen tot heel waardevolle inzichten en lessen kunnen leiden. Elkaar ondersteunen en een hart onder de riem steken. Soms door Reiki op afstand te sturen, soms door een kaartje of gewoon wat woorden uit het hart. Gewoon weten wat die ander doormaakt. Gewoon doen wat je hart je ingeeft. Niet rationeel benaderen, niet belerend. Sommigen zijn verder, anderen zijn net begonnen op deze weg, maar het is zo herkenbaar.

Een onvermijdelijk iets

Na een periode van achttien maanden weduwnaar zijn (stom woord eigenlijk) heb ik nu de rust gevonden dankzij het spirituele vlak, waar ik al eerder over schreef. En met de ervaringen die daarbij vrijkomen, heb ik het heengaan van mijn Petra leren zien als een onvermijdelijk iets en ben ik steeds vaker dankbaar voor hetgeen zij mij geleerd heeft in die vijfentwintig jaar dat wij bij elkaar mochten zijn.
Natuurlijk mis ik haar nog vaak, zeker nu mijn uitwonende zoon van bijna 21 jaar vastloopt in zijn emoties en daardoor in het ziekenhuis belandt en ik er bijna geen grip op krijg. Ik voel zijn pijn en eenzaamheid, maar kan het niet wegnemen. Hij moet zijn leven leiden. Ik kan hem soms sturen, maar lang niet altijd. 'Loslaten' heet dat, geloof ik. Dat is knap lastig als je alleen over gebleven bent en de steun mist van je partner.

Kwetsbaar energieniveau

Ook de geestelijke belastbaarheid laat soms te wensen over. Ik werk op de trein als machinist, een heerlijk vak, doe het nu bijna 33 jaar en geniet nog elke dag. Ik werk hoofdzakelijk in de middagdiensten, omdat dat mijn energieniveau op peil houdt (late diensten geven energie, vroege diensten kosten energie). Maar zaken, zoals boven beschreven met mijn zoon, hakken erin en ik voel me maanden teruggeworpen. Dan blijkt dat mijn energieniveau toch heel kwetsbaar is. Dat is even slikken als je, zoals ik, bruisend en vol energie door het leven gaat, de zon tegemoet. Dat doet gewoon pijn, dan wordt je weer op de grond gezet met alle pijn en verdriet die aangeeft dat "het" nog lang niet verwerkt is. En dat is maar goed ook. We waren vijfentwintig jaar een team, hecht en met een groot wederzijds vertrouwen. En dat laat je niet los natuurlijk. Dat gevoel is zo waardevol, dat koester ik elke dag.

Nieuwe mensen op mijn pad en evenzoveel anderen die afhaken

'Rouwen kost energie' las ik ruim een jaar geleden en ook dat het met het tweede jaar zwaarder zou worden. Ik nam dat laatste met een korreltje zout, maar dat is echt zo, merk ik nu. Ik ga dieper in mijn gevoel, ga dingen anders zien, de betrekkelijkheid van zaken om mij heen. Ik lees veel over de dood en aanverwante zaken, bezoek lezingen en workshops. Heb Reiki geleerd en ben nu bezig met de masteropleiding. Dit geeft zoveel inzichten en zoveel rust. Het heeft mijn leven 180 graden veranderd.
Achteraf bemerk ik nu dat ik door het heengaan van mijn geliefde de weg ga die ik blijkbaar moet gaan. Soms ben ik diep in mijn hart dankbaar dat zij door haar heengaan mij die weg kan laten gaan. Er zijn zoveel nieuwe mensen op mijn pad gekomen en evenzoveel anderen die afhaken omdat "Cees" nu ineens gelooft in reïncarnatie (deed ik al mijn leven lang, maar ik sprak er niet over want daar was geen aanleiding toe).
En dan komen er ineens uit het schijnbare niets mensen op mijn pad die mij dingen leren en die ik mag helpen met mijn inzichten en ervaringen. Dan is het leven waard geleefd te worden, dan "vergeet" ik even mijn verdriet omtrent het heengaan van mijn geliefde Petra, want dat blijft natuurlijk wel latent aanwezig.

