Met ingang van december 2003 is ons Gastenboek opgeheven. Alle reacties kunnen voortaan rechtstreeks worden gestuurd naar de hoofdredactie via: info@draaikolk.com Deze worden dan opgenomen in de rubriek "Reacties van lotgenoten".
Onderstaand de uit het Gastenboek overgenomen reacties:

Datum 06-12-2003 om 17:52:44

Mijn Man is afgelopen 2 oktober........op 53 jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van kanker.......we wisten het nog geen 3 maanden....Ik mis hem zo erg......ik ben zelf 45 jaar......en heb het idee dat me hele leven over is........ik mis hem zo erg.........

Lenie van Wijngaarden; e-mailadres: lenieleonie@wanadoo.nl

Datum 29-11-2003 om 00:16:55

Hallo Bert en Monique, wat geweldig van jullie om zo'n mooie site op te zetten. Op 21 augustus jl. verloor ik mijn man die ook mijn beste vriend was. Jullie site werd mij aanbevolen en ik ben er blij om; een bezoekje aan De Draaikolk helpt mij enorm bij het verwerking van mijn verdriet. Van sommige vrienden hoor ik de laatste tijd niets of nauwelijks wat(gelukkig niet allemaal). Ik neem ze het niet kwalijk, sommige mensen weten niet hoe ze iemand die een partner heeft verloren moeten benaderen en willen ze eerst "wat tijd geven". Hier kom ik "thuis", wij maken allemaal hetzelfde mee, dus hebben we begrip voor elkaar. Veel liefs, Patricia

Patricia van Vliet; e-mailadres: d-p-vanvliet@hetnet.nl

Datum 20-11-2003 om 19:58:26

Eergisteren heb ik een e-mail gestuurd om jullie te laten weten dat draaikolk een troostende werking op mij heeft.Ik ben een beginner met de computer en het verbaast mij steeds weer wat er nu weer op het scherm komt. Nu dus deze side(dat heet toch zo?)Ik moet ook nog even leren hoe je een verhaal eerst schrijft , het opbergt en daarna kan versturen. Maar mijn verhaal komt eraan. Groeten Marina.

Marina van der Sluis; e-mailadres: lrwvandersluis@chello.nl

Datum 25-10-2003 om 23:34:09

Hallo allemaal,
Ik ben weer es op de site.Ik zit er vaker op te lezen. Graag net voor ik naar bed ga. Nu es een reactie. Zoveel mensen die hun partner hebben verloren. Ik vind hier veel herkenning. Mijn man Klaas overleed op 30 januari 2002. Alweer zoveel maanden terug wordt er tegen je gezegd, wat gaat de tijd toch vlug. Vind ik vaak niet, het lijkt gisteren. Ik ben vandaag naar een ontmoetingsdag geweest in Drachten. Leven na verlies. Vond het een fijne dag, maar toch best nog zwaar. Het lezen van deze site nu ik er vaker op ben valt me niet zo zwaar, ik denk dat het komt doordat er geen mensen tegenover je zitten. Ik hou op allemaal veel liefs. Bruinetha

Bruinetha Sanders; e-mailadres: k.l.sanders@hccnet.nl

Datum 20-10-2003 om 13:40:53

Zat te zoeken op internet naar artikelen van rouwverwerking en kwam op jullie site.
Ben sinds 18 januari 2001weduwe nadat mijn man op weg naar huis getroffen werd door een hartstilstand. Hij was 60 jaar en twee maanden nog te gaan voor de vut. Al gaat het redelijk, heb drie niet meer thuiswonende kinderen en een prachtige kleindochter [3] er zijn dagen dat ik tegen de muur wil schoppen.
Doe veel buitenshuis maar de stille uurtjes zijn moeilijk en je wilt vooral geen zeurpiet zijn. Ben blij dat ik deze site gevonden heb en zal er zeker gebruik van maken

anke loman; e-mailadres: a.loman2@chello.nl

Datum 18-10-2003 om 21:22:37

Dit is de tweede keer dat ik op jullie site kom,bert en monique,mijn moeder kwam hier mee aan, ze had het gehoord op radio noord.
Ik ben eigelijk heel geschrokken hoeveel mensen er alleen zijn die hun partner of vader, moeder hebben verloren. Ik heb sinds 22 december 2002 mijn lieve vader verloren hij is overleden aan longkanker ik mis hem nog elke dag. Nu aankomende kerst zijn we voor het eerst alleen en het komt al dichterbij. Ik wou iedereen veel sterkte wensen die dit berichtje van mij leest.

Evelien Visscher; e-mailadres: evisscher@keyaccess.nl

Datum 10-10-2003 om 23:40:32

Soms heb je van die minuten dat het gewoon even balen is, en dan is het fijn om te lezen dat je niet alleen bent.
Soms wil je datums wel overspringen maar je moet ze passeren . Voor mijn 13 okt 4jr. man en 13 dec. 1 jaar dochter. Het krijgt wel plek maar dat wondje springt soms wel eens open , net als je het niet wilt.
Gelukkig heb ik veel steun in mijn Geloof en al geef ik zelf aan anderen nazorg , je hebt ook wel eens zelf een schouder nodig en ook ik wil wel eens huilen.

Dank je wel voor jullie warmte op de site. Dank je wel dat jullie deze site hebben.

Harma Huiting; e-mailadres: r.r.huiting@planet.nl

Datum 23-09-2003 om 22:24:27

Hallo Bert & Monique,

jullie doen veel goed werk en ben voor veel mensen blij dat die hun gevoel hier bij jullie op een normale manier kunnen uiten, want bij velen ben je een blok aan hun been, hier tref je mensen die voor je open staan en hoop dat jullie er nog lang mee mogen door gaan, jullie doen hier veel mensen een groot plezier mee. geweldig ga zo door.
wens allen heel veel sterkte en kracht toe groeten Tony

Tony Ruys; e-mailadres: 19tw01@uwnet.nl

Hoi ik wil me even voorstellen.
Ik ben Miranda 27 jaar en heb twee dochters Naomi van 8 en Jamie van 2 ik ben 15 augustus 03 mijn man verloren hij was pas 32 jaar maar al enige tijd ziek en we wisten dat dit kon gebeuren.
Ik hoop op deze site lotgenoten te vinden die mij willen vertellen hoe hun met het verdriet zijn omgegaan.
Ik heb het erg moeilijk maar ben blij dat mijn dochters me er door heen slepen. Groetjes

Miranda Vellekoop; e-mailadres: aec.vellkoop@home.nl

Datum 14-09-2003 om 14:22:20

Van myn buuren hoorde ik van jullie . Ik ben later gaan kijken .vind het een goede websait.zal inde toekomst nog veel naar kijken . ben voorig jaar 25 nov mijn vrouw verloren met een auto ongeluk in duitsland.

heel veel dank alex

alex weultjes; e-mailadres: danielle.weultjes@hetnet.nl

Datum 12-09-2003 om 09:25:51

Vandaag de krant gelezen en daar een verhaal gelezen, "Man vind vrouw dankzij eigen rouwverwerkingsite".
Meteen even gekeken.
Wat een fantastise site, ben zelf zes jaar weduwnaar en wou dat ik deze site eerder ontdekt had, je vind er zoveel van jezelf in terug.
Mijn vrouw is zes jaar terug op 58 jarige leeftijd overleden aan borstkanker.
Heb nu voor het eerst een voorzichtig contact met een vrouw en probeer dat op te bouwen.
Ga zo door zal deze site zeker nog veel bezoeken en misschien mijn verhaal er in publiseren.

K de Leeuw; e-mailadres: leeuwdw@alwaysaccess.nl

Datum 09-09-2003 om 16:18:39

Dag bert en Monique en lotgenoten,
Ik ben nog steeds erg heftig bezig met overleven sinds de dood van mijn lief Mirian die op 27 juni 1998 overleed. ze is net 40 geworden. ze overleed aan uitzaaiingen op de longen, gevolgen van borstkanker. Mirian's wens was thuis te sterven en heb haar ook thuis opgebaard en van huis uit begeleid naar het crematorium, de urn staat in de huiskamer. Na de dood van Mirian ben ik doorgegaan met mijn gevoelens van verdriet en ook wederopstanding op "schrift"te stellen. Maar soms wil ik er weer opnieuw over schrijven en praten, contact hebben met lotgenoten. vrienden/vriendinnen hebben je laten vallen want je bent een gevaar voor hun huwelijk Daarom vond ik het nodig om deze site weer te bezoeken, jullie weten wat er in je omgaat. ik wil het graag een plekje geven maar weet niet hoe, wie
kan me hierin helpen
Veel kracht en sterkte voor iedereen.