Een beeld van hoop

In mijn huiskamer hangt een mooie foto van haar, gemaakt op het strand met haar blik gericht op de zee met ondergaande zon, bekertje koffie in de hand en een blije en tevreden glimlach op haar gezicht.
In het begin was die foto best wel confronterend voor wie op bezoek kwam, maar gaandeweg ziet men de schoonheid ervan in: de passie voor de zee en het stille genieten van de eenvoud en de natuur in al zijn facetten. Ten tijde van de opname moet zij al heel ziek zijn geweest, maar dat wisten we geen van beiden en die opname straalt van geluk… Nu is het een beeld van hoop geworden, van eeuwige liefde, van een nieuwe toekomst die voor mij en voor jou zal komen. Want ondanks het verlies van onze partner en ondanks dat velen van ons nog niet weten wat de toekomst brengen zal, moeten we blijven geloven in een toekomst.

Ik ben ervan overtuigd, dat de liefde voor onze partner niet sterft met de dood. Die is eeuwig. En dat trekt mij, ondanks het gemis van haar, in moeilijke periodes door de strijd. Ik weet dat Petra constant bij mij is vanuit de geestelijke wereld en mij en mijn zoon wil helpen en bijstaan.

Met lieve groet,

Cees Cremer, man, geboren 14 februari 1954, partner Petra (53) op 24 maart 2006 na kort ziekbed onverwacht overleden door een septische shock bij beenmergkanker, een volwassen, uitwonende zoon; e-mailadres: badzuid@hetnet.nl

Zíjn boom, zíjn plek, door Geke de Jonge

De grote vrachtauto met container, die de hele middag voor mijn inrit stond, is zojuist - onder begeleiding van mijn tranen - de straat uitgereden. Hij brengt de takken van onze, door een hoveniersbedrijf getopte, wilg naar de stortplaats.
Wat kwam er veel van Wims boom af en wat gaf het een troep achter het huis. De tuin is keurig netjes opgeruimd achtergelaten. Maar wat is het kaal en wat voel ik me schuldig…

Hij is er vanzelf gekomen, een paar jaar nadat we in dit huis kwamen wonen en had zich in de afgelopen vijfentwintig jaar letterlijk en figuurlijk van een stevige positie verzekerd, precies op de erfscheiding met de buren naast ons. Hij werd door hen gedoogd en ook onze achterburen klaagden niet, ondanks de over de schutting groeiende takken. Soms zaagden ze takken weg, een actie waarvoor ze ons, ook nog netjes maar totaal onnodig, om toestemming vroegen. Toch maakte ik me in stilte wel eens zorgen en had ik akelige visioenen van interventie, op verzoek van één van de buren, door 'de rijdende rechter'. Zover is het gelukkig nooit gekomen.

Een hoop werk

Gedurende twee van de vier seizoenen gaf de wilg ons een hoop werk. In de lente zorgden de volgroeide katjes voor enorme pluizenwolken, die zich een weg baanden door de hele buurt, uiteindelijk een wit tapijt achterlatend, met de bedoeling om voor nageslacht te zorgen. Vervolgens lieten de aarachtige bloemen zich bij bosjes vallen, gelukkig voornamelijk in onze eigen tuin en kon het eerste opveegwerk beginnen. Dat leverde elk jaar weer een paar groene containers vol tuinafval op.
In de herfst herhaalde zich dit. Nu waren het de bladeren die eraf vielen en als het tegenzat niet alleen ónze tuin bedekten, maar ook die van de buren, al naar gelang de sterkte en de frequentie van de herfstwinden.
Het opruimwerk werd elk jaar, vlak voor het begin van de winter als de boom niets meer had om te laten verwaaien of vallen, besloten door mijn klimpartij op en over het dak van de houten aanbouw tegen de garage om de goten vrij te maken van resten halfvergane katjes en bladeren, afkomstig van de weelderig erover hangende takken.

Genietend van elkaars gezelschap

Inmiddels was de boom al een stuk hoger dan het huis en had hij een diameter van ongeveer tien meter. "Een wilg is net onkruid" zei de meneer van Bos en Tuin toen hij op mijn verzoek een kijkje kwam nemen. "En hij kan met gemak nog twee keer zo groot worden!"
Ik moest iets met die boom. Zoveel was duidelijk en mijn besluit stond vast. Het idee om hem een kopje kleiner te maken, is nooit een onderwerp van gesprek tussen Wim en mij geweest. Ik wist dat ik bij Wim geen schijn van kans op ook maar een begin van een gesprek zou hebben met mijn ideeën over de noodzaak van het toppen van deze boom. Het was namelijk zíjn boom.
Wat heeft hij van hem genoten, vooral gedurende de afgelopen jaren met de extreem warme zomers. Wim, die een hekel had aan de zon, slecht tegen de warmte kon en heerlijk onder zijn boom in de schaduw zat om uit te rusten na een karweitje met een kopje koffie of om zomaar wat te mijmeren.
Wat hebben we er samen ook vaak onder gezeten; overdag of 's avonds, genietend van elkaars gezelschap en dat van de tussen de takken scharrelende vogels. Het rustgevende geluid van de ritselende bladeren completeerde samen met een drankje het geheel en dit alles maakte het buiten zitten onder dit dichte bladerdak tot een feest.

Geen toestemming meer nodig

Wim heeft hem niet meer nodig om onder te zitten. Hij ligt er onder nu.
Toen ik dit voorjaar zijn as van het crematorium ophaalde voor de verstrooiing op zee besloot ik om een klein beetje ervan in een mooi geëmailleerd potje te doen en te begraven in de tuin, in de schaduw, naast de wilg. Er liggen stenen omheen, afkomstig uit alle landen waar we zijn geweest met vakantie. Ter gelegenheid van zijn eerste sterfdag vorige week heeft een vriendin er een bloemetje bij gezet.
Deze winter is er niet zoveel zon dat het voor Wim te warm zal zijn en in het voorjaar zal de boom snel uitlopen. Wim komt vanzelf weer in de schaduw.
Vandaag moest ik het monumentje beschermen tegen de voetstappen van de mensen die de boom onderhanden namen.
Het blijft zíjn boom en zíjn plek. Deze boom hoort daarom voorgoed bij ons en bij ons leven samen. Wim zou dit ingrijpen dan ook niet goed hebben gevonden. Helaas hoef ik van hem nergens meer toe- of instemming voor te hebben.
Ik ga alleen verder en moet, net als de boom, opnieuw beginnen. Samen zullen we uitgroeien, ieder op ons eigen sterke fundament, naar een nieuw leven in de richting van het licht.

Geke de Jonge, vrouw, geboren 20 januari 1950; partner Wim (69) overleed 5 september 2006 aan de gevolgen van hartfalen; samen geen kinderen; e-mailadres: gekedejonge@planet.nl

Gelijkgestemden in de Hortus, door Monique Vos

Voor maar liefst de derde achtereenvolgende zondag op een rij was er op 16 september jl. een mogelijkheid om de middag door te brengen met gelijkgestemden. Nu dankzij het initiatief van Ton van Abswoude en opnieuw de coördinerende assistentie van Trix van Laar.

Deze keer was de ontmoetingsplaats de Hortus in het Groningse Haren waar we onder meer de Chinese tuin met prachtige paviljoens, een waterval en het Meer van de Rode Karpers bezochten. Wij (18 lotgenoten) werden op enthousiaste wijze rondgeleid door de Chinese gids en lotgenote Cecilia Yang die ons veel wist te vertellen over de betekenis van de diverse beelden en tempels, waardoor we er met heel andere ogen naar konden kijken. Na afloop werd er weer gezellig verder gepraat en lekker gegeten in een restaurant in de buurt.