Tony Ruys; e-mailadres: 19tw01@uwnet.nl

Datum 01-09-2003 om 20:03:05

Hallo Lotgenoten.
Graag wil ik iedereen aanraden die geregeld het gastenboek lezen ,om er op te reageren als je denkt van met die wil ik wel eens van gedachte wisselen,tenslotte zijn de meeste die het lezen mensen met verdriet en om het te verwerken is de Draaikolk een goede site.
In december 2000 is mijn man overleden en ruim een jaar later las ik in het gastenboek een schrijven van een mevrouw waar van de man ook aan een hartstilstand is overleden,wij zijn naar elkaar gaan mailen ,en weet je ik heb nergens zoveel steun van als van haar ,dat is zo fijn vooral als je leest dat alles wat je meemaakt normaal is en niets is gek hoe je je verdriet verwerkt.
Daarom hoop ik lotgenoten dat het jullie ook lukt of is gelukt om via deze site je verdriet te verzachten het beste met iedereen die dit leest

A Thielen; e-mailadres: a_thielen@hetnet.nl

Datum 13-08-2003 om 20:47:58

Lieve mensen,
Sinds kort heb ik internet, ben even aan het surfen en beland op deze site.
Verheugd, omdat ik haast dacht dat ik de enige was die haar man plotseling verliest, maar met het lezen van al die berichten, kneep het mijn keel dicht, zoveel jonge mensen
Mijn man Henk is 30 april 2002 plotseling aan boord van ons binnenvaartschip overleden door electriciteit. Mijn 2 dochters van 16 en 13 jaar hadden juist meivakantie, anders hadden ze op het schippersinternaat gezeten, dus die waren aan boord. Zo zit je met zijn vieren te eten en zo is je leven een hel.
Doordat wij een eigen bedrijf hadden, wat ook onze woning was, was ik opslag alles kwijt, mijn maatje, ons bedrijf, en onze woning.Woon sinds kort met mijn 2 kinderen in Zwolle. Liefs

Wilma Eier; e-mailadres: weier@home.nl

Datum 23-07-2003 om 10:27:47

Ik ben op deze site terecht gekomen om dat ik na 18 jaar huwelijk, 7 jaar gescheiden, eindelijk een lieve weduwnaar met 2 kinderen had gevonden. Ik wist waaraan ik begon; hij gaf me diverse tekenen van "we gaan ervoor". We gingen 3 weken met elkaar op vakantie, maar na 2 weken gingen we terug, om allerlei (kleine) dingen. Zijn gevoelens waren kort daarvoor veranderd, maar ik wilde een stapje terug doen, om hem door zijn rouwperiode heen te slepen, nu het 2e jaar. Alle adviezen van familie en kennissen zijn goed bedoeld; ik moet nu zelf beslissen of ik het geduld kan opbrengen om door te gaan. Hoe lang het rouwproces zal duren, kan niemand je op een presenteerblaadje geven. Aan die adviezen heeft hij ook niets; hij moet het zelf ervaren; zelf zijn leven weer op de rails zien te krijgen. En of dat met mij zal zijn, dat zal de toekomst uitwijzen. Misschien hoort mijn verhaal niet op deze pagina thuis, maar ook voor mij is het rouwproces een onderdeel van mijn leven (geworden).

Barry van den Herik; e-mailadres: bvandenherik@planet.nl

Datum 12-07-2003 om 07:47:20

Hallo,
Ik hoorde via een interview over de radio van jullie site.Heb nog niet alles gelezen maar ben dat zeker van plan.In dec.2002 is mijn man overleden aan de gevolgen van darmkanker op de leeftijd van 45 jaar. Zelf ben ik 41.We hebben samen 2 kinderen in de puberleeftijd.
Ik zou graag contact met lotgenoten willen hebben.
Hartelijke groet, Riny.

Riny Gibcus; e-mailadres: grapgibcus@zonnet.nl

Datum 11-07-2003 om 13:37:58

Lieve lotgenoten,

Ik ben bij toeval op deze site terechtgekomen, en sprak mij meteen enorm aan. Mijn lieve vrouw Elly is op 4 april j.l. overleden aan een hersenbloeding.
Ik weet zeker dat we veel steun aan elkaar kunnen hebben, want wie kunnen er beter over praten dan mensen die hetzelfde meegemaakt hebben.
Ik wens de redactie veel succes toe met deze site.
Verder wil ijk iedereen veel sterkte toewensen voor de komende tijd.

Groeten,
Wim Smalbrugge; e-mailadres: jw.smalbrugge@zonnet.nl

Lieve lotgenoten,

Voor mij is het 2 jaar geleden, dat mijn lieve Peter op 52-jarige leeftijd overleed ten gevolge van nierkanker met uitzaaiingen naar de longen. Het zijn twee moeilijke jaren geweest, maar mijn twee lieve kinderen hebben me heel erg gesteund, en als het nodig was ik hen. Het zijn die kleine dingen die ik zo mis: een klopje op je schouder, een aai over je haar,samen over de kinderen praten enz.... Jullie zullen dat ongetwijfeld herkennen. Toch doet het me goed dit neer te kunnen schrijven, en de verhalen van anderen te lezen.

Ans van Dorenmalen; e-mailadres: p.vandorenmalen@chello.nl

Datum 28-06-2003 om 22:16:01

Hallo Bert en Monique,
Naar aanleiding van een gesprek met een vriendin op deze site gekomen ,het is er een met veel leed heel erg veel leed .Ik kan mij dat heel goed voorstellen om je partner te verliezen ,ook ik ben mijn vrouw kwijt denk het wel redelijk op een rijtje te hebben (??????).Als je een redelijk goed huwelijk hebt gehad waarin je veel lief en leed hebt gedeeld denk je het is goed zo ,zij is van alle pijn en verdriet af .Is misschien ook zo maar toch val je dan in zo,n ontzettend diepe kuil ,ondanks je kinderen ,vrienden ,buurtjes en je collega,s .Het is die stilte s,avonds als je thuis komt ,dat van hallo hoe was het en wil dit of wil je dat ,dat vertrouwde is er niet meer,maar zoals ik al zij ik weet de achtergronden heb er nu toch vrede mee ze heeft nu rust en die gun ik haar heeft zei echt verdient ze stond altijd voor iedereen klaar.Bedankt voor het lezen en sterkte voor jullie in de toekomst. met vr gr

Dirk Boudewijn; e-mailadres: d.boudewijn@chello.nl

Datum 09-06-2003 om 23:37:46

beste allemaal
ik las jullie adres in het boek van Moody, "leven met de dood" ik lees dit boek nu voor de 2e keer. ik ben bijna 46, mijn lieve man Servé is op 24-2-2002 overleden. een bliksemflits van 10 weken vloog door ons leven, mijn dochter zei: het lijkt wel een boze droom. die eindigde in een nachtmerrie. longkanker met uitzaaiingen in zijn hoofd was al na 1 dag duidelijk. nu verder zonder hem, mijn lieve kinderen van 20 en 18 steunen me enorm maar dat is niet genoeg, ze zijn je partner niet. ik hoop dat ik nog vaak de moed heb om op jullie site te kijken en ben blij dat ik jullie gevonden heb. groeten,

Thecla van de Leur; e-mailadres: vandeleur@planet.nl

Datum 03-06-2003 om 23:16:28

Hallo allemaal. Bij toeval heb ik via de radio over deze website gehoord. Vorig jaar in september heb ik mijn maatje aan prostaatkanker verloren. Hij was pas 48 jaar, wat extreem jong is voor deze vorm van kanker. Je leven weer een nieuwe invulling geven is heel moeilijk en kost veel energie. Vaak voel ik me heel eenzaam hoewel ik gelukkig enkele goede vrienden heb en twee geweldige kinderen . Echter mijn beste vriendin heeft borstkanker met uitzaaiïngen in de botten en hersenen.Het is prettig dit te kunnen schrijven wetende dat jullie allemaal in het zelfde schuitje zitten. In september wordt ik 50 jaar . Dat zal een moeilijke maand worden.

Dorry Thuijls; e-mailadres: harmthuijls@tisca.

Datum 24-05-2003 om 15:47:16

Dag lotgenoten, Deze website heb ik een jaar geleden opgeslagen obder het kopje favorieten en sindsdien nooit meer ingezien. Ik was en ben nog steeds erg heftig bezig met overleven sinds de dood van mijn Frans op 18 februari 2002. Negen maanden heeft hij erover gedaan om te weten te komen dat hij longkanker had en om na operatie, chemokuur en tenslotte bestraling langzamerhand te beseffen dat er een eind zou komen aan zijn leven. Hij is overleden in een hospice, in de oude binnenstad van Leiden, 51 en een half jaar oud. Meteen nadat hij ziek werd hebben we een soort e-mail bulletin opgezet voor een grote groep vrienden en bekenden om hun op de hoogte te houden. Na zijn dood ben ik tot april jl. doorgegaan met mijn gevoelens van verdriet en ook wederopstanding op "schrift"te stellen. Maar soms wil ik er weer opnieuw over schrijven en contact hebben met lotgenoten. Daarom vond ik nu deze site weer die ik zo zorgvuldig had bewaard. Veel kracht voor iedereen.

Monica Schiks; e-mailadres: zingende.botje@inter.nl.net

Datum 11-05-2003 om 18:49:33

Mijn naam is Ans Janssen. Mijn liefste maatje is op 16 okt. 2001 overleden aan longkanker.
Hij was pas 55 jaar en vanaf mijn 15e mijn enige en allergrootste liefde. De pijn is momenteel erger dan een jaar geleden. Toen was ik nog verdoofd, maar het verdriet en de pijn worden erger, scherper, realistischer.
Ik kijk sinds enkele weken regereld naar de site van de Draaikolk en put hier moed uit. Ik voel herkenbaarheid en warme betrokkenheid. Hier mag ik mijn verdriet nog tonen, ook al het is "al" 1,5 jaar geleden. Graag zou ik af en toe een berichtje van mede-lotgenoten ontvangen om elkaar te steunen.

Ans Janssen; e-mailadres: ton@janssen-reuver.tmfweb.nl

Datum 12-04-2003 om 19:36:22

ik vind het fijn om dit allemaal te lezen. het geeft me iets troost.ik voelde me zo alleen met mijn verdriet.mijn man 40 jaar oud is onverwachts overleden na een vacantie in spanje aan legionella( veteranenziekte)wij waren er een week en toen werd hij ziek, de dokter deed erg weinig en na een week ziek in het huisje heb ik een ambulance gebeld en werd hij naar het ziekenhuis in callela gebracht dat was op 18 juli 2002, we hebben nog wat kunnen zeggen tegen elkaar en toen werd hij onder narcose gebracht en weer vervoerd naar een ander ziekenhuis in badalona na 6 dagen gelegen te hebben daar is hij overleden op 25 juli 2002 terwijl ik op de gang wachtte om bij hem te kunnen en ze hadden me niet geroepen dus ik wist niet dat hij daar aan het sterven was. de leegte is enorm, het verdriet van mij en onze drie kinderen( 17, 14 en 7 jaar oud)is enorm ,ik zou zo graag met iemand willen emailen die ook zo jong weduwe is geworden,was zelf 39 toen dit gebeurde

alice bermon; e-mailadres: j.bermon@chello.nl

Datum 01-04-2003 om 12:00:49

hallo,
Ik ben yvonne, 33 jaar en sinds 29-11-2002 weduwe van mijn man Jean. Hij was 35 toen hij stierf aan een kortstondige ziekte, n.l. asbestkanker.Onze wereld stond op de kop toen wij de uitslag kregen te horen, na 3 mnd. onderzieken. 3 weken na de uitslag is hij thuis gestorven door euthenasie.
Ons zoontje was toen 4 jr. Mijn wereld storte helemaal in! Het ging zo slecht met mij dat dat resulteerde in een zelfmoordpoging. Nu, na een aantal mnd. weet ik nog niet of ik blij moet zijn dat mijn poging was mislukt. Door veel therapie probeer ik mijn leven weer op te pakken, al valt het mij ontzettend zwaar.
Toen ik voor het eerst op deze site terecht kwam, heb ik eerst een traantje moeten wegpinken! Zoveel herkenning...
Ik hoop dat ik door deze site in contact kan komen met lotgenoten. gr.

yvonne stikkelbroek; e-mailadres: jean.yvonne@tiscali.nl

Datum 24-03-2003 om 23:24:00

Ik zal me even voorstellen..ik ben dus een lotgenoot... 40 jaar...vind een website als de draaikolk helemaal goed!
Ik zou het daarom fijn vinden in contact te komen met mensen die voelen wat je bedoeld.
Mijn man is overleden tengevolge van een hersentumor.
Nu..bijna 3 jaar later lijkt het gemis sterker te worden...ik heb een lieve zoon van 10 jaar..ga verder met ons leven maar voel me eenzaam.
Misschien dat het tekenen in dit gastenboek...me in contact kan brengen met mensen die zo goed weten wat je bedoeld. Groetjes..

Willie de leeuw; e-mailadres: wildeleeuw@hetnet.nl

Datum 14-03-2003 om 14:16:22

Lieve lotgenoten,
hierbij wil ik even reageren op het verhaal van Jose Osterman "tussen wal en schip"
Zij heeft precies verwoord hoe ik me voel, tussen wal en schip. Mijn man is ruim 3 jaar geleden overleden, en ik heb het grote verdriet een plaatsje gegeven,de "dips'zijn minder diep en ik kan vaak weer genieten van de kleine dingen.Maar echt weer plezier hebben vind ik nog steeds moeilijk.Vaak voel ik me dan schuldig dat ik weer kan lachen en mijn verdriet even naar de achtergrond verdwijnt.
De grote stap te zetten om alleen op vakantie te gaan heb ik nog niet durven nemen.
Mijn omgeving snapt niet veel van mijn gevoelens en ik kan er met hen niet over praten.Ik voel constant een strijd van binnen tussen genieten, lachen en weer plezier hebben, en de verdrietige momenten.
Ik denk dat ik niet de enige ben deze gemengde gevoelens.
Lotgenoten, veel sterkte allemaal en veel steun aan de prachtige gedichten en verhalen in de Draaikolk.

Betsy Kampschreur; e-mailadres: bkam@wanadoo.nl

Datum 12-03-2003 om 22:07:58

Hoewel ik mijzelf niet als lotgenoot zie, mijn vriendin is dat zeker wel. Zij is bijna 2 jaar weduwe en wees me op deze site. Ik wil graag zeggen, laten voelen, dat ook vrienden of vriendinnen de gevoelens wel zien bij jullie, als lotgenoten, maar het inderdaad vanaf de zijlijn meebeleven en vaak ook onmachtig zijn. Zelf ben ik mijn vriend verloren door een ongeval, maar dat is bijna 30 jaar geleden, ik was jong, 17 jaar, en nog een leven voor mij. Toch, ook na 30 jaar, herken ik veel, de onmacht, het verdriet, de boosheid. Ik weet nu, dat alle anderen om mij heen, mij wel begrepen en meeleefden, ondanks dat het op dat moment niet zo voelde.
Ik wens iedereen sterkte toe, en meer nog, de eigenschap die vrienden in hun eigen omgeving te herkennen.
De site vind ik prachtig, ook nu nog, na 30 jaar herken ik zoveel, en jammer, dat dat toen nog niet bestond, het van me afschrijven had me zeker kunnen helpen, misschien wel juist omdat ik zo jong was .................

cathy du bois; e-mailadres: cathy.du.bois@wanadoo.nl

Datum 28-02-2003 om 22:04:25

Hallo lieve lezers.
15 Januari 2003 is mijn man (Hans 40) overleden. Hij had niercel kanker.1 Januari 2002 werd hij opgenomen. Eenmaal thuis leek het allemaal redelijk te gaan, helaas ging het begin juni ineens heel slecht. Eenmaal in het ziekenhuis, kregen we te horen dat hij hooguit nog 4 weken had. Voor een gezin met 3 kinderen (9,12,13) is dat een behoorlijke klap. Begin van het jaar had hij zich voorgenomen om alle seizoenen, feestdagen en verjaardagen, nog 1 keer mee te maken. En wonder boven wonder is dat gelukt. Ik ben zo ontzettend trots op hem. We hebben de seizoenen zien wisselen, verjaardagen intens gevierd, en de feestdagen waren liefdevol en goed. Met oud en nieuw was hij de gelukkigste man van de wereld. Hij was een heel jaar in liefde bij ons gebleven. Had begrepen waar het leven omdraaide,"liefde alles omvattende liefde". Ondanks verdriet voel ik de lente in m'n lijf. Ik leef! En heb gedaan wat ik kon doen. In liefde blijven wij elkaar ontmoeten.

Josephina Exterkate; e-mailadres: xxjosephinaxx@hotmail.com

Datum 19-02-2003 om 16:05:01

Vandaag zit ik voor het eerst op deze website en wil toch ook even mijn verhaal kwijt. Op 4maart 2001 overleed mijn Piet tijdens een fietsvakantie met zijn vrienden op Mallorca. Die avond zou hij thuis komen en ze gingen nog even fietsen. Helaas hij kwam niet meer thuis. Na een week kwam zijn lichaam aan in Nederland en nog wilde ik niet geloven wat er gebeurd was. Soms vind ik dat nog moeilijk om het te accepteren dat hij nooit meer bij me terug komt. Ik mis hem nog iedere dag. Ga nu wel vaker deze website bezoeken die ik doorkreeg van een goede vriend.

Anny Gerrits; e-mailadres: p.gerrits@home.nl

Datum 18-02-2003 om 21:31:17

Hallo,
Ik, jacob ben 39 jaar en heb twee kinderen en ben sinds 9 april 2002 alleen.
Bij mijn vrouw ging 3 jaar geleden een moedervlekje jeuken op haar rechterbeen. deze was kwaadaardig en later bleek dat dit een Melanoom was. Binnen zes weken zijn uit haar been haar lymfklieren verwijderd en toen dacht men dat alle kwaadaardigen cellen weg waren!
op 5 december 2001 hebben wij het slechte bericht vernomen. (na haar periodieke scan)
Nu zijn wij nog snel naar Egypte geweest en hebben wij een onvergeetelijke vakantie gehad.
En na deze laatste vakantie ging het allemaal zo snel, en op 9 april 2002 is zij op 38 jarig leeftijd overleden .
Ik vind dit zo moeilijk om mijn verhaal. nu straks op deze site te lezen .
Want ik heb al heel wat keren getwijfeld om dit te doen .
Ik hoop dit ik hiermee een ander een hart onder de riem kan steken. Groetjes

Jacob Moerman; e-mailadres; jacob63@zonnet.nl

Datum 12-02-2003 om 01:00:20

Dag,
Ik ben ans en ben sinds 21.12.2002 alleen.
Mijn partner was sinds twee jaar ziek(kanker).
Het verlies valt zwaar. Ik woon in westerhoven in Noordbrabant en ben 48 jaar oud.

ans schrijvers van bree; e-mailadres: ans@schrijversvanbree.myweb.nl

Datum 11-02-2003 om 22:39:43

Hallo allemaal,

Via de draaikolk ben ik voor mijn scriptie in contact gekomen met velen die een naaste hebben verloren aan kanker. Mijn onderzoek is nog lang niet klaar maar ik wilde toch via deze weg iedereen nog eens ontzettend bedanken die tot nu toe heeft meegewerkt. Jullie zijn kanjers!! Liefs,

mandy rovers; e-mailadres: mandyrovers@yahoo.co.uk

Datum 23-01-2003 om 22:00:19

hallo
ik heb een vraagje ik ben per toeval op jullie site terechtgekomen omdat ik op zoek ben naar lotgenoten mijn lieve man is op 25 december 2002 overleden. graag had ik mijn verhaal ook eens kunnen doen maar weet niet hoe ik het moet doen of is het een probleem dat ik in belgié woon. graag had ik een antwoordje want ik zou zo graag mijn verhaal eens kwijtkunnen. hartelijk dank . groetjes

francine alleman; e-mailadres: francine.alleman@pandora.be

Datum 20-01-2003 om 13:45:39

Hoi Lieve Lotgenoten,

Hans en ik hadden zo hard gevochten om onze relatie de goede kant uit te sturen, ik leed na acht jaren van zwaar seksueel misbruik eindelijk weer een menswaardig bestaan was bezig met een baan bij de Sociale Werkvoorziening toen mij keihard verteld werd dat mijn lieverd kanker had. Mijn en zijn wereld storte in en we hebben ieder ons eigen gevecht moeten leveren met die rot ziekte. Ik ben blij dat hij er nog is maar ook hij moest een lang gevecht aan met de dood en in hetzelfd jaar 2002 verloor ik een goede bekende aan longkanker, ik heb momenteel veel verdriet waar ik graag eens met iemand oprecht over wil praten. Aan de ene kant ben ik blij aan de andere heb ik nog veel verdriet. Wie schrijft graag eens met mij via internet of praat graag eens met mij, ik voel me momenteel wel wat eenzaam en kan een schouder gebruiken!

Bart Boesten; e-mailadres: bboesten@hetnet.nl

Datum 10-01-2003 om 20:14:33

Ik heb de site eens goed bekeken. Wat herken ik een hoop daarin. Heftig verdriet en onmetelijke woede. Het is nu bijna 2,5 jaar geleden (1 aug. 2000) dat mijn man Danny zeer plotseling overleed aan een hersenbloeding. Hij was pas 35. Een sportman op en top, geen roker en matig met alcohol. Maar wat zegt dat?
Ook ik ben momenten tegengekomen dat het allemaal naar omstandigheden wel ging. Het verdriet verberg je, dat bewaar je voor 's avonds, zelfs nu nog. Iemand zei ooit tegen mij: Je spreekt nooit over je verdriet. Dat is aan de ene kant je grote kracht, maar tevens je grootste zwakte. Dat is me altijd bijgebleven. Het meest moeilijke vind ik dat ik geen goede gesprekken meer kan hebben over bepaalde dingen die er in je leven gebeuren. Beslissingen neem je nu alleen, da's in het begin best eng. Ik vraag me wel eens af of je na zoiets ooit nog wel vrij kunt zijn in het vinden van geluk. Misschien zijn er mensen die me daar antwoord op kunnen geven.

Mariska Rahawarin; e-mailadres: Rahawarin@hetnet.nl

Datum 06-01-2003 om 17:46:39

Hallo beste mensen,
Nog maar onlangs ben ik mijn vrouw verloren (14 dec 2002). Alles is nog pijn en verdriet.
Toch geeft deze site hoop op beter. Het lezen dat anderen dit ook zo voelen of voelden geeft steun. Ik zal hier nog vaak komen en vermoedelijk ook nog wel eens mijn verhaal doen als het kan. Ik werk in de gezondheidszorg en het blijkt dat er een gigantisch verschil is tussen de theorie die je aan anderen meegeeft en de praktijk als je er zelf midden in zit. groeten

Patrick Van Damme; e-mailadres: pamvandamme@hotmal.com

Datum 30-12-2002 om 11:56:04

Het is vanavond precies een jaar geleden dat we werden gebeld dat we direct naar het ziekenhuis moesten komen. Mijn moeder had na een hartoperatie (op 27 december) zware hartritmestoornissen gekregen en was gereanimeerd. Wilie, mijn man, scheurde met 160 km p/u over de snelweg, terwijl mijn vader achterin op was van de zenuwen. Mijn vader kwam als eerste bij mijn moeder aan en dacht dat hij te laat was. Ze was spierwit, reageerde niet en had een doodsmasker. Gelukkig leefde ze nog en mocht op 31 januari mee naar huis. Pas bij haar thuiskomst durfde we elkaar een gelukkig nieuwjaar te wensen. Anderhalve maand later kregen we te horen dat Willie een gezwel had op zijn rechternier. Vijf maanden na dit nieuws is hij overleden. Hoezo een gelukkig (nieuw) jaar?! Ooit zal er weer een jaarwisseling komen waarbij anderen mij en ik hun een gelukkig nieuwjaar wens en ik er ook echt in geloof. Dit jaar kan ik me daar niets bij voorstellen!

Mieke van de Pol; e-mailadres: pol387@zonnet.nl

Datum 29-12-2002 om 21:51:34

ook ik heb nu bijna anderhalf jaar geleden mijn
man verloren, hij had darmkanker met uitzaaingen naar de lever en de lympfenklieren.
hij was nog maar 51 jaar oud.
nu hebben we de tweede kerst zonder hem gevierd en weer was het moeilijk vooral deze maand vind ik het toch wel erg moeilijk.
de andere maanden gaat het goed met af en toe nog eens een dipje maar deze maand vond ik een regelrechte ramp.
nu nog weer oudejaarsavond iedreen weer gelukkig nieuwjaar wensen een ramp vind ik het.
ben benieuwd of er nog meer mensen zo over denken.

ilona berends; e-mailadres: familie_berends@hotmail.com

Datum 28-12-2002 om 22:08:49

Ben met mijn dochtetrs tweede kerstdag naar het kestconcert van Simone Awhina geweest wat een heel goede invulling van deze moeilijke dagen was. Haar CD draai ik vaak keihard in de auto en is heel mooi. Ligt ook muzikaal goed in het gehoor. Ik ken haar van een psychometrische avond in mei dit jaar in Westerland. Zodoende was ik snel op de hoogte van haar CD. Hij is nu ook in de winkel verkrijgbaar. Ze zingt life net zo goed! Ze zong veel nummers van haar CD en een aantal kerstliederen. Haar vader deed een aantal trompetnummers. Het is zo een positieve meid na alles wat ze heeft meegemaakt. Ze sprak ook heel mooie woorden. Haar CD is echt een aanrader.
Ik wens iederen heel veel kracht en liefde van hun naasten de komende jaarwisseling. We hebben het zo nodig! Hartelijk Groeten

Hannie Minkema; e-mailadres: lotte@quicknet.nl

Datum 23-12-2002 om 23:37:19

Hallo,vandaag is het ruim 21/2jaar geleden dat mijn lieve schat Joke is overleden aan longkanker met later uitzaaiingen naar haar hersenen.
Joke is helaas maar 51 jaar geworden.
Sept.'97 ben ik ontslagen i.v.m.een reorganisatie,vanaf die tijd ging alles mis. Eerts kwam mijn zwager te overlijden,daarna mijn moeder toen mijn lieve hond "Ranka" het hield niet op. Toen was mijn moeder aan de beurd daarna "Joke" het bleef maar doorgaan. Toen mijn aller grootste vriend mijn hond "Amanzo"daar na mijn schoonmoeder en vorige maand mijn jongste zus,ook aan kanker (borst kankanker0later uitzaaiingen in haar hersenen en botten. Zij is 56jaar geworden,ik word gewoon wanhopig. Ik dank jullie dat ik in de gelegenheid wordt gesteld om mijn verhaal kwijt te kunnen ik word er bijna gek van. Wanneer is het einde????
bedankt allemaal

Ton Flierman; e-mailadres: aflierman@chello.nl

Datum 13-12-2002 om 22:21:02

Hallo allemaal.Ook ik wil mijn verhaal kwijt.En het is zo fijn dat hier bij de draaikolk te doen.Want bij de familie moet je niet meer aankomen ,want het is al 5 jr geleden en dan moet het over zijn.In Dec 97 ben ik eerst mijn zusje uit canada verloren ,door waarschijnlijk een hart infarct.Toen in mei 98 werd mijn man ziek en kregen we in aug te horen dat het kanker was en niets meer aan te doenEn twee maand later in Oct is hij na een lijdensweg overleden.In Juli 99,werd mijn broer ziek en werd er prostaat kanker geconstateerd en later uitzaaiingen naar de botten,ook een verschrikkelijke lijdens weg,in Nov overleden. Nu a,s Jan is het twee jaar dat mn laatste zus overleed aan een darminfarct.In 5 jaar tijd ben ik mn maatje en zussen en broer kwijt.Ik denk er nog iedere dag aan,het is nog niet uit mijn gedachten(als het ooit gebeurd..Ik moest dit even kwijt.Dank jullie wel voor het luisteren.

jo v,t westende; e-mailadres: jowest@zeelandnet.nl

Datum 29-11-2002 om 19:35:09

Vandaag (iets meer dan een jaar geleden dat Hannie overleed) kreeg ik ineens een schokkende gedachte. Het eerste jaar dacht ik steeds in termen van:
Vorig jaar om deze tijd. Dat kennen we allemaal wel. Zo van:

Vorig jaar om deze tijd waren Hannie en ik nog de slaapkamer aan het opknappen.
Vorig jaar om deze tijd gingen we nog samen naar die verjaardag.
Votig jaar om deze tijd waren we vast met de hond aan de wandel. Enzovoorts.

Maar in die termen kan ik nu niet meer denken. Want vorig jaar om deze tijd miste ik haar net zo verschrikkelijk als nu en was het huis net zo koud en leeg als nu. Misschien komt het een beetje verward over, kan ik niks aan doen. Zo voel ik me nu eenmaal op dit moment.

Theo Jongste; e-mailadres: teha@kabelfoon.nl

Datum 23-11-2002 om 18:39:07

Op 10 april 2001 verloor ik mijn man aan een acute hartstilstand. Het was dinsdagochtend, kwart voor 9. Het had die ochtend geregend en toen hij stierf brak de zon door.... Hij heeft ons dochtertje van 4 nog naar school gebracht en achteraf zei ze: "Papa heeft me geen kusje gegeven toen hij wegging." Mijn zoon van 6 jaar zei de volgende dag toen hij in de kist keek, waar papa in lag: "En wanneer staat papa nu op?" Beide kinderen hebben geen afscheid van hem kunnen nemen. Nog dagelijks denk ik aan hem en 's avonds ga ik naar buiten en wens hem welterusten. Ik ben 43 jaar en zou graag eens willen praten of mailen met mannen en vrouwen die in dezelfde omstandigheid verkeren. Dus ongeveer mijn leeftijd en met jonge kinderen. Ik ben mijn leven weer aan het opbouwen en het gaat redelijk goed.

Helmy Pluis; e-mailadres: PluisLander@Netscape.net

Datum 22-11-2002 om 13:46:42

op 29 oktober 2002 is mijn lieve man plotseling aan een hartstilstand overleden. een groot verlies dat nauwelijks te bevatten is.de hele dagen loop ik een beetje rondjes en doe niets en laat het ook maar zo.ik heb 2 kinderen van 24 en 21 jaar die op kamers wonen in delft.de oudste zou een week na zijn dood afstuderen in delft.voor hem een groot drama dat hij zijn hele leven meeneemt.graag zou ik in kontakt komen met mensen die ook kinderen van deze leeftijd hebben omdat er
voor deze kinderen weinig over rouwverwerking te vinden is.
toen ik deze site op het internet vond was ik vol verbazing.je denkt nl. dat je de enige bent die zoiets overkomt maar wat een lotgenoten.mijn dochter zei al je moet een club oprichten in ons dorp.ik ben nl. de zevende weduwe in mijn kennissenkring in ons dorp.misschien doe ik het nog wel als de tijd daarvoor is.

annelies schrama; e-mailadres: anneliesschrama@hotmail.com

Datum 21-11-2002 om 23:15:27

Hoi , goed dat er een site is waar je je gevoelens kwijt kunt aan mensen die je begrijpen en kunnen voelen hoe je je voelt! Het is nu inmiddels bijna 3 jaar geleden dat ik mijn man verloren heb en mijn zoon zijn vader! Ons leven gaat door maar zal nooit meer worden zoals het was en missen we hem elke dag.....!

Willie de Leeuw; e-mailadres: wildeleeuw@hetnet.nl

Datum 14-11-2002 om 22:50:36

Juli j.l. ben ik mijn man verloren op 38jarige leeftijd. Gewoon nou ja gewoon ingeslapen. Uit obduktie blijkt er geen aanwijsbare oorzaak, dus wordt het op hartritmestoornis gehouden.Een hardgelach allemaal. Mijn dochter van 13 heeft hem gevonden.Heeft 112 gebeld mijn ouders en daarna mij op me mobiel op het werk. Zo adequaat als zij gereageerd en gehandeld heeft is vind ik bijzonder. Ze heeft totdat mijn moeder arriveerde ook nog haar 2 zusjes opgevangen. Ik ben zo trots op haar, maar had dit haar liever bespaard. Ze komt op deze manier niet aan rouwe toe ze heeft slaapstoornissen concentratie problemen en heeft dus in het kort gezegd een traumatise ervaring. Waar ze op aandringen van mij nu bij een pedagoge psychologe in therapie is. Ze verteld weinig hierover maar ik merk dat het haar toch op een of andere manier goed doet. Buiten je eigen verdriet en dat van je kinderen is dat iets wat je vreselijk machteloos maakt. Je wilt haar zo graag helpen en steunen en haar pijn overnemen.

Jet van Niekerk; e-mailadres: jet64@Hotmail.com

Datum 24-10-2002 om 09:07:58

Dit moet ik even kwijt!.

52 jaar en nu al weer 15 maanden weduwe
52 jaar en toch naar Bruce Springsteen
52 jaar en voor het eerst "alleen" naar The Boss
52 jaar en toch naar het concert omdat Wim zijn grootste fan was
52 jaar staan zingen, dansen en genieten
52 jaar en verliefd, op the Boss, op zijn charisma
52 jaar en opnieuw verliefd . . . . . . op iemand uit de Draaikolk
52 jaar wat kan het leven toch mooi zijn!

Jose Osterman; e-mailadres: OstermanDoe@zonnet.nl

Datum 11-10-2002 om 00:02:20

Hallo,

Ik ben Joke en op 16 mei 2002 is mijn man Hans totaal onverwacht op 50-jarige leeftijd aan een hartinfarct overleden. Je weet absoluut niet wat je overkomt en in het begin besef je het ook niet. Het is nu 4 en een halve maand geleden en heel langzaam dringt het door dat hij echtniet meer terugkomt en daarmee wordt het verdriet ook steeds erger. Ik ben vrij snel weer gaan werken en op zich doet me dat wel goed. Thuis had ik het idee dat de muren op me afkwamen. Ik zou graag in contact komen met mensen, die dit ook hebben meegemaakt.

Joke van Dijk; -e-mailadres: HansJokevanDyk@cs.com

Datum 06-10-2002 om 20:59:23

Lieve lezers. Vorige week is mijn schoonmoeder overleden. Haar enige kind, mijn man Arry is in december 2000 na een kort ziekbed aan kanker overleden.Ik dacht dat ik al een eind op de goede weg was met de verwerking van zijn dood, maar nu met de dood van zijn moeder, nu dus zo'n heel gezin er gewoon niet meer is, (zijn vader is al langer dood) heb ik het heel moeilijk. Ik voel me nu zo alleen, al krijg ik heel veel steun van mijn kinderen.
En plotseling had ik behoefte om jullie site te lezen en even dit berichtje te schrijven.

Ineke Kaan; e-mailadres: Kaan0003@planet.nl

Datum 05-10-2002 om 15:43:52

Hoi,
Ik ben Anja en heb mijn Lukas op 9 november 2001 verloren aan een slagaderlijke bloeding. Ik sta nu anders in mijn verdriet dan in het begin en dat begrijp ik niet. Ik dacht nooit zonder hem te kunnen leven, maar het gaat. Mijn motto is: er is altijd een reden te vinden voor hoop.Ook al brgrijp ik niet veel van mijzelf, ik ga door en dat zou mijn Lukas ook gedaan hebben. Het leven is het waard om geleefd te worden.En heb ik verdriet dan sta ik het mijzelf toe. Maar ik kan ook best genieten.Onvoorstelbaar dat ik dat kan. Als ik dit berichtje zo terug lees dan is het bij mij een en al verwondering, dat ik het schrijf en mij zo voel.
Wie herkend dit!!!!!
Anja rengersmellies; e-mailadres: anjarengersmellies@dolfijn.nl

Datum 05-10-2002 om 02:02:38

Ben al surfend op jullie site gekomen en wil graag mijn verhaal delen mischien zijn er lotgenoten met enigzins gelijke verhalen.
1988 mijn man kreeg hersenvliesontsteking redelijk van hersteld, 1996 in het weekend rare klachten benen wilden niet meer en urine liep zo maar weg, 12 februari naar de dokter 14 febr. naar de neuroloog acuut opgenomen 16 febr. uitslag 100% zeker MS en wel de meest agressieve form. Toch dat jaar onze 12,5 jarige bruiloft gevierd want zouden wij de 25 jaar nog wel halen?
Dit was dus niet het geval mijn man is 10 mei 2001 overleden op 39 jarige leeftijd mij achterlatend met onze zoons van nu 14 en 17 jaar oud en heel veel financieele problemen het is dus heel dubbel aan de ene kant mis ik hem vreselijk maar aan de andere kant ben ik ook kwaad op hem.
Wie o wie kan mij helpen of heeft soortgelijke gevoelens of ervaringen.

geke hop; e-mailadres: r.hop02@chello.nl

Datum 15-09-2002 om 22:19:01

Hallo lotgenoten,

Van mijn zusje had ik verschillenden sites doorgekregen, maar tot op heden bevalt de Draaikolk mij het beste. Het geeft je een bepaalde troost om te weten dat je niet alleen bent met je verdriet. Redactie van De Draaikolk ga zo door, Prima!! Groetjes,

mineke havelaar; e-mailadres: havelaarm@zonnet.nl

Datum 13-09-2002 om 20:02:32

Beste Bert en Monique,

Gefeliciteerd met jullie 5-jarig bestaan. Ik vind het ontzettend knap dat jullie de tijd en energie kunnen blijven vinden om de Draaikolk op zo'n geweldige manier draaiende te houden. Voor mij en ik denk voor alle lezers is het een geweldige steun. En ook al wordt je heel verdrietig van sommige verhalen doordat ze zo herkenbaar zijn, ik denk dat dit hoort bij het verwerken. Heel veel succes met de Draaikolk en onzettend veel geluk samen!

Nicole Arnoldi; e-mailadres: n.arnoldi@planet.nl

Datum 12-09-2002 om 15:32:07

Anderhalf jaar geleden overleed mijn man Pim op 57 jarige leeftijd plotseling ten gevolge van een hersenbloeding. Onlangs kreeg ik dit gebed in handen. Ik wil dit gebed graag met mijn lotgenoten delen in de hoop dat ook zij hier troost uit zullen putten.

Jij, die leeft in het licht, ik weet: jouw dood was een geboorte. Jouw leven was voltooid.
Je had geleerd wat je hier leren moest
en daarom ging je heen, terug naar het stralende licht vanwaar je eens gekomen bent.
Jouw dood: een geboorte in het licht.
Ik zend jou al mijn liefde, ik denk aan jou
hoe mooi, hoe lief je wel kon zijn.
Voel mijn dankbaarheid om alles wat je mij gegeven hebt.
Ik weet: je bent gelukkig daar, je wordt er lichtend licht. Moge God je zegenen op jouw weg.
En straks, dan zie ik jou terug als jij mij opwacht bij de grens. Want liefde sterker dan de dood blijft ons verbinden, nu en straks.
Dat God jou in Zijn Liefde bergt.

(Hans Stolp)

Joke Vermaak; e-mailadres: j.vermaak@chello.nl

Datum 09-09-2002 om 22:45:17

hallo,
per 01-12-2001 plotseling achtergebleven met 4 kinderen. Na een gezellige avond bij vrienden te hebben doorgebracht, "lekker slapen,morgen weer een drukke dag", jaja. de volgende ochtend om 06.15 uur naar het toilet, kom terug in de slaapkamer en vind m'n vrouw levenloos. blijkt dat ze rond 03.00 uur in bed is overleden terwijl ze naast me lag. Na een gelukkig en harmonieus huwlijk van 22 jaar is het in een keer afgelopen. Na een rare en onwerkelijke tijd waarbij ik veel steun had van vrienden( dezelfde vrienden van die gezellige avond) sta ik er nu alleen voor met 4 schoolgaande kinderen ( 17-16-13-9 jaar). zorgen voor de kinderen, werken tbv een inkomen,regelen van zorg, oppas, huishoudelijke hulp. Hoe en wat??? Hoe maak je een verstandige keuze? en waar baseer je een keuze op ? Op je verstand of je gevoel of een combinatie van beide en wat is dan leidend?? gaarne ervaringen en/of tips om hierin te helpen met het maken van goede keuze's.

jan haster; e-mailadres: haster@zonnet.nl

Datum 04-09-2002 om 10:39:05

Sinds enige tijd ben ik een geregelde bezoeker van de draaikolk, maar heb mij alleen nog maar aangemeld voor de mailbox, ik vind het allemaal een beetje eng nog.
Hier is mijn verhaal; Mijn partner Henk is op 22 maart 2001 overleden op 51 jarige leeftijd aan een longembolie,in 1996 een zwaar ongeval overleefd een week daarna een hartaanval en na geruime tijd ons leven weer op de regel en dan stapt hij er zomaar uit. Wie van ons kent het niet;woede,verdriet ,onbegrip je kunt er vaak geen kant mee op, Het plotselinge verlies is nog vaak niet te bevatten , in tijd van twee a'drie minuten was het afgelopen. Het besef was er al meteen ,maar het gevoel moest nog een poos wachten want er moet zoveel geregeld worden en ik heb het nu ook al vaak op de site gelezen wat zijn we allemaal toch sterk in het begin,ook ik knapte af na ongeveer een jaar en weet met mezelf geen raad .Erg vaak gezocht naar lotgenoten op internet maar door teleac de draaikolk gevonden.een supersite!

Ina Bolink; e-mailadres: ibolink@zonnet.nl

Datum 02-09-2002 om 20:50:15

Enkele maanden geleden heb ik een berichtje achtergelaten op de website van de Draaikolk, dat was in een periode dat ik me heel slecht voelde. Mijn man is op 11 augustus 2000 plotseling overleden aan een hartinfarct. Sindsdien ben ik bezig met overleven. Aan iedereen die aan mij vraagt hoe het gaat antwoord ik :best hoor, het lukt me wel. En het lukt me ook wel. Sommige dagen beter dan andere maar meestal gaat het wel. Al snel na het overlijden van mijn man heb ik jullie website gevonden en bijna elke week kijk ik er wel op. Meestal op zaterdagavond, voor mij nog steeds de moeilijkste avond van de week. In het begin las ik de verhalen van lotgenoten en putte daar kracht uit onder het motto "het kan dus nog erger". Al die jonge mensen die alleen kwamen te staan. Wij waren tenminste nog 30 jaar getrouwd en hebben twee kinderen.Ik zou graag een lang verhaal willen schrijven over de reis naar Australie die ik ga maken en mijn kleinkind waar ik zo blij mee ben, maar er is niet genoeg ruimte

Tineke Kornelis-Velt; e-mailadres: Kimk@Tiscali.nl

Datum 31-08-2002 om 20:20:43

Beste mensen,
Iets schrijven??Moeilijk want waar begin je? Ergens in 't archief staat mijn verhaal. Verleden jaar in deze periode waren we in afwachting van de uitslag, welke vorm van Non Hodskin mijn Jan had, alles zag en zó positief uit ondanks alles, maar helaas hij is uiteindelijk na een hele moeilijk periode op 1e kerstdag overleden, 54 jr. Nu dus alleen verder, helaas zonder "gebruiksaanwijzing" hoe moeilijk!! Vooral dat eeuwige, NOOIT MEER, het gemis lijkt steeds erger te worden. Het is ook iets waar niemand je mee kan helpen, maar hier zo heel herkaanbaar is. Vandaar dat ik steeds weer bij de DRAAIKOLK terecht kom. En mij daardoor niet zo alleen voel staan. Ik wen iedereen dan ook heel veel sterkte bij het vinden van een weg, al is 't maar een paadje !!\

Ineke de Reus; e-mailadres: f.dereus@quicknet.nl

Datum 30-08-2002 om 16:51:02

Beste mensen,
Zo nu en dan neem ik een kijkje in de Draaikolk. Het is deze week drie jaar geleden dat ik mijn geliefde ben verloren, aan een hartstilstand. Ze was 44 jaar. Inmiddels heb ik een nieuwe liefde gevonden. We zijn nu een jaar samen en daar geniet ik van. Het afgelopen jaar heeft me veel nieuwe, positieve en fijne dingen gebracht. Maar eerlijk gezegd is het derde jaar me zwaarder gevallen dan ik soms zou willen. Iedere keer als ik weer eens lekker 'vooruit' wilde was daar weer een zwart gat, verdriet, onrust en rouw. Dat zal jullie als ervaringsdeskundigen wel niet verbazen. De Draaikolk helpt me om te zien dat anderen er evenveel moeite mee hebben als ik. En dat helpt weer om geduld te hebben met de grote tegenstellingen die er in mijn leven zijn. met vriendelijke groeten,

Agnes Goldenbeld; e-mailadres: agnes.goldenbeld@arnhem.nl

Datum 28-08-2002 om 21:10:42

Beste mensen
Ten eerste wil ik zeggen dat ik heel blij ben met De Draaikolk, en hoop dat jullie nog lang doorgaan.
Na veel wikken en wegen wil ik toch wat schrijven. 17 maart 2002 is Chris op 57 jarige leeftijd in mijn straat overleden aan een hartstilstand. Hij was die dag aan het trainen voor de Dam tot Damloop voor 22 september. Wat er dan door je heen gaat is niet te beschrijven. Wij waren beide voor de tweede keer getrouwd en wel op 4 maart 1988 en wil wel even zeggen dat het een heel goed huwelijk was en dan ineens dat, we hadden nog zoveel plannen, zoals in juni 2002 op vakantie naar Mexico. Gisteren was ik jarig, wat heb ik tegen deze dag aangekeken, vreselijk, wat ik het meeste miste waren mijn rozen, het klinkt misschien gek, of stroom ik wel over van de zelfmedelijden maar kan er niets aan doen. Ik probeer mijn leven zo goed als het kan weer op te pakken, maar weet eigenlijk niet hoe, kan iemand mij misschien een beetje opweg helpen. Groeten van

Ingrid van der Zeeuw; e-mailadres: i.zeeuw@chello.nl

Datum 28-08-2002 om 14:22:31

Dag beste mensen, eindelijk op Internet een hoekje gevonden waar je verhaal begrepen wordt. In 1977 ben ik een dochtertje van bijna 6 jaar kwijtgeraakt aan Hodgkin.Het huwelijk was niet best en kort daarop de scheiding. Ik had toen de mentaliteit:Flinke vent zijn en doorgaan. Nou, na 2 jaar werd ik ingehaald en kwam de grote klap. In 1985 ben ik opnieuw gehuwd met Hannie. Dat ging goed,heel erg goed. Tot zij November 2001 plotseling wegviel. Toen heb ik gevoelens niet voor me gehouden en als ik een bui aan voel komen laat ik het komen, waar ik ook ben. Meestal thuis maar ook in een winkel of bij anderen. Sommigen zeggen:Knap van je,of:Je doet het goed. Maar ja, toch heb ik het gevoel dat ik maar door aan het modderen ben en krijg bij het opstaan een hekel aan de dag omdat ik de dag niet kan delen met mijn meissie. Wie dit bekend voorkom mag het zeggen

Theo Jongste; e-mailadres: teha@kabelfoon.nl

Datum 19-08-2002 om 12:54:09

Beste allemaal,
Ik ben Yvonne van der Spek ,45 jaar. Heb vorig jaar 9 januari 2001 mijn man Peter aan darmkanker verloren. Ik heb twee dochters van 18 en 19 jaar.Mijn verhaal staat in het archief deel 5 onderaan!.Voor mij is de draaikolk altijd een goede steun en toeverlaat geweest en nog , het is prettig om op deze manier te kunnen blijven praten.In september al 20 maanden dat Peter er niet meer is, wat gaat de tijd snel en toch ook weer zo kort geleden naar mijn gevoel. Vooral m'n oudste en ik zijn nog overdreven veel moe en lusteloos. Herkennen jullie dit? of moet ik mij zorgen maken? groetjes

Yvonne van der Spek; e-mailadres: despekkies04@wanadoo.nl

Datum 14-08-2002 om 22:04:41

Na wat moed te hebben verzameld,schrijf ik ook maar een stukje.Gewoon om mijn hart te luchten. Mijn lieve man is dit jaar op bevrijdingsdag gestorven aan een hersentumor.Hij is 33 jaar geworden en ik blijf achter met 4 kinderen. De oudste is11 en de jongste is bijna 2 jaar. Immens verdriet dus,maar wat veel lotgenoten!
Terwijl je soms denkt dat je de enige bent. Mijn geloof geeft me steun tot nu toe,maar de weg is erg zwaar.Ik ben niet gelukkig meer! Iedereen veel sterkte toegewenst!!!!!!

Lieneke de Jong; e-mailadres: rimmer.jong@filternet.nl

Datum 05-08-2002 om 23:07:19

Ik ben een vrouw van 41 jaar en heb mijn man Rob verloren op 22 juli. Hij is verongelukt tijdens het uitoefenen van zijn geliefde hobby motorracen. We hebben een zoon van 9 jaar. Ik vertelde mijn schoonzus dat ik graag met lotgenoten in contact wil komen en zij verwees me naar jullie site. Ik heb totaal geen idee hoe ik door deze vreselijke tijd moet komen en wil graag weten hoe andere lotgenoten daar mee omgaan.Groeten,

Bea Branderhorst; e-mailadres: r.branderhorst@hi.nl

Datum 14-07-2002 om 22:21:26

Bij toeval kwam ik bij de draaikolk terecht, want ik was op zoek naar boeken over verlies verwerken.Ik verloor mijn man tijdens een fietstocht met vrienden in Twente, 60jaar jong.
De eerste weken wilde ik niet denken en dat lukte mij goed.Maar dan is het verzet op en dringt de waarheid steeds meer dooren dan komt het grote verdriet en dat gaat niet meer weg,ook alkan ik er nu,twee jaar later beter mee om gaan.Ik heb gelukkig kinderen en kleinkinderen waar ik veel mee onderneem en ik ben gelukkig met mijn 60 jaar nog fit en gezond.De Draaikolk zal ik nog wel vaak bezoeken, want je staat niet alleen met je verdriet.hartelijke groet

klazien.egberts@12move.nl

Datum 10-07-2002 om 13:51:01

surfend op in mijn verdriet op het internet (je moet toch wat met je onmetelijke woede) kwam ik jullie site tegen, ik heb alle brieven ook die in het archief gelezen en veel herkenning gevonden dank jullie wel voor de balangeloze inzet en opzet van de draaikolk.
mijn meisje is op 28 juni 2002 overleden aan het non hotchkins syndroom volgens de artsen een goed te bestrijden kanker in de lymphe klieren maar toch is zij na een strijd van 6 maanden met pijn, heel veel pijn van ons weggerukt. veel te vroeg en maar 14 dagen voor haar 50ste verjaardag.

H. Klooster; e-mailadres: poesara@wanadoo.nl

Datum 21-06-2002 om 02:44:18

Mijn vriend is op 19 juni plotseling aan een hartstilstand overleden. Aangezien ik M.S. heb zoek ik altijd veel dingen op internet. Het was heel fijn om deze pagina zo snel te vinden. Heel erg fijn. Groeten

Erna de Bok; e-mailadres: erna_debok@hotmail.com

Datum 19-06-2002 om 15:40:55

De dag na tweede Kerstdag 2000 ging mijn man boodschappen doen. Wij zwaaiden naar elkaar zoals wij altijd deden. Hij heeft een hartstilstand gekregen in het winkelcentrum en is overleden op 31 december 2000 in het LUMC. Ik voel het nog steeds als een nachtmerrie, mijn maatje waar ik 33 jaar mee geleefd heb en onze twee zonen zonder vriend en vader. De machteloosheid, verdriet, het heimee hebben naar hem, hem niet meer kunnen aanraken, zijn zorgzaamheid, ja mijn alles is er niet meer. Als ik terugkijk naar de afgelopen 17 maanden vraag ik mij af of ik wel geleefd heb. Ik werk bij een gemeente waar de collega's heel aardig zijn, alleen zij begrijpen niet goed dat ik nog niet aan het sociale leven wil deelnemen en mij wil terugtrekken wanneer het mij allemaal teveel wordt. Het kost mij vreselijk veel energie. Ook ik heb veel gelezen en uitgeprint van de Draaikolk. Dit zijn de verhalen van mensen die ook iets aangrijpends hebben meegemaakt, namelijk de dood van je partner.

Rina Orlando; e-mailadres: ROrlando@Rijswijk.nl

Datum 18-06-2002 om 23:38:41

Hallo iedereen ik vind het nog steeds moeilijk ook nu het bijna een jaar geleden is ( 02-07-2001 ) zeker nu de zomer en de vakantie er weer aan komt zo ook met de kinderen voor voor Romano die op maandag, dinsdag en donderdag over moet blijven maar dat nu niet meer wil en ik niet weet wat er aan te doen, vooral het gemis komt nu weer sterk boven vooral met dir mooie weer en die lange weekenden die we allemaal weer gehad hebben.
wie wil reageren mag dat groetjes Cor en de Kids

Houdijk Cor; e-mailadres: c.j.houdijk@planet.nl

Datum 18-06-2002 om 21:54:53

de draaikolk heeft mij gesteunt in het vinden van lotgenoten na het plotselinge overlijden van mijn man in oktober 2001 in de lange lijst van de draaikolk graag zou ik met lotgenoten in contact willen komen om over het verlies te praten en om er mee om te gaan om de leuke dingen in het leven weer te gaan doen zoals vacanties enz. hoe moeilijk dit ook zal zijn daar het nu zonder je maatje moet.misschien dat er iemand is waarmee het klikt en er een leuk contact uit kan komen. groeten

coby kapper; e-mailadres: mstart@freeler.nl

Datum 07-06-2002 om 15:37:23

lang heb ik getwijfeld of ik wel zou reageren op deze mooie draaikolk site. het is nu 1 jaar en 9 maanden geleden dat mijn Myra tijdens onze vakantie zomaar is overleden. er waren helemaal geen aanwijzingen dat er iets mis was. dus geen mogelijkheid meer gehad om nog maar iets te kunnen zeggen. totaal onvoorbereid ben je op zoiets en het lijkt wel of elke dag zonder haar zwaarder wordt.

piet plat; e-mailadres: piet.plat@planet.nl

Datum 27-05-2002 om 20:06:40

De draaikolk is voor mij een uitkomst geweest om mijn verdriet te verwerken. Het heeft me de lange winteravonden doorgeholpen te lezen dat ik niet alleen was op de wereld met mijn verdriet. Ook heb ik veel lieve reactie gekregen van mensen en mail ik nog met verschillende . Als er iemand is die ook niks kon nou dan was ik het wel. Echt. Nu is het al bijna in sept 2 jaar dat ik alleen bent . Het blijf helaas verschrikkelijk. dat weet alleen lotgenoten je moet er over kunnen praten. bedankt voor de draaikolk.

Emmy Robbemont Mol; e-mailadres: emmycrobbemontmol@hetnet.nl

Datum 26-05-2002 om 15:00:17

hallo allemaal

ik ben de afgelopen weken steeds op zoek geweest naar iets op het net over lotgenoten, na het plotselinge overlijden van je partner. eindelijk heb ik dan iets gevonden,na het lezen van een aantal brieven heb ik al het gevoel ,dat dit de juiste plek is. Mijn man is op 12 maart op 46 jarige leeftijd overleden, naar bleek door een bloedpropje in de hersenstam.Hij was binnen zeer korte tijd niet meer aanspreekbaar. waar ik zeer veel moeite mee heb is dat ik nog niet eens afscheid heb kunnen nemen ,en kunnen zeggen hoeveel ik van hem hield ,en voor mij heeft betekend zijn er meer mensen met deze gevoelens? groetjes Gerry

gerry van berkel; e-mailadres: gerrynieuwenhuizen@hotmail.com

Datum 24-05-2002 om 11:53:37

Ik weet niet precies waarom, maar de Draaikolk steunt me en helpt me bij mijn verdriet. Ik klik vaak even op jullie site en lees. Mijn man is 25 januari van dit jaar doodgegaan aan een hartstilstand, naast me in bed.
Hij had maar griep en was gestresst van z'n werk, dachten we dus. Ik laat alle emoties maar rustig over me heen komen, ik doe 'gewone' dingen, maar dat zal het dus nooit meer zijn. Ik kom er nu achter dat het niet alleen de dood van Otis is, daar heb ik veel verdriet van, maar je wilt alles net even anders doen dan voorheen, want het voegt niet meer. Ik werd begin april wakker met het liedje van Ronan Keating 'if tomorrow never comes', het leek wel of het speciaal voor mij werd gezongen. Heel hartelijk bedankt voor het bestaan van de Draaikolk. Vriendelijke groeten van Ellen Koorndijk.

Ellen Koorndijk; e-mailadres: ekoorndijk@zonnet.nl

Datum 20-05-2002 om 03:03:55

Beste Bert
Bedankt dat je deze website opgezet hebt, ik zou anders niet geweten hebben wat ik moest doen. Het verliezen van je allerliefste bezit, je partner, is zo iets verschrikkelijks dat je niet weet wat je moet doen. Dankzij deze site heb ik heel veel herkenning van mijn gevoelens gevonden. Hartelijk bedankt.

Yvonne Rook; e-mailadres: hansenyvon@kabelfoon.nl

Datum 19-05-2002 om 14:05:19

Van een vriendin vernam ik van jullie website. Zij heeft ook een reactie gegeven. Ik heb gemerkt, dat het helpt om met lotgenoten van gedachten te wisselen.
Op 28 december 2001 is mijn vrouw volkomen onverwacht en plotseling overleden aan een gebarsten ader in haar hoofd. De ontreddering is groot. Ik lees het in alle stukken die op jullie website staat. Niet alleen moet je als verdoofd van alles en nog wat regelen, maar je wordt ook nog eens lastig gevallen met lawines van rekeningen, belastingen en een ongelimiteerde hoeveelheid formulieren die moeten worden ingevuld. Ik was mij er niet van bewust, dat de dood hier niet alleen verdriet om het verlies van een geliefde betekende maar ook veel ellendige administratieve rompslomp.

Rien de Vroede; e-mailadres: vroede@wanadoo.nl

Datum 14-05-2002 om 19:37:08

Allereerst vind ik het fantastisch, dat de Draaikolk bestaat. Ik vind er dikwijls steun, vooral in moeilijke dagen. Ik heb mijn lieve man verloren, in maart 2001. Hij leed aan nierkanker met uitzaaiingen naar de longen. Hij was 52 jaar Ik hoop, dat iemand mij eens een E-mailtje stuurt,en ook zijn/haar verhaal eens met mij deelt.
Veel sterkte lieve lotgenoten.

Angela van Dorenmalen; e-mailadres: p.vandorenmalen@chello.nl

Datum 06-05-2002 om 22:45:15

De Draaikolk is een enorme steun geweest bij het verwerken van mijn verdriet. Via De Draaikolk ben ik bij de mailgroep OverLeven terecht gekomen en ook daar vind ik heel veel steun. Even iets over mijzelf: Mijn naam in Ton van Hoevelaak, ik woon in Zeist en op 12 juni 2001 is mijn vrouw Fenny geheel onverwacht aan een hersenbloeding overleden. Het is nu bijna 11 maanden gelden, maar nog zó vaak heb ik het gevoel alsof het gisteren gebeurd is.

Ton van Hoevelaak; e-mailadres: mr@kojak.tmfweb.nl

Datum 05-05-2002 om 12:11:47

Lijkt me leuk het gastenboek, alleen begrijp ik niet goed wat de bedoeling is, maar dat zal me in de toekomst wel duidelijk worden.
De Draaikolk vind ik fantastisch, voor mij een goede uitlaatklep, veel herkenning, troost. Ik wilde altijd wel iets opschrijven b.v. in een dagboek, alleen dat kwam er nooit van. Nu via de Draaikolk doe ik dat wel, meestal naar aanleiding van stukjes die anderen geschreven hebben. Mijn brief staat nu ook in de Draaikolk "de troost van het verdriet". Ik ben benieuwd of ik reacties krijg, lijkt me fijn. Groetjes,

Jose Osterman; e-mailadres: OstermanDoe@zonnet.nl

Datum 27-04-2002 om 21:59:46

Dag Bert en Monique,

Gelukkig er is weer een "gastenboek". Ik hoop dat veel lezers van De Draaikolk er gebruik van maken. Groeten

Agnes Ostendorf; e-mailadres: agnes.ostendorf@wxs.nl

Terug naar de Draaikolk, webplek voor mensen die hun partner hebben verloren.