Nu zou je misschien geneigd zijn te veronderstellen dat deze dag dus wel georganiseerd zal zijn door een 'Draaikolker' uit het noorden van het land, maar niets is minder waar. Het was 'westerling' Ton van Abswoude, zelf behept met groene vingers, die deze zomer zelf de Hortus had bezocht en ons hier graag van mee wilde laten genieten.
In mijn herinnering zie ik Ton begin dit jaar nog schuchter binnenkomen op zijn eerste (en mijn tweede) persoonlijke ontmoeting met lotgenoten. Net als iedereen die voor het eerst komt, had ook hij geen idee wat hij van deze middag kon verwachten. Ook voor hem was het best moeilijk om alleen in de auto te stappen, naar het voor hem toen 'verre' Drenthe af te reizen om daar vervolgens toch met vreemden kennis te gaan maken. Maar in de loop van die middag zag ik gebeuren wat ik elke keer opnieuw zie gebeuren bij hen die voor het eerst komen: de zichtbare spanning op het gezicht viel al snel weg en aan het einde van die dag gaf hij al vastberaden aan de volgende keer zeker weer van de partij te zullen zijn. En hij heeft woord gehouden.

Inmiddels is Ton (en dat geldt natuurlijk voor nog meer lotgenoten) een vaste en graag geziene lotgenoot op de diverse wandelingen die er tot nu toe dit jaar georganiseerd zijn. Ook hij laat zich niet weerhouden door de reisafstand, organiseert nu dus zelfs een middag ver weg van zijn eigen woonplaats en biedt zelfs aan om lotgenoten ergens onderweg op te pikken, waarbij hij soms wel heel ver van de route afwijkt… En als 'toetje' stuurt hij na afloop de door hem gemaakte foto's als herinnering trouw naar iedereen toe. Bovendien weet ik dat hij ook een lotgenote uit de nood helpt door af en toe letterlijk (in haar tuin) de handen uit de mouwen te steken. Geweldig Ton, je doet het toch maar!

Inmiddels is deze bijzondere 'olievlek' zich steeds meer aan het uitspreiden. En het is Yvonne Kool die nu bereid is een wandeling te organiseren en wel in het oosten van het land, in de Achterhoek, op zondag 14 oktober aanstaande.
Tot die tijd hebben we even de gelegenheid om 'op adem te komen'.
Wie weet zien wij ook jóu de volgende keer. Graag tot dan!

Monique Vos, vrouw, geboren 29 oktober 1960; partner Eric (44) op 26 april 1999 overleden door een motorongeval; partner Bert (64) op 31 oktober 2006 overleden aan darmkanker; geen kinderen; e-mailadres: elvo@planet.nl

***

Hallo lieve mensen,

Ik denk dat er nog wel meer reacties komen op de gezellige dag in Haren in de botanische tuin Hortus, maar ik wil toch even een stukje schrijven.
Het begon 's morgens. Rond 9 uur de trein gepakt naar Leiden en toen daar verder gereist met Ton, die zo verschrikkelijk aardig was om mij mee te nemen met de auto. We zijn eerst langs Trix gereden en we hebben daar koffie gedronken. Vervolgens met z'n drieën verder naar Haren. Daar aangekomen zijn we met 18 personen naar binnen gegaan en eerst heerlijk koffie en thee gedronken. We hadden een Chinese gids die prachtig heeft verteld. Ze kon er zelf eigenlijk ook geen genoeg van krijgen.

Na vijven hebben we de Hortus verlaten, vervolgens naar een gezellig restaurant in Haren gegaan waar we, denk ik, allemaal naar tevredenheid hebben gegeten. We gingen moe maar voldaan naar huis. Weer veel nieuwe gezichten gezien. Het was voor mij de tweede keer dat ik een lotgenotendag meemaakte. En het was zeker niet de laatste.
Ik wil Ton nogmaals hartelijk danken voor het helemaal thuis brengen. Ton en Trix, bedankt voor het organiseren.
Ik zal maar zeggen: tot een volgende keer allemaal!

Groetjes van

Els Moonen-Janssens, vrouw, geboren 11 november 1952; partner Pim (57) overleden op 15 maart 2005 aan longkanker; twee volwassen, uitwonende kinderen; e-mailadres: moone502@planet.nl

***

Op 16 september kwamen we met 18 lotgenoten bij elkaar bij de Hortus in Haren, alwaar we werden verwelkomd door Cecilia Yang, onze gids van die dag.
Na de begroeting van nieuwe lotgenoten en warm weerzien met bekenden zijn we eerst wat gaan drinken en (bij)praten in paviljoen 'het Kreunen van de Draak'.
Hierna hebben we de Chinese Tuin van de Hortus bewonderd en konden we ook nog een Tai-Chi demonstratieles aanschouwen. In het winkeltje van de Chinese Tuin konden we ook nog ontdekken wat voor een Chinees sterrenbeeld we hadden. Vervolgens heeft Cecilia ons de rest van de Hortus laten zien en veel verteld over bijzondere planten. De weergoden waren ons zeer goed gezind deze dag. En ondanks dat het al een beetje herfst is, viel er nog genoeg te zien en beleven.

Bijzonder is het ook elke keer weer hoe goed het voelt om samen met lotgenoten zo'n dag op te trekken en je verhaal kwijt te kunnen. Het sterkt je weer en je kunt er weer even tegen. Ook voor de 'nieuwelingen' onder ons was het een goede ervaring.
Het eten na afloop was ook prima en gezellig, met als klap op de vuurpijl het kinderijsje (met vuurpijl) voor Sjoerd.

Trix van Laar-van Leeuwen, vrouw, geboren 18 maart 1945, partner Hans (62) overleden op 11 oktober 2005 aan uitgezaaide stembandkanker; drie volwassen, uitwonende zoons; e-mailadres: trixvanlaar@gmail.com

***

Hoi Monique en alle medelotgenoten,

Wat een geweldig woord "gelijkgestemden " ; dat klinkt heel anders dan lotgenoten en het komt op hetzelfde neer.

Maar ik wil graag nog even reageren op het uitstapje naar de Hortustuinen van 16 september. Er was weer een hele leuke groep aanwezig en ik heb zelf erg genoten van de duidelijke uitleg van de Chinese gids over de tempels, beelden, de bloemen en de prachtige bomen.
Er was weer ruimschoots de tijd om met veel mensen in gesprek te gaan en de gevoelens van je medemens te horen, soms met een lach en soms met wat tranen. Na afloop hebben we weer heerlijk gegeten met z'n allen.

Ik wil Trix en Ton hartelijk bedanken voor de geweldige organisatie. Wie weet organiseer ik in het voorjaar iets, maar daar moet ik dan nog maar eens goed over nadenken. Misschien samen met iemand, wie weet! Volgende keer hoop ik te weten hoe ik de foto's kan meesturen die ik iedere keer weer maak. Helaas kan ik niet in Vorden komen omdat ik een weekje naar Griekenland ga, maar de volgende keer ben ik er weer graag bij.

Verder ben ik erg druk om een eigen praktijk op te zetten van Quantum-Touch. De kamer is op een paar kleine dingen na klaar, maar ik ben al aan het behandelen. Dat is een enorme nieuwe uitdaging en ik krijg er erg veel energie van, vooral omdat ik er mensen mee kan helpen in welke vorm dan ook.

Bedankt dat ik mijn verhaal weer even kon vertellen.

Lieve groetjes van

Annemiek Peters, vrouw, geboren 17 februari 1946; partner Willem (62) op 13 november 2006 overleden door complicaties ten gevolge van darmbloedingen; twee volwassen en uitwonende dochters; e-mailadres: annemiek_peters@hetnet.nl

Wil je ook een keer meewandelen? Hou de rubriek 'Oproepen' dan goed in de gaten en meld je tijdig aan. Of: neem zelf het initiatief, prik een datum en mail jouw oproep naar: Monique Vos, e-mailadres: info@draaikolk.com

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren.

Terug naar index Archief

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren